‏(Minghui.org) با اینکه ۷۷ سال دارم، چین‌وچروک صورتم کم است. شنوایی و بینایی‌ام خوب است، ذهنم روشن است و حتی بعضی از موهایم دوباره سیاه شده‌اند. وقتی از بازداشتگاه آزاد شدم، لکه‌های پوستیِ ناشی از افزایش سنم بیشتر بود، اما آن‌ها به‌تدریج کمرنگ شدند.

‏آن‌قدر سالم هستم که مردم از ظاهرم نمی‌توانند سنم را تشخیص دهند. می‌دانم استاد این وضعیت خوب را به من بخشیده‌اند تا تشویقم کنند به نجات تعداد بیشتری از مردم کمک کنم، بنابراین باید به تلاشم ادامه دهم.

‏— گزیده‌ای از مقاله

‏⁕ ⁕ ⁕ ‏⁕ ⁕ ⁕

درود بر استاد! درود بر هم‌تمرین‌کنندگان!

‏من ۷۷ساله‌ام و ۲۸ سال است که فالون دافا (معروف به فالون گونگ) را تمرین می‌کنم. تزکیه‌ام هنوز با آنچه باید باشد فاصله زیادی دارد، اما می‌خواهم از فرصت بیست‌وسومین فاهویی چین در وب‌سایت مینگهویی استفاده کنم تا تجربه تزکیه‌ام و درک‌هایی را که طی سال گذشته در انجام سه کار به دست آورده‌ام، به استاد گزارش دهم و با هم‌تمرین‌کنندگان به اشتراک بگذارم. لطفاً اگر نکته نامناسبی هست، به آن اشاره کنید.

‏راهنمایی استاد در ازبرکردن فا

‏استاد در بسیاری از سخنرانی‌ها، ما را تشویق کرده‌اند که فا را بیشتر و به‌خوبی مطالعه کنیم. بنابراین هر روز سه ساعت را به مطالعه و ازبرکردن فا اختصاص می‌دهم. ازبرکردن فا اولویت اول هر روزم است و هنگام مطالعه جوآن فالون آن را ازبر می‌خوانم.

‏سایر سخنرانی‌های استاد را به‌ترتیب زمانی می‌خوانم و هر سال حتماً خواندن همه بیش از ۵۰ جلد کتاب را به پایان می‌رسانم. علاوه‌بر این، هر سال هریک از سه جلد نکات اصلی برای پیشرفت بیشتر را سه بار می‌خوانم.

‏طی دو سال اولِ پس از بازگشت از بازداشتگاه، جوآن فالون را سه بار از بر کردم و اکنون ده سال است که فا را از بر می‌کنم. ابتدا پاراگراف‌به‌پاراگرافاز بر می‌کردم، اما حالا هر بار چند صفحه یا یک بخش کامل را از بر می‌کنم. با ازبرکردن فا به این شیوه، متوجه شدم که استاد به من اجازه داده‌اند اصول بیشتری از فا را درک کنم و کمکم کرده‌اند برخی از درک‌های قبلی‌ام را ارتقا دهم.

‏در گذشته، هر وقت احساس ناراحتی جسمی می‌کردم، اولین فکرم همیشه از عقاید و تصورات بشری ناشی می‌شد و نگران می‌شدم که شاید بیمار شده باشم. ازبرکردن فا کمکم کرد این عقاید و تصورات بشری را تغییر دهم و تشخیص دهم که این از نظم و ترتیب‌های نیروهای کهن است. بنابراین آن را نفی کرده‌ام. حالا می‌دانم که صرفاً نفی‌کردن آن کافی نیست و باید به درون هم نگاه کنم.

