(Minghui.org)
نام: تانگ شوژننام چینی: 唐旭珍جنسیت: زنسن: ۸۸ سالشهر: لوجواستان: سیچوانشغل: استاد بازنشسته دانشگاهتاریخ درگذشت: ۱۸ دسامبر ۲۰۲۵تاریخ آخرین بازداشت: ۸ آوریل ۲۰۲۲آخرین محل بازداشت: پاسگاه پلیس لیانهواچی
یک زن ۸۸ ساله در شهر لوجو، استان سیچوان، در تاریخ ۱۸ دسامبر ۲۰۲۵، در حالی که همچنان به دلیل ایمانش به فالون گونگ در انتظار محاکمه بود، درگذشت. فالون گونگ یک روش تمرین جسم و ذهن است که از ژوئیه ۱۹۹۹ توسط حزب کمونیست چین مورد آزار قرار گرفته است.
خانم تانگ شوژن
خانم تانگ شوژن، استاد بازنشسته سیتولوژی در بخش آناتومی پاتولوژیک دانشگاه علوم پزشکی جنوبغرب چین، در ۸ آوریل ۲۰۲۲ هنگام پیاده شدن از اتوبوس، توسط یک مرد و یک زن متوقف شد. این دو مأمور لباسشخصی به او دستور دادند همراهشان برود. او امتناع کرد، اما وی را بهزور داخل خودرو نشاندند و به پاسگاه پلیس لیانهواچی بردند.
در جریان بازجویی، دو دستگاه نظارتی مورد استفاده قرار گرفت؛ یکی روی میز و دیگری روی دیوار روبهروی او نصب شده بود. مأمور زن خود را وانگ شوئلین معرفی کرد و مأمور مرد گفت نام خانوادگیاش «هو» است. خانم تانگ از پاسخ به پرسشها خودداری کرد. سپس او را به سه نقطه مختلف شهر بردند و ادعا کردند که وی در آن مکانها مطالب فالون گونگ توزیع کرده است. آنها تلاش کردند از او در این مکانها عکس بگیرند، اما او نپذیرفت.
بعدازظهر همان روز، رئیس پاسگاه، یو لِی، به مأموران حوزه محل سکونت خانم تانگ در منطقه جیانگیانگ اطلاع داد تا پسرش را برای تحویل گرفتن او بیاورند. وقتی پسرش رسید، وانگ و یک مأمور مرد نیز سوار خودروی او شدند و رئیس پاسگاه به همراه مأمور دیگری با خودروی جداگانه آنها را دنبال کرد. سپس چهار مأمور به خانه خانم تانگ یورش بردند. هیچکدام یونیفرم نداشتند و کارت شناسایی یا حکم تفتیش ارائه نکردند. آنها کتابها و مطالب اطلاعرسانی فالون گونگ را ضبط کردند، اما برخلاف قانون، اقلام ضبطشده را در حضور او صورتبرداری نکردند و رسیدی هم ارائه ندادند.
روز بعد، وانگ و یک مأمور زن دیگر، هر دو لباسشخصی، دوباره به خانه او آمدند و از خانم تانگ خواستند برخی اسناد را امضا کند. او امتناع کرد، بنابراین شوهرش را مجبور به امضا کردند. شوهرش که هنوز از آسیب سر سال قبل به سرش در حال بهبودی بود، نمیدانست چه چیزی را امضا میکند؛ فقط میدانست سه برگ کاغذ را امضا کرده است. بیآنکه خودش بداند، بعداً نام او بهعنوان شاهد دادستانی علیه همسرش ثبت شد.
روز سوم، وانگ دوباره آمد و سه برگه دیگر را نیز به امضای شوهر خانم تانگ رساند (که یکی از آنها احتمالاً دستور حبس خانگی بود).در همان ۸ آوریل ۲۰۲۲، وانگ به خانم تانگ اطلاع داد که پنجشنبه هفته بعد (۱۴ آوریل) باید به پاسگاه لیانهواچی مراجعه کند. دو روز بعد نیز دوباره آمد و او را به رفتن به پاسگاه ترغیب کرد، اما خانم تانگ نپذیرفت.
سه سال بعد، در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۵، کارمندی از دادستانی منطقه جیانگیانگ با خانم تانگ تماس گرفت و اعلام کرد که بهدلیل واقعه سال ۲۰۲۲ و نیز توزیع مطالب فالون گونگ در اوت ۲۰۲۴ و مه و ژوئن ۲۰۲۵ علیه او کیفرخواست صادر شده است. از او خواستند برای امضای کیفرخواست مراجعه کند، اما او امتناع کرد.
