(Minghui.org) چند سال است که صبح‌های روزهای کاری هفته به‌سختی از خواب بیدار می‌شوم و نمی‌توانم تمرین‌ها را به‌طور منظم انجام دهم. بهانه‌ام این بوده که به‌دلیل اختلاف ساعت با نیویورک، همیشه تا دیروقت در شب کار می‌کنم و معمولاً نمی‌توانم پیش از ساعت ۱ بامداد بخوابم. سعی کرده‌ام هر وقت در طول روز وقت آزاد داشتم، تمرین‌های انجام‌نداده را جبران کنم، اما بیشتر اوقات فقط توانسته‌ام چند دقیقه تمرین کنم یا نیم ساعت در طول روز مدیتیشن انجام دهم.
با خودم حساب کرده بودم که دست‌کم به پنج تا شش ساعت خواب نیاز دارم، زیرا باید صبح زود بیدار شوم تا به دخترم کمک کنم برای مدرسه آماده شود و سپس روی پروژه‌های دیگر دافا، ازجمله ویرایش و ترجمه مقالات، کار کنم. این برنامه گاهی جواب می‌داد، اما نه همیشه. اغلب در طول روز احساس خستگی می‌کردم و گاه‌به‌گاه نیاز داشتم ۱۵ تا ۳۰ دقیقه استراحت کنم، حتی پیش از شروع نوبت کاری عصرم. هنگام مطالعه فا با خانواده یا به‌تنهایی نیز احساس خستگی می‌کردم. یک شب، درست زمانی که می‌خواستم بخوابم، متوجه شدم که از صمیم قلب از استاد کمک نخواسته‌ام و با تصورات بشری‌ام نمی‌توانم از این مانع عبور کنم. مقابل تصویر استاد نشستم و از ایشان درخواست کمک کردم. سپس به رختخواب رفتم و دیگر به آن فکر نکردم.
روز بعد، از یکی از برادرانم پیامی دریافت کردم که پرسیده بود آیا بهتر نیست هر روز صبح تمرین‌ها را با هم انجام دهیم. در یک سال گذشته، خانواده‌ام چند مورد بیماری و مرگ عزیزان را تجربه کرده بود که آزمون بزرگی برای من و تمام خانواده‌مان بود. ما مزرعه‌ای داریم که شامل زمین جنگلی، باغ، کندوهای زنبور عسل و مرغ و خروس است. مادر، پدر و برادر بزرگم سال‌های زیادی از آن مراقبت کرده بودند، اما پس از درگذشت پدر و برادر بزرگم، دیگر امکان رسیدگی به همه امور مزرعه وجود نداشت، زیرا مادرم تنها کسی بود که در آنجا باقی مانده بود.
همگی دوره طولانی سوگواری را پشت سر گذاشتیم و این تجربه کمکم کرد ارزش زندگی و شکنندگی آن را عمیق‌تر درک کنم. متوجه شدم خانواده‌ام چقدر ارزشمند است و همه ما در مراقبت از یکدیگر نقشی داریم. مادرم قبلاً تمرین‌های فالون گونگ را انجام می‌داد، اما به‌دلیل بیماری پدر و برادرم نتوانسته بود ادامه دهد. آرزو داشتم با انجام تمرین‌ها همراه او از راه دور در صبح‌ها حمایتش کنم، اما هرگز نتوانسته بودم این کار را شروع کنم.
وقتی برادرم پیام داد، متوجه شدم که استاد به درخواست کمکم پاسخ دادند. برادرم که مانند من فا را مطالعه می‌کند و تمرین‌ها را نامنظم انجام می‌دهد، پیشنهاد کرد از همان روز بعد شروع کنیم. او تمرین‌کننده دیگری را نیز که همین مشکل را داشت، دعوت کرد. ما از مادرم و آن تمرین‌کننده دعوت کردیم و هردو بلافاصله موافقت کردند که به ما بپیوندند.