‏شبی پس از اینکه فرستادن افکار درست در نیمه‌شب را به پایان رساندم، به‌دلیل نفخ و درد در سمت راست شکمم نمی‌توانستم بخوابم. ناراحتی تا بعدازظهر روز بعد ادامه داشت. برای نفی مداخله نیروهای کهن، افکار درست فرستادم، اما تأثیر چندانی نداشت. کمی متزلزل شدم و این فکر به ذهنم خطور کرد: «نکند التهاب آپاندیس باشد؟»

‏همان لحظه ناگهان به ذهنم رسید: «مردم عادی به این دلیل بیمار می‌شوند که کانال‌های انرژی‌شان بسته یا مسدود است. من تمرین‌کننده‌ام و همه کانال‌های انرژی‌ام باز هستند. امکان ندارد بیمار باشم!»

‏به درون نگاه کردم. آیا ممکن بود درد شکمم به چیزی که خورده یا نوشیده بودم مرتبط باشد؟ یادم آمد که دمنوش گل داوودی نوشیده بودم، با این فکر که برای چشمانم مفید است. فهمیدم این یک تصور بشری است و باید آن را رها کنم. درد شکمم همان شب برطرف شد.

‏روزی شنیدم که چند تمرین‌کننده می‌گفتند شیر یک برند خاص از برندهای دیگر خوش‌طعم‌تر است و اینکه غذاهای خاصی خوشمزه‌اند. فکر کردم به غذا وابستگی دارند، اما متوجه نشدم که باید به درون نگاه کنم و همین وابستگی را در خودم بیابم.

‏حالا می‌فهمم که من هم به غذا وابستگی داشتم. هر وقت خوراکی تازه‌ای می‌دیدم، می‌خواستم آن را امتحان کنم. اگر چیزی می‌خوردم که مغذی و خوشمزه بود، دوباره آن را می‌خریدم. درنتیجه، گاهی دچار اسهال یا دل‌درد می‌شدم و علتش را نمی‌فهمیدم.

‏استاد بیان کردند:

‏«… خوردن، اما اهمیت ندادن به چشیدن،
دهانی رهاشده از وابستگی.» («در دائو»، هنگ یین)

‏به این درک رسیدم که باید وابستگی‌ام به غذای خوب را رها کنم. به‌عنوان یک تمرین‌کننده، باید مانند راهب جی‌گونگ فکر کنم: «فرقی نمی‌کند چه بخورم، همین که سیر شوم کافیست.» تصمیم گرفتم برای رسیدن به این وضعیت تلاش کنم.

‏درکم از تبدیل کارما نیز عمیق‌تر شد. در گذشته، هر وقت احساس ناراحتی جسمی می‌کردم، آن ناراحتی را نفی می‌کردم و معتقد بودم که نباید چنین حسی داشته باشم. به همین دلیل، برای تسکین آن به برخی تدابیر مردم عادی متوسل می‌شدم.

‏استاد بیان کردند:

«... اما اینکه [واژۀ] "سیو-شی" با واژۀ دیگری در چینی هم‌آوا است که معنی "رویکردهای اشتباه" دارد، گویای حقیقتی است.» (خردمند بمانید)

واقعاً همین‌طور است! با وجود امتحان‌کردن «تدابیر» («سیو-شی») گوناگون، وضعیتم بهتر نمی‌شد و دلیلش را نمی‌فهمیدم. اکنون با ازبرکردن فا به این درک رسیده‌ام که تمرین‌کننده باید سختی را تحمل کند و کارما را از بین ببرد و در پی آسایش و راحتی نباشد.

‏دیگر به تدابیر مردم عادی متوسل نشدم. هر وقت دچار ناراحتی جسمی می‌شدم، تحمل می‌کردم و آن را فرصتی برای ازبین‌بردن کارما می‌دانستم. باور داشتم که باید کارمایی را که زندگی پس از زندگی انباشته بودم، از بین ببرم.

