(Minghui.org) بانویی ۶۳ساله اهل شهر جیاموسی(استان هیلونگ‌جیانگ)، در ۲۶ژوئیه۲۰۲۵، دوران محکومیت شش‌ساله خود را به‌دلیل تمرین فالون گونگ به پایان رساند، اما ازآنجاکه همچنان بر باورش استوار مانده، پس از آزادی نیز تحت نظارت شدید و آزار و اذیت مداوم قرار گرفته است.

خانم شیه وئی

خانم شیه وئی متولد ۹فوریه۱۹۶۳، در ۳۱اوت۲۰۲۵ همراه شوهرش سوار قطار شد تا به دیدار پسرشان در شهری دیگر بروند. پیش از اینکه این زوج حتی روی صندلی‌هایشان بنشینند، چهار مأمور آمدند و مدارک شناسایی، تلفن‌های همراه، کوله‌پشتی‌ها و چمدان‌هایشان را بررسی کردند.

پلیس محلی همچنین تلفنی خانم شیه را مورد آزار و اذیت قرار داده و به او دستور داده است عکس‌های جدیدش را ارائه دهد. مأموران گفتند که به آن‌ها دستور داده شده است تا دفعات «سرکشی» به او را از هر سه ماه یک بار به ماهی یک بار افزایش دهند.

خانم شیه در سال۱۹۹۶ تمرین فالون گونگ را آغاز کرد و فقط در عرض ۲۰ روز از فیبروم رحم و خونریزی شدید بهبود یافت. بسیاری از بیماری‌های دیگرش، ازجمله مشکلات قلبی و کبدی و فشار خون بالا نیز به‌تدریج برطرف شدند.

پس از اینکه حزب کمونیست چین در ژوئیه۱۹۹۹ کمپینی سراسری علیه فالون گونگ آغاز کرد، خانم شیه بر باورش استوار ماند و بارها هدف آزار و شکنجه قرار گرفت. پس از دستگیری در ۵آوریل۲۰۰۹، به یک سال و نیم کار اجباری محکوم شد. دستگیری دیگری در ۲۳فوریه۲۰۱۶ به محکومیت یک سال و نیم حبس انجامید. آخرین محکومیت او به شش سال حبس نیز ناشی از دستگیری‌اش در ۲۷ژوئیه۲۰۱۹ بود. برای اطلاع از جزئیات آزار و شکنجه‌های گذشته او، به گزارش‌های مرتبط مراجعه کنید.

حقوق بازنشستگی خانم شیه در طول دوران محکومیت شش‌ساله‌اش قطع شد. همچنین مجبور شد ۳۰هزار یوآن جریمه‌ به دادگاه بپردازد. مجموع زیان‌های مالی او به بیش از ۲۰۰هزار یوآن رسید. مشخص نیست که آیا پس از آزادی از زندان، پرداخت حقوق بازنشستگی‌اش از سر گرفته شده است یا خیر.

در ادامه، خانم شیه بدرفتاری‌هایی را شرح می‌دهد که در طول شش سال حبس متحمل شد.

اجبار به پوشیدن لباس زمستانی در تابستان و تحمل شکنجه نشستن طولانی‌مدت

در ۵ژوئن۲۰۲۱ به زندان زنان استان هیلونگ‌جیانگ منتقل شدم. هان لی، سرپرست گروه هفتم بخش مدیریت سخت‌گیرانه، مجموعه‌ای از وسایل خواب کثیف و بدبو به من داد. مجبور بودم روی «تشکی» بخوابم که درواقع پرده کهنه‌ای بود که به فضولات و ادرار موش آلوده شده بود.

آن زمان تابستان بود، اما مجبورم می‌کردند لباس زمستانی بپوشم و اجازه نداشتم آستین‌ها یا پاچه‌های شلوارم را بالا بزنم. نگهبانان همچنین مجبورم می‌کردند از ساعت چهار صبح تا ده شب، روی چهارپایه‌ای کوچک رو به دیوار بنشینم. دو زندانی به نام‌های چن جینگ (حبس به‌جرم کلاهبرداری) و شین فنگ‌وی (حبس به‌جرم قتل) مأمور نظارت بر من شدند. آن‌ها پیوسته به فالون گونگ حمله می‌کردند و دستور می‌دادند از باورم دست بکشم. تهدید می‌کردند که مجبورم خواهند کرد شش سال به همین شکل بنشینم.

