(Minghui.org) من تمرین فالون دافا را در سال ۱۹۹۶ آغاز کردم و اکنون ۶۵ساله هستم. تغییرات مثبت بسیاری را تجربه کرده‌ام و اغلب به خودم یادآوری می‌کنم که باید به‌خوبی تزکیه کنم.
مایلم برخی از تجربیات تزکیه‌ام را بازگو کنم تا مردم بدانند فالون دافا چقدر فوق‌العاده است.
آغاز تمرین
در گذشته، به بیماری‌های متعددی مبتلا بودم و حتی مردم نواحی اطراف نیز می‌دانستند که به‌سختی زنده مانده‌ام. گاهی هنگام کار در مزرعه از هوش می‌رفتم. وقتی به بیمارستان مراجعه کردم، پزشک گفت هیچ دارویی برای درمانم وجود ندارد و بهتر است به خانه بروم و استراحت کنم. فهمیدم که بیماری‌هایم درمان‌ناپذیرند.
پس از سال‌ها تحمل رنج‌های جسمی و روانی، افسرده شدم. وضعیت روانی آشفته‌ای داشتم و گاهی بی‌اختیار گریه می‌کردم یا می‌خندیدم. وقتی گریه‌ام می‌گرفت، تمامی نداشت و وقتی می‌خندیدم، نمی‌توانستم جلو خنده‌ام را بگیرم. بچه‌ها چنان می‌ترسیدند که به گریه می‌افتادند و من بسیار غمگین می‌شدم. روزهایم را به همین شکل تحمل می‌کردم و می‌گذراندم.
در ژوئیه۱۹۹۶، زنی سالمند از اهالی روستا به من گفت: «امروز قرار است ویدئویی از سخنرانی‌های استاد لی، بنیان‌گذار فالون دافا را پخش کنیم. لطفاً بیا و تماشا کن. فالون دافا می‌تواند سطح سلامتی شخص را بهبود ببخشد و بیماری‌ها را برطرف کند.» با خودم فکر کردم: «من مدتی بسیار طولانی بیمار بوده‌ام؛ شاید حتی یک موجود الهی هم نتواند بیماری‌ام را درمان کند.» علاوه‌بر این نمی‌توانستم آرام بنشینم و اگر دراز می‌کشیدم، مزاحم دیگران می‌شدم.
سه روز بعد، عروس آن زن از من خواست که برای تماشای ویدئوها همراهش بروم. ازآنجاکه رابطه خوبی با مادرشوهرش نداشت، خجالت می‌کشید به‌تنهایی برود و می‌خواست من همراهش باشم. این بار برایم دشوار بود که درخواستش را رد کنم، بنابراین رفتم.
به‌محض اینکه استاد را در ویدئو دیدم، چنان هیجان‌زده شدم که انگار سرانجام یکی از اعضای خانواده‌ام را دیده بودم! تک‌تک سخنان استاد عمیقاً در ذهنم نقش بست و در قلبم حک شد. متوجه شدم رنج‌هایم ناشی از کارمایی است که در طول زندگی‌های بی‌شمار انباشته کرده‌ام و بیماری و ناراحتی جسمی راهی برای بازپرداخت آن کارماست. وقتی دیگران با من بدرفتاری می‌کنند، درواقع به من کمک می‌کنند کارمایم را از بین ببرم. باید قدردان آن‌ها باشم، نه اینکه از دستشان عصبانی شوم.
فهمیدم که هدفم از آمدن به این دنیا صرفاً انسان‌بودن نیست، بلکه بازگشت به خود حقیقی‌ام است. استاد مسیر بازگشت به عالم الهی را برای ما هموار می‌کنند. هرچه بیشتر گوش می‌دادم، بیشتر مشتاق شنیدن می‌شدم. روی نیمکت نشسته بودم و اصلاً تکان نمی‌خوردم. هنگام تماشای ویدئو، از بدن استاد نوری طلایی ساطع می‌شد. وقتی استاد کف دستشان را بالا آوردند، نور سفیدی در برابر چشمانم ظاهر شد. در آن لحظه فهمیدم که استاد فردی عادی نیستند.