شب پیش از نخستین روز تمرین مشترکمان، طبق معمول تا دیروقت کار کردم و تصور می‌کردم می‌توانم به‌موقع بیدار شوم، اما آن‌قدر خسته بودم که یک ساعت دیر بیدار شدم و دوباره این فرصت را از دست دادم. اما، در همان یک ساعت خوابی دیدم که در جزیره‌ای گردشگری بودم و گروهی از تمرین‌کنندگان را می‌دیدم که در راهپیمایی کوچکی، همراه موسیقی تمرین‌های فالون دافا را انجام می‌دادند. گروه دیگری از تمرین‌کنندگان آمدند و به آن‌ها پیوستند. به‌محض اینکه با هم شروع به انجام تمرین‌ها کردند، صدای موسیقی بلندتر شد و دو فالون بزرگ درحال چرخش، نور درخشانی ساطع کردند. انرژی بسیار قوی و مثبتی وجود داشت و افراد زیادی تماشا می‌کردند.
بیدار شدم و متوجه شدم که نباید ناامید شوم و این همچنان شروع خوبی بود. روز بعد توانستم به‌موقع بیدار شوم و برای نخستین بار هر چهار نفرمان تمرین‌ها را به‌صورت آنلاین با هم انجام دادیم. حتی مادرم نیز شرکت کرد. هفته بعد، همگی ساعت ۶ صبح بیدار شدیم و توانستیم تمرین‌ها را با هم انجام دهیم، به‌جز یک روز که برای انجام تمرین‌ها به گروه دیگری از تمرین‌کنندگان محلی پیوستم.
تأثیر این تغییر در جنبه دیگری نیز آشکار شد. من و دخترم گفت‌وگوی طولانی‌ای درباره شرکت او در اردوی مینگهویی اروپا داشتیم. او در سال‌های گذشته همیشه شرکت کرده بود، اما وقتی امسال درباره آن صحبت کردیم، دیگر نمی‌خواست برود و چند دلیل آورد که چرا دیگر احساس نمی‌کند شرکت در این اردو برایش مفید است. گفت دیگر آن را دوست ندارد. بیهوده تلاش کردم متقاعدش کنم.
در هفته‌ای که انجام منظم تمرین‌ها را آغاز کردم، توانستم آرامش خود را حفظ کنم و بهتر به حرف‌هایش گوش دهم. توانستم به‌طور جدی به نگرانی‌ها و احساساتش توجه کنم و بازخوردش را چیزی بدانم که می‌توانیم از آن بیاموزیم. با برگزارکنندگان اردو صحبت کردم. همگی با انتقادهای دخترم موافق بودند و می‌خواستند اصلاحاتی انجام دهند. اما، او هنوز مطمئن نبود که می‌خواهد برود یا نه.
روز بعد دوباره با او صحبت کردم، این بار با تمایلی واقعی برای کمک به او و کاملاً به‌خاطر منفعت خودش، نه خواسته‌های خودم. توضیح دادم که مسئولان اردو به بازخوردهای او و دیگران گوش می‌دهند و اصلاحاتی انجام خواهند داد. روز بعد به من گفت که امسال نیز در اردوی مینگهویی شرکت خواهد کرد.
ذهنی روشن‌تر
در یک سال گذشته، گاهی کمی حواس‌پرت بوده‌ام و چیزهای زیادی را فراموش می‌کردم. حتی یک بار در قطار، هنگام رفتن به فرودگاه، تلفنم را گم کردم که دردسر بزرگی برای من و دخترم ایجاد کرد. در موقعیت‌های پراسترس به‌آسانی تحت تأثیر دیگران قرار می‌گرفتم و وقتی به درون نگاه می‌کردم، معمولاً متوجه می‌شدم ترس از پذیرفته نشدن و نیاز به تأیید دیگران، ریشه حواس‌پرتی‌ام بوده است.