بازسازی صحنه شکنجه: نشستن روی چهارپایه کوچک

بعداً از نشستن روی چهارپایه خودداری کردم. چن، شین، شیا دونگ‌چینگ (محکوم به حبس ابد به‌جرم قاچاق مواد مخدر) و ژو دان (مأمور سابق پلیس که به‌جرم اخاذی محکوم شده بود) مرا با زور روی چهارپایه نگه داشتند.

شکنجه نشستن طولانی‌مدت باعث ترک خوردن پوست نشیمنگاهم شد. هر ثانیه نشستن غیرقابل‌تحمل بود. روزی نگهبانی به نام لی سونگ‌می آمد تا از چن درباره وضعیت «تبدیل» من سؤال کند. گفتم موضوعی هست که می‌خواهم به او گزارش دهم، اما پاسخ داد که حق ندارم با او صحبت کنم.

یک بار شنیدم که نگهبانی به نام گائو جین‌شوانگ به زندانی یانگ لینا گفت: «زندانیانی که مأمور نظارت بر تمرین‌کنندگان فالون گونگ می‌شوند، دو ماه آموزش می‌بینند تا یاد بگیرند چگونه آن‌ها را بدون ایجاد جراحت ظاهری شکنجه کنند.»

گروه هفتم در ۱۷ژانویه۲۰۲۲ منحل شد و مرا به گروه پنجم منتقل کردند که سرپرستی آن بر عهده وانگ شین بود.

رد پیشنهاد کاهش مدت محکومیت

در ۲۴ژوئن۲۰۲۳ اطلاعیه‌ای درباره کاهش مدت محکومیتم دریافت کردم، اما تصمیم گرفتم آن را نپذیرم، زیرا مستلزم حضورم در جلسه دادگاه و تأیید این موضوع بود که چهار بیانیه‌ای را که مجبور شده بودم برای دست کشیدن از فالون گونگ و محکومیت آن بنویسم، داوطلبانه نوشته‌ام. هرگز حاضر نبودم به ارتکاب جرمی اعتراف کنم، زیرا هیچ قانونی در چین هرگز تمرین فالون گونگ را جرم اعلام نکرده است.

چند روز بعد، شوهرم به ملاقاتم آمد و زندانی لی گوی‌می تصمیمم برای رد پیشنهاد کاهش محکومیت را به او اطلاع داد. هفته بعد دوباره آمد و اصرار کرد که پیشنهاد را بپذیرم. توضیح دادم که هرچند مشتاقم دوباره در کنارش باشم، کاری برخلاف وجدانم انجام نخواهم داد، زیرا با عمل به باورم هیچ قانونی را نقض نکرده‌ام.

صورت شوهرم از شدت خشم رنگ باخت، لب‌هایش می‌لرزید، دستی که گوشی تلفن زندان را نگه داشته بود به‌شدت می‌لرزید و به‌سختی می‌توانست سر پا بایستد. تهدید کرد که دیگر به ملاقاتم نمی‌آید و به حسابم برای خرید از فروشگاه زندان پول واریز نمی‌کند. حتی گفت می‌خواهد طلاق بگیرد تا دیگر مجبور نباشد نگران من باشد.

وقتی دیدم شوهرم با چشمانی اشک‌آلود می‌رود، قلبم شکست. خانواده ما که زمانی هماهنگ و خوشبخت بود، به‌دلیل آزار و شکنجه فالون گونگ گرفتار رنج و عذاب شده بود. درد شوهرم را درک می‌کردم؛ او می‌دید که همسرش صرفاً به‌خاطر تلاش برای انسان خوبی بودن زندانی شده است.