هنگامی که به خانه برمی‌گشتم، احساس سبکی می‌کردم و برای آماده‌کردن شام هیچ مشکلی نداشتم. آن شب فقط سردرد خفیفی داشتم. می‌دانستم که استاد درحال اصلاح و تنظیم بدنم هستند. بلافاصله دراز کشیدم و خوابم برد. وقتی بیدار شدم، نسیم خنکی را روی سرم احساس کردم و سپس سردردم از بین رفت. استاد نیک‌خواه تمام بیماری‌هایم را برطرف کردند. از خوشحالی در پوستم نمی‌گنجیدم و احساس می‌کردم از برکت و موهبت بزرگی برخوردار شده‌ام.
آشناکردن دیگران با خوبی‌های دافا
پس از تماشای نُه سخنرانی ویدئویی استاد، تمرین‌کنندگان فالون دافا پنج مجموعه تمرین را به ما آموزش دادند. تمرین‌کنندگانی که این دوره آموزشی را برگزار کرده بودند، از شهر دیگری آمده بودند. آن‌ها متوجه شدند که من با پشتکار درحال یادگیری هستم و سن کمی دارم. یکی از آن‌ها پرسید: «آیا می‌توانی از این به بعد، به سازمان‌دهی افراد برای مطالعه فا و انجام تمرینات در اینجا کمک کنی؟» با خوشحالی پذیرفتم.
خانه‌ام نسبتاً بزرگ بود. در ابتدا حدود ۱۲ نفر می‌آمدند، سپس تعدادشان به چند ده نفر رسید و بعدها تا ۸۰ نفر هم می‌آمدند. ازآنجاکه دافا بسیار خوب است، فکر می‌کردم هرچه افراد بیشتری با این روش آشنا شوند، بهتر است. بنابراین من و سایر تمرین‌کنندگان روستا به روستاهای اطراف می‌رفتیم، ویدئوهای سخنرانی‌های استاد را به مردم نشان می‌دادیم و تمرینات را به آن‌ها آموزش می‌دادیم. بسیاری از مردم آن منطقه، تمرین فالون دافا را آغاز کردند و تقریباً همه با این روش آشنا شدند.
من و چند تمرین‌کننده دیگر به روستای مادرم نیز رفتیم تا فالون دافا را به مردم معرفی کنیم. آن زمان تنها وسیله رفت‌وآمدمان دوچرخه بود و تمرین‌کنندگان از رکاب‌زدن در چنین مسیر طولانی‌ای خسته می‌شدند. من غذا می‌پختم و پس از اینکه غذایمان را می‌خوردیم، ویدئوهای سخنرانی‌های استاد را پخش می‌کردیم. سپس مجبور بودیم برگردیم، زیرا باید برای خانواده‌ام غذا می‌پختم. مسیر رفت‌وبرگشت ده‌ها کیلومتر بود و من دائماً مشغول کار بودم. اما اصلاً احساس سختی یا خستگی نمی‌کردیم. دیدن اینکه مردم چگونه از دافا بهره‌مند می‌شدند، ما را سرشار از شادی می‌کرد.
در آن زمان، فقط دو چیز در ذهنم بود: مطالعه فا و اشاعه فا. اما از کارهای خانه نیز غافل نمی‌شدم. در فصل پرمشغله کشت بهاره، بذر می‌کاشتم و به هرکسی که به کمک نیاز داشت نیز کمک می‌کردم. پس از پایان کشت بهاره، برای اشاعه فا بیرون می‌رفتم. چندان به زمین کشاورزی‌ام رسیدگی نمی‌کردم، اما محصولاتم بهتر از محصولات دیگران رشد می‌کرد و مزرعه‌ام سرسبز بود. روستاییان گاهی می‌گفتند: «ببینید کسانی که فالون دافا را تمرین می‌کنند چقدر وضعشان خوب است. نه‌تنها بیماری‌هایشان درمان شده، بلکه محصولات کشاورزی‌شان هم خوب رشد می‌کنند.»