خانم تانگ در ۱۸ دسامبر ۲۰۲۵، در حالی که هنوز در انتظار محاکمه بود، درگذشت. مستمری بازنشستگی او نیز بهمدت ۱۵ سال پیش از مرگش بهدلیل ایمانش به فالون گونگ قطع شده بود. محل کار سابقش گفته بود که مزایای بازنشستگی او را کنار گذاشتهاند و بهمحض اینکه بیانیهای مبنی بر انکار ایمانش بنویسد، پول را به او خواهند داد.
خانم تانگ پیش از آخرین پرونده نیز بارها بازداشت شده بود. در آوریل ۲۰۰۱ به سه سال کار اجباری محکوم شد و پس از بازداشت در اکتبر ۲۰۰۹، حکم سه سال و نیم زندان گرفت.
خانم تانگ در جوانی از بیش از ده بیماری رنج میبرد؛ از جمله ورم معده قارچی، هپاتیت، التهاب کیسه صفرا و عفونت کلیه. در سال ۱۹۹۶ همچنین به سرطان نازوفارنکس مبتلا شد که بلع و غذا خوردن را برایش دشوار کرده بود.
ناامید و درمانده، امید خود را از دست داده بود تا اینکه در آوریل ۱۹۹۶ با فالون گونگ آشنا شد و تمرین آن را آغاز کرد. تنها ظرف سه روز، حدود ۶۰۰ میلیلیتر خونریزی داشت؛ سپس خونریزی بینی متوقف شد و سرطان بهبود یافت. مدت کوتاهی بعد، دیگر بیماریهایش نیز بهطور شگفتانگیزی ناپدید شدند.
علاوه بر بازیابی سلامتی، اصول «حقیقت، نیکخواهی و بردباری» او را فردی بازتر، صادقتر و مهربانتر کرد. برای کمک به بیمارانی که از مناطق دوردست آمده بودند تا زودتر نتایج آزمایشهایشان را دریافت کنند، اغلب بدون دریافت دستمزد اضافه اضافهکاری میکرد. تعهد و تخصص او احترام پزشکان متخصص، کارکنان درمان و بیماران را برانگیخت. حتی پس از بازنشستگی نیز محل کارش دوباره او را به همکاری دعوت کرد.
خانم تانگ در ۲۶ اکتبر ۱۹۹۹ برای دادخواهی به پکن رفت و در میدان تیانآنمن بازداشت شد. او چهار روز در ورزشگاه فِنگتای و بازداشتگاه منطقه مِنتوگو در پکن نگه داشته شد و سپس به دفتر ارتباطات استان سیچوان در پکن منتقل گردید. پس از دو روز، او را به سیچوان بازگرداندند و سه روز در بازداشتگاه محلی هوانگجینگشان نگه داشتند.
در سال ۲۰۰۱ دوباره سوار قطار به مقصد پکن شد، اما در مسیر متوقف شد. دو مأمور امنیتی محل کارش، با نامهای خانوادگی لو و یو، او را بازگرداندند و علاوه بر جریمه ۱۵۹۷ یوانی، هزینه سفر خود را نیز از حقوقش کسر کردند. او ۱۵ روز در بازداشتگاه هوانگجینگشان زندانی شد و سپس به بازداشتگاه سانهواشان منتقل شد، جایی که هر روز به کار سخت وادار میشد. هر بار که میخواست تمرینهای فالون گونگ را انجام دهد، او را کتک میزدند و با دستبند و پابند میبستند.
هشت ماه بعد، او را به مرکز شستوشوی مغزی ژانگبا منتقل کردند. چون از انکار ایمانش سر باز زد، مأمور دولتی وانگ یونگژن که مأمور مراقبت از او بود، او را وادار به ایستادنهای طولانیمدت کرد. در اعتراض، وانگ به صورتش سیلی زد و صورتش متورم شد. رئیس اداره ۶۱۰ وانگ شوئه، به محل کارش دستور داد ۱۰۰۰ یوان بابت هزینههای زندگی او بپردازد؛ مبلغی که بعداً از حقوقش کسر شد.
یک ماه بعد، او را به مرکز شستوشوی مغزی شیکائو منتقل کردند و کمی بعد دوباره به بازداشتگاه هوانگجینگشان بردند؛ ۱۵ روز در آنجا نگه داشته شد و مجبور شد ۳۳۰ یوان هزینه زندگی بپردازد. سپس به شیکائو بازگردانده شد و ماهانه حدود ۱۰۰۰ یوان هزینه از حقوقش کسر میکردند.