رفتار خشونت آمیز بیشتر

از اوت۲۰۲۳، زندان به همه دستور داد هر ماه یک «گزارش فکری» بنویسند و درباره «جرایم» خود تأمل کنند. من از انجام این کار خودداری کردم و وانگ شین، سرپرست گروه، دستور داد من و بقیه افراد گروه پنجم به‌مدت یک هفته کامل، هر روز از ساعت چهار صبح تا ده شب روی چهارپایه کوچک بنشینیم.

زندانی یانگ لینا به خانم سون تای‌رونگ، یکی دیگر از تمرین‌کنندگان فالون گونگ که او نیز در گروه پنجم نگهداری می‌شد، توهین لفظی کرد. سپس نگهبان منگ نان دستور داد همه یک ماه دیگر روی چهارپایه کوچک بنشینند. بسیاری از ما به‌دلیل نشستن طولانی‌مدت، دچار درد شدید در ناحیه نشیمنگاه شدیم.

در اوایل سال۲۰۲۴، چون سال نو چینی نزدیک بود، به یکی از زندانیان یک آب‌نبات دادم. نگهبانان به‌عنوان مجازات دستور دادند سه ساعت نگهبانی شبانه بدهم.

ازآنجاکه تختم نزدیک پنجره بود، معمولاً هر روز صبح پنجره را باز می‌کردم. زندانی لی گوی‌می مرا متهم می‌کرد که پنجره را «خیلی زود» یا «خیلی دیر» باز می‌کنم و مجبورم می‌کرد تا ساعت ده شب روی چهارپایه کوچک بنشینم. این شکنجه تا زمانی که بعداً یک بسته شیرخشک برایش خریدم، ادامه داشت. بااین‌حال، همچنان اجازه نمی‌داد به توالت بروم و مجبورم می‌کرد در سطلی کثیف مدفوع کنم و سپس خودم آن را خالی کنم و بشویم. روزی همه افراد دیگر را از سلول بیرون کرد، مرا در گوشه‌ای کنار دیوار گیر انداخت و بارها به صورتم سیلی زد.

پس از آن، مرتب مجبورم می‌کردند به‌عنوان مجازات کارهای نظافتی انجام دهم. شکنجه نشستن از ساعت چهار صبح تا ده شب نیز از سر گرفته شد. اجازه نداشتم با آب گرم دوش بگیرم. وانگ شین، سرپرست گروه، فریاد زد: «با آدم‌های بد باید این‌طور برخورد کرد! به‌محض اینکه ماهیت واقعی‌شان را نشان دادند، بدون هیچ ترحمی نابودشان کنید!»

سرپرست گروه به زور به من دارو خوراند

به‌دلیل بدرفتاری‌های بی‌وقفه، دچار فشار خون بالا شدم و در ناحیه قلب احساس ناراحتی شدیدی داشتم، گویی قلبم به‌سختی می‌توانست بتپد. در اواخر دسامبر۲۰۲۳، وانگ شین، سرپرست گروه، داروی فشار خونم را با قرصی کوچک، سفید و دارای روکش قندی عوض کرد. پس از آن دچار بی‌خوابی شدم و هر شب به‌سختی می‌توانستم دو ساعت بخوابم. روزبه‌روز لاغرتر و ضعیف‌تر می‌شدم. حتی توان صحبت نداشتم. دائماً در سرم احساس فشار و درد می‌کردم.

پیش از سال نو چینی در فوریه۲۰۲۴، نگهبانی به نام شیائو مرا دید و از وانگ پرسید چرا این‌قدر لاغر و نحیف شده‌ام. وانگ ادعا کرد که رژیم غذایی گرفته‌ام. تا مه۲۰۲۴، دیگر پوست و استخوان شده بودم.

روزی در حدود مه۲۰۲۴، نگهبانی به نام یو مین مأمور نظارت بر مصرف دارویم بود. او متوجه شد که دارویم در کیسه پلاستیکی شفافی به ابعاد حدود ۴ در ۵ سانتی‌متر قرار دارد که حاوی حدود ده قرص کوچک سفید با روکش قندی است. پرسید چرا دارو در بسته‌بندی دارای دستور مصرف نیست. زندانی لی فنگ‌جوان پاسخ داد که وانگ دارویم را داخل آن کیسه گذاشته است.