همه اهالی روستا می‌دانستند که قبلاً بیمار و ضعیف بودم، اما پس از شروع تمرین فالون دافا، سالم و توانمند شدم. بسیاری از مردم، با دیدن تغییراتم از من خواستند نحوه انجام تمرینات را به آن‌ها آموزش دهم و موجی از اشتیاق به تمرین فالون دافا، سراسر روستایمان را فراگرفت.
«حتی اگر بعضی‌ها تمرین را کنار بگذارند، تو باید به تمرین ادامه دهی»
پس از اینکه حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) در ژوئیه۱۹۹۹، آزار و شکنجه فالون دافا را آغاز کرد، مسئولان روستا با پلیس همکاری کردند تا تک‌تک خانه‌ها را بازرسی و تمرین‌کنندگان دافا را به نوشتن اظهاریه تضمین وادار کنند مبنی بر اینکه تمرین دافا را رها می‌کنند. به همه تمرین‌کنندگان روستایمان گفتم که بگویند من کتاب‌ها و مطالب دافا را به آن‌ها داده‌ام. در آن زمان، تمرین‌کنندگانی که برای اشاعه فا به روستایمان آمده بودند، اهل شهر بودند و نمی‌خواستیم آن‌ها را گرفتار کنیم و باعث شویم شغلشان را از دست بدهند.
به‌دلیل فشار شدید، برخی از روستاییان تمرین را کنار گذاشتند، درحالی‌که برخی دیگر به تمرین در خانه ادامه دادند. دبیر حزب در روستا نزد من آمد و پرسید: «هنوز تمرین می‌کنی؟»
پاسخ دادم: «خودت چه فکر می‌کنی؟»
او می‌دانست پیش از شروع تمرین چقدر بیمار بودم، بنابراین گفت: «حتی اگر بعضی‌ها تمرین را کنار بگذارند، تو باید به تمرین ادامه دهی.»
کمک به نجات مردم
پس از انتشار کتاب نُه شرح و تفسیر درباره حزب کمونیست، برای افشای بیشتر دروغ‌های ح.ک.چ و آگاه‌کردن افراد بیشتری از حقیقت آزار و شکنجه، همراه خانواده‌ام به شهر نقل‌مکان کردم. پس از اجاره خانه و سروسامان‌گرفتن زندگی‌مان، به‌دنبال کار گشتم. با خودم فکر کردم: «مهم نیست چه کاری انجام می‌دهم؛ مهم‌ترین چیز این است که آن کار به من کمک کند به فا اعتبار ببخشم تا بتوانم به نجات مردم کمک کنم.»
فکر کردم جمع‌آوری مواد بازیافتی شغل خوبی است: ساعت کاری انعطاف‌پذیری دارد، محدودیتی در کار نیست، کسی به من توجه نمی‌کند و هزینه اضافی هم ندارد. اما می‌دانستم که کاری سخت، خسته‌کننده و کثیف است و شغلی کم‌ارزش محسوب می‌شود که مردم به آن، به دیده تحقیر نگاه می‌کنند. اما برایم مهم نبود. تا زمانی که می‌توانستم به فا اعتبار ببخشم و به نجات مردم کمک کنم، این بزرگ‌ترین خوشحالی و شادی من بود.
وقتی تازه به این شهر آمده بودم، با محیط آشنا نبودم و با هیچ‌یک از تمرین‌کنندگان محلی ارتباط نداشتم. فقط می‌توانستم مطالب روشنگری حقیقت را از زادگاهم بیاورم. روزها هنگام جمع‌آوری مواد بازیافتی، مکان‌های مناسب را انتخاب می‌کردم و شب‌ها مطالب روشنگری حقیقت را توزیع و بنر نصب می‌کردم. یک شب، ۴۰۰ نسخه از کتاب نُه شرح و تفسیر درباره حزب کمونیست را توزیع کردم. وقتی مردم در اطرافم بودند، وانمود می‌کردم مشغول جمع‌آوری مواد بازیافتی هستم و پس از رفتنشان، به نصب بنرهای روشنگری حقیقت و توزیع مطالب اطلاع‌رسانی ادامه می‌دادم.
