(Minghui.org) درود بر استاد! درود بر هم‌تمرین‌کنندگان!
من در شهر زندگی می‌کنم و اغلب به‌منظور روشنگری حقیقت درباره فالون دافا با اتوبوس به مناطق روستایی می‌روم. در سال ۲۰۱۱، هنگام عبور اتوبوس از روستاهای متعدد، از پنجره به بیرون نگاه می‌کردم. قلبم به درد آمد، زیرا نمی‌دانستم آیا در این مکان‌ها تمرین‌کننده فالون دافایی وجود دارد یا مطالب روشنگری حقیقت در آنجا توزیع می‌شود یا نه. در برخی دهستان‌ها فقط چند تمرین‌کننده بودند و به‌دلیل آزار و شکنجه به‌دست حزب کمونیست چین (ح.ک.چ)، بسیاری از آن‌ها در تزکیه جدیت کافی نداشتند، چه رسد به اینکه به نجات مردم کمک کنند.
احساس کردم مسئولیت دارم این کار را به‌خوبی انجام دهم. بنابراین وقتی به خانه برگشتم، مقابل تصویر استاد ایستادم و گفتم: «استاد، پیش از پایان اصلاح فا، هرچقدر هم که طول بکشد، قطعاً مطالب روشنگری حقیقت را به همه روستاها و به‌دست تک‌تک خانوارها در همه دهستان‌های این ناحیه خواهم رساند.»
به این ترتیب، از سال ۲۰۱۱ توزیع مطالب اطلاع‌رسانی را آغاز کردم. بدون توجه به باران، برف یا سرمای شدید، به این کار ادامه دادم. از دو نقشه شهر که داشتم استفاده می‌کردم. وقتی نقشه اول مستعمل شد و دیگر خوانا نبود، آن را عوض کردم. تحت حفاظت استاد، بر مشکلات، مداخلات و آزار و شکنجه‌های فراوان غلبه کردم و طی هشت سال، مطالب را در هشت دهستان توزیع کردم (تمرین‌کنندگانِ یکی از دهستان‌ها در توزیع مطالب به من کمک کردند). سرانجام مطالب به همه روستاها و به‌دست تک‌تک خانوارها رسید.
این اتفاق در سال ۲۰۱۷ رخ داد. با روشن‌بینی‌ای که استاد به من عطا کردند، متوجه شدم ازآنجاکه همه ساکنان فرصت خواندن مطالب را پیدا کرده‌اند، باید خانه‌به‌خانه بروم تا حقیقت را برایشان روشن کنم و به آن‌ها کمک کنم تا از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شوند. از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۳، به‌منظور روشنگری حقیقت و درخواست از مردم برای خروج از سازمان‌های ح.ک.چ، به خانه‌هایشان در روستاها و دهستان‌های مختلف مراجعه کردم. پس از آن، نسخه‌هایی از هفته‌نامه مینگهویی را در همه روستاها توزیع کردم.
مایلم برخی از تجربیاتم را شرح دهم.
گسترش حقیقت در هشت دهستان، طی هشت سال
فکر کردم خیابان‌ها معمولاً هنگام استراحت ظهر خلوت هستند. بنابراین سوار اتوبوسی می‌شدم که حوالی ظهر حرکت می‌کرد و بین ساعت ۱۱ تا ۱۱:۳۰ صبح وارد روستا می‌شدم. ۲۰۰ تا ۲۴۰ دفترچه کوچک (نشریات روشنگری حقیقت مینگهویی در قطع A5) را با خود می‌بردم. بعدها به‌جای آن‌ها دفترچه‌های بزرگ‌تر (مطالب روشنگری حقیقت مینگهویی در قطع A4) می‌بردم که معمولاً حدود ۱۷۰ نسخه بود. چون سنگین بودند و ممکن بود کیف بزرگ بیش‌ازحد جلب توجه کند، فقط ۱۰۰ نسخه را در کوله‌پشتی‌ام می‌گذاشتم. بقیه را زیر توده‌ای از کاه در بیرون روستا پنهان می‌کردم. سپس برمی‌گشتم و آن‌ها را برمی‌داشتم و معمولاً تا ساعت ۱:۳۰ بعدازظهر کارم تمام می‌شد. نام خیابان‌هایی را که پوشش داده بودم و شماره خانه‌ها را یادداشت می‌کردم. به این ترتیب مطمئن می‌شدم هیچ خانواری از قلم نمی‌افتد.