بعدازظهر ۱۴مه۲۰۲۴، پزشک زندان به گروه پنجم آمد. به او گفتم دارویی که وانگ، سرپرست گروه، به من داده است، عوارض جانبی دارد. گفت باید دارویم را عوض کنند. حدود ساعت چهار بعدازظهر، نگهبانی آمد و به زندانی لی فنگ‌جوان گفت که وانگ دستور داده است همچنان همان دارو را مصرف کنم، زیرا «اثر ویژه‌ای» دارد. از لی پرسیدم چه اثری دارد، اما جرئت نکرد به من بگوید و فقط گفت: «خیلی بی‌رحمانه است.»

احساس می‌کردم دارویی که وانگ مجبورم می‌کرد مصرف کنم، حاوی مواد نامعلوم و شاید سمی بود.

همچنان خواب بسیار کمی داشتم. وقتی هم خوابم می‌برد، ناگهان با این احساس که قلبم از تپش ایستاده است، از خواب می‌پریدم. برای نفس کشیدن تقلا می‌کردم، نمی‌توانستم درست سر پا بایستم و دست‌هایم می‌لرزیدند.

با وجود این وضعیت، نگهبانان همچنان مجبورم می‌کردند توالت غیرفرنگی را تمیز کنم. نمی‌توانستم تعادلم را هنگام ایستادن حفظ کنم و ناچار بودم یک دستم را روی کف محل چمباتمه زدن تکیه بدهم و با دست دیگر نظافت کنم. هنگام نگهبانی شبانه، اغلب شخص اشتباهی را صدا می‌زدم یا بدون اینکه متوجه شوم، کفش‌هایی می‌پوشیدم که دو شماره برایم کوچک بودند. همچنین اغلب بی‌اختیار می‌خندیدم و گریه می‌کردم.

یک روز بعدازظهر، زندانی یانگ لینا بر سرم فریاد زد: «دیوانه‌اش کنید! فقط دیوانه‌ها می‌توانند آزادی با ضمانت پزشکی بگیرند! به خانواده‌اش بگویید برایش آزادی مشروط پزشکی بگیرند!»

وانگ جلسه «گفتگویی» با من گذاشت. شکایت کردم که دست‌هایم درست کار نمی‌کنند. او دست‌هایم را محکم فشار داد و با لحنی طعنه‌آمیز گفت: «کجایشان درست کار نمی‌کند؟»

از ۴ژانویه تا اوایل فوریه۲۰۲۵، می‌دیدم که زندانی لی فنگ‌جوان، که مسئول توزیع داروها بود، همیشه مقداری دارو را که در فهرست داروهای زندانیان ثبت نشده بود، در جیبش می‌گذاشت. نگهبانی متوجه این کار شد و پرسید چه می‌کند. پاسخ داد که قرار است داروهای اضافی را در غذای برخی تمرین‌کنندگان بریزند و مستقیماً به آن‌ها بدهند. ظاهراً من تنها تمرین‌کننده‌ای نبودم که در زندان به او مخفیانه دارو می‌خوراندند.

صبحانه هر یکشنبه فرنی ذرت بود. اگر مقداری باقی می‌ماند، به ما می‌گفتند کمی از آن را برای ناهار نگه داریم. روزی ظرف غذایم را باز کردم و دیدم لایه‌ای از مایع سفید شیری‌رنگ روی فرنی ذرت زردرنگ قرار دارد. از زندانی لی فنگ‌جوان پرسیدم آیا در غذایم دارو ریخته است. او انکار کرد و با آرامش گفت که قرص سفید هنوز در جیبش است. سپس قرص را به من نشان داد.

پس از سال نو چینی در سال۲۰۲۵، نگهبانی به نام شین یو مسئولیت توزیع دارو را بر عهده گرفت. روزی به زندانی ارشد، وو یوئه‌لیان، دستور داد داروی ضدتشنج زندانی دیگری را به من بدهد. آن زندانی چنان کتک خورده بود که مجبور شده بودند او را در بیمارستان بستری کنند. دیدم که نام خانوادگی آن زندانی روی شیشه دارو نوشته شده است. قرص او نیز از قرص من بزرگ‌تر بود. واضح بود که این اشتباهی تصادفی در توزیع داروها نبود، بلکه اقدامی عمدی برای آزار و شکنجه من بود.

