(Minghui.org) بهعنوان یکی از شیوههای اصلی آزار و شکنجه در سرکوب ۲۶ساله فالون گونگ، حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) تمرینکنندگان فالون گونگِ دارای سلامت روان را در بیمارستانهای روانپزشکی، زندانها، بازداشتگاهها یا مراکز شستوشوی مغزی زندانی میکند؛ جایی که آنان را تحت شکنجههای بیرحمانه و خوراندن اجباری داروهای روانپزشکی قرار میدهند.
تجویز اجباری دارو عمدتاً از طریق تزریق یا خوراندن اجباری انجام میشود و اغلب با شوک الکتریکی یا بستن اندامهای قربانی در وضعیتهای دردناک همراه است. پیامدها ویرانگر است: برخی تمرینکنندگان بینایی یا شنوایی خود را از دست دادند؛ برخی دچار سردردهای شدید و ماندگار شدند؛ برخی دیگر دچار هذیانگویی و عدهای کاملاً ناتوان شدند؛ و برخی جان باختند.
در این گزارش، ۲۸ مورد در استان سیچوان را ارائه میکنیم که در آنها تمرینکنندگان فالون گونگ بر اثر تجویز اجباری دارو و/یا شکنجه جسمی جان باختهاند. بهدلیل سانسور شدید در چین، اطلاعات ارائهشده احتمالاً تنها نوک کوه یخ است و شدت واقعی آزار و شکنجه بهاحتمال زیاد بسیار خشنتر و گستردهتر از آن چیزی است که گزارش شده است.
مورد ۱: درگذشت آقای تانگ شیائوچِنگ پس از بازداشت در بیمارستان روانپزشکی شهر پِنگژو آقای تانگ شیائوچِنگ، اهل شهر پنگژو، در ماه مه۲۰۰۲ یک شب پس ازگزارششدنش بهخاطر نصب پوسترهای فالون گونگ، دستگیر شد. او مورد ضربوشتم قرار گرفت و به بیمارستان روانپزشکی شهر پنگژو منتقل شد. وی در اوت۲۰۰۲، دو ماه پس از آزادی از بیمارستان، درگذشت. او ۴۰ساله بود.
مورد ۲: درگذشت خانم هوانگ لیشا در بیمارستان منطقه چینگیانگ
خانم هوانگ لیشاخانم هوانگ لیشا، مدیر سابق منابع انسانی معدن زغالسنگ یانگکونپو در شهر امِیشان، در ۲۲اوت۲۰۰۲ در شهر چِنگدو دستگیر شد؛ زمانی که برای اجتناب از آزار و شکنجه در وضعیت آوارگی بهسر میبرد. او در بازداشتگاه شهر چنگدو نگهداری شد و پس از آنکه برای اعتراض دست به اعتصاب غذا زد، تحت تغذیه اجباری قرار گرفت.
خانم هوانگ در اوایل سپتامبر۲۰۰۲ به بیمارستان منطقه چینگیانگ در چنگدو منتقل شد و بهطور مداوم سرمهای وریدی حاوی داروهای نامعلوم دریافت کرد. او شروع به استفراغ خون کرد و دچار خونریزی شدید در دستگاه گوارش شد. چند روز بعد به کما رفت و در ۱۷اکتبر۲۰۰۲ درگذشت. مقامات چند دقیقه بعد جسد او را سوزاندند. وی۳۴ساله بود.
مورد ۳: درگذشت خانم هو هونگیوئه در بیمارستان منطقه چینگیانگ
خانم هو هونگیوئه خانم هو هونگیوئه، ۴۵ساله، کارمند کارخانه نازل پمپ نفت شیندو در استان سیچوان بود. او در ۲۸سپتامبر۲۰۰۲ ناپدید شد و پلیس در نوامبر۲۰۰۲ محل کارش را از مرگ او مطلع کرد.
پلیس فقط عکسی از خانم هو را به اعضای خانواده و محل کارش نشان داد و مدعی شد که او از گرسنگی جان باخته است. نه خانوادهاش و نه کارفرمایش اجازه دیدن جسد را نداشتند و جسد برخلاف خواست خانواده در ۱۹نوامبر۲۰۰۲ سوزانده شد.
یکی از مأموران دفتر فرماندهی کل اداره پلیس چنگدو در ۲۳نوامبر۲۰۰۲ درباره مرگ خانم هو اظهار داشت: «نمیتوانم درباره این موضوع صحبت کنم. نمیخواهم مسئولیتی متوجه من شود.»
تمرینکننده دیگری که در ۱۵اکتبر۲۰۰۲ به بیمارستان منطقه چینگیانگ منتقل شده بود، در مقالهای که به وبسایت مینگهویی ارسال کرد، از برخوردش با خانم هو نوشت: «شش روز پس از ورودم، در ۲۱اکتبر دو تمرینکننده دیگر را آوردند. آنها خانم هو هونگیوئه و خانم ژانگ یالینگ از کارخانه نازل پمپ نفت شیندو بودند. هرچند مأموران اجازه نمیدادند با هم صحبت کنیم، اما توانستیم چند کلمهای ردوبدل کنیم.
«هر دوی آنها در اتوبوس دستگیر شده بودند و بیش از ۳۰روز برای اعتراض به بازداشت غیرقانونی در اعتصاب غذا بودند. اعتصاب غذا پس از ورودشان نیز ادامه یافت. پزشکان هر روز آنها را تحت تزریقهای وریدی قرار میدادند که موجب ادرار بیشازحد میشد. اما نگهبانان پابندهای پای آنها را باز نمیکردند و آنان چارهای جز ادرار کردن روی تخت نداشتند. پرستاری که تحت تأثیر تبلیغات نفرتانگیز ح.ک.چ قرار گرفته بود، بهشدت آنها را سرزنش میکرد. نگهبانان نیز آنها را تحقیر میکردند و کتک میزدند. با گذشت زمان، پرستار دیگر طبق برنامه هر هفته ملحفهها را عوض نمیکرد و آنها مجبور بودند در تختهایی کثیف و خیس بخوابند.
