روش‌های شکنجه مورداستفاده در زندان زنان استان آنهویی، علیه تمرین‌کنندگان فالون گونگ

(Minghui.org) زندان زنان استان آنهویی در شکنجه تمرین‌کنندگان فالون گونگ که از انکار باور خود امتناع می‌ورزند، فعالانه مشارکت داشته است.

اگر تمرین‌کنندگان از تبدیلتبدیلسیستم سفت و سخت شستشوی مغزی و شکنجه به منظور وادار کردن تمرین‌کنندگان به انکار فالون گونگ. ‌شدن خودداری کنند، نگهبانان زندانیان را تحریک می‌کنند تا به تمرین‌کنندگان حمله و آن‌ها را وادار کنند اظهاریه‌های تضمین بنویسند یا ساعت‌های طولانی بایستند، برایشان نگهبانیِ شبانه ترتیب می‌دهند یا به آن‌ها اجازه غذاخوردن یا استفاده از توالت نمی‌دهند. اگر تمرین‌کنندگان از تبدیل‌شدن امتناع کنند، زندانیان نیز درگیر و تنبیه می‌شوند. یک تمرین‌کننده سالمند حدوداً 70ساله به‌دلیل امتناع از تبدیل‌شدن، به‌مدت ۷ سال هر روز مجبور بود ساعت‌های طولانی بایستد.

روش‌های شکنجه

شوک با باتوم‌های برقی

نگهبانان دست‌های تمرین‌کنندگان را از پشت دست‌بند می‌زنند و با باتوم‌های برقی، به گردن، زیربغل و شقیقه‌های آن‌ها چندین ساعت شوک وارد می‌کنند تا زمانی که شارژ باتوم‌ها کاملاً تمام شود.

تصویر شکنجه: شوک‌های الکتریکی

ضرب‌وشتم‌های خشونت‌آمیز

نگهبانان و زندانیان، تمرین‌کنندگان را به زمین می‌خوابانند و به سرِ آن‌ها لگد می‌زنند. همچنین سرِ تمرین‌کنندگان را به میز می‌فشارند و با مشت، به سرِ آن‌ها ضربه می‌زنند.

تصویر شکنجه: ضرب‌وشتم‌های خشونت‌آمیز

ایستادن‌های طولانی‌مدت

تمرین‌کنندگان را دست‌بند می‌زنند و مجبور می‌کنند برای مدت‌های طولانی بایستند. آن‌ها از خواب و استفاده از توالت محروم می‌شوند.

تصویر شکنجه: ایستادن‌های طولانی‌مدت

تزریق داروهای نامعلوم

به تمرین‌کنندگان داروهای نامعلوم تزریق می‌شود یا آن‌ها را مجبور می‌کنند مواد نامعلوم و سمی مصرف کنند.

کار اجباری

تمرین‌کنندگان مجبور به انجام کار اجباری می‌شوند، گاهی تا ۲۰ ساعت در روز یا حتی ۲۴ ساعت بدون وقفه.

تنگ‌پوش

نگهبانان تمرین‌کنندگان را مجبور می‌کنند برای چندین ماه تنگ‌پوش به تن کنند. تمرین‌کنندگان اغلب به‌دلیل تنگی شدیدِ آن از ‌هوش می‌روند.

تماشای ویدئوهای افترا‌آمیز

تمرین‌کنندگان از خواب محروم و مجبور می‌شوند ویدئوهایی افتراآمیز درباره فالون گونگ را تماشا کنند و/یا اظهاریه‌هایی مبنی بر انکار باور خود بنویسند.

موارد آزار و شکنجه

تمرین‌کنندگان پس از ورود به زندان، به بخش دوازدهم فرستاده می‌شدند و مجبور بودند مقررات زندان را از بر کنند. نگهبانی با نام خانوادگی فانگ، باتوم برقی در دست می‌گرفت و تمرین‌کنندگان را تهدید می‌کرد که در حالت چمباتمه بمانند. حتی اگر تمرین‌کنندگان احساس ناخوشی می‌کردند یا هوا بسیار سرد بود، فانگ بازهم آن‌ها را وادار می‌کرد زیر باران و در فضای باز بایستند.