حفظ افکار درست
هنگام توزیع بروشورها در روستای بزرگی با بیش از ۱۰۰۰ خانوار، دچار کارمای بیماری کاذب شدم؛ تب، سردرد، سرفه و بی‌اشتهایی داشتم. اما استقامت کردم و هشت روز متوالی به توزیع بروشورها ادامه دادم تا اینکه مطالب در تمام روستا توزیع شد. وقتی به خانه برگشتم و روی تخت دراز کشیدم، احساس ضعف می‌کردم و بدنم می‌لرزید. یکی از هم‌تمرین‌کنندگان پرتقالی آورد و آن را از وسط نصف کرد. تب داشتم و تشنه بودم، بنابراین آن را خوردم. بابت نظم و ترتیب‌های استاد و کمک آن تمرین‌کننده سپاسگزار بودم. مطالعه فا را بیشتر کردم و افکار درست فرستادم؛ حاضر نبودم این نظم و ترتیب‌ها را بپذیرم. با برکت و حمایت استاد، ظرف چند روز بهبود یافتم.
بار دیگر، چند روز متوالی برف باریده بود. وقتی بخشی از برف‌ها آب شد، اتوبوس‌ها دوباره شروع به کار کردند. سوار اتوبوس شدم تا توزیع مطالب را ادامه دهم. مقابل یکی از خانه‌ها، روی یخ سر خوردم و به زمین افتادم. دست راستم چنان آسیب دید که نمی‌توانستم آن را حرکت دهم. بنابراین با دست چپم مطالب را توزیع کردم و دست راستم به‌سرعت بهبود یافت.
در یکی از روزهای بسیار گرم تابستان، به‌شدت عرق می‌ریختم. پس از بیش از دو ساعت توزیع مطالب، از شدت تشنگی دهانم خشک شده بود و مزه تلخی می‌داد. با خودم فکر کردم چه‌کار کنم. درحالی‌که راه می‌رفتم، ناگهان در کنار جاده یک جالیز خیار دیدم که داربست‌هایش پر از خیار بود. فکر کردم: «عالیست! کسی نگاه نمی‌کند.» درست وقتی دست دراز کردم تا خیاری بچینم، ناگهان به یاد آوردم که تمرین‌کننده هستم و موجودات الهی در آسمان مرا می‌بینند. مگر این کار دزدیدن خیار نبود؟ نزدیک بود مرتکب اشتباه شوم. در قلبم گفتم: «استاد، متأسفم.» اشک در چشمانم حلقه زد. هرچقدر هم که تشنه باشم، باید در این لحظه حساس، شین‌شینگم را حفظ کنم.
پس از توزیع مطالب، چنان تشنه بودم که به‌سختی می‌توانستم راه بروم. به روستا برگشتم تا آب پیدا کنم. پیرمردی را مقابل خانه‌ای دیدم. نزدش رفتم و کمی آب خواستم. شنوایی‌اش ضعیف بود و صدایم را نمی‌شنید. سپس با اشاره منظورم را رساندم و سرانجام متوجه شد و از خانه‌اش یک ملاقه آب برایم آورد. به ملاقه نگاه کردم و دیدم بسیار کثیف است و آب پر از رسوب است. روی رسوبات فوت کردم و آن‌قدر آب نوشیدم تا سیراب شدم و حالم خیلی بهتر شد. از پیرمرد تشکر کردم و به‌سمت ایستگاه اتوبوس در خارج از روستا راه افتادم.