«تا اوایل نوامبر، دیگر نمیتوانستند بهطور عادی صحبت کنند و مرتب میپرسیدند: “چه خبر است؟ چرا اینجا هستیم؟” حافظهشان رو به زوال بود. آشکار بود که تحت سوءرفتار و آزار روانپزشکی قرار گرفتهاند.
«حتی در آن وضعیت، پلیس شیندو آنها را آزاد نکرد. در عوض، برای هر یک حکم اردوگاه کار اجباری ۱۸ماهه صادر شد. اما هنگامی که برگه بازداشت را در دست داشتند، نه میتوانستند آن را بخوانند و نه میدانستند درباره چیست.
«پس از بیش از ۲۰روز در بیمارستان، در نتیجه خوراندن دارو، خانم هو صبح ۱۲نوامبر، پس از تقلا در تمام طول شب، جان باخت. وقتی جسدش را بردند، لکه خونی با قطری بیش از ۲۰سانتیمتر بهجا مانده بود.»
مورد ۴: درگذشت خانم جیانگ جیهیُو پس از تزریقهای سمی در اردوگاه کار اجباری زنان نانموسی خانم جیانگ جیهیُو، پنجاهساله و اهل روستایی از شهرستان پی، در ۲۴فوریه۲۰۰۰ زمانی که برای دادخواست حق تمرین فالون گونگ به پکن رفته بود، دستگیر شد. او برای مدتی نامعلوم در مرکز شستوشوی مغزی شهرستان پی نگهداری شد. وی در ۱۷فوریه۲۰۰۱ بار دیگر دستگیری و به همان مرکز شستوشوی مغزی منتقل شد. او در نوامبر۲۰۰۱ دوباره برای دادخواست به پکن رفت و به یکسالونیم کار در اردوگاه کار اجباری زنان نانموسی محکوم شد. در آنجا تحت شکنجه قرار گرفت و به او داروهایی با اثر تخریب اعصاب تزریق کردند. او در آستانه مرگ آزاد شد و در نیمه دوم سال ۲۰۰۳ درگذشت.
مورد ۵: درگذشت خانم مِنگ شیائو پس از تزریقهای سمی مکرر در مرکز شستوشوی مغزی تانگچانگ و بیمارستان نظامی ۲۰۱
خانم مِنگ شیائو (عکس مربوط به دوران کارآموزی او در پکن)
خانم مِنگ شیائو، که آن زمان ۳۷ساله و اهل شهر نانچونگ بود، در ۱۷نوامبر۱۹۹۹ پس از آنکه در میدان تیانآنمن بنری از فالون گونگ را به نمایش گذاشت، دستگیر و به دو سال حبس محکوم شد. در دوران بازداشت در پکن، مورد ضربوشتم قرار گرفت، با باطومهای الکتریکی به او شوک اعمال شد، او را بستند و انواع شکنجهها را تحمل کرد.
خانم مِنگ در ۱۲آوریل۲۰۰۰ به زندان زنان استان سیچوان در شهر جیانیانگ منتقل شد. او بارها به حبس انفرادی فرستاده شد، کتک خورد، از پلهها بالا و پایین کشیده و متحمل شوک با باطوم الکتریکی شد. همچنین بارها به دستانش که به عقب پیچانده شده بود دستبند زدند؛ از جمله چند روز در سرمای زمستان، تنها با یک لایه لباس نازک، زیر پنجره رها شد.
بازآفرینی صحنه شکنجه: بستهشدن با دستبند از پشت
پس از آزادی خانم مِنگ در نوامبر۲۰۰۱، او مقالهای درباره محنتهایش در ۲۱ژانویه۲۰۰۲ در وبسایت مینگهویی منتشر کرد. پس از آگاهی از این موضوع، وزارت پلیس، از طریق مدیریت استان سیچوان، به محل کار او دستور داد تا از نزدیک وی را تحت نظر بگیرند. در نتیجه، خانم مِنگ برای مدتی در کارخانه فولاد چنگدو نگه داشته شد و اجازه نداشت شبها به خانه بازگردد.
خانم مِنگ در ۲۴آوریل۲۰۰۲ به مرکز شستوشوی مغزی تانگچانگ منتقل شد. او آنچنان مورد ضربوشتم و لگد قرار گرفت که بهدلیل آسیب به ستون فقرات و دنبالچه دیگر قادر به ایستادن نبود. پس از آنکه به وضعیت بحرانی افتاد، به محل کارش بازگردانده شد و در آنجا بهطور اجباری داروهایی با اثر تخریب اعصاب به او تزریق کردند.
خانم مِنگ با وجود آنکه تقریباً فلج شده بود، توانست کتابهای فالون گونگ را بخواند و تمرینات را انجام دهد و سرانجام بدون دارو دوباره قادر به ایستادن شد. او بعدها برای اجتناب از آزار و شکنجه بیشتر، مجبور شد دور از خانه زندگی کند.
پلیس در ۱۹نوامبر۲۰۰۳ خانم مِنگ را دستگیر کرد و نگهبانان بازداشتگاه اغلب او را برای تزریقهای معمولِ داروهای مخرب اعصاب، از جمله دیازپام و کلرپرومازین، به بیمارستان نظامی ۲۰۱ میبردند.
پس از آنکه خانم مِنگ برای پزشکان توضیح داد فالون گونگ چیست، آنها تزریق داروها را متوقف کردند. سپس او را به بیمارستان اول جینتانگ بردند تا تزریقهای اجباری ادامه یابد.
خانواده خانم مِنگ خواستار آزادی او شدند ، اما یکی از مأموران اداره ۶۱۰ شهر چنگدو نپذیرفت و گفت: «حتی اگر اینجا بمیرد هم آزادش نمیکنیم.»
خانم مِنگ بین ۸تا۱۲ژانویه۲۰۰۴ در بیمارستان درگذشت. جسد او بدون اطلاع خانواده فوراً سوزانده شد.
