باید به تلاش‌هایمان برای پیشبرد طرح قانونی اس. 4009 ادامه دهیم

(Minghui.org) در ۲۸سپتامبر۲۰۲۶، سنای آمریکا طرح قانونی اس. 4009، «قانون حفاظت از فالون گونگ و قربانیان برداشت اجباری اعضای بدن» را با رضایت همه اعضا تصویب کرد. این طرح فراحزبی حاصل تلاش مشترک قانون‌گذاران هر دو حزب است. همچنین نشان‌دهنده حمایت قانون‌گذاران در این موضوع مهم، از زمان آغاز سرکوب فالون گونگ به‌دست حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) در سال ۱۹۹۹ است.

اما تا زمانی که رئیس‌جمهور این طرح را امضا نکند، آن همچنان در فرایند قانون‌گذاری قرار دارد و ما باید به تلاش‌ها برای پیشبرد آن ادامه دهیم و دچار رضایت از خود نشویم؛ هر مرحله بازتاب انتخابی است که مردم در این زمینه انجام می‌دهند.

از طرح قانونی تا قانون فدرال

فرایند تبدیل این طرح به قانون فدرال آمریکا، معمولاً شامل مراحل اصلی زیر است:

نخست، تصویب طرح قانونی در سنا. در ۲۸سپتامبر، سنا طرح اس. 4009 را با رضایت همه اعضا تصویب کرد.

دوم، هماهنگ‌کردن متن میان دو مجلس. مجلس نمایندگان آمریکا پیش‌تر دو بار نسخه‌های مشابهی از این طرح را تصویب کرده بود؛ یعنی اچ.آر. 4132 در ژوئن۲۰۲۴ و اچ.آر. 1540در مه۲۰۲۵.

سوم، ازآنجاکه سنا به‌تازگی متن طرح اس. 4009 را تصویب کرده است، مجلس نمایندگان و سنا باید متن‌ها را با یکدیگر مقایسه کنند، درباره تفاوت‌ها مذاکره کنند و بر سر متن نهایی به توافق برسند. اگر میان دو متن تفاوت‌هایی وجود داشته باشد، ممکن است لازم باشد اصلاحات ازطریق کمیته مشترک کنفرانس انجام شود. سپس متن نهایی باید در هر دو مجلس به رأی گذاشته و تصویب شود.

مرحله نهایی، امضای رئیس‌جمهور است. پس از اینکه هر دو مجلس نسخه نهایی یکسانی را تصویب کنند، طرح رسماً به کاخ سفید فرستاده می‌شود. طبق قانون اساسی آمریکا، رئیس‌جمهور پس از دریافت طرح، ۱۰ روز، به‌استثنای یکشنبه‌ها، فرصت دارد یکی از این گزینه‌ها را انتخاب کند:

الف) امضا و تبدیل‌شدن به قانون: طرح رسماً به قانون فدرال آمریکا تبدیل می‌شود.

ب) امضانکردن و وتونکردن:اگر در زمانی که کنگره درحال برگزاری است، رئیس‌جمهور ظرف ۱۰ روز طرح را نه امضا کند و نه وتو، پس از پایان این مهلت، آن به‌طور خودکار به قانون تبدیل می‌شود.

ج) وتو: اگر رئیس‌جمهور از اختیار وتوی خود استفاده کند، طرح به کنگره بازگردانده می‌شود. اما اگر مجلس نمایندگان و سنا هر کدام دوباره آن را با اکثریت دوسوم تصویب کنند، وتوی رئیس‌جمهور لغو می‌شود و طرح می‌تواند به قانون تبدیل شود.

رضایت همه اعضا در برابر رأی موافق همه اعضا

میان «رضایت همه اعضا» و «رأی موافق همه اعضا» تفاوت وجود دارد.

در حالت نخست، طرح بدون اعتراض تصویب می‌شود. روال به این صورت است که رئیس جلسه می‌پرسد: «آیا اعتراضی وجود دارد؟» اگر کسی اعتراض نکند، پیشنهاد یا طرح تصویب‌شده اعلام می‌شود. لزوماً نیازی نیست از تک‌تک اعضا رأی‌گیری رسمی انجام شود؛ همین که «کسی اعتراض نکند» کافی است.

اما «رأی موافق همه اعضا» به این معناست که همه افراد واجد شرایط رأی‌دادن، عملاً در رأی‌گیری شرکت کرده‌اند و تک‌تک آرا موافق بوده است. این معمولاً مستلزم فرایند رسمی رأی‌گیری، مانند بالابردن دست، خواندن نام افراد یا استفاده از دستگاه رأی‌گیری است و تعداد دقیق آرای موافق را می‌توان مشخص کرد، برای مثال ۱۰۰ رأی موافق و صفر رأی مخالف.

براساس سوابق منتشرشده در وب‌سایت کنگره آمریکا، (https://www.congress.gov/bill/119th-congress/senate-bill/4009/text?s=1&r=1&hl=S.4009) درخصوص این طرح، تعداد دقیق آرای موافق ذکر نشده است، بنابراین معمولاً باید گفت که این طرح «با رضایت همه اعضا» تصویب شده است، نه اینکه «همه اعضا به آن رأی موافق دادند.»

به‌طور خلاصه، «تصویب بدون اعتراض» و «تصویب با رأی موافق همه اعضا» را نمی‌توان کاملاً یکسان دانست.