(Minghui.org) در ۷اوت۲۰۲۶، فراخوان ارسال مقاله برای بیستوسومین کنفرانس }}فای چین را در وب‌سایت مینگهویی دیدم و خوشحال و شگفت‌زده شدم، زیرا آن روز طبق تقویم قمری، آغاز پاییز بود. پاییز فصل برداشت محصول است و مایلم چند مورد از ثمرات تزکیه‌ام در سال گذشته را انتخاب کنم و با احترام به {{استاد بزرگوار تقدیم و با هم‌تمرین‌کنندگان به اشتراک بگذارم.
فوران خشم
من فردی خوش‌برخورد و اهل مدارا هستم و معمولاً اجازه می‌دهم دیگران هرچه می‌خواهند بگویند. وقتی دیگران با لحنی تند از من انتقاد می‌کنند، می‌توانم از جواب دادن خودداری و حتی به درون نگاه کنم تا در مسائلی که مطرح می‌کنند، عواملی را برای رشد و بهبود خودم پیدا کنم. اما وقتی همسرم از من انتقاد می‌کند، گاهی نمی‌توانم از آن بگذرم. شاید علتش وابستگی‌ام به دست‌کم گرفتن او باشد.
یک روز صبح، ساعت ۶:۳۰ شروع به آماده کردن صبحانه کردم. سالاد پوره سیب‌زمینی و انواع سبزیجات با سس مخصوصی را که پسرمان دوست دارد، آماده کردم. همسرم هم با سرخ‌کن بدون روغن، سیب‌زمینی شیرین کبابی درست کرد. پس از شستن ظرف‌ها و جمع‌وجور کردن همه‌چیز، تصمیم داشتم وب‌سایت مینگهویی را بررسی کنم و سپس به جلسه مطالعه گروهی فا بروم.
درست وقتی نشستم، همسرم از آشپزخانه شروع به داد زدن کرد: «چرا این سرخ‌کن را سر جایش نگذاشتی؟!» با شنیدن این حرف، بلافاصله فکر کردم: «یک ساعت‌ونیم مشغول کار بودم. فقط یک سرخ‌کن است. نمی‌توانی خودت آن را سر جایش بگذاری؟...» به‌محض اینکه این فکر ظاهر شد، متوجهش شدم: «آیا این همان وابستگی به دوست نداشتن انتقاد نیست؟» بلافاصله آرامشم را بازیافتم و شادی ناشی از گذراندن یک آزمون در درونم پدیدار شد. همسرم دیگر چیزی نگفت، انگار اصلاً اتفاقی نیفتاده بود.
چند روز پیش، همسرم به‌خاطر موضوع کوچکی از من انتقاد کرد و من چند کلمه در دفاع از خودم گفتم. او به‌شدت عصبانی شد و حاضر نبود موضوع را تمام کند. اصرار داشت که باید به اشتباهم اعتراف کنم، وگرنه دست‌بردار نبود. سرانجام چاره‌ای جز این نداشتم که برای پایان دادن به این «جنگ»، تقصیر را بپذیرم. بعداً به این موضوع فکر کردم و متوجه شدم: «مگر واقعاً تقصیر من نبود؟! شاید در ظاهر اشتباهی نکرده بودم، اما آیا نخواستنِ شنیدن انتقاد، در تزکیه دافا خودش نوعی اشتباه نیست؟» سرانجام توانستم از آزمونی مربوط به اختلافی ناگهانی عبور کنم.
سرزنش همسرم
بار دیگر همسرم از من خواست وسایل روی کمد را مرتب کنم و من هم سریع این کار را انجام دادم. اما سپس مرا متهم کرد که وسایل را مطابق میلش مرتب نکرده‌ام. بلافاصله با تندی جواب دادم: «خودت این کار را نمی‌کنی و از من می‌خواهی انجامش بدهم، بعد هم ایرادهای ریز می‌گیری.»
او بلافاصله عصبانی شد و درحالی‌که خودش شروع به مرتب کردن دوباره وسایل کرده بود، سرزنشم کرد: «در شرکت برای بهبود کارها تلاش می‌کنی، اما حتی نمی‌توانی وسایل خانه را درست مرتب کنی.»
درحالی‌که از من انتقاد می‌کرد، ناگهان به خودم آمدم. فکر کردم: «آیا این آزمون دیگری برای وابستگی‌ام به عدم تمایل به انتقاد نیست؟ باید خودم را کنترل کنم و دیگر جواب ندهم.» درنتیجه، همسرم بلافاصله آرام شد.
