(Minghui.org) درود بر استاد! درود بر هم‌تمرین‌کنندگان!
بسیار مفتخرم که در بیستوسومین فاهویی چین که توسط مینگهویی برگزار می‌شود، شرکت دارم و مایلم تجربیات تزکیه‌ام در سال جاری را به استاد گزارش دهم.
ازدست‌دادن ناگهانی شغلم
ازآنجاکه کارم سنگین و ساعات کاری‌ام طولانی بود، نمی‌توانستم بین مسئولیت‌های شغلی و تمرین معنوی‌ام به‌درستی تعادل برقرار کنم. با عقب‌افتادنم در تزکیه، نیروهای کهن از این نقطه‌ضعف سوءاستفاده کردند و سال گذشته دچار علائم ظاهری بیماری شدم. تحت آزار و شکنجه قرار گرفتم و شغلم را از دست دادم و این موضوع نظم زندگی روزمره‌ام را بر هم زد.
با تأمل درخصوص کاستی‌هایم، متوجه می‌شوم که تمایل دیرینه‌ام به راحت‌طلبی، همراه با کوتاهی در مطالعه جدی فا و انجام منظم تمرینات، باعث شده بود در تزکیه سستی کنم. وقتی علائم ظاهری بیماری بروز کرد، حتی مدتی بین مصرف دارو و تلاش جدی و مستمر برای پیشرفت در تزکیه مردد بودم. برخی از رفتارهایم کاملاً از الزامات دافا منحرف شده بودند؛ از بعضی جهات حتی از یک فرد عادی هم بدتر بودم.
پایداری در تمرین تزکیه
در اواخر سال گذشته، به‌طور جدی درباره وضعیتم تأمل کردم: چگونه باید به علائم ظاهری و توهمی کارمای بیماری نگاه کنم؟ واقعاً در پی چه چیزی هستم؟ چرا به این دنیای بشری آمده‌ام؟
درواقع پاسخ همیشه روشن بود: این علائم ظاهری و توهمی کارمای بیماری را نیروهای کهن به من تحمیل کرده بودند؛ نیروهایی که از سستی و ازخودراضی بودنم سوءاستفاده کرده بودند. این مسیری نیست که استاد نظم و ترتیب داده‌اند! من به این دنیای بشری نیامده‌ام که نیروهای کهن آزار و شکنجه‌ام کنند؛ به‌عنوان مرید دافا آمده‌ام تا در نجات موجودات ذی‌شعور به استاد کمک کنم. باید خودم را به‌خوبی تزکیه و از دافا محافظت کنم.
وقتی افکارم روشن شد، افکار درست فرستادم تا خودآگاه اصلی‌ام را تقویت کنم و این عزم را استحکام بخشم. عوامل نیروهای کهن را که باعث مداخله می‌شدند پاک کردم و عناصر منفی موجود در میدان بُعدی‌ام، مانند راحت‌طلبی، تنبلی، ترس از سختی و ناتوانی در تحمل مشکلات را متلاشی کردم. تمام داروهای سنتی چینی و غربیِ موجود در خانه را دور ریختم. همه‌چیز را به استاد سپردم. مصمم بودم که مسیر درست و شرافتمندانه تزکیه دافا را طی کنم!
پس از گفت‌وگو با همسرم که او نیز تمرین‌کننده است، تصمیم گرفتم حتماً هر روز زمانی را به مطالعه فا و انجام تمرینات اختصاص دهم. علاوه‌بر خواندن روزانه جوآن فالون، سخنرانی‌های استاد در مناطق مختلف را نیز مطالعه می‌کنیم، و من ازبر کردن فا را هم شروع کرده‌ام. در گذشته هر بار که سعی می‌کردم فا را ازبر کنم، در میانه راه منصرف می‌شدم؛ اما اکنون دیگر بر سرعت یا مقدار مطالبی که ازبر می‌کنم تمرکز ندارم. درعوض، از اوقات فراغتم استفاده می‌کنم تا هر بار فقط چند عبارت کوتاه را ازبر کنم و متوجه شده‌ام که این روش باعث می‌شود درکم از فا روزبه‌روز عمیق‌تر شود. هرگاه سؤالی برایم پیش می‌آید، استاد اغلب هنگام مطالعه فا مرا راهنمایی می‌کنند یا به من آگاهی می‌بخشند. وقتی جوآن فالون را مطالعه می‌کنم، اشتیاقم به مطالعه بیشتر می‌شود. چنان غرق مطالعه می‌شوم که نمی‌توانم کتاب را زمین بگذارم. اغلب در پس متن ظاهری، اصول عمیق‌تر و گسترده‌تری از فا را درک می‌کنم، هرچند بیان آن‌ها با کلمات غالباً دشوار است.