همان هفته‌ای که تمرین منظم را آغاز کردیم، قرار بود با مادرشوهرم ملاقات کنم و دخترم که آخر هفته را نزد او گذرانده بود، تحویل بگیرم. در مسیر ایستگاه قطار، دوباره کمی استرس داشتم، اما توانستم آرام شوم. متوجه شدم که نزدیک بود تلفنم را روی نیمکتی در ایستگاه اتوبوس جا بگذارم و بعد هم هنگام پیاده شدن از اتوبوس، نزدیک بود عینک مطالعه‌ام را فراموش کنم. در حالت عادی، در چنین موقعیت‌هایی با عجله می‌رفتم و هر دو وسیله را جا می‌گذاشتم.
وابستگی به زمان
موضوع دیگری که من و تمام جامعه‌مان را تحت کنترل دارد، وابستگی به زمان است. زمان می‌تواند افراد را وادار به انجام کارهای زیادی کند و تحت فشار و استرس قرار دهد. چه چیزی در وجود من پشت این مسئله قرار دارد؟ چرا به‌جای لذت بردن از انجام کارهای متعدد، احساس استرس می‌کنم؟ آیا این نیز ترس نیست؟ آیا می‌ترسم وقتم تمام شود، شکست بخورم و دیگران مرا حقیر بشمارند؟ درعین‌حال، وقتی نمی‌خواهم کاری را انجام دهم، چون واقعاً خواسته خودم نیست، در درونم مقاومت شکل می‌گیرد.
معتقدم این وضعیت از افکار و احساسات ناشی از فشار بیرونی، احساس ارزشمند نبودن و انجام کارهایی سرچشمه می‌گیرد که فکر می‌کنم دیگران از من انتظار دارند. این مسئله باعث می‌شد در برابر انجام آن کارها مقاومت کنم، زیرا احساس می‌کردم کسی به حرفم گوش نمی‌دهد و مجبورم آن‌ها را انجام دهم. درنتیجه، ناخودآگاه کارها را به تعویق می‌انداختم و احساس خستگی می‌کردم. بیشتر اوقات تا زمانی صبر می‌کردم که تقریباً برای انجام کارها دیر شده بود و از اینکه دیگران ممکن است درباره‌ام چه فکری کنند، احساس شرم یا ترس داشتم. کشمکش من با زمان، فشار روانی و ترس به شیوه زندگی‌ام تبدیل شده بود و انرژی‌ام را تحلیل می‌برد. با انجام بیشتر تمرین‌ها، مدیتیشن و مطالعه فا، سرانجام احساس می‌کنم می‌توانم از این وضعیت رها شوم و کارها را براساس نیک‌خواهی واقعی، هدفمندی و درکی عمیق آغاز کنم.
فا ترس ناشی از تأثیرات سوسیالیستی را از بین می‌برد
وقتی برای یافتن ریشه ترسم از اشتباه‌کردن، عمیق‌تر نگاه کردم، متوجه شدم که کل جامعه، به‌ویژه جوامعی که به‌شدت تحت تأثیر سوسیال‌دموکراسی و سوسیالیسم هستند، با قوانین اقتدارگرایانه‌ای اداره می‌شوند که تعیین می‌کنند چه چیزی درست و چه چیزی نادرست است و ایمان کورکورانه می‌طلبند. کسانی که از این قوانین پیروی نکنند، حذف یا طرد می‌شوند.
این تمرکز بر رقابت و کشمکش‌های قدرت، ارزش و تجربیات و بینش‌های شخصی افراد را کم‌رنگ می‌کند. درعوض، افراد تشویق می‌شوند ارزش خود را ازطریق باور کورکورانه به سیاست، روندهای مدرن و علم، و نیز رقابت و کسب تأیید دیگران به دست آورند. طبق درک من، عامل اصلی این وضعیت، ترس از مخالفت با چیزیست که نظام و گروه آن را درست می‌دانند. در چنین نظامی، تفکر مستقل، درستکاری و تقویت خود ازطریق ایمان به حقیقت و تجربیات شخصی، عملاً تشویق نمی‌شوند.