پس به‌نظر می‌رسد اینکه یک «جنگ» زود تمام شود یا نه، به این بستگی دارد که من چقدر سریع به درون نگاه کنم! چند ماه است که در هماهنگی با هم زندگی می‌کنیم و تقریباً دیگر در این زمینه، با آزمونی روبه‌رو نشده‌ام. تزکیه همین است؛ بهبود تدریجی در زندگی روزمره.
اضطراب نیز نوعی وابستگی است
یک شب ناگهان احساس آشفتگی و ناراحتی کردم. بلافاصله به درون نگاه کردم تا ببینم چه چیزی باعث این وضعیت غیرعادی شده است. نخستین فکرم این بود: «آیا قرار است اتفاقی بیفتد؟» (وقتی افراد ناگهان دچار آشفتگی می‌شوند، فکر می‌کنند شاید اتفاقی برای خانواده‌شان افتاده باشد.) خودم را اصلاح کردم: «نه، این چه نوع نگاه به درونی است؟» سپس فکر کردم: «آیا وابستگی خاصی باعث آن شده است؟ ظاهراً این‌طور نیست.»
چون در آن زمان نمی‌توانستم علتش را پیدا کنم، تصمیم گرفتم پاهایم را بشویم. وقتی پاهایم را در آب گذاشته بودم، دوباره شروع به جست‌وجوی وابستگی‌ها کردم. ناگهان واژه‌ای در ذهنم ظاهر شد: «اضطراب». همان لحظه، در بُعدی دیگر، حفره‌ای در ناحیه اطراف قلبم ایجاد شد و ماده‌ای از درون قلبم به بیرون فوران کرد. حالت آشفتگی‌ام بلافاصله از بین رفت. همان لحظه فهمیدم که ماده اضطراب از درونم بیرون ریخته است.
سپس متوجه علت اضطرابم شدم. طی دو روز گذشته، تمرین‌کننده‌ای از من خواسته بود برای انجام برخی کارهای اعتباربخشی به فا، با او همکاری کنم. انجام آن کارها برایم دشوار بود، اما می‌ترسیدم روند کار به تأخیر بیفتد و به همین دلیل مضطرب شده بودم. سپس ذهنم خودبه‌خود متوجه شد که اضطرابم ریشه در دوره‌ای پیش‌تر دارد.
یکی از وظایفم در محل کار، حل مشکلات تولید در کارخانه است. بعضی مشکلات باید به‌سرعت حل شوند، وگرنه تولید متوقف می‌شود و شرکت نمی‌تواند کالاها را به‌موقع تحویل دهد. من مانند فرمانده گروه آتش‌نشانی بودم که به خط مقدم می‌شتابد و مسئولیت‌های سنگینی بر عهده می‌گیرد. اما راه‌حل همه مشکلات را نمی‌دانم و اغلب دچار اضطراب می‌شوم.
متوجه شدم که باید این مشکل اضطراب را حل کنم. احساس می‌کردم اگر همچنان نتوانم در این زمینه به درکی برسم، مشکلاتی در وضعیت سلامتی‌ام ایجاد خواهد شد. اما شیوه‌ای که آن روز مشکل اضطرابم حل شد، واقعاً معجزه‌آسا بود. من فقط روند تزکیه درخصوص «نگاه به درونِ به‌موقع» را طی کردم و آنچه پس از آن رخ داد، تقریباً مانند روشن‌بینی ناگهانی بود. آن راه‌حل چیزی نبود که معمولاً به ذهنم برسد.
آموزه استاد را به یاد آوردم:
«شما تلاش خود را به انجام می‌رسانید و استادتان بقیۀ مسائل را اداره می‌کند.» (سخنرانی اول، جوآن فالون)
همه‌چیز را استاد انجام می‌دهند. ما فقط آرزوی تزکیه کردن داریم و قلبمان را وقف تزکیه می‌کنیم.
ازطریق این تجربه همچنین متوجه شدم که اضطراب نیز نوعی وابستگی است. ابزار جادویی نگاه به درون باعث شد ماده اضطراب از درون قلبم بیرون بریزد. اکنون هر زمان که مضطرب می‌شوم، به‌محض اینکه متوجه آن می‌شوم، ماده اضطراب از آن حفره بیرون می‌ریزد. پس از حدود یک ماه، دیگر آن حفره را احساس نکردم. به این ترتیب، وابستگی به اضطراب بارها و بارها تزکیه و از بین برده شد.