مورد ۶: درگذشت آقای گوئو جوتینگ پس از تزریقهای سمی در بازداشتگاه معبد لینگچوان آقای گوئو جوتینگ، اهل شهر سوئینینگ، در ۱۷مارس۲۰۰۱ بهدلیل صحبت با مقامات دولتی بخش تیانفو درباره فالون گونگ دستگیر شد. او با کمربند چرمی شلاق خورد و مدتی نامعلوم به کار در اردوگاه کار اجباری محکوم شد. وی در ۳۰دسامبر۲۰۰۲ آزاد شد.
آقای گوئو در ۱۳نوامبر۲۰۰۳ بار دیگر دستگیر و خانهاش غارت شد. او در بازداشتگاه معبد لینگچوان برای اعتراض دست به اعتصاب غذا زد و تحت تغذیه اجباری قرار گرفت و تزریقهای سمی دریافت کرد. او در ۳دسامبر۲۰۰۴ آزاد شد، اما در ۲۴ژانویه۲۰۰۵ درگذشت. او ۶۹ساله بود.
مورد ۷: درگذشت خانم لی شیانمین پس از تزریقهای سمی در بازداشتگاه شهرستان شِهُنگ؛ کالبدشکافی اجباری جسد
خانم لی شیانمین، کارمند سابق اداره تأمین اجتماعی شهرستان شهُنگ، در ۱فوریه۲۰۰۵ دستگیر شد. او صبح ۶آوریل۲۰۰۵ علائم سرماخوردگی داشت و بازداشتگاه شهرستان شهُنگ حدود ساعت ۲بعدازظهر، بهوسیله یک زندانی که دامپزشک بود، مقداری سرم وریدی به او داد. او اندکی بعد دچار استفراغ و اسهال شد.
ساعت ۷شب، نگهبان خانم لی را به بیمارستان برد، اما توصیه پزشک برای بستریکردن او را نپذیرفت. او ساعت ۹شب به بازداشتگاه بازگردانده شد و داروهای نامعلوم بیشتری به او دادند. بدنش سردتر شد و چشمهایش از حدقه بیرون زد. خانم لی ساعت ۱بامداد ۷آوریل۲۰۰۵ درگذشت. او ۵۱ساله بود.
بدون رضایت خانواده، مقامات در سالن مرکز کفن و دفن جسد خانم لی را کالبدشکافی کردند. رودههای او روی زمین پهن شد و برخی از اعضای بدنش توسط لیانگ های، مدیر بخش آسیبشناسی بیمارستان خلق سوئینینگ، خارج گردید.
مورد ۸: درگذشت آقای لی جیابین پس از تزریقهای سمی در بیمارستان شماره ۱ شهرستان شوانگلیو
آقای لی جیابین آقای لی جیابین، اهل شهرستان شوانگلیو، در ۱۴ژوئن۲۰۰۴ به مرکز شستوشوی مغزی شهرک ژِنگشینگ منتقل شد و سپس در ۱۸اوت به بازداشتگاه شهرستان شوانگلیو انتقال یافت. پس از چهار ماه بازداشت، او را به بیمارستان اول شهرستان شوانگلیو بردند. پزشکان اندامهای او را با زنجیر به تخت بستند و هر روز او را تحت تزریق داروهای نامعلوم قرار دادند. فقط طی دو هفته، او دچار آشفتگی ذهنی شد؛ بدنش متورم و کبود گردید؛ پوستش دچار خونریزی شد و چرک از آن خارج میشد. آقای لی حدود ۹فوریه۲۰۰۵ آزاد شد و در ۱۶مه۲۰۰۵ درگذشت. او در دهه پنجاه زندگی بود.
مورد ۹: درگذشت خانم لین فِنگ پس از تزریقهای سمی در اردوگاه کار اجباری زنان لونگچوانیی
خانم لین فِنگ
خانم لین فِنگ، اهل شهر نانچونگ، در ۱۱فوریه۲۰۰۲ بهدلیل توزیع مطالب اطلاعرسانی فالون گونگ دستگیر شد. او در فوریه۲۰۰۳ به اردوگاه کار اجباری زنان لونگچوانیی منتقل شد تا محکومیت سهساله را بگذراند. ازآنجاکه خانم لین بر باور خود پایدار ماند، بهطور اجباری به او داروهای نامعلوم تزریق کردند که به نارسایی کلیه، کما و تورم سراسر بدن انجامید. اردوگاه کار اجباری در ۱۸مه۲۰۰۵، زمانی که او در آستانه مرگ بود، وی را به خانه بازگرداند.
خانم لین بیشتر اوقات بیهوش بود. وقتی گاهبهگاه به هوش میآمد، میگفت: «من بیمار نیستم. این وضعیت بهدلیل شکنجه برایم پیش آمده است.» خانوادهاش او را به بیمارستان بردند و چند بار برای او برگه وضعیت بحرانی صادر شد. خانم لین صبح ۲۶ژوئیه۲۰۰۵، در ۳۶سالگی درگذشت.
مورد ۱۰: درگذشت خانم لی جیاوِئی پس از تزریقهای سمی در بیمارستان صلیب سرخ خانم لی جیاوِئی، بازنشسته شرکت خاک رس شهرستان شویونگ، در سال ۲۰۰۵ بهدلیل صحبت با مردم درباره فالون گونگ دستگیر شد. در بیمارستان صلیب سرخ به او داروهای نامعلوم تزریق کردند. اندکی بعد، پاهایش دچار زخمهای عفونی شد. او در نوامبر۲۰۰۵ درگذشت. او ۵۲ساله بود.
مورد ۱۱: درگذشت خانم ژائو جونگلینگ در بیمارستان منطقه چینگیانگ 
خانم ژائو جونگلینگ خانم ژائو جونگلینگ، کارمند سابق کارخانه موتور الکتریکی جینجیانگ در شهر چنگدو، در سال ۱۹۹۹ بهدلیل دادخواست برای فالون گونگ به دو سال کار اجباری در اردوگاه نانموسی محکوم شد. او تحت شکنجه قرار گرفت و مجبور به مصرف داروهای نامعلوم شد. هنگام آزادی، بهشدت نحیف و خمیده شده بود.