خانم تانگ در ۱۴ اکتبر ۲۰۰۰ موفق شد از مرکز شستوشوی مغزی بگریزد، اما در ۹ آوریل ۲۰۰۱ دوباره بازداشت و به بازداشتگاه سانهواشان منتقل شد. هزینههای تعقیب او که بیش از ۴۵۰۰ یوان بود، از حقوقش کسر شد. چند روز بعد، به سه سال کار اجباری در خانه محکوم شد، اما پلیس او را آزاد نکرد و هفت ماه در بازداشتگاه یوهوآنگگوان نگه داشت. به او سبزیجات ترش فاسدِ پر از لارو میدادند و با وجود اینکه غذای زندانیان باید رایگان میبود، ۵۰۰ یوان نیز از او گرفتند.
در نوامبر ۲۰۰۱، او را به مرکز شستوشوی مغزی شیبائووان بردند و ده روز نگه داشتند. معاون دبیر محل کارش، چن وِنیُو، به رئیس حفاظت لی لیانجیه دستور داد از پلیس بخواهد بازداشت او در یوهوآنگگوان تمدید شود. آنها به خانوادهاش دروغ گفتند که او نمیخواهد برای سال نوی چینی به خانه بازگردد. در دوران بازداشت شکنجه شد؛ از جمله یک بار هنگام انجام مدیتیشن فالون گونگ، دستبند به در فلزی زده شد و بیش از یک ساعت در حالیکه نوک انگشتان پایش اندکی زمین را لمس میکرد، آویزان ماند.
در اواخر دسامبر ۲۰۰۴، خانم تانگ بازداشت و ۲۶ روز در بازداشتگاه شهرستان ههجیانگ نگه داشته شد. لین مین، رئیس دفتر ۶۱۰ منطقه جیانگیانگ، و مأمور یانگ از همان بازداشتگاه، برخلاف میلش از او فیلم گرفتند و دستش را گرفتند تا اثر کف دست و انگشتانش را روی اسناد بگذارند. در جریان مقاومت، دستهایش بهشدت کبود شد.
پس از بازداشت دیگری در سال ۲۰۰۵، به مرکز شستوشوی مغزی شیبائووان منتقل شد. سه زن مأمور مراقبت از او بودند. هر بار که تمرینها را شروع میکرد، او را لگد میزدند. شبها یکی از آنها با نام خانوادگی ژو پاهایش را روی بدن او میگذاشت تا نتواند حرکت کند. بعدها یک دستگاه نظارتی الکترونیکی نیز در اتاق نصب کردند که فشار روانی شدیدی به او وارد کرد.
در دورههایی که بازداشت نبود، نیز همواره تحت نظر قرار داشت. یک بار متوجه شد در خیابان از او فیلم میگیرند. پنهانی از او عکس میگرفتند و از شوهرش میخواستند او را شناسایی کند. یک بار هنگام بازگشت با تاکسی، دید خودروها و موتورسیکلتهای پلیس بیرون خانه منتظرند. حتی زمانی که برای خوردن غذای مختصر بیرون رفته بود، بازداشت شد.
تلفنش نیز شنود میشد. حدود آوریل ۲۰۰۵ برای شرکت در عروسی برادرزادهاش به چنگدو رفت. پلیس او را متهم کرد که برای دادخواهی فالون گونگ به مرکز استان رفته و در آنجا نیز تحت نظرش گرفت.
دوربینی روی درختی روبهروی اتاقخوابش نصب کردند. پلیس واحد روبهروی خانهاش را اجاره کرد و بهطور شبانهروزی او را زیر نظر داشت. این نظارت تا ژوئن ۲۰۰۹، زمانی که دوباره بازداشت شد، ادامه داشت.
در ۲۳ ژوئن ۲۰۰۹، حدود ساعت ۵ عصر، خانم تانگ به خانه بازگشت و دید سه فرد ناشناس در حال تفتیش منزل هستند. تنها برادر لالش که آن زمان با او زندگی میکرد، در خانه بود. پلیس کتابهای فالون گونگ، یک لپتاپ، دو چاپگر، یک دستگاه لمینیت، فایلهای صوتی و تصویری آموزش فالون گونگ و پرتره بنیانگذار فالون گونگ را ضبط کرد.