خانم وانگ کویلان، پرستار بازنشسته از شهرستان لین‌چوان، در ۱۲ژوئن۲۰۲۰ دستگیر و به ۱۰ سال حبس محکوم شد. این دومین ‌بار است که او در همین زندان حبس می‌شود. به‌دلیل آسیب‌هایی که در نخستین دوره زندان متحمل شده بود، پشت او تقریباً با زاویه ۹۰ درجه خمیده شده و بسیار لاغر بود. دو زندانی او را به این‌سو و آن‌سو می‌کشیدند.

به خانم وانگ فقط هفته‌ای یک ‌بار اجازه استفاده از سرویس بهداشتی داده ‌شد. طولانی‌ترین مدتی که از استفاده از سرویس بهداشتی محروم بود، بیش از ۲۰ روز بود. هر بار که می‌خواست از سرویس بهداشتی استفاده کند، به او دستور می‌دادند بنیان‌گذار فالون گونگ را محکوم کند که او از این کار امتناع می‌کرد. زمانی که اجازه استفاده از سرویس بهداشتی را می‌یافت، ادرارش به رنگ قهوه‌ای مایل به قرمز و دارای بوی تند بود. او به‌ندرت غذا می‌خورد یا آب می‌نوشید و پس از مدتی، دچار خستگی و گرسنگی شدید می‌شد. همچنین اجازه شست‌وشوی بدن را نداشت و این باعث می‌شد بدنش بوی نامطبوعی بگیرد.

خانم ژائو میجون از شهر هواینان، در ۲۱اکتبر۲۰۲۰ دستگیر و به ۸.۵ سال حبس محکوم شد. او در بخش سوم زندان، متحمل شکنجه‌هایی شد، مشابه آنچه بر خانم وانگ اعمال شد.

خانم دینگ شومِی از شهر هِفِی، در ۳۰اکتبر۲۰۱۷ دستگیر و بعدها به ۸ سال حبس محکوم شد. این بارِ چندم بود که او به‌دلیل تمرین فالون گونگ محکوم می‌شد. در بخش هشتم، او از تبدیل‌شدن امتناع کرد و مجبور به کار اجباری شد. اجازه شست‌وشوی بدن به او داده نمی‌شد. شش ماه پس از آغاز محکومیتش، پدر و شوهرش درگذشتند و زندان تلاش کرد از این موضوع، برای واداشتن او به تبدیل‌شدن استفاده کند، اما بی‌نتیجه بود. اندکی بعد، او به سرطان رحم مبتلا شد.

خانم لیو لی‌یینگ به ۹ سال حبس محکوم و در بخش دوم حبس شد. به او کار سنگین محول شد که باعث فرسودگی شدید و لاغری مفرطش گردید. او به بیماری پوستی مبتلا شد؛ بدنش پوشیده از برجستگی‌های خارش‌دار بود و نمی‌توانست بخوابد.

خانم لیانگ هوای‌یوآن، مهندس ارشد ۷۹ساله از شهر بِنگبو، در فوریه۲۰۱۶ دستگیر و بعدها به مدتی نامعلوم محکوم شد. او به‌دلیل شکنجه‌های بی‌رحمانه در زندان زنان استان آنهویی، دیگر قادر به مراقبت از خود نبود. خانواده‌اش برای آزادی او با قرار وثیقه پزشکی درخواست دادند، اما درخواست‌شان رد شد. هنگامی که وکیلش به ملاقاتش رفت، او نه می‌توانست بایستد و نه حتی صحبت کند. سرانجام در تاریخی نامعلوم آزاد شد. او بهبود نیافت و در ۲۵نوامبر۲۰۲۴ درگذشت.