در یکی از روستاها، تازه دفترچه‌ها را از زیر درِ خانه‌ای به داخل انداخته بودم که وقتی برگشتم، سگ بزرگی از زیر یک گاری دستی بیرون پرید و به‌سویم حمله کرد. فریاد زدم: «استاد!» خوشبختانه سگ به زنجیر بسته شده بود، اما نزدیک بود مرا گاز بگیرد. کوله‌پشتی‌ام را به دندان گرفت و رها نمی‌کرد. محکم کشیدم و کیف از وسط پاره شد، به‌طوری‌که فقط قسمت پایین آن باقی ماند. با دقت دفترچه‌هایی را که روی زمین افتاده بودند جمع کردم، درحالی‌که قلبم از ترس به‌شدت می‌تپید.
مهربانی نیت‌های بد را از بین می‌برد
در روستای دیگری، مشغول توزیع بروشورها به تک‌تک خانه‌ها بودم. وقتی به خانه چهارم رسیدم، بروشوری را از لای در به داخل انداختم. آنجا خانه یک مأمور حراست بود. او درحالی‌که بروشور را در دست داشت بیرون آمد، به من نگاه کرد و پرسید: «این را تو توزیع کردی؟» گفتم بله. هنوز فرصت نکرده بودم حقیقت را برایش روشن کنم که شروع کرد بارها با بروشور مرا زد و ناسزاهای زشتی نثارم کرد. چون کسی در کوچه نبود، به‌سمت خیابان اصلی دویدم. او با عصبانیت دنبالم کرد و به‌جای اینکه مرا بزند، کیفم را گرفت.
بیش از ۱۰۰ دفترچه در کیفم بود، بنابراین آن را روی شانه دیگرم انداختم. سعی کرد کیف را از من بقاپد. برگشتم، روبه‌رویش ایستادم و گفتم: «لطفاً کیفم را نگیر. این دفترچه‌ها برای نجات مردم هستند. می‌دانی این‌ها با پولی تهیه شده‌اند که تمرین‌کنندگان فالون دافا با صرفه‌جویی فراوان پس‌انداز کرده‌اند؟ نابودکردنشان برایت خوب نیست.» هنگام گفتن این حرف‌ها، اشک در چشمانم حلقه زد. او ناگهان برگشت و رفت.
وقتی در روستای دیگری بروشور توزیع می‌کردم و فقط چهار نسخه برایم باقی مانده بود، یک مأمور حراست به من رسید و کیفم را بازرسی کرد. گفت باید آن چهار بروشور را در سطل زباله بیندازم، وگرنه گزارشم را می‌دهد. هنگام گفتن این حرف، تلفنش را کنار گوشش گذاشت. شروع کردم درباره فالون دافا با او صحبت کنم. گفت اگر به حرف‌زدن ادامه دهم، فوراً گزارشم را می‌دهد.
با آرامش پاسخ دادم: «مرا می‌شناسی؟» گفت نه. سپس گفتم: «دیدار امروز ما اتفاقی نبود. اگر برای کاری به شهر بیایی، دعوتت می‌کنم به خانه‌ام بیایی و چیزی بنوشی. اگر اجازه ندهی این چهار بروشور را توزیع کنم، آن‌ها را به خانه برمی‌گردانم.»
گفت: «برو.»
خیالم راحت شد و آنجا را ترک کردم.
مواجهه با خطری جدی، بدون هیچ آسیبی
در یکی از روستاها، هنوز نیمی از بروشورهایی را که با خود آورده بودم توزیع نکرده بودم که مأمور حراست سوار بر موتورسیکلت کیفم را گرفت و گفت: «تو این‌ها را توزیع می‌کنی؟» گفتم بله. او با دست راستش کیفم را گرفته بود و با دست چپ شماره‌ای را با تلفن همراهش می‌گرفت تا گزارشم را بدهد. گفتم: «تلفنت خراب است.» واقعاً هم نتوانست تماس بگیرد. کیفم را کشان‌کشان به حیاط خانه یکی از کشاورزان برد و به صاحب‌خانه گفت تماس بگیرد و گزارشم را بدهد. صاحب‌خانه به هشدارهایم توجهی نکرد و تماس گرفت.