آن زمان بیشتر چیزهایی را که خانواده‌مان می‌خورد، می‌نوشید و استفاده می‌کرد، از میان وسایل دورریخته‌شده جمع‌آوری می‌کردیم. صاحبخانه‌مان اغلب به خانه ما می‌آمد و گاهی با ما غذا می‌خورد. او می‌دید که تقریباً هیچ‌چیز نداریم. خانه‌مان خالی از اسباب و اثاثیه بود. اما با وجود اینکه بسیار سخت کار می‌کردیم، خانواده‌مان در هماهنگی زندگی می‌کرد؛ به یکدیگر احترام می‌گذاشتیم و همدیگر را دوست داشتیم. می‌گفت که دیدن این وضعیت بسیار دلگرم‌کننده است: «خانواده شما خیلی مهربان هستند. اگر من جای شما بودم، خیلی وقت پیش از پا درآمده بودم، اما شما هنوز این‌قدر خوش‌بین هستید.»
پلیس مرتب مرا مورد آزار و اذیت قرار می‌داد و مجبور شدیم چند بار خانه‌مان را عوض کنیم. همه صاحبخانه‌هایی که با آن‌ها برخورد داشتم، می‌گفتند: «خانواده شما خیلی مهربان هستند. کاش می‌توانستید مدت بیشتری اینجا زندگی کنید.» در میان این صاحبخانه‌ها، اعضای اداره امنیت داخلی و مأموران پلیس نیز بودند. همه آن‌ها فهمیدند که فالون دافا خوب است و از ح.ک.چ و سازمان‌های جوانان وابسته به آن خارج شدند. هنوز هم با یکدیگر در ارتباط هستیم.
هیچ‌یک از اعضای خانواده‌ام، ازجمله بستگان و دوستانم، هرگز درباره من بدگویی نکرده‌اند. همه آن‌ها با فالون دافا موافق هستند. از من تعریف می‌کنند و می‌گویند که تمرین فالون دافا مرا به انسان دیگری تبدیل کرده است. همه بیماری‌هایم ناپدید شده‌اند، هنگام کار احساس خستگی یا انزجار نمی‌کنم و استاد لی بسیار بزرگ هستند.
در تعطیلاتی مانند سال نو چینی، به هم‌تمرین‌کنندگانی فکر می‌کردم که در زندان رنج می‌کشیدند، بنابراین به‌سرعت مطالب روشنگری حقیقت را توزیع می‌کردم تا به مردم کمک کنم حقیقت را درک کنند. ما هرگز برای سال نو چینی پیراشکی درست نمی‌کردیم، زیرا احساس می‌کردیم وقت‌تلف‌کردن است. ترجیح می‌دادیم آن وقت را صرف توزیع مطالب کنیم. فقط پس از ازدواج دو فرزندمان، شروع به درست‌کردن پیراشکی کردیم. پسر و عروسم برای توزیع مطالب و نصب بنرهای روشنگری حقیقت همراهی‌ام می‌کردند. یک روز پس از نصب بنرها، عمویم گفت: «نوشته‌های روی آن‌ها با نور طلایی می‌درخشند.»
بعدها با چند تمرین‌کننده محلی آشنا شدم و دیگر لازم نبود برای تهیه مطالب روشنگری حقیقت به زادگاهم برگردم. با کمک آن‌ها، خانواده‌ام نیز در خانه‌مان، محلی برای تولید مطالب و مکانی برای مطالعه فا راه‌اندازی کرد و این کار انجام فعالیت‌های اعتباربخشی به فا را بسیار آسان‌تر کرد. برخی از تمرین‌کنندگان به مسائل امنیتی توجه نمی‌کردند و پلیس آن‌ها را دستگیر کرد. وقتی پلیس پرسید که مطالب را از کجا آورده‌اند، گفتند که آن‌ها را از من گرفته‌اند.
