(Minghui.org) از سال ۱۳۹۹ که رژیم کمونیستی چین دستور آزار و شکنجه فالون گونگ را صادر کرد، مقامات زندان زنان استان لیائونینگ بهطور فعال تمرینکنندگان محبوس را شکنجه کردهاند.
در اینجا، خانم شین شوهوا شکنجههایی را بازگو میکند که درحین گذراندن سه سال و سه ماه حبس در زندان لیائونینگ، بهدلیل تمرین فالون گونگ متحمل شده است.
***
من در ۱۶اوت۲۰۱۸، بهدلیل روشنگری حقیقت درباره فالون گونگ دستگیر شدم. به سه سال و سه ماه حبس محکوم و در بند یازدهم زندان زنان استان لیائونینگ، مخصوص سالمندان و معلولان، زندانی شدم.
مأموران سو، کای، شیه و لی به زندانیان دستور دادند که تمرینکنندگان فالون گونگ را شبانهروز تحتنظر داشته باشند. ما اجازه نداشتیم تمرینات فالون گونگ را انجام دهیم یا در وضعیت لوتوس بنشینیم.
زندانیان لی هوئیدونگ و لی شیولان اغلب به من گرسنگی میدادند و حتی اجازه نمیدادند آب بنوشم. همچنین از خواب و استفاده از توالت محروم شده بودم و مدام مورد ضرب و شتم و آزار لفظی قرار میگرفتم.
در سال ۲۰۲۰، مأموران دو زندانی به نامهای سان لیژی و فن گوئیجی را تحریک کردند تا گردن مرا با قطعات شکسته یک کاسه پلاستیکی بخراشند. آنها موهایم را کندند و بهمدت سه روز نگذاشتند بخوابم یا از توالت استفاده کنم.
ازآنجاکه حاضر به رها کردن فالون گونگ نشدم، بیش از دو ماه تحت شکنجه شدید قرار گرفتم.
وقتی دستگیر شدم نزدیک به ۷۷ کیلو وزن داشتم. زمانی که آزاد شدم، فقط ۴۵ کیلو داشتم. دندانهایم افتاد و بهسختی سرپا میماندم.
بهگفته یکی از زندانیان، سلول انفرادی پر از تمرینکنندگان فالون گونگ بود. آنها اجازه دراز کشیدن یا نشستن روی صندلی را نداشتند. برخی از زندانیان، تمرینکنندگان را مجبور میکردند لباسهایشان را درآوردند و به هر نحوی آنها را تحقیر میکردند. نگهبانان آنها را اغلب بهصورت گروهی بیرون میآوردند و به آنها دستور میدادند که بیانیههایی را برای رها کردن فالون گونگ امضا کنند.
یکی از زندانیان نیز به من گفت که یکی از تمرینکنندگان را پس از کتک زدن در یک ملافه پیچیدند. سپس یک زندانی آنقدر روی او نشست تا خفه شد. نگهبانان و آن زندانی مرگ او را مخفی نگه داشتند و اجازه ندادند کسی درمورد قتل او بپرسد.
در اوایل آوریل ۲۰۲۱، تمرینکننده دیگری، خانم سونگ شوجوان، بهعلت شکنجه در وضعیت وخیمی قرار گرفت. او در بیمارستان احیا شد، اما چند روز پس از انتقال به زندان درگذشت.
تا آنجا که من میدانم، زندانیانی که در شکنجه تمرینکنندگان بازداشتشده شرکت داشتند، علاوهبر چهار موردی که در بالا ذکر کردم، عبارت بودند از وو تونگ، لی شیائوفانگ، سان لویان، ژانگ یانچینگ، تیان گوئیجو، یی بینگووا، لیو تینگلی، فن شوژن، سون هوئی، یو شوچین، وانگ فنگهوا، شین هونگ و ژی ژائوون.
در دوران حبسم بین سالهای ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱، اکثر زندانیان هر روز مجبور به ساخت صنایع دستی بودند. نگهبانان، حتی اگر اندکی از سرعت زندانیان و تمرینکنندگان کم میشد، همگی را بهطور یکسان کتک میزدند. همه خیلی عصبی و هراسان بهنظر میرسیدند.
غذایی که به ما میدادند بسیار ناچیز بود. سوپ فقط حاوی چند برگ پوسیده یا ساقه سبزیجات سبز و بسیار تیره بود. نان ذرت کاملاً پخته نشده بود و روی آن کپک زده بود.
برخی از مأموران نیز داروهای نامعلومی به غذای تمرینکنندگان اضافه میکردند. آنها داروها را که از ۱ تا ۸ برچسبگذاری شده بود داروهای نابودکننده انرژی مینامیدند. اعداد ۲ و ۴ و ۸ به من داده شد. آنها طعم بسیار خوبی داشتند.
یک بار شنیدم یکی از مأموران از دیگری میپرسید که این داروها با ما چه کرده است. مأموری که دارو را به غذای ما اضافه کرده بود، پاسخ داد: «اگر مقدار کمی به آنها بدهیم، احساس ضعف و کمبود انرژی میکنند. اگر بیشتر استفاده کنیم، حافظه خود را از دست میدهند. اگر باز بیشتر اضافه کنیم، ممکن است بمیرند.»
کپیرایت ©️ ٢٠٢٥-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
مجموعه شکنجه زنان