با خودم فکر کردم اگر درِ حیاط را ببندند، گرفتار می‌شوم؛ بهتر است با بروشورها از آنجا بروم. کیف را رها کردم، از درِ حیاط بیرون دویدم و به‌سمت غرب رفتم، زیرا هنوز ۷۰ بروشور بزرگ در توده کاهی در غرب روستا داشتم. همچنین افکار درست فرستادم تا آن دو نفر از جایشان حرکت نکنند. تا انتهای کوچه دویدم و دیدم کسی دنبالم نمی‌آید.
بروشورها را از زیر توده کاه برداشتم، چهار پنج قدم تا جاده اصلی فاصله بود. وقتی به جاده رسیدم، اتفاقاً شخصی سوار بر دوچرخه برقی از آنجا عبور می‌کرد. گفتم: «ممکن است مرا هم سوار کنی؟ می‌خواهم به روستای بعدی بروم.» موافقت کرد. پس از رسیدن به روستا، همه بروشورها را توزیع کردم.
آن روستا بیش از ۱۰ کیلومتر با خانه‌ام فاصله داشت. چه‌کار می‌توانستم بکنم؟ (چون کیفم را گرفته بودند و پولم داخل آن بود) به کنار جاده رفتم، از سالمندی که آنجا بود دو یوان قرض گرفتم و با اتوبوس به خانه برگشتم. بعداً نزد آن فرد سالمند برگشتم، به او کمک کردم از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شود، دو یوانش را پس دادم و یک جعبه سیب نیز به او هدیه دادم.
چند روز بعد شنیدم که پلیس به روستایی که در آن گزارشم را داده بودند رفته، اما چیزی پیدا نکرده است. به یاد آوردم که خودم افکار درست فرستاده بودم تا آن‌ها از جایشان حرکت نکنند. همچنین توانسته بودم به جاده اصلی برسم. استاد ترتیبی داده بودند که شخصی با دوچرخه برقی مرا از آنجا دور کند. استاد، سپاسگزارم!
دهستان نسبتاً بزرگی وجود دارد که از ادغام دو دهستان تشکیل شده است. این دهستان از مرکز شهرستان دور است و کرایه طولانی‌ترین مسیر تا آنجا با اتوبوس نُه یوان است. هیچ تمرین‌کننده فالون دافایی در آنجا نیست. برای توزیع بروشور وارد یکی از روستاها شدم و یک مأمور حراست دنبالم کرد. دستم را گرفت و با دبیر حزب در روستایش تماس گرفت. دبیر به او گفت رهایم کند، اما مأمور بروشورها را گرفت و با خود برد.
بار دوم، برای توزیع بروشورها به روستای دیگری در همان دهستان رفتم. پس از مدتی توزیع بروشور، برگشتم و دیدم پنج شش مأمور پلیس آنجا هستند. مرا به اداره پلیس بردند. کمی بعد، رئیس تیپ امنیت داخلی همراه مأموران پلیس از راه رسید.
رئیس پرسید: «در کدام روستاها این‌ها را توزیع کردی؟» پاسخ دادم: «هرجا که نیاز بود.»
پرسید: «هرجا که نیاز بود؟» گفتم: «بله، هرجا که تمرین‌کننده فالون دافا نیست.»
گفت: «من می‌دانم کجا تمرین‌کننده زندگی می‌کند و کجا تمرین‌کننده‌ای وجود ندارد.» گفتم: «متشکرم. اما بعضی از آن‌ها بیرون نمی‌آیند تا به مردم کمک کنند از حقایق آگاه شوند.»