آن زمان مجبور بودم مرتب خانه‌ام را عوض کنم و شوهرم آن‌قدر ترسیده بود که جرئت نمی‌کرد با ما زندگی کند. او گفت: «این واقعاً وحشتناک است! پلیس مرتب جلو در خانه‌مان پیدایش می‌شود.» او در شهر دیگری خانه اجاره کرد. وقتی به دیدنش رفتم، دیدم به‌شدت لاغر شده است، زیرا به خودش رسیدگی نمی‌کرد. بنابراین او را آوردم تا با ما زندگی کند.
اعتباربخشی به دافا با تجربیات خودم
نمی‌خواستم خانواده‌ام دائماً در ترس و بلاتکلیفی زندگی کنند. ما تزکیه‌کنندگان از برکت برخورداریم و می‌خواستم خانواده‌ام نیز این موضوع را ببینند. بنابراین تصمیم گرفتم آپارتمانی بخرم. هیچ‌یک از اعضای خانواده‌ام موافق نبودند. همه می‌ترسیدند و می‌گفتند: «پلیس دنبالت می‌گردد. چطور جرئت می‌کنی آپارتمانی به نام خودت بخری؟» پاسخ دادم: «استاد از من محافظت می‌کنند. نمی‌ترسم.» خودم تمام کارهای اداری را انجام دادم و سند مالکیت را نیز شخصاً به نام خودم منتقل کردم.
روز اولی که وارد آپارتمان شدیم، شوهرم روی تخت دراز کشید و گفت: «واقعیت دارد؟ دارم خواب می‌بینم؟ هرگز تصور نمی‌کردم در طول عمرم بتوانم روزی در یک آپارتمان زندگی کنم. احساس می‌کنم از جهنم به بهشت آمده‌ام.»
وقتی ناباوری‌اش، لبخندش که مدت‌ها بود بر چهره‌اش ندیده بودم و هیجانش را دیدم، از فرصت استفاده کردم تا حقیقت دافا را برایش توضیح دهم. گفتم: «استاد در تمام این سال‌ها از ما محافظت کرده‌اند. اگرچه با موقعیت‌های خطرناکی روبه‌رو شده‌ایم، استاد همه آن‌ها را رفع کرده‌اند. لازم نیست بترسی. اگر اتفاقی افتاد، می‌توانی بگویی که من مسئولم. این موضوع هیچ ارتباطی به تو ندارد. نترس.» شوهرم پس از شنیدن این حرف‌ها آسوده‌خاطر شد.
با همه اعضای خانواده یکسان رفتار می‌کنم
شوهرم چهار برادر و یک خواهر دارد. برادر بزرگش لال بود و هرگز ازدواج نکرد. پس از درگذشت پدرشوهر و مادرشوهرم، وقتی از او پرسیدند که قرار است با چه کسی زندگی کند، با اشاره نشان داد که با ما زندگی می‌کند. هر وقت خوراکی خوبی داشتیم، همیشه حواسم بود که سهم او را کنار بگذارم.
پس از ازدواج پسرم، برادرشوهر بزرگم به خانه ما آمد تا با ما زندگی کند. بعدها مادرم درگذشت و پدرم جایی برای زندگی نداشت. من دو برادر کوچک‌تر از خودم دارم. یکی از آن‌ها با پدرم رابطه خوبی نداشت و همیشه با هم دعوا می‌کردند. برادر دومم به اورمی مبتلاست و همسرش او را ترک کرده است، بنابراین باید از او مراقبت کنم. پدرم چاره‌ای جز زندگی با من نداشت.
برادرشوهر لالم از پدرم خوشش نمی‌آمد و هر وقت پدرم به خانه ما می‌آمد، تهدید می‌کرد که او را می‌کشد. یک بار پدرم روی کانگ (تخت آجری گرم‌شونده) دراز کشیده بود که برادرشوهرم مچ پایش را گرفت و سعی کرد او را روی زمین بکشد. هم‌زمان با دستش اشاره می‌کرد که گلویش را خواهد برید. وقتی این صحنه را دیدم، فوراً مداخله کردم تا مانع او شوم. با اشاره از او خواستم پای پدرم را رها کند و عصبانی نباشد.