او را ابتدا به پاسگاه داشانپینگ و سپس به بازداشتگاه شهر لوجو بردند. از پوشیدن لباس زندانیان امتناع کرد و نگهبانی به نام لیو شیائولینگ یک هفته او را با دستبند نگه داشت. اجازه حمام نداشت و زیر بغلهایش دچار عفونت و بوی شدید شد. تانگ دهرونگ از اداره ۶۱۰ او را بازجویی کرد.
دادگاه منطقه جیانگیانگ در اواخر دسامبر ۲۰۱۰ او را محاکمه کرد. پیش از محاکمه، برخلاف قانون، کیفرخواست به او داده نشد و فقط یک روز قبل از جلسه دادگاه مطلع شد. دادگاه بهصورت محرمانه برگزار شد و خانوادهاش از آن خبر نداشتند. او اجازه دفاع از خود نیافت. تنها قضات، دادستان و پنج مأمور دادگاه حضور داشتند.
پلیس چند هزار یوان پول نقد از خانهاش ضبط کرده بود، اما دادستان در دادگاه گفت فقط سه اسکناس یکیوانی ضبط شده است. مقدار مطالب فالون گونگ نیز چندین برابر بیش از واقعیت در پرونده ثبت شد.
چند روز پس از محاکمه، به سه سال و نیم زندان محکوم شد. درخواست تجدیدنظر داد، اما بازداشتگاه آن را نگه داشت. نگهبانی گفت درخواستش گم شده و تجدیدنظر دوباره فایدهای ندارد. چند روز بعد نیز بهصورت شفاهی به او اطلاع دادند که درخواست رد شده است.
خانوادهاش پیش از انتقال به زندان موفق شدند او را ببینند. در ۸ فوریه ۲۰۱۰ به زندان زنان استان سیچوان منتقل شد.
در زندان، نگهبانان او را مجبور میکردند برای هر کاری، حتی رفتن به دستشویی، فریاد بزند: «گزارش میدهم، من مجرم هستم.» دو نفر (که بعداً به پنج نفر افزایش یافت) در دو شیفت شبانهروزی او را زیر نظر داشتند و وادارش میکردند مطالب توهینآمیز علیه فالون گونگ و بنیانگذارش را مطالعه کند.
روزی دچار سوزش معده شد و معاینه پزشکی انجام گرفت. بیماری خاصی تشخیص داده نشد، اما دو تزریق نامشخص به او دادند که پس از آن احساس درد کرد.
در دوران حبس، مدیر منابع انسانی محل کارش، کونگ شیائومین، از اکتبر ۲۰۱۰ مستمری او را قطع کرد. در فیشهای ماهانه همچنان ذکر میشد که ۳۷۹۷ یوان کسر شده است. دیگر بازنشستگان از افزایش هزینه زندگی و مزایای مختلف برخوردار بودند، اما او از همه آنها محروم شد.
خانم تانگ در دسامبر ۲۰۱۲ آزاد شد. در سال ۲۰۱۵، محل کارش کارتهای جدید بیمه درمانی صادر کرد، اما کونگ به بخش منابع انسانی دستور داد برای او کارت صادر نشود.
او بارها برای بازگرداندن مستمریاش به محل کار مراجعه کرد، اما نتیجهای نداشت. در ۹ اکتبر ۲۰۱۶ دوباره مراجعه کرد؛ مأمور زن حفاظت با نام خانوادگی لی پس از گفتوگویی کوتاه، مأموران پاسگاه بئیچنگ را خبر کرد. چند مأمور مرد او را از ساختمان بیرون کشیدند و به خودروی پلیس بردند. در پاسگاه، با سوزن انگشتانش را سوراخ کردند تا اثر انگشت بگیرند و تا ساعت ۸ شب آزادش نکردند. در سال ۲۰۱۹ نیز وقتی دوباره مراجعه کرد، اجازه ورود به ساختمان را ندادند.
مدیریت محل کارش گفت مزایای بازنشستگیاش را کنار گذاشتهاند و بهمحض نوشتن بیانیه انکار فالون گونگ، پول را بازمیگردانند. او به اداره شهرداری لوجو شکایت کرد، اما به او گفتند اختیار رسیدگی ندارند. سپس در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۰ درخواست رسمی دسترسی به اطلاعات به دولت استانی ارائه داد تا مبنای قانونی قطع مستمریاش را بداند، اما هرگز پاسخی دریافت نکرد.
کپیرایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