خانم ژائو در سال ۲۰۰۳ بهدلیل اطلاعرسانی درباره آزار و شکنجه بار دیگر دستگیر و به سه سال حبس محکوم شد. پس از پایان محکومیت، مقامات او را آزاد نکردند، بلکه به مرکز شستوشوی مغزی شینجین و سپس به بیمارستان منطقه چینگیانگ منتقل کردند.
اندکی پس از بازگشت به خانه، خانم ژائو در ۱۵نوامبر۲۰۰۶ بهدلیل توزیع مطالب فالون گونگ دوباره دستگیر شد. او در بازداشتگاه شهر چنگدو نگهداری شد و تحت شکنجههای بیرحمانه قرار گرفت. وی در اواخر دسامبر۲۰۰۶، در آستانه مرگ، آزاد شد.
خانم ژائو در ۲۳مارس۲۰۰۷ دوباره به بازداشتگاه شهر چنگدو بازگردانده شد. او برای اعتراض دست به اعتصاب غذا زد و به بیمارستان منطقه چینگیانگ منتقل شد. در ۲آوریل۲۰۰۷، بهطور اجباری داروهای نامعلوم به او تزریق کردند. دو مأمور پلیس و یک پزشک در ۲۳آوریل به خانه خانم ژائو رفتند و به خانوادهاش گفتند که او ضعیف شده و در بیمارستان است. زمانی که خواهرش در ۴مه به ملاقاتش رفت، او دیگر توان صحبتکردن را از دست داده بود. خانم ژائو بامداد ۵مه۲۰۰۷ در بیمارستان درگذشت. او ۴۴ساله بود.
مورد ۱۲: درگذشت خانم هوانگ مین در بیمارستان منطقه چینگیانگ
خانم هوانگ مین خانم هوانگ مین، معاون پیشین اداره شهرداری چنگدو مسئول امور شرکتها و بنگاههای کوچک و متوسط، در ۳مارس۲۰۰۷ دستگیر و به بازداشتگاه شهر چنگدو منتقل شد. خانوادهاش در اوایل ژوئن۲۰۰۷ تماسی از دادگاه منطقه چینگیانگ دریافت کردند که در آن گفته شد وی در وضعیت بحرانی قرار دارد. هنگامی که خانواده برای ملاقات درخواست کردند، پلیس آنها را مجبور کرد ابتدا برگه دستگیری او را امضا کنند.بهگفته خواهر خانم هوانگ، او در اتاقی خصوصی نگهداری میشد و دو زندانی بهطور شبانهروزی او را زیر نظر داشتند. در بیرون اتاق نیز نگهبانان بیشتری از بازداشتگاه و دوربینهای نظارتی دیده میشد.
خانم هوانگ پابندهای بسیار سنگینی به پا داشت؛ ناخنهایش بسیار بلند شده بود و بوی نامطبوعی میداد، زیرا ماهها پس از دستگیری اجازه استحمام نداشت؛ نیمه پایینی بدنش برهنه بود و با ملحفهای پوشانده شده بود؛ و ملحفه زیر او آلوده بود.
خانواده خانم هوانگ در اواخر ژوئن۲۰۰۷ از سوی دادگاه منطقه چینگیانگ مطلع شدند که او به شش سال حبس محکوم شده است.
خانواده در ۱۵اوت۲۰۰۷ تماس دیگری از بیمارستان دریافت کردند و به آنها گفته شد که خانم هوانگ ساعت ۷:۳۰ صبح همان روز درگذشته است. هنگامی که خانواده جسد او را دیدند، حالت چهرهاش حاکی از درد شدید بود؛ چشمانش کمی باز مانده؛ سرش به سمت راست متمایل و دهانش کاملاً باز بود و یکی از دندانهای فک پایینش افتاده بود؛ مایعی زردرنگ با بوی تند دارو سراسر دهان و دندانهایش را پوشانده بود؛ دستانش بهشدت مشت شده بود؛ و آثار کبودی روی بازوهایش دیده میشد. جسد او همان روز سوزانده شد. او ۵۳ساله بود.
مورد ۱۳: درگذشت خانم ژو هویمین در بیمارستان منطقه چینگیانگ خانم ژو هویمین، اهل شهر جیانیانگ، بین ۵دسامبر۱۹۹۹ تا ۸ژوئیه۲۰۰۳ شش بار دستگیر شد. او در اردوگاه کار اجباری زنان نانموسی، بیمارستان منطقه چینگیانگ در شهر چنگدو، بیمارستان طب سنتی چینی شهر جیانیانگ و بیمارستان مرکز جنگلداری شهر دوجیانگیان نگهداری شد. در دوران بازداشت، خانم ژو مورد ضربوشتم قرار گرفت، با باطوم الکتریکی به او شوک دادند، آویزان شد، تحت تغذیه اجباری قرار گرفت و مجبور به دریافت سرمهای وریدی عمدتاً داروهای خوابآور شد.
خانم ژو در حال نشاندادن شکنجهای که در بیمارستان منطقه چینگیانگ متحمل شد
خانم ژو در ۲۶سپتامبر۲۰۰۷ بار دیگر دستگیر شد و در مرکز شستوشوی مغزی شینجین و بازداشتگاه شهر چنگدو نگهداری گردید. او در ۱فوریه۲۰۰۸ برای اعتراض دست به اعتصاب غذا زد و چهار روز بعد به بیمارستان منطقه چینگیانگ منتقل شد. برادرش در ۱۰مارس با اداره امنیت داخلی ووهُو در چنگدو تماس گرفت و به او گفته شد که خانم ژو در آستانه مرگ است؛ اما مقامات اعلام کردند حتی اگر در بیمارستان جان ببازد، او را آزاد نخواهند کرد. خانم ژو ساعت ۵:۳۰ بامداد ۱۳مارس۲۰۰۸ در بیمارستان درگذشت. او ۴۵ساله بود.مورد ۱۴: خانم لیو گووشو پس از تزریق سمی در منزل دچار هذیان شد و بر اثر سقوطی مرگبار جان باخت
خانم لیو گووشو، اهل شهر وانیوان، شامگاه ۱۱ژوئیه۲۰۰۸ هنگامی که تنها در خانه بود، با یورش پلیس مواجه شد. چهار مأمور او را به زمین کوبیدند و به او داروی نامعلومی تزریق کردند. سپس با خواهرش، خانم لیو گووجو، تماس گرفتند و از او خواستند خانم لیو گووشو را به خانهاش ببرد.