ازبین بردن وابستگی به خودبزرگ‌بینی هنگام همکاری
چند سال پیش، من و تمرین‌کننده‌ای به نام جیا (نام مستعار) اختلاف شدیدی داشتیم. در جریان مشاجره، جیا انتقادهای پیاپی و تندی از من کرد، ازجمله اینکه خودبزرگ‌بین هستم. آن زمان احساس می‌کردم در حقم بی‌انصافی شده است، زیرا فکر نمی‌کردم کار اشتباهی انجام داده باشم. وقتی بعداً درباره حرف‌های جیا تأمل کردم، متوجه شدم که در آن موضوع، نشانه‌های خودبزرگ‌بینی بسیار ناچیز بودند، اما در مسائل دیگر، خودبزرگ‌بینی واقعاً مشکلی جدی بود. بلافاصله به‌منظور تشکر از این تمرین‌کننده، پیامی برایش فرستادم.
اما وابستگی‌ها در یک نوبت شناسایی و به‌طور کامل از بین برده نمی‌شوند. در سال گذشته، هنگام بروز اختلاف با جیا، خودبزرگ‌بینی‌ام بارها مورد آزمون قرار گرفت.
ازآنجاکه مینگهویی مقالات تبادل تجربه‌ای منتشر کرده بود که در آن‌ها به تمرین‌کنندگان توصیه می‌شد به‌طور حقیقی تزکیه کنند، برایم بسیار مهم بود که آیا تمرین‌کنندگان اطرافم واقعاً درحال تزکیه هستند یا نه، و همیشه می‌خواستم به آن‌ها یادآوری کنم که بر تزکیه حقیقی تأکید داشته باشند.
علاوه‌براین، من و جیا در پروژه‌ای برای اعتباربخشی به فا همکاری می‌کردیم که او مسئول آن بود و من نقش پشتیبان را داشتم. ناخودآگاه فکر می‌کردم: «اگر جیا کارها را مطابق فا انجام ندهد، برای پروژه‌مان دشوار خواهد بود که در اعتباربخشی به فا و نجات مردم مؤثر واقع شود. علاوه‌بر این، هنگام انجام کارها در محیط چین، اگر از فا منحرف شویم، هر لحظه ممکن است خطری پیش بیاید.» بنابراین وضعیت تزکیه جیا را به‌دقت زیر نظر داشتم. وقتی با دقت این موضوع را بررسی کردم، خودبزرگ‌بینی‌ام را کشف کردم.
امسال هرازگاهی دیدگاه‌ها و پیشنهادهایم را به جیا می‌گفتم. اما تا جایی که به یاد دارم، فقط پیشنهادهایی که بار اول مطرح کردم، ازطریق بازخورد غیرمستقیم، مورد پذیرش او قرار گرفتند. پیشنهادهای بعدی یا پذیرفته نمی‌شدند یا پیامم بی‌پاسخ می‌ماند. گاهی نیز پس از اینکه پیشنهادی می‌فرستادم، جیا کارهای کمتری به من واگذار می‌کرد و این باعث می‌شد احساس کنم ناراحت شده است.
تا همین اواخر، به‌دلایل مختلف رابطه‌مان نه صمیمی بود و نه سرد. سرانجام با نگاه عمیق و دردناک به درون، به درکی رسیدم. نباید فکر کنم که در کمک به بهبود و تغییر یک هم‌تمرین‌کننده، توانایی‌ام از فا و استاد بیشتر است. باید حالت علاقه به معلم بودن و اظهارنظر درباره تزکیه دیگران را از بین ببرم. البته تبادل تجربه عادی اِشکالی ندارد، اما نباید به آن وابسته باشم.
وابسته شدن به وابستگی یک هم‌تمرین‌کننده نیز خودش وابستگی‌ای است که باید از بین برود. درخصوص پروژه، باید تمام تلاشم را برای همکاری با جیا انجام دهم و اصلاً برایم مهم نباشد که وضعیت تزکیه او با دیدگاه من مطابقت دارد یا نه. این درکم درباره تزکیه، از تجربه‌ای که در ادامه شرح می‌دهم به دست آمد.
سال‌ها پیش، همکار و هم‌تمرین‌کننده‌ام یی (نام مستعار)، که آن زمان تمرین‌کننده جدیدی بود، از من خواست تا ۲۰ نسخه از ماجرایی را که نوشته بود چاپ کنم تا از آن برای متقاعد کردن مردم به خروج از حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) و سازمان‌های وابسته به آن استفاده کند. نوشته‌اش را خواندم و احساس کردم بخش‌هایی از شیوه مطرح‌شده در آن، با فا مطابقت ندارد، بنابراین حاضر نشدم آن کار را برایش انجام دهم.