شروع کردیم به اینکه هر روز دو ساعت تمرینات را انجام دهیم. پس از صحبت با سایر تمرین‌کنندگان، متوجه شدم که آن‌ها تمرین دوم را به‌مدت یک ساعت انجام می‌دهند. وقتی به فاصله بین خودم و آن‌ها پی بردم، شروع کردم به اینکه هر روز تمرین دوم را به‌مدت یک ساعت انجام دهم. ازآنجاکه قبلاً مستعد تنبلی بودم و به‌ویژه از سختی نگه‌داشتن چرخ می‌ترسیدم، پس از تبادل تجربه با تمرین‌کنندگان تصمیم گرفتم بر ذهنیت منفی‌ام غلبه کنم. مدتی زمان انجام تمرین دوم را افزایش دادم و گاهی آن را بیش از دو ساعت انجام می‌دادم. پس از مدتی متوجه شدم که انجام تمرین دوم دیگر به اندازه‌ای که تصور می‌کردم ناراحت‌کننده یا دشوار نیست. اکنون انجام تمرینات روزانه دیگر کاری نیست که از آن واهمه داشته باشم یا برایم دردناک باشد؛ بلکه به بخشی ضروری و همیشگی از زندگی روزمره‌ام به‌عنوان تمرین‌کننده دافا تبدیل شده است.
اختلافات متعدد
وقتی من و همسرم قاطعانه تصمیم گرفتیم به تمرین معنوی‌مان متعهد بمانیم، اندکی بعد مجموعه‌ای از مشکلات پیش آمد.
ابتدا پدر همسرم به‌شدت بیمار و طی دو ماه سه بار در بیمارستان بستری شد. در ژوئن، بار دیگر بستری شد. علائم بیماری‌اش به‌شدت وخیم‌تر شد و تا مدت‌ها هیچ نشانه‌ای از بهبودی دیده نمی‌شد. مادرم نیز به‌شدت بیمار شد. دیگر چیزی نمی‌خورد و نمی‌نوشید. ضعیف شده بود و علائم بیماری قلبی داشت. به‌سختی نفس می‌کشید و خانواده‌مان بسیار نگران بود. پیش از آنکه مادرم بهبود یابد، پدرم نیز دچار علائم بیماری قلبی و نارسایی قلبی شد. مچ پاهایش ورم کرده بود، به‌شدت احساس خستگی می‌کرد و پس از برداشتن فقط چند قدم، دچار احساس فشار و درد در قفسه سینه می‌شد. با بستری‌شدن پی‌درپی والدین سالخورده‌مان، من و همسرم احساس می‌کردیم مشکلات از توانمان خارج شده‌اند.
وقتی مادرم به‌شدت بدحال بود و علائم بیماری پدرم تازه ظاهر شده بود، پدرم با خواهرم تماس گرفت و شکایت کرد که من فقط از پدرزنم مراقبت می‌کنم و به والدین خودم بی‌توجه هستم. پدرم به‌شدت خشمگین بود و حرف‌های تند و ناخوشایند زیادی زد.
تقریباً در همان زمان، نتایج آزمون ورودی دانشگاه فرزندمان اعلام شد. نمراتش خوب نبود. به‌محض اینکه همسرم نمرات را دید، چهره‌اش درهم رفت و من نیز به‌شدت آشفته شدم. اگرچه پیش‌بینی می‌کردیم فرزندمان عملکرد خوبی نداشته باشد، نمرات واقعی حتی از انتظارمان هم پایین‌تر بود. بستگان و دوستان مرتب تماس می‌گرفتند و درباره نتایج می‌پرسیدند و این موضوع فقط احساسات منفی‌مان را تشدید می‌کرد.
در همین حال، ازآنجاکه من و همسرم مدام بین بیمارستان‌ها در رفت‌وآمد بودیم، حفظ برنامه منظم مطالعه فا و انجام تمرینات برایمان دشوار شده بود. هر بار همسرم صحبت می‌کرد، به نظر می‌رسید سخنانش سرشار از شکایت، رنجش، حسادت و احساس مظلوم‌واقع‌شدن است و مانند چاقو به قلبم فرو می‌رفت. نمی‌توانستم خودم را کنترل کنم و جوابش را می‌دادم و این به مشاجرات کوتاه اما شدیدی منجر می‌شد. هردو متوجه بودیم که مشکلی وجود دارد، اما چون کاستی‌های خودمان را بررسی نمی‌کردیم، همان مسائل پس از مدتی ناگزیر دوباره بروز می‌کردند.