وقتی خانم لیو گووجو شامگاه ۱۴ژوئیه۲۰۰۸ خواهرش را دید، او هذیان میگفت و حالت چهرهاش نشان از تحمل درد میداد. اوایل صبح روز ۱۷ژوئیه۲۰۰۸، خانم لیو گووشو هنگام تلاش برای بالا رفتن از حصار خانهاش و رفتن به خانه همسایه به زمین افتاد. او در مسیر انتقال به بیمارستان تنفسش قطع شد. او ۴۶ساله بود.
مورد ۱۵: عفونت ریههای آقای چوان شوئهیین پس از تزریق سمی و درگذشت وی متعاقب آن آقای چوان شوئهیین، اهل شهرستان پِنگشی، در آوریل۲۰۰۰ زمانی که برای دادخواست حق تمرین فالون گونگ در میدان تیانآنمن پکن حضور داشت، دستگیر شد. او به شهرستان پنگشی بازگردانده و به یک سال حبس محکوم شد. وی چند بار دست به اعتصاب غذا زد و تحت تغذیه اجباری قرار گرفت. آقای چوان در سال ۲۰۰۱ بار دیگر برای دادخواهی به پکن رفت، اما دوباره دستگیر و به دو سال حبس محکوم شد. بهدلیل شکنجه در دوران بازداشت، بسیار ناتوان شد و پس از آزادی دیگر قادر به کار کشاورزی نبود و برای گذران زندگی به فروش سس سویا و سرکه روی آورد.
آقای چوان در ۲۸نوامبر۲۰۰۴ بار دیگر دستگیر شد و به سه سال حبس دیگر محکوم گردید. بدن او پوشیده از زخمهای ناشی از ضربوشتم پلیس بود. پیش از پایان محکومیت، مأموران بهطور اجباری از او نمونه خون گرفتند و داروی سمی به او تزریق کردند. ریههایش بهشدت آسیب دید و دچار عفونت شد. آقای چوان در ۸مارس۲۰۰۹، در ۳۹سالگی درگذشت.
مورد ۱۶: درگذشت آقای شیه دهچینگ پس از تزریقهای سمی در مرکز شستوشوی مغزی شینجین 
آقای شیه دهچینگآقای شیه دهچینگ، ۶۹ساله و کارمند بازنشسته مؤسسه پژوهشی نقشهبرداری و طراحی چنگدو در استان سیچوان، در ۲۹آوریل۲۰۰۹ دستگیر و به مرکز شستوشوی مغزی شینجین منتقل شد. در مدت کمی بیش از ۲۰روز، آقای شیه که از سلامت و بنیه خوبی برخوردار بود، تا حد مرگ شکنجه شد. او ضعیف و بهشدت نحیف گردید، دچار بیاختیاری ادرار شد، در بلعیدن مشکل داشت و به آنژین صدری شدید (درد قفسه سینه) مبتلا شد.
در چهار روز پس از آزادی، آقای شیه بیشتر اوقات بیهوش بود. او با فشار دادن سینه خود، از درد به خود میپیچید و ناله میکرد، گویی اندامهای داخلیاش موجب درد شده بودند. در چند لحظه کوتاهی که هوشیار بود، به خانوادهاش گفت نگهبانان مرکز شستوشوی مغزی او را به بیمارستان برده و داروهای نامعلوم به او تزریق کردهاند؛ داروهایی که باعث شد حدود ۱۰روز نتواند چیزی بخورد یا بنوشد. آقای شیه شامگاه ۲۷مه۲۰۰۹ درگذشت. دستانش سیاه شد و بدنش نیز بهتدریج سیاه گردید که نشانهای از مسمومیت دارویی بود.
آقای شیه دهچینگ پس از آزادی از مرکز شستوشوی مغزی شینجین
مورد ۱۷: درگذشت آقای شیائو هونگمو پس از تزریقهای سمی در زندان دِیانگ
آقای شیائو هونگمو آقای شیائو هونگمو، کارگر سابق تیم اکتشافی ۴۰۵ در روئرگایِ استان خودمختار آبا، نیمهشب ۱۸ژانویه۲۰۰۱ دستگیر شد و به پنج سال حبس محکوم گردید. او در ۱۸آوریل۲۰۰۸ بار دیگر بهدلیل صحبت با مردم درباره فالون گونگ دستگیر شد. این بار نیز به پنج سال حبس دیگر محکوم و به زندان دِیانگ منتقل شد. ازآنجاکه بر تمرین فالون گونگ پایبند ماند، نگهبانان زندان در ۱۵ژوئیه۲۰۰۹ به او داروهای نامعلوم تزریق کردند. او به کما رفت و دچار بیاختیاری شد.
در حالی که آقای شیائو بین ۲۵تا۲۶ژوئیه۲۰۰۹ در بیمارستان شهر دِیانگ تحت درمان بود، زندان به خانوادهاش دروغ گفت و ادعا کرد که او دچار تومور مغزی شده است. به مادرش اجازه ملاقات داده نشد. آقای شیائو در ۲۷ژوئیه۲۰۰۹ به شعبه چنگدوِ بیمارستان کل پلیس قضایی استان سیچوان منتقل شد و در اواسط مارس۲۰۱۰ در آنجا درگذشت. او ۴۷ساله بود.