اما یی اصرار داشت که با او همکاری کنم. او نسبتاً قاطع بود و فکر می‌کرد ماجرای مذکور می‌تواند الهام‌بخش مردم باشد. در آن زمان، اتفاقاً مشغول مطالعه آموزه‌های فا درباره همکاری خوب تمرین‌کنندگان بودم. تردید داشتم، اما سرانجام تصمیم گرفتم ۱۰ نسخه برایش چاپ کنم.
اندکی بعد، یی با خوشحالی به من گفت که همکارمان لی (نام مستعار) ماجرای نوشته‌شده او را خوانده و موافقت کرده است که با نام واقعی خود از ح.ک.چ خارج شود. لی همچنین گفته بود که قبلاً فکر می‌کرد ما فعالیت سیاسی می‌کنیم، اما اکنون می‌داند که درحال نجات مردم هستیم. یی تعریف کرد که وقتی روز بعد لی را دید، صحنه‌ای برایش نمایان شد که نشان می‌داد بدن لی در بُعدی دیگر، مانند یشم سفید پاک شده است.
من نیز از شنیدن این ماجرا که یی برایم تعریف کرد خوشحال شدم. در گذشته، گفت‌وگو با لی بسیار دشوار بود و می‌گفت که ما فعالیت سیاسی می‌کنیم. من و یی هر کدام جداگانه حدود هفت بار حقیقت را برایش روشن کرده و سعی کرده بودیم او را به خروج از حزب متقاعد کنیم، اما هرگز موافقت نکرده بود. تعجب کردم که این بار چقدر راحت پذیرفته بود.
احساس می‌کردم همکاری‌ام با یی اهمیت زیادی داشت، اما آن زمان متوجه این موضوع نبودم. اکنون که به گذشته نگاه می‌کنم، درک بهتری از آن دارم. همه ما در سطوح و قلمروهای متفاوتی هستیم. هنگام همکاری در یک پروژه، تا زمانی که مسیرمان درست باشد، دیگران را در اولویت قرار دهیم و بدون قیدوشرط همکاری کنیم، در حالتی الهی قرار داریم و معجزات الهی را تجربه می‌کنیم.
یی آن زمان تمرین‌کننده جدیدی بود و شیوه کارش با وضعیت خودش مطابقت داشت. وقتی با هم کار می‌کردیم، او مانند هماهنگ‌کننده آن پروژه بود. شاید بهتر از من تزکیه نکرده بود، اما اینکه بر نظر خودم اصرار نکردم و با او همکاری کردم، مطابق فا بود.
با این درک، فکر می‌کنم از این پس، با جیا و سایر تمرین‌کنندگان همکاری خوبی خواهم داشت و اختلافات کمتری پیش خواهد آمد.
تزکیه قلب هنگام انجام کارهای دافا
اخیراً چاپگرم دچار مشکل شد و دیگر نمی‌توانست مطالب موردنیاز را چاپ کند. به درون نگاه کردم و متوجه شدم که طرز فکرم درباره تهیه و توزیع مطالب تغییر کرده است.
در گذشته، وقتی خودم شروع به چاپ و تهیه مطالب روشنگری حقیقت کرده بودم، بسیار دقت می‌کردم و می‌ترسیدم اگر آن‌ها را مرتب روی هم نگذارم، در نجات مردم اختلال ایجاد شود. وقتی مطالب را کنار می‌گذاشتم، آن‌ها را با ملایمت و دقت برمی‌داشتم و زمین می‌گذاشتم و برایشان ارزش قائل بودم. هرگز با بی‌اعتنایی با آن‌ها رفتار نمی‌کردم. هنگام تهیه مطالب، در ذهنم به آن‌ها می‌گفتم: «باید در نجات موجودات ذی‌شعور به‌خوبی با من همکاری کنید!» گاهی هنگام تهیه مطالب می‌توانستم احساس کنم که میدان باشکوه و مقدسی از افکار درست، سراسر وجودم را فرا می‌گیرد.