سپس گفت: «فالون دافا یک فرقه منحرف است و ح.ک.چ آن را ممنوع کرده، اما تو اصلاً گوش نمی‌دهی.» گفتم: «مردم چین از دوران دبستان، با کتاب‌های درسی ح.ک.چ آموزش می‌بینند. پس چرا این‌همه مجرم وجود دارد و این‌همه بی‌بندوباری جنسی، فساد، قتل، سرقت، روسپیگری و استفاده از خدمات روسپیگری رواج دارد، اما حتی یک تمرین‌کننده فالون دافا در هیچ‌یک از این کارها دخالت نداشته است؟ این نشان می‌دهد که فالون دافا تنها سرزمین پاک در دنیای امروز است؛ آشکار است که ح.ک.چ خودش فرقه منحرف واقعی است. در طول تاریخ چین، هر سلسله‌ای پیش از سقوطش دچار آشوب شده است. هر حکومتی که قوانینش عدالت، نیک‌خواهی و حداقل معیارهای اخلاق انسانی را زیر پا بگذارد، ناگزیر شرور خواهد بود. حکومتی که اسلحه را به‌سوی گروهی از پیرزنان بی‌سلاح نشانه می‌گیرد، نشان می‌دهد که به پایان راه خود رسیده است.»
آن‌ها دیگر چیزی نگفتند و اجازه دادند به خانه برگردم.
بار سوم، در روستای دیگری در همان دهستان بودم. تازه توزیع بروشورها را تمام کرده بودم و داشتم از روستا خارج می‌شدم که ناگهان خودرویی از روبه‌رو آمد و راهم را بست. مأمور پلیسی که داخل خودرو بود گفت: «بازهم تویی.» پاسخ دادم: «هوا خیلی گرم است. ببخشید که مزاحم خواب بعدازظهرتان شدم.»
آن‌ها از خودرو پیاده نشدند. یکی از مأموران از پنجره خودرو به من ناسزا گفت. خودرو دور زد و رفت.
از کوهستان‌ها به دشت‌ها و از دشت‌ها به کنار دریا می‌رفتم. گاهی وقتی توان جسمی‌ام به نهایت خود می‌رسید، اغلب به یاد این سخن استاد می‌افتادم:
«وقتی تحمل آن سخت است، می‌توانی آن را تحمل کنی. وقتی انجام آن غیرممکن است، می‌توانی آن را انجام دهی.» (سخنرانی نهم، جوآن فالون)
همچنین به این شعر استاد فکر می‌کردم:
«افکار درست و اعمال درست
روشن‌‌‌‌بینان بزرگ از هیچ سختی‌ای نمی‌هراسند
اراده‌شان مانند الماس است
رها از وابستگی به زندگی یا مرگ
با اعتماد و ذهنی فراخ مسیر اصلاح فا را می‌پیمایند.» (هنگ یین۲)
افکار درستی که از فا سرچشمه می‌گرفت، مرا قادر ساخت استقامت کنم. عمیقاً درک می‌کنم که بدون حفاظت استاد و برکت دافا نمی‌توانستم هیچ‌یک از این کارها را انجام دهم. از استاد بابت نجات نیک‌خواهانه‌شان سپاسگزارم و همچنین از هم‌تمرین‌کنندگان در محل تولید مطالب، به‌خاطر تلاش‌های سخت‌کوشانه و حمایتشان تشکر می‌کنم.
شش سال روشنگری حقیقت رودررو
پس از توزیع مطالب روشنگری حقیقت در همه دهستان‌ها، از خودم پرسیدم که در مرحله بعد، باید چه‌کار کنم. صبح روز بعد، درست پیش از بیدارشدن، استاد را دیدم. متوجه شدم که استاد به من می‌گویند باید رودررو روشنگری حقیقت کنم، زیرا مردم همگی مطالب را خوانده بودند. مراجعه به خانه‌های مردم برای روشنگری حقیقت، یک مزیت دارد: می‌توانم با سالمندان، افراد ضعیف، بیماران و افراد دارای معلولیت صحبت و به آن‌ها کمک کنم از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شوند.
از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۳، به‌مدت شش سال برای روشنگری حقیقت به خانه‌های مردم مراجعه کردم.
با من مانند مهمان رفتار می‌کردند
روستاییان ساده و بی‌آلایش، مهربان و مهمان‌نواز هستند. وقتی پس از سال نو، وارد خانه‌ای در یکی از روستاها می‌شدم، بلافاصله به همه سلام می‌کردم و می‌گفتم: «سال نو مبارک، برادر و خواهر عزیز!»