مورد ۱۸: درگذشت آقای لیو گوانگدی پس از تجویز اجباری دارو در اردوگاه کار اجباری شیشانپینگ
آقای لیو گوانگدی
آقای لیو گوانگدی، مهندس ارشد و مدیر پیشین بخش برق شرکت سرمایهگذاری انرژی سیچوان، در آوریل۲۰۰۸ بهدلیل توزیع مطالب اطلاعرسانی فالون گونگ دستگیر شد. او به یک سال کار در اردوگاه کار اجباری شیشانپینگ در چونگچینگ محکوم گردید. بر اثر بدرفتاریها و کار اجباری در اردوگاه، آقای لیو به التهاب پرده جنب همراه با تجمع مایع جنب دچار شد. در پی اعتراض شدید خانوادهاش، او را به بیمارستان اردوگاه منتقل کردند. ازآنجاکه آقای لیو همچنان بر تمرین فالون گونگ پافشاری میکرد، نگهبانان مقادیر زیادی داروهای سمی را بهطور اجباری به او خوراندند. او هنگام آزادی در ۱۰آوریل۲۰۰۹ در وضعیت بحرانی قرار داشت. آقای لیو در ۲۵سپتامبر۲۰۱۰ درگذشت. او در شصت سالگی بود. مورد ۱۹: درگذشت خانم هو گوییفانگ پس از بازداشت در زندان زنان استان سیچوان
خانم هو گوییفانگ، اهل شهر جیانیانگ، در اوایل مارس۲۰۰۵ بهدلیل صحبت با مردم درباره فالون گونگ دستگیر شد و بهطور مخفیانه به پنج سال حبس محکوم گردید. در دوران محکومیت در زندان زنان استان سیچوان، نگهبانان داروهای نامعلوم را به غذای او اضافه میکردند. مسمومیت مزمن باعث شد بهتدریج بینایی خود را از دست بدهد و دچار بیاختیاری شود. خانم هو در دسامبر۲۰۱۰، در ۶۵سالگی، درگذشت.
مورد ۲۰: درگذشت آقای چِن شیمینگ پس از آزادی از مرکز شستوشوی مغزی مِیشان
آقای چِن شیمینگ
آقای چن شیمینگ، اهل شهر میشان، در ۲۰ژوئیه۲۰۱۰ برای پنجمین بار دستگیر شد. او توسط هشت مأمور پلیس مورد ضربوشتم قرار گرفت و به مرکز شستوشوی مغزی میشان منتقل شد. در آنجا داروهای نامعلوم به او تزریق کردند و نگهبانان همچنین این داروها را به غذا و آب او میافزودند. آنان آقای چن را تا زمانی که در آستانه مرگ قرار گرفت آزاد نکردند. او در ۱۰آوریل۲۰۱۱، کمتر از شش ماه پس از آزادی، درگذشت.
مورد ۲۱: درگذشت خانم یوان یونگوِن پس از تجویز اجباری دارو در زندان زنان استان سیچوانخانم یوان یونگوِن، کارمند بازنشسته کارخانه موتور الکتریکی شهر چیونگلای، در ۲۶مارس۲۰۰۸ بهدلیل صحبت با مردم درباره فالون گونگ در یک بازار کشاورزان دستگیر شد. او در اواسط اکتبر۲۰۰۸ توسط دادگاه شهر چیونگلای به سه سال حبس محکوم و به زندان زنان استان سیچوان منتقل گردید.
نگهبانان زندان خانم یوان را مجبور به مصرف داروهای نامعلوم کردند که باعث شد دچار آشفتگی شدید ذهنی شود و اغلب کنترل ادرار خود را از دست بدهد. نگهبانان همچنین زندانیان دیگر را تحریک کردند تا او را کتک بزنند که در نتیجه دنبالچهاش دچار شکستگی شد. او کاملاً ناتوان گردید و به بیمارستان پلیس در شهر چنگدو منتقل شد.
وقتی خانواده خانم یوان در ۲۰آوریل۲۰۱۰ به ملاقاتش در بیمارستان رفتند، او بهشدت نحیف شده بود؛ بدنش سفت و خشک بود؛ سوند ادراری داشت؛ و بهسختی و بهصورت نامفهوم صحبت میکرد. هنگامی که خانواده او را لمس کردند، خانم یوان فریاد زد: «مرا نزنید.» خانواده همچنین متوجه آثار متعدد سوزن روی دست راست او شدند.
خانم یوان یونگوِن در اثر آزار و شکنجه بهشدت نحیف و لاغر شده بود.
پلیس که نمیخواست او در بازداشت جان ببازد، روز بعد خانم یوان را به خانه منتقل کرد و گفت ممکن است فقط چند ساعت دیگر زنده بماند. با مراقبت دقیق خانواده، خانم یوان سرانجام توانست مقدار کمی سوپ سبک مصرف کند. اما او زمینگیر باقی ماند و سرانجام در ۷مه۲۰۱۱ درگذشت. او ۶۹سال بود. مورد ۲۲: درگذشت آقای وو ییهوا بر اثر تجویز اجباری دارو در مرکز شستوشوی مغزی اِرِهُو
آقای وو ییهوا، پزشک اهل شهر زییانگ، در ۱۲اکتبر۲۰۱۰ در درمانگاهش دستگیری و به مرکز شستوشوی مغزی اِرهُو منتقل شد.
ازآنجاکه آقای وو بر تمرین فالون گونگ پایبند ماند، شیائو هویی، رئیس مرکز شستوشوی مغزی، با همکاری هوانگ گوانگوو از اداره امنیت داخلی شهر زییانگ، چندین روز او را شکنجه کردند. آنها همچنین داروهای آسیبزننده به اعصاب و اندامهای داخلی را به آب آشامیدنی او اضافه میکردند.
آقای وو هنگام آزادی در مارس۲۰۱۱ کاملاً غیرقابل شناسایی بود. چند روز بعد بیهوش شد و برای درمان اورژانسی به بیمارستان منتقل گردید. بهدلیل ناتوانی مالی برای انجام همودیالیز روزانه، آقای وو به خانه بازگشت. در ماههای بعد، او اغلب دچار آشفتگی شدید معده و احساس فشار در قفسه سینه میشد. بهشدت نحیف و فرسوده گردید؛ چهره و لبهایش تیره و مرتباً بیهوش میشد. آقای وو در ۱۲دسامبر۲۰۱۱، در ۴۸سالگی درگذشت.