هم‌زمان‌شدن این‌همه اختلاف باعث شد درک عمیقی از آنچه استاد در جوآن فالون «تحمل سخت‌ترین سختی‌ها» توصیف می‌کنند، پیدا کنم.
نگاه بی‌قیدوشرط به درون
می‌دانستم که با این موقعیت‌ها روبه‌رو شده‌ام، زیرا آن‌ها وابستگی‌هایی را که هنوز از بین نبرده بودم آشکار می‌کردند و آزمون‌هایی بودند که باید از آن‌ها می‌گذشتم. ازآنجاکه مدتی بود وضعیتم در مطالعه فا نسبتاً خوب بود، از فا برای سنجش اختلافات و مشکلاتی که با آن‌ها روبه‌رو می‌شدم استفاده می‌کردم و رویدادهای پیرامونم را براساس فا می‌نگریستم. یاد گرفتم که از هر اتفاقی در اطرافم، به‌عنوان آینه‌ای برای تزکیه خودم استفاده کنم.
در طول حدود یک ماه که برای مراقبت از اعضای سالمند خانواده، مدام به بیمارستان رفت‌وآمد می‌کردم، پیوسته با خودم فکر می‌کردم: چرا بارها در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرم که باید در بیمارستان از بیماران مراقبت کنم؟ آیا این فرصتی است تا به درک درستی از کارمای بیماری برسم؟ آیا قرار است با مشاهده کارمای بیماری دیگران، به من کمک شود تا درباره علائم ظاهری کارمای بیماری که زمانی خودم تجربه کرده بودم، دیدگاه درستی پیدا کنم؟ البته نیروهای کهن نیز در این میان نقش داشتند و از کارمای بیماری اعضای خانواده‌ام برای اجرای به‌اصطلاح آزمون‌هایشان استفاده می‌کردند و هم‌زمان می‌کوشیدند زمان ارزشمندی را که تمرین‌کنندگان باید صرف نجات موجودات ذی‌شعور کنند، هدر دهند.
در تمام این مدت، هرگاه علائم ظاهری کارمای بیماری در بدنم بروز می‌کرد یا افکاری مرتبط با بیماری به ذهنم می‌رسید، قاطعانه آن‌ها را رد می‌کردم. به خودم می‌گفتم: «همه این‌ها علائم ظاهری کاذبی هستند که نیروهای کهن تحمیل کرده‌اند و استاد آن‌ها را نظم و ترتیب نداده‌اند. آن‌ها را رد می‌کنم! فقط مسیری را دنبال می‌کنم که استاد لی هنگجی نظم و ترتیب داده‌اند و هیچ‌چیز دیگری را نمی‌پذیرم!»
پس از رسیدن به این درک، مطالعه فا را افزایش دادم و حتی زمانی که در بیمارستان بودم یا به آنجا رفت‌وآمد می‌کردم، فا را ازبر می‌خواندم. در یک تلفن همراه قدیمی و بدون سیم‌کارتم، فایل‌های صوتی سخنرانی‌های استاد و نسخه‌های الکترونیکی کتاب‌های دافا را ذخیره کردم. هنگام مراقبت از بستگانم در بیمارستان، آموزه‌های استاد را ازبر می‌خواندم. حتی وقتی دوچرخه‌سواری می‌کردم، اگر هنگام ازبرخواندن مطلبی را فراموش می‌کردم، توقف می‌کردم، تلفن را بیرون می‌آوردم و متن را بررسی می‌کردم و سپس به راهم ادامه می‌دادم.
کنار بیمارستان پارک بزرگ و پردرختی بود که افراد زیادی برای ورزش یا فرار از گرما و استراحت زیر سایه درختان، به آنجا می‌آمدند. همیشه بروشورهایی درباره دافا همراهم داشتم. وقتی نیاز نبود از بستگانم مراقبت کنم، برای توزیع آن‌ها به پارک می‌رفتم و بروشورها را روی اسکوترهای برقی پارک‌شده کنار خیابان، در آلاچیق‌ها، روی نیمکت‌ها یا در مکان‌های قابل‌رؤیت دیگر می‌گذاشتم.