در این نظام، می‌توان افراد را با واداشتن آن‌ها به جست‌وجوی ارزش خود در نگاه دیگران و وابسته‌کردنشان به احساسات مثبت یا منفی ناشی از آن، کنترل کرد.» فرد به‌دلیل ترس از ارزشمند شمرده نشدن، به‌دنبال تأیید می‌رود، انرژی خود را به دیگران می‌دهد و به‌آسانی تحت تأثیر قرار می‌گیرد و کنترل می‌شود.
وقتی به دوران کودکی‌ام فکر می‌کنم، به نظرم بیشتر ازطریق نظام آموزشی سوئد در دام نظام پاداش و تنبیه افتادم. این موضوع را ازطریق مطالعه فا و تماشای «شبح کمونیسم چگونه بر جهان ما حکمرانی می‌کند» درک کردم. متوجه شدم که این طرح پیچیده‌ای بود که نیروهای کهن ترتیب داده بودند.
وقتی به مدرسه می‌رفتم، گاهی به‌دلیل اینکه به گویش متفاوتی صحبت می‌کردم و اهل شمال سوئد بودم، مورد زورگویی قرار می‌گرفتم. برای جبران این وضعیت، یاد گرفتم رقابت کنم تا با کسب نمرات بهتر، گرفتن تأیید، کسب جوایز یا تحسین دیگران، احساس خوبی درباره خودم داشته باشم.
وقتی دیگران را خوب نمی‌شناختم، می‌ترسیدم نظرم را بیان کنم، مبادا کسی را عصبانی کنم. برای اینکه صرفاً احساس کنم با دیگران در ارتباط هستم، شروع کردم به انجام کارهایی که فکر می‌کردم از من انتظار دارند. به‌تدریج کنجکاوی‌ام درباره زندگی، خلاقیت، درستکاری و اعتمادبه‌نفسم را از دست دادم. درعوض، فقط یاد گرفتم مسائل را براساس آنچه در مدرسه آموخته بودم و «حقایق» علم مدرن تفسیر کنم. ازنظر من، در جامعه عمدتاً این باور را به ما تلقین می‌کنند که درست بودن مهم‌تر از مهربان بودن است.
اما این نوع درست و غلط، همگی براساس دانش بشری است و برای یک تزکیه‌کننده اصلاً اهمیتی ندارد. هنگام تربیت دخترم، تقریباً هر روز این مسائل به من یادآوری می‌شوند. بسیار آسان است که در ذهنیتی گرفتار شوم که فقط وقتی دخترم کاری را انجام می‌دهد که من می‌خواهم، به او توجه کنم یا با گفتن اینکه «اگر این کار را انجام دهی، چیزی را که می‌خواهی به دست می‌آوری»، او را به انجام کاری وادار کنم. متوجه شده‌ام که این نوعی تنبیه است که نظام از آن استفاده می‌کند و راهی برای بهره‌برداری از نیازهای او به‌منظور دستیابی به نتیجه دلخواه من است. سعی می‌کنم به او بگویم امروزه چه چیزی خوب و چه چیزی بد است، اما تلاش می‌کنم از خواسته‌هایش برای وادار کردن او به انجام کاری که من می‌خواهم استفاده نکنم. درعوض، به نیازهایش گوش می‌دهم و سعی می‌کنم به او بیاموزم که مثلاً مرتب کردن اتاقش برای تمیز شدن اتاق و احساس خوبی است که خود این کار به همراه دارد، نه برای اینکه در مقابل آن چیز دیگری به دست آورد.