‏سخنان استاد را ازبر می‌خواندم:

‏«وقتی تحمل آن سخت است، می‌توانی آن را تحمل کنی. وقتی انجام آن غیرممکن است، می‌توانی آن را انجام دهی.» (سخنرانی نهم، جوآن فالون)

‏همچنین به درون نگاه می‌کردم تا ببینم آیا کار اشتباهی کرده‌ام یا هنوز به وابستگی‌ای چسبیده‌ام. وقتی وابستگی‌ای را پیدا می‌کردم، آن را رها می‌کردم و ناراحتی‌ام برطرف می‌شد.

‏قبلاً نمی‌توانستم یک ساعت مدیتیشن نشسته انجام دهم یا هر چهار تمرین ایستاده را در یک نوبت انجام دهم. شب‌ها برای کمک به هضم غذا، فقط تمرین دوم را انجام می‌دادم. گاهی هم تمرین‌های ایستاده را در چند نوبت انجام می‌دادم، زیرا به‌دلیل درد مفصل لگن نمی‌توانستم یک ساعت و نیم به‌طور پیوسته بایستم. فهمیدم همه این‌ها افکار بشری بودند و تصمیم گرفتم آن‌ها را تغییر دهم.

‏حالا ساعت ۳ بامداد از خواب بیدار می‌شوم و هر پنج تمرین را انجام می‌دهم. می‌توانم یک ساعت هم مدیتیشن کنم. پنج دقیقه آخر دشوار است، چون پاهایم خیلی درد می‌گیرند، اما می‌دانم تحمل درد، کارما را از بین می‌برد و چیز خوبی است.

‏دیگر آن احساس کاذب سوءهاضمه را ندارم و درد مفصل لگنم بسیار کمتر شده است. شین‌شینگم ارتقا یافته و همه‌چیز بهتر شده است.

‏در گذشته، اگر شب از خواب بیدار می‌شدم، تا زمانی که چیزی نمی‌خوردم دوباره خوابم نمی‌برد. صبح‌ها هم مجبور بودم پیش از انجام تمرین‌ها چیزی بخورم. حالا دیگر این مشکلات را ندارم و همه‌چیز به حالت عادی برگشته است. کمی هم وزن اضافه کرده‌ام.

‏گاهی تمرین‌کنندگان به من می‌گویند از کجا می‌توان مواد غذایی باکیفیت و با قیمت مناسب خرید یا کدام فروشگاه‌ها تخفیف دارند. در این مواقع می‌توانم وابستگی آن‌ها به منافع شخصی را ببینم. در گذشته به درون نگاه نمی‌کردم تا ببینم که خودم هم همین وابستگی را دارم.

‏حالا به این درک رسیده‌ام که همان‌طور که استاد آموزش داده‌اند، در زمینه منافع شخصی می‌توانیم کمی «کودن» باشیم.

‏در گذشته، اگر سبزی‌فروشی کم‌فروشی می‌کرد و کمتر از وزن درست به من می‌داد، فوراً از او می‌خواستم مابه‌التفاوت را بدهد و هیچ‌وقت اجازه نمی‌دادم از من سوءاستفاده کند. حالا حتی به این موضوع فکر هم نمی‌کنم و خیالم کاملاً راحت است، زیرا می‌دانم اگر کم‌فروشی کنند، به من تقوا می‌دهند.

‏همین‌طور وقتی از کنار فروشگاهی می‌گذرم که کالای رایگان می‌دهد، دیگر وسوسه نمی‌شوم وارد آن شوم. می‌دانم تقوا چقدر ارزشمند است و نمی‌خواهم آن را با هیچ کالایی معاوضه کنم. می‌فهمم که در چنین موقعیت‌هایی، وابستگی‌ام به منافع شخصی آزموده می‌شود.

‏روزی دوباره به مغازه‌ای رفتم تا حدود ۱۰۰ گرم کاموا بخرم و به صاحب‌مغازه ده یوآن دادم. گفت: «هنوز دو یوآن دیگر بدهکاری.»

‏گفتم: «اما دفعه قبل قیمتش همین بود!»

‏صاحب‌مغازه جواب داد: «دفعه قبل خیلی ارزان فروختم. دو یوآن دیگر بده.»