وقتی پدرم با خواهرم تماس گرفت و باعصبانیت حرف‌هایی زد، خواهرم حرف‌هایش را برایم نقل کرد. ناراحت شدم و با خودم فکر کردم: «من که به آن‌ها بی‌توجهی نکرده‌ام. همیشه فرزند بسیار خوبی برایشان بوده‌ام! چرا باید چنین حرفی بزنند؟» در اوج عصبانیت نتوانستم خودم را کنترل کنم؛ چند جمله خشمگینانه پشت تلفن گفتم و حتی تلفن را روی خواهرم قطع کردم.
با مطالعه مکرر فا، شروع کردم به اینکه بدون هیچ قیدوشرطی به درون نگاه کنم و کاستی‌هایم را بیابم.
در گذشته، وقتی حق فرزندی را در قبال والدینم ادا می‌کردم، انگیزه‌ام میل شدید به کسب حُسن‌شهرت و اعتبار خوب بود. می‌خواستم اهالی روستا نظر خوبی درباره‌ام داشته باشند و تحسینم کنند. گاهی حتی در حضور همسایه‌ها به پدرم پول توجیبی می‌دادم. همچنین وقتی والدین یا خواهرانم برایم تعریف می‌کردند که بستگان و همسایه‌ها به‌خاطر داشتن چنین پسر قدرشناسی به خانواده‌مان غبطه می‌خورند، بسیار خوشحال می‌شدم. از این موضوع احساس غرور و رضایت زیادی داشتم. میل من به داشتن شهرت و اعتبار خوب چنان شدید بود که حتی خودم هم متوجه آن نبودم.
علاوه‌بر این، اگرچه معمولاً در برخورد با مردم عادی بسیار خوش‌برخورد بودم، اغلب در تعامل با اعضای خانواده خودم، یعنی والدین، خواهران و همسرم، نمی‌توانستم احساساتم را کنترل کنم. به‌ویژه با مادرم بسیار تند برخورد می‌کردم. در برابر او مهربانی و صبر کافی نداشتم. هرگاه مشکلی پیش می‌آمد، واکنش فوری‌ام عصبانیت، گلایه یا سرزنش او بود. اغلب با لحنی تند و پرخاشگرانه صحبت می‌کردم و نمی‌توانستم آن‌قدر آرام بمانم که گفت‌وگویی درست و سازنده با والدینم داشته باشم.
خشم اخیر پدرم به من کمک کرد وابستگی‌های ناپاکم را آشکار کنم: در طلب حُسن‌شهرت و اعتبار خوب بودن، خودنمایی، ناتوانی در تمرین بردباری و تمایل به برخورد متفاوت با افراد، به‌جای اینکه همواره با همه مهربان باشم. درعین‌حال توانستم با وابستگی عاطفی کمتری به احساساتم نسبت به والدین، خواهرانم و دیگران نگاه کنم. در طول سفر طولانی‌مان در چرخه بازپیدایی، طی زندگی‌های بی‌شمار پیوندهای بی‌شماری با دیگران برقرار کرده‌ایم. پیوندهایی که ما را در جایگاه والدین، خواهر و برادر یا همسر به یکدیگر مرتبط می‌کنند، بسیار زیاد و پیچیده‌اند. برای یک تمرین‌کننده دافا، مراقبت و مهربانی نسبت به والدین و خواهران و برادران، چیزی فراتر از وابستگی‌های عاطفی معمول مردم عادی است.
مهربانی با همه، جلوه‌ای از نیک‌خواهی‌ای است که تمرین‌کننده ازطریق تمرین فالون دافا آن را تزکیه می‌کند.
روز بعد از خشمگین‌شدن پدرم، صبح زود به زادگاهم برگشتم. والدینم را با خودم آوردم و به بیمارستان بردم. با دقت از آن‌ها مراقبت می‌کردم، به وعده‌های غذایی روزانه‌شان رسیدگی می‌کردم و مطمئن می‌شدم که تزریقاتشان انجام می‌شود و داروهایشان را دریافت می‌کنند. همچنین به‌خاطر عصبانیت و تندی‌ام از خواهرم عذرخواهی کردم. مادرم را برای دریافت مقداری داروی سنتی چینی به بیمارستان دیگری بردم. پدرم از من خواست برای او نیز مقداری دارو بگیرم، اما پزشک تأکید کرد که پیش از تجویز هر دارویی، بیمار باید شخصاً برای معاینه حضور داشته باشد. وقتی پدرم متوجه شد که برایش دارویی نیاورده‌ام، بار دیگر عصبانی شد. این بار آرام ماندم. با لحنی ملایم با پدرم صحبت کردم. صبورانه با او صحبت کردم و دلایلم را توضیح دادم و او را برای معاینه نزد پزشکی در بیمارستان طب سنتی چینی بردم. وقتی شیوه قبلی گفت‌وگویم را که تند و پرخاشگرانه بود تغییر دادم، متوجه شدم که پدرم مایل است با درخواست‌هایم همکاری کند.