بسیاری از کودکان نیز درواقع اغلب به‌دلیل محیط مدرسه تحت فشار روانی قرار دارند. اینکه پس از بازگشت به خانه از آن‌ها بخواهیم کارهای خانه را انجام دهند، برایشان بسیار دشوار است. قبلاً اغلب به همین دلیل با دخترم اختلاف داشتم، اما اکنون درک می‌کنم که آن‌ها به چه چیزی نیاز دارند: آرامش. ما به‌عنوان والدین می‌توانیم با محبت بی‌قیدوشرطمان به آن‌ها کمک کنیم تا این آرامش را به دست آورند. بنابراین اکنون بیشتر سعی می‌کنم وقتی دخترم به خانه برمی‌گردد، به حرف‌هایش گوش دهم و کنارش باشم.
براساس درکم از فا، عشق بی‌قیدوشرط و نیک‌خواهانه هیچ شرط یا خواسته‌ای بر دیگران تحمیل نمی‌کند. چنین عشقی صادقانه خواهان خوشبختی فرد است و با کمک به او برای رها کردن ترس و احساسات سطحی و نزدیک‌تر شدن به عشق بی‌قیدوشرطی که در خود زندگی نهفته است، این خواسته را محقق می‌کند. این همان نیک‌خواهیست که موجودات الهی نمایانگر آن هستند و عشقی است که باید ازطریق پدر و مادر در خانواده جریان داشته باشد؛ هنگامی که فرزندانشان را پرورش می‌دهند و با دوستان و جامعه تعامل می‌کنند.
درکم از خانواده و پیوند الهی
والدین نخستین و اصلی‌ترین پیوند کودکان با جهان هستند. غذا، امنیت، ارتباط عاطفی، مراقبت و بازی، همگی جلوه‌های گوناگون عشق والدین به فرزندانشان هستند. بعدها در مهدکودک و حتی بیشتر در مدرسه، کودکان یاد می‌گیرند که این مسائل چندان مهم نیستند؛ درعوض، آنچه پاداش می‌گیرد مقایسه، رقابت، عملکرد خوب در آزمون‌ها و کسب نمرات بالا است. نیک‌خواهی حقیقی هرگز در مدارس آموزش داده نمی‌شود و به‌ندرت درباره آن صحبت می‌شود. ازطریق تزکیه‌ام درک کرده‌ام که این عشق درواقع همیشه برای کودک و والدین در اولویت قرار دارد و اگر از آن برخوردار نباشند، همواره مشکلاتی وجود خواهد داشت یا کودک عملکرد خوبی در مدرسه نخواهد داشت.
استاد به ما گفته‌اند:
«مشکلات اجتماعی بی‌شماری از انواع گوناگون درحال ظاهر شدن در دنیا هستند و بحران‌ها همه جا در كمین هستند. اما انسان‌ها نمی‌دانند كه علل را درون سرشت خودشان پیدا كنند. بعد از فساد اخلاقیات، انسان‌ها قادر نیستند ببینند كه قلب وحشتناك بشری ریشه زهرآلود مشكلات اجتماعی است و بنابراین همیشه به‌طور احمقانه‌ای سعی می‌كنند كه راه چاره را در پدیده‌های اجتماعی پیدا كنند.