در ادامه می‌گفتم: «آمده‌ام برایتان برکت و آرامش بیاورم. حتی یک پول سیاه هم از شما نمی‌خواهم و حتی یک قطره آب هم در خانه‌تان نمی‌نوشم.» (بعدها حتی پس از یک روز کامل روشنگری حقیقت هم تشنه نمی‌شدم.) حالت نگرانی فوراً از چهره‌هایشان محو می‌شد و جای خود را به لبخند می‌داد و یکی از آن‌ها می‌گفت: «بفرمایید بنشینید.»
شروع می‌کردم به گفتن حقایقی درباره اشاعه گسترده فالون دافا، و همگی سرشان را به نشانه تأیید تکان می‌دادند. سپس درباره خروج از سازمان‌های ح.ک.چ برای درامان‌ماندن و حقیقت ماجرای خودسوزی ساختگی در میدان تیان‌آنمن برایشان توضیح می‌دادم. بیشتر آن‌ها موافقت می‌کردند از ح.ک.چ خارج شوند. چند نفر به نشانه قدردانی، کف دست‌هایشان را به هم می‌چسباندند و تا دم در بدرقه‌ام می‌کردند.
هنگام استراحت ظهرِ مردم می‌نشستم و ناهاری را که با خود برده بودم می‌خوردم و با آن‌ها صحبت می‌کردم. این روستا به ایستگاه اتوبوس نسبتاً نزدیک بود و اتوبوس ساعت ۴:۱۰ بعدازظهر حرکت می‌کرد. حواسم به ساعتم بود و تا ساعت ۴ بعدازظهر با مردم صحبت می‌کردم. در یک روز می‌توانستم ده‌ها نفر را متقاعد کنم از عضویت در سازمان‌های ح.ک.چ انصراف دهند و همه‌چیز را نیز به‌طور کامل برایشان توضیح می‌دادم. یک روز فا را مطالعه می‌کردم و روز بعد بیرون می‌رفتم و با مردم صحبت می‌کردم. سه بار به این روستا رفتم تا صحبت با مردم آنجا را به پایان برسانم.
روستاییان نُه شرح و تفسیر درباره حزب کمونیست را می‌خوانند
نسخه‌هایی از کتاب نُه شرح و تفسیر درباره حزب کمونیست را که یکی از هم‌تمرین‌کنندگان تهیه کرده بود، برداشتم و توزیع آن‌ها را از دورترین روستا نسبت به مرکز شهرستان آغاز کردم. تعداد نسخه‌ها برای همه کافی نبود.
وقتی برای مردی حقیقت را روشن می‌کردم، گفت که خانواده‌اش از طبقه ملاک بودند و خودش به هیچ‌یک از سازمان‌های ح.ک.چ نپیوسته بود. پدرش به‌دست ح.ک.چ تحت آزار و شکنجه قرار گرفته بود. هنگام صحبت به گریه افتاد. گفتم: «لطفاً کتاب نُه شرح و تفسیر درباره حزب کمونیست را بخوان. آن‌وقت همه‌چیز را درک می‌کنی و قلبت آرام می‌گیرد.» او کتاب را با هر دو دست گرفت و درحالی‌که اشک می‌ریخت، از من تشکر کرد.
وقتی داشتم فاصله هشت تا ده‌کیلومتری روستا تا ایستگاه اتوبوس را پیاده طی می‌کردم، پیرمردی سوار بر دوچرخه برقی توقف کرد و گفت: «تمرین‌کنندگان فالون دافا انسان‌های خوبی هستند. بگذار تو را به ایستگاه اتوبوس برسانم.» این مرد قبلاً از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شده بود. وقتی به ایستگاه اتوبوس رسیدیم، خواستم به او کرایه راه را بدهم، اما به‌هیچ‌وجه نپذیرفت.