‏آن‌قدر چانه زدم تا با اکراه، قیمت پیشنهادی‌ام را پذیرفت. وقتی به خانه رسیدم و آرام شدم، فهمیدم اشتباه کرده‌ام. این اتفاق وابستگی‌ام به منافع شخصی را آشکار کرد. به‌خاطر دو یوآن، به زیان صاحب مغازه، سود بردم و تقوا از دست دادم. اگر این کار باعث می‌شد به کمال نرسم، عمیقاً پشیمان می‌شدم. واقعاً کار احمقانه‌ای بود! از آن پس، دیگر چانه نزدم.

‏ترسی که طی سه سال حبس داشتم، جلوه دیگری از وابستگی‌ام به منافع شخصی بود. می‌ترسیدم شکنجه شوم و نگران جانم بودم. نگران خانه و دارایی‌هایم هم بودم. فکر می‌کردم اگر با پلیس همکاری کنم، زودتر آزاد می‌شوم. بنابراین تسلیم شدم و کارهایی کردم که یک تمرین‌کننده دافا هرگز نباید انجام دهد.

‏با مطالعه نکات اصلی برای پیشرفت بیشتر ۲ دریافتم که افکار درست نداشتم و از استاد هم کمک نخواسته بودم و درنتیجه به حبس محکوم شدم. فکر کردم اگر همه تصورات بشری و وابستگی‌هایم را رها کرده و خودم را به استاد سپرده بودم، اوضاع فرق می‌کرد.

‏حالا طرز فکر متعارفم را هم تغییر داده‌ام و به تزکیه گفتار توجه می‌کنم. با ازبرکردن فا دریافتم بسیاری از کارهایی که انجام می‌دادم اشتباه بودند، چون با آموزش استاد درباره حفظ تقوا مغایرت داشتند.

‏برای مثال، وقتی خواهر بزرگم علائم کارمای بیماری داشت، به او می‌گفتم: «اگر این یا آن را بخوری، بیماری‌ات درمان می‌شود» یا «اگر این یا آن را بخری، به بهبودت کمک می‌کند.» فکر می‌کردم به صلاحش عمل می‌کنم، اما درواقع به او آسیب می‌زدم. خواهرم به حرفم گوش داد. بجای اینکه تزکیه‌اش ارتقا یابد، به‌تدریج بیشتر شبیه فردی عادی شد. کارمایی ایجاد کردم که هم به او آسیب زد و هم به خودم.

‏از این پس، بیشتر به تزکیه گفتارم توجه می‌کنم، نسنجیده اظهارنظر نمی‌کنم و دیگر کارما ایجاد نمی‌کنم. باید تقوا را حفظ کنم.

‏مطالعه فا کمکم می‌کند فرستادن افکار درست را در اولویت قرار دهم و بر ترس غلبه کنم

‏استاد به ما آموزش دادند:

‏«نکته‌ای که می‌خواهم به شما بگویم این است که، مرتکب اشتباه شدن موضوع بزرگی نیست، چراکه شما فردی درحال تزکیه هستید و درحال پیمودن مسیر خداشدن هستید، اما وقتی مرتکب اشتباه شدید باید از اشتباهات خود آگاه باشید و در کارهایی که برای‌تان مقرر شده به‌خوبی عمل کنید، در تمام مسیر تا زمانی که تزکیه‌تان تمام شود. و این تزکیه است. به‌طور مشابه، برخی از تمرین‌کنندگان ضعیف عمل کرده‌اند و حتی به اهریمن کمک کردند سایر مریدان دافا را مورد آزار و اذیت قرار دهد.» («آموزش فا در کنفرانس فای نیویورک در بیست‌وپنجمین سالگرد اشاعه دافا»، آموزش فا در کنفرانس (جلد ۱۴))

‏از این بخشِ فا به اهمیت فرستادن افکار درست پی بردم. قبلاً آن را در اولویت قرار نمی‌دادم، چون نمی‌توانستم در سایر بُعدها چیزی ببینم و فکر نمی‌کردم تأثیری داشته باشد. برای همین، در نوبت نیمه‌شب افکار درست نمی‌فرستادم.