درنتیجه، انسان‌ها هرگز پی نمی‌برند كه تمام به‌اصطلاح "راه‌های چاره" كه برای خود ایجاد می‌كنند دقیقاً خودشان را مسدود می‌كند. حتی راه‌های چاره كمتری به خودی خود وجود دارد و مشكلات جدیدی كه ناشی می‌شوند حتی بدتر هستند. بنابراین انسان‌ها با مشقت فراوان مجدداً فضای باریكی پیدا می‌كنند و اقدامات جدیدی به‌عمل می‌آورند كه به‌وسیله آن، این یك ذره فضای باقی مانده را باز هم می‌بندند. همان‌طور كه این در طول یک دوره زمانی خودش را تكرار می‌كند، امیدی باقی نمی‌ماند و آن‌ها نه می‌توانند دیگر راه چاره‌ای پیدا كنند و نه می‌توانند حقیقتِ ورای فضای محصور را ببینند.» («بازسازی بشریت»، نکات اصلی برای پیشرفت بیشتر)
درک کردم که اگر برای احساس ارزشمندی نگاه به بیرون و دیگران داشته باشم یا از خشم آن‌ها بترسم، همیشه مانند یک زندانی خواهم بود. این فرهنگ و شیوه تفکر صرفاً بر ترس و درست و غلط استوار است، نه بر حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری. به‌لطف دافا درک کردم که اشکالی ندارد دیدگاه‌هایم را بیان کنم و به دیدگاه‌های کاملاً متفاوت دیگران یا حتی خشمشان گوش دهم و اجازه دهم هرطور می‌خواهند فکر کنند. اشتباه کردن نیز اشکالی ندارد، زیرا این‌گونه ازطریق تجربیات واقعی خود زندگی می‌آموزیم و شجاعتمان را پرورش می‌دهیم. تزکیه‌کنندگان یاد می‌گیرند که وقتی زمین می‌خورند، تسلیم نشوند و از جا برخیزند و ادامه دهند.
همچنین درک کردم که هنگام تحمل احساس تنهایی، ترس و اندوه می‌توانم در مسیر تزکیه، اعتماد حقیقی را در خود پرورش دهم. درنهایت می‌توانم دوباره پیوندم را با نیک‌خواهی جهان و خود حقیقی‌ام احساس کنم. این اتفاق همچنین زمانی رخ می‌دهد که بخش‌های ترسیده و سردرگم وجودم را بپذیرم و ببخشم؛ آن‌وقت می‌توانم دیگران را نیز بهتر درک کنم و ببخشم. این بینش کمک کرده نیک‌خواهی‌ام رشد کند. همچنین خوشحالم که سرانجام ریشه خشمم را درک کرده‌ام و اکنون توانایی تغییر آن را در درونم دارم.
زبان به‌عنوان ابزاری برای القای عقاید و آرزویی برای کودکان
ازطریق فا همچنین دریافتم که حتی شیوه آموزش زبان در مدارس نیز با استفاده از قواعد پیچیده دستور زبان و فهرست‌های بی‌پایان واژگان، نوعی القای عقاید است که صرفاً یادگیری و استفاده از زبان را دشوارتر می‌کند. در زندگی واقعی، هرگز برای یادگیری زبان به کودک دستور زبان آموزش داده نمی‌شد. کودکان همیشه با گوش دادن، تکرار کردن و حتی آواز خواندن زبان را یاد می‌گرفتند و اعتماد داشتند که ذهن می‌تواند ساختارهای زبان را به‌درستی شکل دهد؛ درست همان‌طور که میلیون‌ها سال این کار را انجام داده است.
به‌لطف نیک‌خواهی استاد و تلاش هم‌تمرین‌کنندگان برای راه‌اندازی مدارس، اردو‌های تابستانی و گنجینگ ورلد برای کودکان، سرانجام راهی برای رهایی از این نظام‌های آموزشی فراهم شده است. صمیمانه امیدوارم روزی کودکان بسیار بیشتری بتوانند در مدارسی که تمرین‌کنندگان تأسیس کرده‌اند تحصیل کنند؛ مدارسی با نظام آموزشی‌ای که پاسخگوی نیازهای فردی کودکان باشد، استعدادهایشان را پرورش دهد، بر رشد شخصیت تمرکز کند، برای کنجکاوی آن‌ها درباره زندگی و جهان ارزش قائل شود و به آن‌ها بیاموزد که چگونه این کنجکاوی را ازطریق رشد هنری و هماهنگی با اصول فالون دافا، یعنی حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری، ابراز کنند.
سپاسگزارم استاد نیک‌خواه!
سپاسگزارم هم‌تمرین‌کنندگان عزیز!
(ارائه‌شده در کنفرانس تبادل تجربه تزکیه فا در بخش آلمانی‌زبان سوئیس در سال۲۰۲۶)
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