بار دیگری برای صبحانه به ما فرنی برنج سیاه دادند. وقتی فقط دو قاشق از غذایم باقی مانده بود، نصف یک قرص سفید با روکش قندی که هنوز کاملاً حل نشده بود، در فرنی تیره‌رنگ ظاهر شد. حتماً نصف دیگر قرص را قبلاً خورده بودم.

وقتی وانگ بار دیگر با من گفتگو کرد، از او پرسیدم چرا دارویی به من داده‌اند که در فهرست داروهای زندانیان ثبت نشده است. به نظر می‌رسید غافلگیر شده بود و تهدیدم کرد تا موضوع را به مقامات بالاتر گزارش ندهم.

مدتی برای جلوگیری از خوراندن مخفیانه دارو، در لیوانم آب نگه نمی‌داشتم و فقط از سطل پلاستیکی سفید خودم که برای شست‌وشو استفاده می‌کردم، آب می‌نوشیدم. برای صبحانه نیز دیگر فرنی نمی‌خوردم و به‌جای آن پودر لوبیا را با آب گرم مخلوط می‌کردم. بعداً به همه دستور دادند برای «مدیریت بهتر»، سطل‌های آبشان را زیر یک تخت بگذارند. هنگام شست‌وشو، همه با عجله می‌رفتند تا سطل‌هایشان را بردارند. به همین دلیل، مجبور بودم هر روز صبح هنگام شست‌وشو، پودر لوبیا را با آب سرد مخلوط کنم و برای صبحانه بخورم.

وقتی بعداً فشار خونم در حدود ۱۲۰ میلی‌متر جیوه تثبیت شد، پزشک زندان گفت می‌توانم مصرف دارو را قطع کنم. اما وانگ اصرار داشت که همچنان نصف قرص آملودیپین مصرف کنم تا وضعیت دستگاه قلبی‌عروقی‌ام بهبود یابد. بعداً فشار خونم به ۱۰۷ روی ۷۵ میلی‌متر جیوه کاهش یافت، اما وانگ همچنان دستور می‌داد به مصرف دارو ادامه دهم، مگر اینکه ضربان قلبم به ۶۰ ضربه در دقیقه کاهش یابد. اعتراض کردم که فشار خونم نباید از این پایین‌تر بیاید، زیرا همین حالا هم دائماً احساس سرگیجه دارم. تازه در آن هنگام بود که وانگ کوتاه آمد.

در معاینه پزشکی ۱۷ژانویه۲۰۲۵، تشخیص داده شد که دچار برادی‌کاردی (کندی ضربان قلب در حالت استراحت نسبت به حد طبیعی که معمولاً کمتر از ۶۰ ضربه در دقیقه تعریف می‌شود) هستم. هر شب، درست زمانی که خوابم می‌برد، تپش ناگهانی قلب باعث می‌شد وحشت‌زده از خواب بپرم و این وضعیت تا سپیده‌دم ادامه داشت.

آخرین تحقیر پیش از آزادی از زندان

صبح ۲۶ژوئیه۲۰۲۵، نگهبانی به نام هه لین‌لین مرا به درمانگاه زندان برد تا واژنم را برای یافتن هرگونه شیء پنهان‌شده معاینه کنند. پس از آن، او «گواهی آزادی از زندان» مرا به دو مرد از کمیته امور سیاسی و حقوقی و دفتر محله در منطقه چیان‌جین شهر جیاموسی تحویل داد. سپس من و خانواده‌ام را به اداره پلیس شون‌هه بردند. در آنجا مجبورم کردند اثر انگشتم را روی چند سند ثبت کنم و گزارشی از گروه خونی‌ام ارائه دهم. سرانجام اجازه دادند به خانه بروم.

گزارش‌های مرتبط:

بانوی اهل هیلونگ‌جیانگ مخفیانه به شش سال حبس محکوم شدبانوی اهل هیلونگ‌جیانگ پس از یک سال حبس به‌دلیل باورش در آستانه محاکمه قرار گرفت