در گذشته، هنگام توزیع مطالب، به‌ویژه در مجتمع‌های مسکونی‌ای که ورودی هر ساختمان قفل الکترونیکی داشت، وقتی به ورودی می‌رسیدم، اغلب به‌طور اتفاقی کسی درحال بیرون آمدن یا وارد شدن بود و به این ترتیب می‌توانستم به‌راحتی وارد شوم. درهایی هم بودند که چند روز قبل نمی‌توانستم بازشان کنم، اما آن روز به‌آسانی باز می‌شدند. در آن لحظات، در ذهنم از استاد تشکر می‌کردم. فکر می‌کردم: «استاد ترتیب داده‌اند که موجودات ذی‌شعور این ساختمان به‌دست من نجات یابند. نجات موجودات ذی‌شعور مطابق نظم و ترتیبات استاد چقدر شگفت‌انگیز است!» بنابراین هنگام توزیع مطالب در این مجتمع‌ها با قفل‌های الکترونیکی، احساس می‌کردم همه‌چیز از قبل نظم و ترتیب داده شده است و این کار برایم مقدس‌تر به نظر می‌رسید.
اما با گذشت زمان، به‌دلیل مشغله کاری و تهیه مطالب بیشتر، بی‌تفاوت شدم و دیگر آن طرز فکر درست را نداشتم. باید به حالتی بازگردم که کارها را از صمیم قلب و با تمام وجودم انجام می‌دادم.
یک بار با جیا همکاری کردم تا با استفاده از قوانین و اصطلاحات حقوقی، با آزار و شکنجه یک تمرین‌کننده مقابله کنیم. پیشنهادی به جیا دادم، اما او بلافاصله مخالفت کرد. روز بعد، پس از نگاه به درون، وابستگی‌اش به نپذیرفتن انتقاد را یافت. او خوشحال شد. من هم خوشحال شدم و احساس کردم که واقعاً رشد کرده است، زیرا به نظر می‌رسید قبلاً تحمل انتقاد برایش دشوار بود.
هنگام نوشتن نشانی روی پاکت نامه‌های روشنگری حقیقت برای حمایت از آن پرونده، جیا از من خواست چند کلمه نیز اضافه کنم. درحالی‌که مشغول نوشتن بودم، ناگهان ترسیدم که آن مقامات پس از خواندن نامه، براساس دست‌خط تحقیق کنند. حتی از اینکه نامه‌ها به دستشان برسد نیز می‌ترسیدم. توده‌ای از ماده ترس مرا فرا گرفت. همان لحظه آن را احساس کردم و بلافاصله فکر درستی در ذهنم شکل گرفت: «من این ماده ترس را نمی‌خواهم. نه‌تنها می‌خواهم این مقامات نامه را ببینند، بلکه می‌خواهم افکار درست نیز در آن‌ها شکل بگیرد!» این فکر، بسیار محکم بود!
پس از بازگشت به خانه، افکار درست فرستادم و نامه‌ها را تقویت کردم تا بتوانند خوانندگانشان را نجات دهند. پس از فرستادن افکار درست، مکانیزم‌های سراسر بدنم به‌شدت شروع به چرخیدن کردند و میدان انرژی قدرتمندی مرا فرا گرفت. می‌دانستم که این وضعیت به این دلیل ایجاد شده است که تصورم را تغییر داده، ترسم را از بین برده و شین‌شینگم را ارتقا داده بودم. با همکاری کامل سایر تمرین‌کنندگان در فرستادن افکار درست، تمرین‌کننده‌ای که ربوده شده بود، یک‌شبه آزاد شد. متوجه شدم که چنین نتیجه خوبی پس از ازبین رفتن موجودات شیطانی در بُعدهای دیگر حاصل شده است و مقامات نیز پس از خواندن نامه، انتخاب درستی کرده بودند.
من و جیا هردو در جریان این همکاری، شین‌شینگمان را ارتقا دادیم. به عبارت دیگر، وقتی هنگام انجام کارهای دافا قلبمان را تزکیه کنیم، در نجات مردم نتایج بهتری خواهیم گرفت.
هنگام نوشتن این مقاله، بسیاری از درک‌هایم پالایش شدند و ارتقا یافتند. نوشتن مقالات تبادل تجربه نیز روندی برای تزکیه قلب و بهبود یافتن است. مایلم ثمره تزکیه‌ای را که در سال گذشته به دست آورده‌ام، سنگ‌بنایی قرار دهم تا در آینده، مسیر تزکیه‌ام را به‌خوبی طی کنم.
استاد، برای نجات نیک‌خواهانه‌تان سپاسگزارم! هم‌تمرین‌کنندگان، متشکرم!
(مقاله منتخب برای بیستوسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