فرزندم از همان دوران کودکی، از من می‌ترسید. همیشه نگران بود که مبادا به‌خاطر هر کاری که انجام می‌دهد سرزنشش کنم. وقتی به درون نگاه کردم، متوجه شدم که با او بیش‌ازحد سخت‌گیرانه رفتار کرده‌ام. با صبر و حوصله با او گفت‌وگو نمی‌کردم. درعوض، براساس الزامات دافا به او دستور می‌دادم که کارها را چگونه انجام دهد و با لحنی آمرانه و سرزنش‌آمیز با او صحبت می‌کردم. این شیوه رفتار که با سخت‌گیری، بی‌حوصلگی و زود عصبانی‌شدن همراه بود، باعث شده بود فرزندم از صحبت صمیمانه با من بترسد و شخصیتی کم‌جرئت و ترسو پیدا کند. اگرچه این ویژگی‌های شخصیتی تا حد زیادی ناشی از آزار و شکنجه‌ای بود که نیروهای اهریمنی در دوران جنینی او، بر ما تحمیل کرده بودند، رفتار من با او نیز قطعاً در این موضوع نقش داشت.
همواره آموزه‌های استاد را مطالعه کرده‌ام و طی چند سال گذشته به این مشکل پی برده‌ام. به‌تدریج شیوه ارتباطم با او را تغییر دادم. به درون نگاه می‌کنم و بردبارتر شده‌ام. در تعاملات روزمره‌مان صبور شده‌ام و پیش از صحبت با او، ابتدا موقعیت و شرایط را بررسی می‌کنم. پس از اعلام نتایج آزمون ورودی دانشگاهش، زمانی را صرف بررسی دانشگاه‌ها و جمع‌آوری اطلاعات برای او کردم. وقتی اعضای خانواده و بستگان با ما تماس می‌گرفتند و نگرانی‌ها و پرسش‌هایشان را مطرح می‌کردند، ضمن حفظ ارتباطی خوب و صمیمانه با فرزندم، وابستگی‌های خودم، ازجمله خودنمایی، میل به حفظ آبرو، بیزاری از دردسر، تمایل به شکایت و گلایه یا سرزنش دیگران و کمبود بردباری و صبر را بررسی می‌کردم.
ضرب‌المثلی می‌گوید: «با دیگران سخت‌گیرتر از خودت نباش؛ همان‌طور که از خطاهای خودت می‌گذری، از خطاهای دیگران هم بگذر»، دیگر دست از سرزنش‌کردن، دستور‌دادن و شکایت مداوم برداشتم. درعوض، یاد گرفتم بردبار باشم و همه را درک کنم و مسائل را از دیدگاه فرزندم در نظر بگیرم. هنگام شرکت در نمایشگاه‌های مختلف پذیرش دانشگاه‌ها و دورهمی‌های دوستانه و خانوادگی، که نمرات پایین فرزندم اغلب نگاه‌های عجیب دیگران را به خود جلب می‌کرد، متوجه شدم که با وابستگی‌هایی مانند خودنمایی، میل به حفظ وجهه، احساس حقارت، تمایل به مقایسه فرزندم با دیگران و پایین‌تر دانستن او و حتی حسادت دست‌وپنجه نرم می‌کنم. با مواجهه مکرر با این موقعیت‌ها، این وابستگی‌ها به‌تدریج ضعیف شدند و سرانجام به مرحله‌ای رسیدم که می‌توانستم با ذهنی آرام و متین با آن‌ها روبه‌رو شوم.
همسرم که دیرتر از من تمرین دافا را آغاز کرده بود، مدت‌ها فقط درکی احساسی یا سطحی از خوب‌بودن دافا داشت و الزامات یک تمرین‌کننده حقیقی را به‌طور جدی رعایت نمی‌کرد. ما 20 سال است که ازدواج کرده‌ایم، اما بیشتر این مدت را به‌دلیل اینکه برای کار دور از خانه بودم، جدا از هم زندگی کرده‌ایم. او مجبور بود مسئولیت بزرگ‌کردن فرزندمان، مراقبت از والدین سالخورده هردویمان، رسیدگی به کارهای خانه و حل‌وفصل مسائل بی‌شمار روزمره را بر عهده بگیرد. به‌مرور زمان، این وضعیت باعث شد احساسات منفی مانند رنجش، احساس مظلوم‌واقع‌شدن، احساس بی‌عدالتی و حسادت در او شکل بگیرد. در سال‌های اخیر به‌خاطر فرزندمان با هم زندگی کرده‌ایم، اما تفاوت عادت‌ها و دیدگاه‌هایمان اغلب باعث بروز اختلاف شده است.