‏اکنون برای هر چهار نوبت، زنگ ساعت را تنظیم می‌کنم و مدت هر نوبت را به ۳۰ دقیقه رسانده‌ام. هنگام فرستادن افکار درست، هم بر پاک‌سازی میدان بُعدی خودم تمرکز می‌کنم و هم بر پاک‌سازی عوامل اهریمنی پشت اداره امنیت عمومی، دادستانی، دادگاه‌ها و دستگاه قضایی منطقه‌ام.

‏در گذشته، وقتی مأموران پلیس در می‌زدند، می‌ترسیدم و در را باز نمی‌کردم. از داخل خانه افکار درست می‌فرستادم: «تمام عوامل اهریمنی مرتبط با یاوران تاریکِ نیروهای کهن را که دافا را مورد آزار و شکنجه قرار می‌دهند، کاملاً متلاشی می‌کنم. ما مریدان دافای دوره اصلاح فا هستیم که استاد برگزیده‌اند و اینجا هستیم تا در اصلاح فا به استاد کمک کنیم. اینجا نیامده‌ایم که آزار و شکنجه را تحمل کنیم.»

‏«همه نظم و ترتیب‌های نیروهای کهن را نفی می‌کنیم و فقط از نظم و ترتیب‌های استاد پیروی می‌کنیم. نیروهای کهن اجازه ندارند از پلیس، برای ارتکاب جرم علیه دافا استفاده کنند. پلیس اجازه ندارد علیه دافا مرتکب جرم شود.»

‏اکنون عقاید و تصوراتم تغییر کرده‌اند. وقتی مأموران پلیس در می‌زنند، آماده‌ام بدون ترس در را باز کنم. با خودم فکر می‌کنم که آمده‌اند حقیقت را بشنوند و از من می‌خواهند که نجاتشان دهم. خیلی دلم برایشان می‌سوزد که به‌خاطر پول، با ح.ک.چ در آزار و شکنجه تمرین‌کنندگان دافا همکاری می‌کنند و آینده خود را به خطر می‌اندازند. باید حقیقت را برایشان روشن کنم و به نجاتشان کمک کنم.

‏حالا می‌فهمم رابطه من با مأموران پلیس، رابطه یک نجات‌دهنده با کسانی است که به نجات نیاز دارند، نه رابطه فرد تحت آزار و شکنجه با عاملان آزار و شکنجه.

‏استاد تشویقم می‌کنند حقیقت را روشن و به نجات مردم کمک کنم

‏کمک به استاد در اصلاح فا و کمک به نجات مردم، مسئولیت من است. قبلاً بیشتر بر توزیع مطالب روشنگری حقیقت تمرکز می‌کردم و روشنگری رودررو نقطه‌ضعفم بود. مصمم هستم بر این ضعف غلبه کنم. من ذاتاً درون‌گرا و خجالتی‌ام. پس از اینکه ازبرکردن فا را آغاز کردم، استاد خردم را گشودند و به من شجاعت بخشیدند تا بتوانم با افرادی که اصلاً نمی‌شناختم صحبت کنم.

ابتدا دست‌چین می‌کردم که با چه کسی صحبت کنم. از جوانان و مردان سالمند می‌گذشتم و فقط با زنان سالمند صحبت می‌کردم. از صحبت با چند نفر به‌طور هم‌زمان هم پرهیز می‌کردم و گفت‌وگوی دونفره را ترجیح می‌دادم. درنتیجه، هر روز فقط می‌توانستم چند نفر را متقاعد کنم از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شوند.

