(Minghui.org) درست قبل از سال نو چینی، من و دخترم به یک روستای کوهستانی دورافتاده رفتیم و پیرمردی را در آنجا دیدیم که در کنار ورودی روستا، در آفتاب نشسته بود. به او سلام کردیم و متوجه شدیم که این مرد ۹۰ساله هنوز شنوایی، بینایی و قوای ذهنی خوبی دارد، بنابراین از این فرصت استفاده کردیم تا حقیقت را درباره فالون‌گونگ (فالون‌ دافا) برایش روشن کنیم.

به آن مرد مسن گفتیم که فالون‌گونگ یک روش تزکیه در مدرسه بوداست که به تمرین‌کنندگان می‌آموزد با پیروی از اصول حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری، افراد خوبی باشند.

جیانگ زمین، رهبر سابق حزب کمونیست چین (ح.ک.چ)، از روی حسادت، به‌طور بی‌رحمانه‌ای این تمرین را سرکوب کرد و برای بدنام کردن فالون‌گونگ حادثه «خودسوزی در میدان تیان‌آنمن» را صحنه‌سازی کرد. در طول ۲۶ سال گذشته، مقامات دولتی، تمرین‌کنندگان را شکنجه کردند و درحالی‌که هنوز در قید حیات بودند اعضای بدنشان را خارج کردند تا به منظور کسب سود به فروش برسانند. بودجه عمومی برای تأمین مالی آزار و اذیت افراد خوب صرف شد و خزانه ملی خالی و مقامات فاسد ح‌.ک‌.چ ثروتمند شدند. بسیاری از مقامات شرور که در آزار و شکنجه اولیه فالون‌ گونگ مشارکت داشتند، با عقوبت کارمایی روبه‌رو شدند. بسیاری زندانی شدند، دچار زندگی فلاکت‌بار شدند یا دراثر تصادفات رانندگی یا بیماری جان باختند. بااین‌حال هنوز افرادی هستند که ناآگاه باقی می‌مانند و برای قدرت و پول به همکاری و کارکردن برای ح.ک.چ ادامه می‌دهند.

در این لحظه، پیرمرد که نمی‌توانست غم و عصبانیت درونی خود را کنترل کند، درباره آزار و اذیتی که تحت حکومت ح.ک.چ شاهد آن بود و تجربه کرده بود، برای ما گفت. ح.ک.چ ثروتمندان و تحصیل‌کرده‌ها را تحت آزار و اذیت قرار می‌داد، دانشجویان دانشگاه را سرکوب می‌کرد و اکنون تمرین‌کنندگان فالون‌دافا را آزار و اذیت می‌کند. مقامات ح.ک.چ فاسد بودند، اخلاقیات جامعه سقوط کرده بود، شهروندان زندگی فلاکت‌باری را سپری می‌کردند و کشور در آستانه فروپاشی بود. «ح.ک.چ روزهای آخر خود را می‌گذراند و فقط فالون‌دافا می‌تواند مردم چین را نجات دهد!» من و دخترم متوجه شدیم که آن پیرمرد، فردی تحصیل‌کرده و آگاه است که ترجیح داده در این روستای دورافتاده در انزوا زندگی کند.

او به ما گفت: «سال‌ها پیش درباره کمپین کناره‌گیری از حزب کمونیست چین، لیگ جوانان و پیشگامان جوان شنیده‌ام. همه اعضای خانواده ما قبلاً کناره‌گیری کرده‌اند.» وقتی از او پرسیدم: «چه کسی در این کناره‌گیری به شما کمک کرد؟» او پاسخ داد: «در آن زمان، ما نتوانستیم هیچ تمرین‌کننده فالون‌دافایی را پیدا کنیم. ما نام‌هایمان را روی یک تکه کاغذ نوشتیم و آن‌ها را روی تیرهای برق نصب کردیم. به‌هر‌حال، خدایان همه جا هستند و می‌توانند بر صداقت و خلوص نیتمان گواهی دهند!» خیلی تحت تأثیر قرار گرفتیم و از اینکه زودتر از این منطقه بازدید نکرده بودیم، احساس گناه کردیم.

