(Minghui.org) من ۶۴ سال دارم و از سال ۱۹۹۶ فالون دافا را تمرین می‌کنم. قاطعانه به دافا و استاد لی اعتقاد دارم. پس از اینکه حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) آزار و شکنجه فالون دافا را در سال ۱۹۹۹ آغاز کرد، من با حمایت نیک‌خواهانه‌ استاد از هرگونه آزمایش و محنت عبور کردم.

نجات مردم در هر محیطی

من و برخی از هم‌تمرین‌کنندگان در سال ۲۰۱۴، به یک منطقه‌ کوهستانی خوش‌منظره رفتیم تا بنرها و پوسترهای روشنگری حقیقت را نصب کنیم. پاهایم درد می‌کرد و هر قدمی که از کوه بالا می‌رفتم برایم دشوار بود. برای تقویت افکار درستم، مدام بخش‌هایی از فا را ازبر می‌خواندم. با حمایت استاد، بنرها و پوسترهای «فالون دافا خوب است» را در پایین قله آویزان کردیم، جایی که با نور طلایی می‌درخشیدند.

یک سال بعد مأموران ح.ک.چ این حادثه را بررسی کردند و به دست‌داشتن من در نصب آن‌ها پی بردند. یک روز بعدازظهر، درحالی‌که از نوه‌ام مراقبت می‌کردم، گروهی از مأموران پلیس به خانه‌ام هجوم آوردند. آن‌ها مرا به‌طور غیرقانونی دستگیر کردند و به بخش امنیت داخلی بردند. در آنجا مرا به یک صندلی آهنی دستبند زدند. روز بعد، مرا به بازداشتگاه بردند.

در بازداشتگاه حاضر نشدم قوانین رفتاری زندانیان را ازبر کنم. نگهبان از من می‌خواست هر وقت صحبت می‌کنم، چمباتمه بزنم، اما من امتناع کردم، زیرا مجرم نبودم. درنهایت تنها کسی بودم که می‌توانستم در طول صرف غذا بنشینم. بقیه مجبور بودند هنگام غذا‌خوردن چمباتمه بزنند. نگهبان به من اجازه خرید غذا نمی‌داد، زیرا حاضر نبودم قوانین زندانیان را ازبر کنم، بنابراین نمی‌توانستم مواد غذایی بخرم. سایر زندانیان نگران تغذیه نامناسبم بودند، اما من فقط می‌گفتم: «مشکلی نیست. تمرین‌کنندگان به آن نیازی ندارند.»

فکر می‌کردم که چون آنجا هستم، چرا کار مفیدی انجام ندهم؟ به افراد دارای رابطه تقدیری حقیقت دافا را می‌گفتم، زیرا همه مردم از اقوام دور استاد هستند. هر روز می‌توانستم یک نفر را متقاعد کنم که از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شود. تا زمانی که آزاد شدم، بیش از 30 نفر را متقاعد کرده بودم که حزب را ترک کنند.

یک بار مسئول سلول از ما خواست که خودمان را به همه معرفی کنیم و دلیل بازداشتمان را بگوییم. وقتی نوبت من شد، بلند شدم و اعلام کردم: «من تمرین‌کننده فالون دافا هستم. داشتم در خانه، از نوه‌ام مراقبت می‌کردم که پلیس امنیت داخلی آمد و دستگیرم کرد.» همه خندیدند و برخی درباره افول اخلاقیات جامعه چیزهایی گفتند، زیرا حتی تمرین‌کنندگان فالون دافا نیز به آنجا آورده شده بودند.

مسئول گفت: «تو هنوز قوانین بازداشتگاه را ازبر نکرده‌ای. آیا می‌خواهی آن را از بر کنی؟» گفتم: «نه، من مجرم نیستم. فالون دافا درست‌‌ترین راه است.» مسئول انتظار پاسخم را نداشت و به من دستور داد توالت را تمیز کنم. به حرف‌هایش توجهی نکردم.

صبح روز بعد، اسم مرا صدا زدند و گفتند که وسایلم را جمع کنم و به خانه بروم. همه در سلول برایم هیجان‌زده بودند. برخی مرا در آغوش گرفتند و برخی گریه کردند، همگی خوشحال بودند. کف دست‌هایم را به نشانه احترام (هه‌شی) به هم فشردم و گفتم: «لطفاً به یاد داشته باشید که "فالون دافا خوب است، حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری خوب است." امیدوارم همه شما به‌زودی به خانه بروید.»

نظم و ترتیب استاد برای آزادی‌ام

پلیس به‌جای اینکه اجازه دهد به خانه بروم، مرا به یک مرکز شستشوی مغزی برد. برای یکی از دستیاران آنجا حقیقت را روشن کردم و به او گفتم که فالون دافا یک راه راستین است. توضیح دادم که نام دافا در فهرست ۱۴ سازمان فرقه‌ای که در اطلاعیه وزارت امنیت عمومی منتشر شده است، وجود ندارد.

همچنین به او گفتم که در اینترنت، به‌دنبال مقاله راز «سنگ با حروف مخفی» در استان گوئیژو بگردد که این حروف به‌طور طبیعی رویش نوشته شده است: «ح‌.ک‌.چ نابود خواهد شد.» گفتم این هشداری از جانب آسمان است و از او خواستم که از ح‌.ک‌.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شود. او موافقت کرد و از من خواست که به شوهر و پسرش نیز کمک کنم از حزب کمونیست چین خارج شوند. به او گفتم که این امر مستلزم رضایت آن‌هاست و از آن‌ها خواستم که به یاد داشته باشند: «فالون دافا خوب است، حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری خوب است.»