‏پس از شروع ازبرکردن فا فهمیدم استاد راهنمایی‌ام می‌کنند که هم‌زمان با روشنگری حقیقت، افکار درست بفرستم و تنها در این صورت است که موجودات ذی‌شعور می‌توانند نجات یابند. بنابراین پیش از بیرون‌رفتن از خانه، افکار درست می‌فرستادم تا زهری را که اهریمن در ذهن مردم ریخته بود متلاشی کنم، همه عوامل شبح اهریمنیِ کمونیسم را که پشت سرشان بودند نابود کنم و همه عوامل پشت آزار و شکنجه دافا را از بین ببرم.

‏ابتدا به کمک نیاز داشتم، بنابراین مقالات تبادل تجربه هم‌تمرین‌کنندگان را مطالعه کردم و بخش‌هایی را که برایم مفید بود ازبر کردم. هر روز، وقتی در سوپرمارکت‌ها یا ایستگاه‌های اتوبوس، با افرادِ دارای رابطه تقدیری برخورد می‌کنم، با لبخند به آن‌ها نزدیک می‌شوم، کمی گپ می‌زنم و سپس موضوع صحبت را به روشنگری حقیقت می‌کشانم.

‏روزی در ایستگاه اتوبوس، با خانمی روبه‌رو شدم که با او رابطه‌ تقدیری داشتم. گفتم: «این لباس خیلی به شما می‌آید. چند سال دارید؟» گفت ۷۸ سال دارد.

‏پرسیدم: «قحطی بزرگ دهه ۱۹۶۰ را به یاد دارید؟» گفت بله.

‏در ادامه گفتم: «همه این‌ها را ح.ک.چ به‌وجود آورد. یکی پس از دیگری کمپین‌هایی به راه انداخت و دست به چنین اقداماتی زد: کمپین سه‌ضد و کمپین پنج‌ضد، کمپین ضدراست‌گرایان، جهش بزرگ به جلو، انقلاب بزرگ فرهنگی، کشتار ۴ژوئن، آغاز آزار و شکنجه فالون گونگ در سال ۱۹۹۹ و برداشت اجباری اعضای بدن تمرین‌کنندگان زنده فالون گونگ برای کسب سود.»

‏«این کمپین‌ها و رویدادها جان ۸۰میلیون چینی را گرفته‌اند. از همه باورنکردنی‌تر، آزار و شکنجه فالون دافا به‌دست ح.ک.چ است. تمرین‌کنندگان افراد خوبی هستند که حقیقت، ‌نیک‌خواهی‌، بردباری را تزکیه می‌کنند. ح.ک.چ تمرین‌کنندگان مکتب بودا را مورد آزار و شکنجه قرار می‌دهد، پس آسمان آن را نابود خواهد کرد.»

‏«هرکس به حزب، لیگ جوانان یا پیشگامان جوان پیوسته باشد، به ح.ک.چ وابسته است و همراه آن دفن خواهد شد. تنها با خروج از این سازمان‌ها می‌توان در امان ماند. آیا عضو حزب شده‌اید؟»

‏پاسخ داد: «بله، شده‌ام.»

‏پرسیدم: «به لیگ جوانان و پیشگامان جوان هم پیوسته‌اید؟»

‏گفت: «بله، عضو همه‌شان بوده‌ام.»

‏پرسیدم: «نام خانوادگی‌تان چیست؟» وقتی فهمیدم نام خانوادگی‌اش لی است، گفتم: «نام مستعار لی یوفو را برایتان انتخاب می‌کنم تا با آن از این سازمان‌ها خارج شوید و در امان بمانید.»

‏او موافقت کرد. در ادامه گفتم: «عبارات "فالون دافا خوب است. حقیقت‌، ‌نیک‌خواهی‌، بردباری خوب است" را تکرار کنید تا از بلایا در امان بمانید.»

‏روزی در سوپرمارکت، با خانمی روبه‌رو شدم که مشغول خرید بود. درباره «سه کناره‌گیری» برای درامان‌ماندن با او صحبت کردم. پرسید: «شما تمرین‌کننده فالون گونگ هستی؟» گفتم بله.