پیرمرد به ما گفت که چگونه بیش از ۲۰ ‌سال پیش یک تمرین‌کننده فالون‌ دافا را که تحت آزار و شکنجه قرار گرفته بود، نجات داد. این اتفاق در روزهای اولیه آزار و اذیت فالون‌گونگ توسط ح.ک.چ رخ داد، زمانی که سرکوب گسترده تمرین‌کنندگان فالون‌گونگ به‌طور واقعی به اجرا درآمد. یک معلم شناخته‌شده محلی توسط ایستگاه پلیس محلی ربوده شد، زیرا از انکار باورش به فالون‌ گونگ خودداری کرد. وقتی پیرمرد از این موضوع باخبر شد، بسیار عصبانی شد. او بارها و بارها از اداره پلیس خواستار آزادی آن معلم شد و شخصیت والا، درستکار و مهربان معلم را توصیف کرد و پرسید که این معلم با تمرین حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری، چه جرمی مرتکب شده است؟ او شخصاً به اداره پلیس مراجعه کرد و پایه و اساس بازداشت چنین فرد خوبی را زیر سوال برد و خواستار آزادی فوری آن معلم شد. پیرمرد حتی دو متن را امضا کرد که به موجب آن‌ها، وی ضامن آن معلم می‌شد. او به تلاش‌های خود ادامه داد تا اینکه پلیس سرانجام آن معلم را آزاد کرد.

اقدام مهربانانه آن پیرمرد ما را به گریه انداخت و خاطره‌ای از برخوردی را که سال‌ها پیش داشتم، زنده کرد. در سال‌های اولیه آزار و شکنجه فالون گونگ توسط ح.ک.چ، من و سایر تمرین‌کنندگان به یک روستای بزرگ و دورافتاده رفتیم تا حقیقتِ پشت آزار و شکنجه را آشکار و روستاییان را متقاعد کنیم که از ح.ک.چ خارج شوند. اما در طول سفرهایمان، مرتباً با روستاییانی روبرو می‌شدیم که به ما می‌گفتند قبلاً از ح.ک.چ خارج شده‌اند. به‌گفته آن‌ها، یک معلم متقاعدشان کرده بود که از حزب خارج شوند. همین داستان را وقتی به روستاهای دیگر در همان نزدیکی رفتیم نیز شنیدیم. فضای سراسر منطقه به‌طور ویژه‌ای آرام و صلح‌آمیز بود. روستاییان با فالون ‌دافا مخالفتی نداشتند و با کمال میل مطالب روشنگری حقیقت ما را می‌پذیرفتند. گرچه آن معلم که احتمالاً از هم‌تمرین‌کنندگان نیز بود برایمان تحسین‌برانگیز بود، به‌دلایل ایمنی تصمیم گرفتیم به ملاقاتش نرویم.

من و دخترم دست‌هایمان را جلو سینه به هم‌ چسباندیم و از آن پیرمرد، به‌خاطر نجات آن تمرین‌کننده فالون‌ دافا و صحبت علیه آزار و شکنجه ناعادلانه تشکر کردیم. او به‌خاطر این عمل نیک، تقوای قابل‌توجهی کسب می‌کرد و آینده‌ای روشن را برای خود، خانواده و فرزندانش تضمین می‌کرد!

پیرمرد با مهربانی به ما گفت: «تهیه و تولید این مطالب روشنگری حقیقت در طول این سال‌ها آسان نبوده است. من و همسرم بابت همه آن‌ها قدردانی می‌کنیم و همه آن‌ها را می‌خوانیم.» سپس رو به دخترم کرد و گفت: «دخترم، اگر در طول سفرهایت مسیرت به خانه ما افتاد، یادت باشد که بیایی داخل، کمی آب بنوشی و کمی استراحت کنی. این کاری که انجام می‌دهی، ... به‌هرحال آسان نیست!»

وقتی دخترم برای او آرزوی سلامتی کرد، پیرمرد با اطمینان پاسخ داد: «وضعیت سلامتی‌ام خوب و ذهنم روشن است. می‌خواهم چند سال دیگر زندگی کنم. وقتی استادتان به چین بازگردد، می‌خواهم آرزوهای خوب و قدردانی‌ام را حضوری به استاد لی برسانم!»