استاد در روز سوم، توهم کارمای بیماری را در من ایجاد کردند. معده‌ام آنقدر درد می‌کرد که در رختخواب به خود می‌پیچیدم. دست‌ها و پاهایم یخ زده بودند و بدنم مدام منقبض می‌شد. کارکنان مرکز شستشوی مغزی ترسیده بودند، بنابراین رئیس با آمبولانس تماس گرفت و مرا به بیمارستان برد. آن‌ها همچنین این موضوع را به پلیس اطلاع دادند.

بیمارستان گفت که من سنگ کیسه صفرا در وضعیت حاد دارم، اما به‌دلیل کمبود تخت از پذیرشم خودداری کرد. پلیس مرا به بیمارستان دیگری برد. به پزشک گفتم که از سال ۱۹۹۶ که تمرین دافا را شروع کردم، هیچ دارویی مصرف نکرده‌ام و بیماری‌ای ندارم. این علائم نتیجه آزار و شکنجه است.

پلیس می‌خواست من دارو مصرف کنم. به آن‌ها گفتم که ممکن است در نتیجه مصرف دارو اتفاقی برایم بیفتد، بنابراین باید تعهدنامه‌ای کتبی مبنی بر پذیرش مسئولیت آن به من بدهند. هیچ کسی جرئت نکرد چنین تعهدنامه‌ای بدهد و دیگر از من نخواستند که دارو مصرف کنم. سپس با دخترم تماس گرفتند تا به‌دنبالم بیاید و مرا به خانه ببرد.

شوهر و دخترم به بیمارستان آمدند. آن‌ها به دخترم گفتند که من به‌شدت بیمار هستم، اما از مصرف دارو یا تزریق آمپول و سرم خودداری کرده‌ام. دخترم گفت: «مادرم از زمانی که تمرین تزکیه را شروع کرده، هیچ دارویی مصرف نکرده است. او را به خانه می‌برم و از او می‌خواهم که دارو مصرف کند.» پلیس موافقت کرد که مرا به خانه بفرستد، اما همچنان مرا تحت‌نظر داشته باشد. به‌لطف نظم و ترتیبات استاد، آزاد شدم.

در امان ماندن تحت حفاظت استاد

یک روز من و تمرین‌کننده‌ای دیگر با هم بیرون رفتیم تا با ارسال پیام چندرسانه‌ای (پیام‌هایی که دارای عناصر چندرسانه‌ای مثل عکس، صدا، ویدئو و متن فرمت‌دار است) حقیقت را روشن کنیم. من رانندگی می‌کردم، درحالی‌که تمرین‌کننده دیگر با تجهیزات ویژه، پیام چندرسانه‌ای ارسال می‌کرد. ‌توانستیم نزدیک به صد پیام را همزمان ارسال کنیم. در خیابان‌های اصلی و جاده‌های فرعی رانندگی می‌کردیم، غافل از اینکه پلیس ما را دیده است و دنبالمان می‌کند. وقتی متوجه این موضوع شدم، به همراهم گفتم که دستگاه را خاموش کند و افکار درست بفرستد.

سپس در منطقه‌ای که به‌خوبی می‌شناختم وارد کوچه‌ای باریک شدم. مدام دور می‌زدم و ماشین پلیس ما را گم کرد. با وجود ترسمان، استاد از ما محافظت کردند.

استفاده از اسکناس‌هایی که پیام‌هایی درباره دافا روی‌شان چاپ شده بود

استاد این مسئله را تأیید کردند که تمرین‌کنندگان در چین می‌توانند از اسکناس‌های حاوی اطلاعات روشنگری حقیقت استفاده کنند. من از آن‌ها برای خرید همه‌چیز استفاده می‌کردم و همچنین آن‌ها را با اسکناس‌های معمولی فروشندگان عوض می‌کردم. درمجموع ده‌هاهزار یوان از این اسکناس‌های روشنگری حقیقت را به گردش درآورده‌ام.

روی اسکناس‌ها پیام‌هایی مانند «فالون دافا خوب است. حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری خوب است»، «ح‌.ک‌.چ شیطانی است» و «چین معادل ح‌.ک‌.چ نیست» نوشته شده بود. آن‌ها تفاوت بین درست و غلط را به مردم نشان می‌دهند و آن‌ها را تشویق می‌کنند که از ح‌.ک‌.چ خارج شوند.

هر روز قبل از بیرون رفتن، به استاد ادای احترام می‌کنم و از ایشان می‌خواهم که افکار درستم را تقویت کنند، میدان بُعدی مکان‌هایی را که می‌روم پاکسازی کنند، از مداخله نیروهای کهن در نجات موجودات ذی‌شعور جلوگیری کنند و برای جلوگیری از ورود هرگونه عنصر شیطانی به قلمرو من سپری ایجاد کند.

هنگام خروج از خانه، مدام این فای استاد را می‌خوانم:

«روشن‌‌‌‌بینان بزرگ از هیچ سختی‌ای نمی‌هراسند
اراده‌شان مانند الماس است
رها از وابستگی به زندگی یا مرگ
با اعتماد و ذهنی فراخ مسیر اصلاح فا را می‌پیمایند»
(«افکار درست و اعمال درست»، هنگ یین 2)

سخنان پایانی

در مسیر انجام مأموریت ماقبل‌تاریخی‌ام، استاد همیشه مرا همراهی کرده‌اند. برای خوب انجام‌دادن سه کار و کمک به نجات هرچه بیشتر مردم، از دستورالعمل‌های استاد پیروی کرده‌ام. هر جا که رفته‌ام با افراد دارای رابطه تقدیری ملاقات کرده‌ام و از آن‌ها خواسته‌ام که از حزب کمونیست چین و سازمان‌های وابسته به آن خارج شوند. به مأموریتم وفادار خواهم ماند تا بتوانم با استاد به خانه برگردم.