مجبور شدم آپارتمان کوچکی کنار آپارتمان خودم اجاره کنم تا پدرم در آن زندگی کند، زیرا چاره دیگری نداشتم. برادرشوهرم اغلب انگشت شستش را به نشانه تأیید بالا می‌برد تا از من تشکر کند و نشان دهد که چقدر آدم خوبی هستم. با زبان اشاره به او گفتم: «باید از استاد لی تشکر کنی. استاد بودند که به من آموختند آدم خوبی باشم، وگرنه این کارها را نمی‌کردم.»
برادرشوهرم بسیار از تمرین دافای من حمایت می‌کرد. وقتی هم‌تمرین‌کنندگان به خانه‌ام می‌آمدند، هرگز مخالفت نمی‌کرد. به او گفتم: «اگر اتفاقی افتاد و کسی از تو سؤال کرد، فقط با اشاره بگو که چیزی نمی‌دانی. نترس. استاد از ما محافظت می‌کنند!»
نوه‌ام که پسر است در آستانه ورود به مدرسه بود، بنابراین خانه دیگری در منطقه‌ای که مدارس خوبی داشت خریدم. آپارتمان کوچکی نیز برای پدرم خریدم. پس از درگذشت برادرشوهرم، پدرم مسن‌تر شده بود، بنابراین او را آوردم تا با من زندگی کند. در ابتدا می‌توانست از خودش مراقبت کند، اما این اواخر پاهایش ضعیف شده بود و برای غذاخوردن، رفتن به دستشویی و بیرون‌رفتن به کسی نیاز داشت که همراهی‌اش کند. با افزایش سن، گاهی دچار گیجی می‌شد و رختخوابش را خیس می‌کرد، بنابراین او را تمیز می‌کردم.
پدرم اغلب به سخنرانی‌های استاد و برنامه‌های رادیویی مینگهویی گوش می‌داد. دو بار وضعیت سلامتی‌اش به‌شدت وخیم شد. به او یادآوری کردم که بگوید: «فالون دافا خوب است. حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری خوب است.» پدرم به‌طرز معجزه‌آسایی و بدون نیاز به مراجعه به بیمارستان بهبود یافت. او در ۹۰سالگی با آرامش درگذشت.
«فالون دافا واقعاً عالیست!»
وقتی فصل برداشت برنج فرا می‌رسید، من هم برای کمک به برداشت محصول می‌رفتم. به این ترتیب، هم می‌توانستم حقیقت را منتشر کنم و هم درآمد خانواده‌ام را افزایش دهم. کشاورزی که برنج می‌کاشت از من پرسید: «قبلاً برنج برداشت کرده‌ای؟» گفتم نه.
وقتی دید قدکوتاه و لاغر هستم، پرسید: «می‌توانی این کار را انجام دهی؟»
پاسخ دادم: «امتحان می‌کنم.» کشاورز هیچ‌چیز دیگری نگفت و به هرکس قطعه‌ای از زمین را برای برداشت اختصاص داد.
ازآنجاکه قبلاً این کار را انجام نداده بودم، پیش از شروع، نگاه کردم که دیگران چگونه کار می‌کنند. از لحظه‌ای که شروع کردم تا زمانی که برداشت تمام قطعه زمین به پایان رسید، هیچ‌یک از خوراکی‌ها و نوشیدنی‌هایی را که با خود برده بودم، نخوردم و ننوشیدم؛ تمام برنج‌ها را یکسره برداشت کردم. پس از برداشت، دسته‌های برنج را بستم و این کار را به‌درستی انجام دادم. وقتی صاحب‌کار آمد و همه‌چیز را بررسی کرد، گفت: «برداشت تو از همه بهتر بود و دسته‌بندی برنج‌هایت هم از همه بیشتر مطابق استاندارد بود.»