روشنگری حقیقت، متقاعدکردن مردم به انصراف از عضویت در ح.ک.چ و توزیع کتاب نُه شرح و تفسیر درباره حزب کمونیست به‌خوبی پیش می‌رفت و شاید همین باعث شده بود تا حدی ازخودراضی شوم. یک بار پنج شش سالمند را دیدم که دور میزی نشسته بودند و چای می‌نوشیدند. یکی از آن‌ها پرسید: «داخل آن کیف چه داری؟»
گفتم کتاب نُه شرح و تفسیر درباره حزب کمونیست است. از جایش بلند شد و گفت: «همه محتویات کیف را برمی‌دارم.» سعی کرد کیف را بقاپد. وقتی متوجه شدم نیت خوبی ندارد، از خانه‌شان بیرون دویدم. از این تجربه درس گرفتم. از آن پس، هر وقت وارد خانه‌ای می‌شدم، ابتدا کتاب‌های نُه شرح و تفسیر درباره حزب کمونیست را پشت در می‌گذاشتم و دست‌خالی وارد می‌شدم. اگر کتاب را می‌خواستند، به آن‌ها می‌دادم؛ در غیر این صورت، هنگام رفتن آن را با خود می‌بردم.
به‌طور خستگی‌ناپذیر کار می‌کردم و تا زمانی که اتوبوس‌ها رفت‌وآمد داشتند، چه باران می‌بارید و چه آفتاب می‌تابید، به کارم ادامه می‌دادم. بسیاری از مردم نه‌تنها از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج می‌شدند و نسخه‌هایی از کتاب نُه شرح و تفسیر درباره حزب کمونیست را دریافت می‌کردند، بلکه مشکلات خانوادگی‌شان را نیز با من در میان می‌گذاشتند. از خردی که از فا کسب کرده بودم برای کمک به حل اختلافاتشان استفاده می‌کردم. وقتی مرا به صرف غذا دعوت می‌کردند، نمی‌پذیرفتم، اما آن‌ها با من مانند مهمان رفتار می‌کردند و تا دم در بدرقه‌ام می‌کردند.
یک بار از کنار خانه‌ای می‌گذشتم که سه چهار نفر مقابل آن ایستاده بودند. یکی از آن‌ها که حدوداً ۵۰ سال داشت، مشغول تعمیر تراکتور و دست‌هایش آغشته به روغن بود. پس از اینکه حقیقت را درباره فالون دافا برایشان توضیح دادم و کمکشان کردم از ح.ک.چ خارج شوند، آن مرد به داخل خانه دوید. دست‌هایش هنوز روغنی بود، بنابراین با استفاده از لباسش، پنج شش سیب برداشت و برایم آورد و گفت: «من شما تمرین‌کنندگان فالون دافا را تحسین می‌کنم. ح.ک.چ این‌همه سرکوبتان می‌کند، اما شما همچنان جرئت دارید این‌قدر بی‌پروا صحبت کنید. اگر این کار را برای پول نمی‌کنید، پس دنبال چه هستید؟» پاسخ دادم که فقط می‌خواهم خانواده‌اش در امنیت و آرامش باشند. از محبتش تشکر کردم و سیب‌ها را به او برگرداندم.
چند بار به روستای دیگری رفتم تا سرانجام با همه اهالی آنجا صحبت کردم. یک بار وقتی وارد خانه‌ای شدم، مرد سالمندی مشغول غذاخوردن بود و اصرار کرد با او غذا بخورم. تخم‌مرغ‌هایی را که با خود برده بودم نشانش دادم تا بفهمد غذا دارم و از او تشکر کردم. مرد گفت: «تو این‌قدر به ما محبت کرده‌ای. می‌توانم یک بطری آب گرم به تو بدهم؟ هوا خیلی سرد است. اگر تخم‌مرغ‌هایی را که آورده‌ای بخوری و کمی آب گرم بنوشی، گرم می‌شوی.» آب گرم را گرفتم، از مرد تشکر کردم و به خانه دیگری رفتم.