‏در ادامه گفت: «همسایه طبقه پایینمان فالون دافا را تمرین می‌کند. او یک بروشور به من داد.»

‏پرسیدم: «آیا به شما کمک کرده سه کناره‌گیری را انجام دهی؟ تمرین‌کنندگان فالون دافا افراد خوبی هستند که برطبق اصول حقیقت، ‌نیک‌خواهی‌، ‌بردباری عمل می‌کنند. اگر کسی آن‌ها را بزند یا به آن‌ها ناسزا بگوید، مقابله‌به‌مثل نمی‌کنند. با مادرشوهرشان همان‌قدر با محبت رفتار می‌کنند که با مادر خودشان، و در محل کار هم برای منافع شخصی با دیگران رقابت نمی‌کنند. فالون دافا هم ذهن و هم بدن را تزکیه می‌کند و تمرین‌کنندگان درحالی‌که به‌سوی روشن‌بینی تزکیه می‌کنند، ظاهر جوان‌تری پیدا می‌کنند.»

‏او گفت: «همسایه‌ام قبلاً زیاد با همسرش دعوا می‌کرد، اما حالا خیلی آرام‌تر شده است.»

‏گفتم: «به این دلیل است که استادمان به ما یاد داده‌اند این‌گونه رفتار کنیم.»

‏از گفت‌وگویمان لذت برد و به دافا علاقه‌مند شد. پیش از اینکه از هم جدا شویم، گفت: «متشکرم.»

‏حالا باتجربه‌تر شده‌ام و می‌توانم افراد بیشتری را متقاعد کنم که از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شوند. تقریباً هر روز برای روشنگری حقیقت بیرون می‌روم. گاهی نمی‌توانم حتی یک نفر را هم متقاعد کنم، بنابراین به درون نگاه می‌کنم تا ببینم آیا وابستگی یا ترسی دارم. قبلاً نگران بودم که دستگیرم کنند یا کسی گزارشم را به پلیس بدهد. حالا می‌فهمم که این افکار اشتباه بودند.

‏اکنون دیگر برای روشنگری حقیقت، افراد را دست‌چین نمی‌کنم و کسی هم گزارشم را نداده است. اگر نتوانم کسی را به خروج متقاعد کنم، احساس می‌کنم که این نشان می‌دهد سطح تزکیه و نیک‌خواهی‌ام محدود است و افکار درستم برای متلاشی‌کردن عوامل اهریمنیِ پشت آن فرد کافی نیست.

‏با اینکه ۷۷ سال دارم، چین‌وچروک صورتم کم است. شنوایی و بینایی‌ام خوب است، ذهنم روشن است و حتی بعضی از موهایم دوباره سیاه شده‌اند. وقتی از بازداشتگاه آزاد شدم، لکه‌های پوستیِ ناشی از افزایش سنم بیشتر بود، اما آن‌ها به‌تدریج کم‌رنگ شدند.

‏آن‌قدر سالم هستم که مردم از ظاهرم نمی‌توانند سنم را تشخیص دهند. می‌دانم استاد این وضعیت خوب را به من بخشیده‌اند تا تشویقم کنند به نجات تعداد بیشتری از مردم کمک کنم. بنابراین باید به تلاشم ادامه دهم.

‏سخن پایانی

‏از هم‌تمرین‌کنندگان سپاسگزارم که کمکم کردند تجربه‌های تزکیه‌ام را ارسال کنم. استاد همواره مرا در تزکیه، راهنمایی می‌کنند. استاد، سپاسگزارم که کارمایم را از بین بردید و بهترین‌ها را به من بخشیدید. هنوز راه زیادی در پیش دارم تا به الزامات استاد برسم. در تزکیه‌ام کوشا باقی می‌مانم و استاد را ناامید نمی‌کنم.

‏مطالب بالا درک شخصی‌ام است. لطفاً اگر نکته نامناسبی هست، به آن اشاره کنید.

‏(مقاله برگزیده در بیست‌وسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)