از فرصت استفاده کردم تا حقیقت فالون دافا را برایش توضیح دهم. گفتم: «من فالون دافا را تمرین می‌کنم. ببین چقدر سالم هستم. قبلاً به بیماری‌های متعددی مبتلا بودم. یک باد شدید می‌توانست مرا با خودش ببرد. بیمارستان مرا بستری نمی‌کرد و می‌گفت به خانه بروم. این استاد لی بودند که من و خانواده‌ام را نجات دادند. استاد به ما تزکیه‌کنندگان می‌آموزند که براساس اصول حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری زندگی کنیم، ملاحظه دیگران را بکنیم، دعوا و کشمکش نکنیم و انسان‌های بهتری باشیم.»
صاحب‌کار گفت: «فالون دافا واقعاً عالی است!»
گفتم: «بله. ببین ح.ک.چ چقدر ما را مورد آزار و شکنجه قرار می‌دهد. پس چرا هنوز افراد بسیار زیادی دافا را تمرین می‌کنند؟ حدود ۱۰۰میلیون نفر در سراسر جهان فالون دافا را تمرین می‌کنند.»
پاسخ داد: «درست می‌گویی.» سپس اهمیت خروج از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن را برایش توضیح دادم. او با کمال میل از سازمان‌های ح.ک.چ که به عضویتشان درآمده بود، خارج شد.
برکات حاصل از تمرین فالون دافا
پیش از شروع تمرین فالون دافا، خانواده‌ام نه خانه‌ای داشت، نه پولی و نه پس‌اندازی. در فقر شدید زندگی می‌کردیم. نه‌تنها خودم بیمار بودم، بلکه دختر و پسرم نیز مرتب بیمار می‌شدند. یک بار بیماری پسرم چنان شدید شد که بیهوش شد و بیمارستان برایش اعلامیه وضعیت بحرانی صادر کرد. به‌شدت مضطرب بودم، بنابراین بیرون رفتم، روی زمین زانو زدم و در برابر آسمان سجده کردم و گفتم: «ای آسمان، لطفاً پسرم را نجات بده! اگر بتوانی پسرم را نجات بدهی، باور می‌کنم که در این دنیا بودا وجود دارد.» بعدها پسرم واقعاً بهبود یافت و تمام خانواده‌مان به بودا ایمان آوردند.
پس از شروع تمرین فالون دافا، خانواده‌ام زندگی شاد و رضایت‌بخشی داشت. کسب‌وکارهای پسر و دخترم رونق گرفت. همه اعضای خانواده سالم بودند و دو نوه‌ام، یکی پسر و دیگری دختر، هردو دانش‌آموزانی ممتاز بودند و هرگز نیازی به مراجعه به بیمارستان نداشتند. اگرچه آن زمان پلیس برای یافتن من می‌آمد و مرا مورد آزار و اذیت قرار می‌داد، نمی‌ترسیدم. با راهنمایی استاد توانستم کارهایی را که باید انجام می‌دادم، انجام دهم و این وضعیت مانعم برای روشنگری حقیقت و انجام کارهای خانه نشد.
اکنون خانواده‌مان خانه، خودرو و پس‌انداز بانکی دارد. از فروش آپارتمان‌هایی که در ساختمان‌های مختلف خریده بودم، سود کردیم. فالون دافا به تمام خانواده‌ام برکت داده است.
اگرچه در مسیر تزکیه‌ام با خطرات و محنت‌های بسیاری روبه‌رو شده‌ام، تحت محافظت نیک‌خواهانه استاد توانسته‌ام به‌سلامت تا امروز پیش بیایم. بابت همه این برکات سپاسگزارم. هیچ راهی برای جبران این لطف ندارم، جز اینکه با پشتکار تزکیه کنم، بخش پایانی مسیر تزکیه‌ام را به‌خوبی طی کنم و همراه استاد به خانه حقیقی‌ام بازگردم.
(مقاله منتخب برای بیستوسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