ازآنجاکه صبر، بردباری و توانم برای تحمل سختی کم بود، اغلب فکر می‌کردم حرف‌های همسرم سرشار از انتقاد و شکایت است. گاهی حتی صرف شنیدن صدایش باعث ناراحتی‌ام می‌شد. درواقع مشکلاتی که در همسرم می‌دیدم، مشکلات خودم بود.
پس از شناسایی این وابستگی‌ها در ذهنم، شروع به فرستادن افکار درست کردم تا عواملی را که مانع بردباری، صبوری و داشتن قلبی گشاده و پذیرا می‌شدند، از بین ببرم. این چیزها خود حقیقی من نیستند؛ بلکه صرفاً عقاید و تصورات بشری و عناصر کارمایی هستند که طی زندگی‌های بسیار در دنیای بشری شکل گرفته‌اند. صرف‌نظر از اینکه کدام روابط کارمایی من و همسرم را به یکدیگر رسانده‌اند، اکنون هردو تمرین‌کننده دافا هستیم و می‌کوشیم با راهنمایی استاد به منشأ حقیقی خود بازگردیم. هر کارما یا عامل منفی، صرف‌نظر از اینکه چگونه یا چه زمانی شکل گرفته باشد، فقط ازطریق نیک‌خواهی بی‌کران استاد می‌تواند برطرف شود و تحت هدایت دافا اصلاح شود.
این درک‌ها را با همسرم در میان گذاشتم. او درحالی‌که اشک از چشمانش جاری بود، به درون نگاه کرد تا ریشه این عقاید و تصورات منفی بشری را پیدا کند. حالا وقتی با یکدیگر تعامل داریم، ممکن است او هنوز گاهی شکایت کند یا ایراد بگیرد و من نیز گاهی احساس کنم می‌خواهم جوابش را بدهم؛ اما به‌محض اینکه چنین حرف‌هایی از دهانمان خارج می‌شود، هردو متوجه می‌شویم که این‌ها خود حقیقی ما نیستند، بلکه صرفاً تأثیر کارمای فکری و عقاید و تصورات بشری نادرست و ریشه‌دارمان هستند. با لحنی ملایم و لبخندی بر لب پاسخ می‌دهم و با خودم فکر می‌کنم: «حرف‌های منفی‌ای که می‌زنی، درواقع فرصت‌هایی برای تزکیه شخصیت و خصوصیات اخلاقی خودم هستند. هرقدر هم با من بدرفتاری کنی، همچنان با تو مهربان خواهم بود. در برابر تو بردباری خواهم کرد و ازطریق این بردباری می‌توانیم با همکاری یکدیگر، این کارمای فکری و عقاید و تصوراتی را که با فا همسو نیستند، از بین ببریم.»
اکنون هر روز همراه فرزندمان، به‌صورت خانوادگی فا را مطالعه می‌کنیم. به‌تدریج محیط خانه‌مان درحال تبدیل‌شدن به محیطی برای تمرین‌کنندگان است.
نجات مردم در محیط‌های مختلف
پس از اینکه خودم را براساس فا اصلاح کردم و در تزکیه‌ام با جدیت و به‌طور عملی پیشرفت کردم، نتایج تلاش‌هایم برای نجات موجودات ذی‌شعور آشکار شد.
یکی از والدینی که هشت سال پیش به یکی از فرزندانش تدریس خصوصی می‌کردم، فرزند کوچکش را برای تدریس خصوصی نزد من فرستاد. با نزدیک‌شدن زمان آزمون سراسری ورودی دانشگاه، این دانش‌آموز بسیار افسرده و دلسرد شده بود. قصد داشتم حقایق دافا را برایش توضیح دهم، به این امید که بتوانم کمکش کنم از این دوره دشوار زندگی‌اش عبور کند.