مورد ۲۳: درگذشت آقای لوئو جیانگپینگ پس از تزریق سمی در زندان شماره یک استان یوننان
آقای لوئو جیانگپینگ و خانوادهاش آقای لوئو جیانگپینگ، اهل شهر پانژیهوا، در ۶ژانویه۲۰۱۲ بهدلیل توزیع مطالب فالون گونگ دستگیر شد. او در آوریل۲۰۱۲ به چهار سال و نیم حبس محکوم و در ۱ژوئن۲۰۱۲ به زندان شماره یک استان یوننان منتقل گردید. ازآنجاکه آقای لوئو از انکار فالون گونگ خودداری کرد، نگهبانان و زندانیان به او دستبند و کتکش زدند و داروهای نامعلوم به او تزریق کردند. همچنین مجبورش میکردند هر روز بیش از ده ساعت کار کند. اگر سهمیه کاریاش را تکمیل نمیکرد، از خواب محروم میشد یا به سلول انفرادی فرستاده میشد.
در جریان خوراندنهای اجباری مکرر، عضلات دهان آقای لوئو آسیب دید و تمام دندانهای فک پایینش از جا کنده شد. تنها تعداد اندکی از دندانهای فک بالایی باقی مانده بود که همگی لق بودند. او همچنین دچار نفخ و درد شدید اندامهای داخلی شد، کنترل ادرارش را از دست داد و پاهایش متورم گردید. بسیار ضعیف و نحیف شده بود و بهسختی میتوانست بایستد، بنشیند، صحبت کند یا حتی سرش را بالا بیاورد.
آقای لوئو در ۲۳دسامبر۲۰۱۳ بهدلیل وضعیت وخیم جسمانی با قرار وثیقه آزاد شد. آثار سوراخهای سوزن بهوضوح روی هر دو بازویش دیده میشد. اطراف هر محل تزریق، کبودیای به قطر حدود دو سانتیمتر وجود داشت. او پنج روز بعد، در ۲۸دسامبر۲۰۱۳، درگذشت. او ۵۱ساله بود.
آقای لوئو اندکی پیش از مرگش.
مورد ۲۴: درگذشت آقای شیائو ژانگهه پس از نوشیدن چای سمی آقای شیائو ژانگهه، ۶۰ساله و اهل شهر دوژیانگیان، در ۲۱اکتبر۲۰۱۳ دستگیر و به مرکز شستوشوی مغزی بخش تیانما منتقل شد. پلیس روز بعد او را به دفتر مدیریت جامع دهستان برد. به گفته خودش، پلیس برای او ناهار آورد. بعدازظهر، یکی از کارکنان زن آمد و برای او چای آماده کرد و در حین گفتگو، او را تشویق میکرد که چای بیشتری بنوشد.
ساعت ۵بعدازظهر، آقای شیائو ناگهان قادر به صحبتکردن یا تمرکز ذهنی نبود. در این وضعیت ناتوانی، پلیس از او خواست بیانیههایی برای انکار فالون گونگ بنویسد که او بدون آگاهی از آنچه میکرد، از دستورات پیروی کرد. دو روز بعد، پلیس دوباره به او چای داد و آقای شیائو همان علائم را تجربه کرد. در چنین وضعیتی، بنا به دستور پلیس، بیانیههای بیشتری را امضا کرد.
پس از آنکه هرآنچه پلیس میخواست امضا شد، به آقای شیائو اجازه دادند به خانه بازگردد. وقتی بهبود یافت، به ادارات دولتی بازگشت و اعلام کرد بیانیههایی که امضا کرده بود، باطل است. او همچنین پرسید چه نوع دارویی به او خوراندهاند؛ پلیس دادن هرگونه دارو را انکار کرد.
یک هفته بعد، آقای شیائو دچار گلودرد و گرفتگی صدا شد. لکههای بزرگ قرمز در سراسر بدنش ظاهر شد. بیمارستان شهر نتوانست وضعیت او را تشخیص دهد؛ بنابراین خانوادهاش او را به بیمارستان هواشی، پیشرفتهترین بیمارستان استان سیچوان بردند.
در ابتدا، بیمارستان تشخیص «مسمومیت دارویی» داد. اما بعدتر، هنگامی که خانواده به بیمارستان گفتند آقای شیائو تمرینکننده فالون گونگ است، تشخیص تغییر کرد. در اقدامی شوکهکننده، تشخیص اولیه به «سنگ کیسه صفرا» تغییر یافت.
بیمارستان اعلام کرد درمان نیازمند جراحی است و درمان آن دشوار خواهد بود. همچنین گفتند احتمال دارد آقای شیائو در حین یا پس از جراحی جان ببازد.
لکههای بزرگ قرمز روی بدن آقای شیائو گسترش یافت و او در ۲۲مه۲۰۱۴ درگذشت.
مورد ۲۵: درگذشت آقای ژانگ شیشیانگ پس از تجویز اجباری دارو در زندان جیاژو
آقای ژانگ شیشیانگ، اهل شهر جیانیانگ، در ۴نوامبر۲۰۰۸ دستگیر شد. هنگام بازداشت در بازداشتگاه شهر جیانیانگ، او را مجبور کردند پابندهای سنگین بپوشد که باعث آسیب شدید به مچ پاهایش شد. او در ۴دسامبر به مرکز شستوشوی مغزی اِرِهُو منتقل گردید.
آقای ژانگ در ۸دسامبر۲۰۰۹ توسط دادگاه شهر جیانیانگ به شش سال حبس محکوم شد. در زندان جیاژو به او داروهای نامعلوم داده شد و پزشک زندان تهدید کرد اگر فالون گونگ را انکار نکند، در همانجا خواهد مرد.آقای ژانگ در ۳نوامبر۲۰۱۴، در آستانه مرگ، آزاد شد. بدن و پاهایش بهشدت متورم و دچار خونریزی بود. او در ۴دسامبر۲۰۱۴، یک ماه پس از آزادی، درگذشت. او ۶۶ساله بود.