چند نفر از سالمندان این روستا کم‌شنوا بودند، اما خوشبختانه سمعکی همراهم داشتم و به این ترتیب همگی می‌توانستند صدایم را بشنوند. پس از شنیدن حقیقت، از سازمان‌های ح.ک.چ خارج شدند. یکی از آن‌ها مانند یک کودک شاد شده بود. او آن سمعک را می‌خواست، بنابراین آن را به او دادم و پس از بازگشت به خانه، سمعک دیگری خریدم.
دو بار گزارشم را به پلیس دادند
اتفاقات ناخوشایندی نیز رخ می‌داد.
یک بار وقتی وارد روستایی شدم، مسئول خانوارها گزارشم را به پلیس داد. او مأموران حراست را برای پیداکردنم همراهی کرد و آن‌ها مرا یافتند. به من اشاره کرد و گفت: «این همان تمرین‌کننده فالون دافاست.» کمی بعد خودرو پلیس مقابل دفتر کمیته روستا توقف کرد و بسیاری از روستاییان مشغول پرداخت هزینه‌های درمانی خود در آنجا بودند. آن‌ها دیدند که مرا به داخل خودرو پلیس هل دادند و با خود بردند. پس از رسیدن به اداره پلیس، مأموران آزادم کردند.
متوجه شدم که حدود ساعت ۹ صبح دستگیر شده و ساعت ۱۰ صبح آزاد شده بودم. برای اعتباربخشی به فا، دوباره سوار اتوبوس شدم و به مقابل در اصلی کمیته روستا برگشتم. بسیاری از روستاییان آنجا بودند و بازگشتم را دیدند. به‌دنبال فردی رفتم که گزارشم را داده بود و حقیقت را برایش روشن کردم. اما عصبانی شد و مرا کشان‌کشان برد تا مأمور حراست را پیدا کند. وقتی به خانه مأمور رسیدیم، مأمور بر سر او فریاد زد: «از اینجا برو بیرون!»
در روستای دیگری که در اعماق کوهستان قرار داشت، گزارشم را به مقامات دادند. فردی که گزارشم را داده بود، می‌ترسید فرار کنم. بنابراین مرا گرفته بود و رها نمی‌کرد. هنوز توزیع مطالبی را که همراهم داشتم تمام نکرده بودم. او بازوی چپم را گرفته بود، اما من با دست راستم به توزیع مطالب مقابل درِ خانه‌های روستاییان ادامه دادم. گفتم: «تو نمی‌دانی چرا این کار را می‌کنم. برای همین گزارشم را دادی. حالا که گزارشم را داده‌ای و پلیس هنوز نرسیده است، لطفاً رهایم کن و بگذار توزیع این بروشورها را تمام کنم. وگرنه اگر پلیس این مطالب را با خود ببرد، مرتکب گناه می‌شود و آسمان مجازاتش می‌کند.»
گفت: «فرار نکن.» سپس ایستاد و تماشا کرد تا توزیع مطالب را تمام کنم.
خودرو پلیس رسید و بسیاری از روستاییان دورمان جمع شدند. گفتم: «روستائیان عزیز، نترسید. این مأموران پلیس انسان‌های خوبی هستند. لطفاً به یاد داشته باشید: "فالون دافا خوب است. حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری خوب است." وقتی فاجعه‌ای رخ دهد، این عبارات جانتان را نجات می‌دهند. فردا دوباره به خانه‌هایتان می‌آیم تا به روشنگری حقایق ادامه دهم.»
چون همچنان صحبت می‌کردم، پلیس به من گفت سوار خودرو شوم. گفتم: «ظاهراً دیگر لازم نیست پیاده از کوه پایین بروم [چون با خودرو شما می‌روم].» سپس سوار خودرو پلیس شدم. پس از رسیدن به اداره پلیس، آزادم کردند و حدود یک ساعت بعد به خانه برگشتم.
طی این سال‌ها، در دهستان‌ها مطالب را توزیع کرده‌ام و برای روشنگری حقیقت به خانه مردم رفته‌ام. ماجراهای بسیار بیشتری برای گفتن دارم، اما به‌دلیل محدودیت فضا، فقط چند مورد را شرح دادم.
(مقاله منتخب برای بیستوسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