درست زمانی که خودم را برای این کار آماده می‌کردم، یکی از والدینش تماس گرفت و مشخصاً گفت که فرزندش ازنظر روانی حال خوبی ندارد و از من خواست به‌جای برگزاری کلاس رسمی، آن زمان را صرف صحبت‌کردن و برقراری ارتباط با او کنم. می‌دانستم که استاد این موضوع را نظم و ترتیب داده‌اند. طی آن بیش از دو ساعت، ابتدا درباره فرهنگ سنتی صحبت کردم، سپس به‌طور منظم حقایق دافا را توضیح دادم؛ اینکه چرا ح.ک.چ دافا را مورد آزار و شکنجه قرار می‌دهد، خروج از ح.ک.چ به چه معناست و چرا باید از آن خارج شد. آن دانش‌آموز به‌راحتی پذیرفت که از ح.ک.چ خارج شود. در پایان جلسه، با چهره‌ای خندان و شاد آنجا را ترک کرد.
بعداً یکی از والدینش تعریف کرد که وقتی دخترشان به خانه برگشت، گفت که احساس می‌کند بار سنگینی از قلبش برداشته شده و اکنون احساس سبکی و آسودگی می‌کند. آن والد مرتب از من تشکر می‌کرد و اصرار داشت مرا به صرف غذا دعوت کند. این را فرصتی عالی برای نجات آن‌ها دیدم و دعوتش را پذیرفتم. هنگام صرف غذا، به‌تفصیل با والدین صحبت کردم. ابتدا درباره وضعیت و سلامت فرزندشان گفت‌وگو کردیم، سپس به تأثیرات منفی و مخرب موجود در جامعه و موضوع برداشت اجباری اعضای بدن پرداختم و پس از آن درباره خروج از ح.ک.چ برای درامان‌ماندن از بلایا و حقایق دافا صحبت کردم. والدین بسیار غافلگیر شدند، اما حقایق را پذیرفتند و با موفقیت از ح.ک.چ خارج شدند. پس از آن، با فرزند بزرگشان، یعنی همان دانش‌آموزی که هشت سال پیش به او تدریس می‌کردم، تماس گرفتم و پیشنهاد کردم یکدیگر را ببینیم. او بلافاصله پذیرفت. همان روز او و مادرش به دیدنم آمدند. هنگام صرف غذا و گفت‌وگو درباره برنامه‌های آینده آن مرد جوان، با اشاره به باورهای مذهبی رایج در منطقه آن‌ها، بحث را به موضوع خروج از ح.ک.چ کشاندم. مادرش در تمام مدت گفت‌وگو بسیار حمایت می‌کرد و آن مرد جوان نیز با موفقیت از سازمان‌های وابسته به ح.ک.چ خارج شد.
آن شب خواب دیدم که خوک‌هایم بیرون مشغول بازی هستند و با پوزه‌هایشان زمین شخص دیگری را زیرورو کرده‌اند. به من گفتند که بروم و آن‌ها را به خانه برگردانم. در خواب، خوک‌های کوچک را با نام صدا زدم و از آن‌ها خواستم همراه من به خانه بیایند. آن‌ها نیز با خوشحالی دنبالم آمدند و به خانه برگشتند.
زوج دیگری نیز هستند که والدین دانش‌آموزان سابقم هستند. چهار سال پیش، ۱۰۰هزار یوان در مغازه آن‌ها سرمایه‌گذاری کردیم، هرچند هرگز در مدیریت یا فعالیت‌های آن مشارکتی نداشتیم. آن‌ها بعداً ۷۰هزار یوان نیز از ما قرض گرفتند. با رکود اقتصادی سال‌های اخیر، کسب‌وکارشان هیچ‌وقت واقعاً رونق نگرفت. هر بار که یکدیگر را می‌دیدیم، صمیمانه عذرخواهی می‌کردند و دلایل عملکرد ضعیف کسب‌وکارشان را توضیح می‌دادند. چند روز پیش از سال نو، آن زوج به خانه‌مان آمدند تا درباره زیان‌هایشان توضیح دهند و برنامه‌هایشان را برای بهبود اوضاع با ما در میان بگذارند. درحالی‌که به حرف‌هایشان گوش می‌دادم، با خودم فکر کردم: چرا طی این سال‌ها مرتب با چنین موقعیت‌هایی روبه‌رو می‌شویم؟