مورد ۲۶: درگذشت خانم شیه شیا پس از تجویز اجباری دارو در مرکز شستوشوی مغزی شینجین
خانم شیه شیا در سالهای جوانی
خانم شیه شیا پس از مصرف اجباری دارو در بازداشت
خانم شیه شیا، معلم سابق پیانو در شهر پانژیهوا، در سال ۲۰۰۰ به یک سال کار اجباری محکوم شد ودر سال ۲۰۰۶ نیز به سه سال حبس محکوم گردید. او در ۲۸مه۲۰۱۳ هنگام عیادت از مادرش در بیمارستان دستگیر و دو روز بعد به مرکز شستوشوی مغزی شینجین در چنگدو منتقل شد.
وقتی خانم شیه در اوایل اوت۲۰۱۳ آزاد شد، پاهایش متورم و پایین شکمش باد کرده بود. او به خانوادهاش گفت که نگهبانان مرکز شستوشوی مغزی داروهای نامعلوم را به غذایش اضافه میکردند و همچنین داروهای نامعلوم به او تزریق میکردند. فقط وقتی وضعیتش بهشدت وخیم شد، نگهبانان او را آزاد کردند. او میدانست تمرینکنندهای که در همان مرکز تزریق سمی دریافت کرده بود، اندکی پس از آزادی درگذشت.
خانم شیه در سالهای بعد با وخامت مداوم سلامتی دستوپنجه نرم کرد. او بهشدت نحیف شد و پایین شکمش همچنان بادکرده باقی ماند. او در نیمه دوم سال ۲۰۱۶ درگذشت. در آن زمان، چهرهاش سبزفام شده بود و آثار کبودی روی بدنش دیده میشد. او ۵۶ساله بود.
مورد ۲۷: ناتوانشدن بر اثر تجویز داروی سمی در بیمارستان منطقه چینگیانگ؛ خانم فانگ هوی ۱۶سال بعد درگذشت خانم فانگ هوی مدرس دانشکده زبانهای خارجی دانشگاه سیچوان در شهر چنگدو بود. او زمانی با دوچرخه در امتداد بزرگراه چینگهای–تبت تا لهاسا رکاب زده و بهعنوان یکی از «ده جنگجوی جوان برتر» برگزیده شده بود. او عضو تیم کوهنوردی دانشگاه سیچوان نیز بود.
خانم فانگ شب ۵نوامبر۲۰۰۲ دستگیر شد. پلیس نزدیک به یک ساعت خانه او را غارت کرد. اندکی بعد، او به سه سال و نیم حبس محکوم و از کارش اخراج شد.
خانم فانگ در سال ۲۰۰۴ بار دیگر دستگیر و در بازداشتگاه شماره یک چنگدو نگهداری شد. بر اثر شکنجههای اعمالشده، بهشدت ضعیف شد. سپس به بیمارستان منطقه چینگیانگ در چنگدو منتقل شد و بر اثر تزریقها دچار ناتوانی دائمی گردید. هنگام آزادی، دچار ادم گسترده بدن بود؛ پوستش سفت شده بود؛ چشمانش بهسختی باز میشد؛ گفتارش نامفهوم بود؛ اغلب دچار سردردهای غیرقابلتحمل میشد؛ نمیتوانست پاهایش را بالا بیاورد؛ و هنگام راهرفتن بهراحتی زمین میخورد.
خانوادهاش او را به درمانگاه سرپایی یک بیمارستان بزرگ بردند. پزشک گفت دستگاه عصبی مرکزی او آسیب دیده است. خانواده پرسیدند چگونه چنین چیزی ممکن است، اما پزشک توضیح بیشتری نداد.خانم فانگ تقریباً توان سخنگفتن را از دست داد و سالها زمینگیر بود. او در مارس۲۰۱۹ درگذشت.
مورد ۲۸: درگذشت آقای چن لیچینگ پس از تجویز اجباری دارو در زندان دِیانگ
آقای چن لیچینگ آقای چن لیچینگ، اهل شهر پِنگژو، در مارس۲۰۰۴ دستگیر شد و طی چهار روز بهشدت مورد ضربوشتم قرار گرفت. او در ۳دسامبر۲۰۰۴ به سه سال حبس محکوم شد و در فوریه۲۰۰۵ به زندان دِیانگ منتقل گردید.
آقای چن از نوشتن بیانیههایی برای انکار فالون گونگ خودداری کرد و بههمیندلیل توسط نگهبانان زندان مورد ضربوشتم قرار گرفت. یک بار، یکی از نگهبانان به ران داخلی و کشاله ران او لگد زد. بار دیگر، پس از ضربوشتم دچار خونریزی داخلی شد و برای درمان اورژانسی به بیمارستان منتقل گردید. پس از آن، بیش از ۲۰روز زمینگیر بود.
در نوبتی دیگر، نگهبانان زندان زندانیان را تحریک کردند تا به غذا و نوشیدنی آقای چن دارو اضافه کنند. چهار ماه پیش از پایان محکومیتش، نگهبانان داروهای سمی به او تزریق کردند که باعث شد بهطور موقت دچار علائم روانپزشکی شود. او همچنین هر روز بهشدت عرق میکرد.پس از آزادی آقای چن، پلیس محلی بهطور منظم در خانه او را آزارواذیت میکرد. در سپتامبر۲۰۲۱، دفتر محلی جامعه به او دستور داد فالون گونگ را انکار کند، اما او قاطعانه امتناع کرد.
اداره محلی تأمین اجتماعی نیز پس از محکومیت او در سپتامبر۲۰۰۴، حقوق بازنشستگی آقای چن را قطع کرد و هرگز آن را برقرار نساخت. نبودِ منبع درآمد، زندگی او را پس از آزادی از زندان دشوارتر کرد. آقای چن در ۳۱ژانویه۲۰۲۲ درگذشت.
کپیرایت ©️ ٢٠٢٥-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