از یک سو، آزار و شکنجه اقتصادی نیروهای کهن در میان بود و از سوی دیگر، وابستگی خودمان به منافع شخصی نیز نقش داشت. اما مهم‌تر از همه این بود که نتوانسته بودیم برای آن‌ها توضیح دهیم دافا چیست. شاید آن‌ها ازطریق همین ارتباط در جست‌وجوی نجات بودند. تصمیم گرفتم این بار حتماً حقایق را برایشان روشن کنم! فکر منفی‌ای از ذهنم گذشت: «اگر حقایق را برایشان بگویم، ممکن است که دیگر بدهی‌شان را به ما پس ندهند؟» اما بلافاصله افکار درست ظاهر شدند: «حتی اگر این پول، یعنی بیش از ۱۷۰هزار یوان، هرگز به ما برنگردد، بازهم باید آن‌ها را نجات دهم!» ابتدا از تلاش و زحماتشان قدردانی کردم و به آن‌ها اطمینان دادم که برای بازپرداخت بدهی تحت فشارشان نمی‌گذاریم و تا جایی که بتوانیم از تلاش‌هایشان برای موفقیت حمایت خواهیم کرد. خودم را جای آن‌ها گذاشتم و با لحنی سرشار از درک، مهربانی و نیک‌خواهی صحبت کردم. زن چنان تحت تأثیر قرار گرفت که اشک از چشمانش جاری شد و چشمان شوهرش نیز پر از اشک شد. سپس حقایق را برایشان توضیح دادم و طبیعتاً هردو پذیرفتند که از وابستگی‌هایشان به ح.ک.چ دست بکشند. در تمام این مدت، همسرم بی‌صدا افکار درست می‌فرستاد تا از من حمایت کند.
در این دوره، دانش‌آموزان سابقم، که برخی به‌تازگی فارغ‌التحصیل شده بودند و برخی دیگر سال‌ها از پایان تحصیلشان می‌گذشت، مرتب به دیدنم می‌آمدند. از هر فرصتی برای گفتن حقیقت به آن‌ها استفاده می‌کردم و همگی با موفقیت از عضویت در ح.ک.چ خارج شدند. در میان آن‌ها فرزندان مقامات بلندپایه محلی، دانش‌آموزانی که در آستانه نقل‌مکان به شهرهای دیگر یا رفتن به خارج از کشور بودند، افرادی که خود را برای تحصیلات تکمیلی آماده می‌کردند و کسانی حضور داشتند که به‌دنبال فردی بودند تا مشکلات کاری یا شخصی‌شان را با او در میان بگذارند. برخی بنرهای قدردانی برایم می‌آوردند، برخی میوه یا نوشیدنی، و با بعضی نیز اتفاقی در خیابان روبه‌رو می‌شدم. چند جمله کوتاه کافی بود تا تصمیم بگیرند از ح.ک.چ خارج شوند. بیشتر کسانی را که به دیدنم می‌آمدند، برای صرف غذا به رستوران دعوت می‌کردم و هنگام غذاخوردن حقایق را برایشان توضیح می‌دادم. یک بار از بیش از 12 نفر از آن‌ها دور یک میز پذیرایی کردم. با شادی فراوان می‌آمدند و با لبخند و چهره خندان آنجا را ترک می‌کردند.
سخن پایانی
چه خوش‌اقبالیم که در دوران گسترش وسیع دافا به دنیا آمده‌ایم؛ چه خوش‌اقبالیم که مرید دافا هستیم و در نجات موجودات ذی‌شعور به استاد کمک می‌کنیم!
همراه‌بودن با استاد و همراهی با اصلاح فا، بیشترین خوش‌اقبالی و باشکوه‌ترین لحظه برای هر موجودی است. این لحظه، تحقق انتظاری است که اعصار بی‌شماری به طول انجامیده و با آزمون‌ها و سختی‌های بی‌شماری همراه بوده است. به‌خوبی تزکیه‌کردن خود و کمک به استاد در نجات موجودات ذی‌شعور، عهدی مقدس است که مدت‌ها پیش، پیش از فرودآمدن به این دنیا، بسته‌ایم. این مأموریت و افتخاری است که استاد به ما عطا کرده‌اند. در این لحظات گذرای اصلاح فا و نجات موجودات ذی‌شعور، اینکه آیا می‌توانیم از زمانی که استاد با تحمل رنج‌های عظیم برایمان تمدید کرده‌اند، به بهترین شکل استفاده کنیم یا نه، موضوعی است که هر مرید دافا باید با نهایت جدیت درباره آن بیندیشد و با افکار درست به آن بپردازد.
این مطالب درک شخصی من است. لطفاً اگر مورد نامناسبی وجود دارد، به آن اشاره کنید. هه‌شی.
(مقاله منتخب برای بیستوسومین کنفرانس فای چین در مینگهویی)
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
