(Minghui.org) درود بر استاد گرامی. درود بر همتمرینکنندگان.
من تمرینکننده جوانی هستم که چون پدر و مادرم هردو تمرینکنندهاند، از بدو تولد، فا را کسب کردم. با اینکه در خانوادهای تمرینکننده بزرگ شدم، تازه در سال اول دبیرستان، مسئولیت تزکیه خودم را به عهده گرفتم. هر بار که به مسیر تزکیهام از آن زمان تاکنون فکر میکنم، از اینکه میبینم این مسیر با چه دقتی برایم نظم و ترتیب داده شده است، احساس فروتنی میکنم و به یاد این سخن استاد میافتم:
«سختی تزکیه اینگونه است که تکتک مراحل به مرحلۀ بعدی پیوند خورده است و حتی یک لحظه یا یک مرحله نباید آسیب ببیند.» («ترکۀ بیدارشوی دیگر»)
برای نمونه، در سال ۲۰۲۴، برای نخستین بار حقیقت را برای مقامات دولتی روشن کردم. تازه یک سال پیش از آن، پس از فارغالتحصیلی از دانشگاهی در استرالیای غربی، به کانبرا نقلمکان کرده بودم. حالا که به گذشته نگاه میکنم، میبینم همه پروژههای دافا که پیشتر در آنها همکاری کرده بودم، بنیانی را برایم فراهم و به من کمک کردند مهارتهای لازم را به دست آورم تا بتوانم حقیقت را بهخوبی برای مقامات دولتی روشن کنم.
در دوران دبیرستان، اغلب در غرفهمان در منطقه تجاری مرکزی پرت، حقیقت را برای رهگذران روشن میکردم. ازآنجاکه بیشتر رهگذران فقط لحظهای میایستادند، یاد گرفتم نکات اصلی را سریع بیان کنم. این مهارت مهم هنگام صحبت با سیاستمدارانی که وقت کمی دارند نیز به کارم میآید.
در دوران همهگیری کووید، با تمرینکنندگان جوان در ایالات متحده همکاری کردم تا یک کنفرانس بینالمللی آنلاینِ تبادل تجربه برای تمرینکنندگان جوان برگزار کنیم. این کنفرانس به چهار زبان برگزار شد. از این راه، تجربه زیادی در همکاری با سایر تمرینکنندگان و هماهنگی پروژههای دافا به دست آوردم.
بعدها در همان گروه تمرینکنندگان جوان، صفحهای را در شبکههای اجتماعی اداره میکردیم که در آن، طرحهای گرافیکی و انیمیشنهای اطلاعرسانی ویژه دانشجویان را منتشر میکردیم. برای کمک به گروه، طراحی گرافیک را یاد گرفتم. این مهارت بعدها در طراحی مطالب توجیهی و دعوتنامههای گوناگون برای رویدادهایمان در پارلمان به کارم آمد.
این فقط روندی از کسب مهارتهای تازه نبود. از کودکی، در مقایسه با خواهر بزرگم، در جمع معذبتر و درونگراتر بودم. در خانه، همیشه کمحرف بودم و هنوز هم هستم. اما جالب است که شاید بهدلیل نیاز به ارتباط با دیگران هنگام روشنگری حقیقت، بهمرور بااعتمادبهنفستر شدم و یاد گرفتم با شیوایی بیشتری صحبت کنم.
در مدرسه، همیشه با نوشتن مشکل داشتم. مادرم میگفت نوشتن نقطه قوتم نیست و درنهایت در دانشگاه، آمار خواندم. اما در ارتباط با نمایندگان پارلمان، نوشتن اجتنابناپذیر است و حالا بیشتر مطالب توجیهیمان را من مینویسم.
تسلطم بر زبانهای چینی و انگلیسی را مدیون والدینم هستم. شخصیت آرام و خونسرد و واقعبینم را هم از آنها به ارث بردهام و این ویژگیها خیلی کمکم کردهاند تا هماهنگکننده و همکار بهتری باشم.
برایم شگفتانگیز است که کارها اینطور به هم پیوند خوردهاند. بخش بسیار زیادی از کار روشنگری حقیقت، به مهارتهایی نیاز دارد که همیشه فکر میکردم در آنها ضعیفم. فقط وقتی به مسیری که طی کردهام نگاه میکنم، درمییابم که استاد چه کارهای زیادی برایم انجام دادهاند تا بتوانم این مسیر را طی کنم.
احساس میکنم هر سختیای که پشت سر گذاشتهام، پلهای ضروری برای گذر از سختی بعدی بوده است. میخواهم برخی از آزمونهای بهیادماندنیتر در تزکیهام و درکهایی را که در این سالها به دست آوردهام، به اشتراک بگذارم.
همکاری بیقیدوشرط هنگام روشنگری حقیقت برای مقامات دولتی
کار روشنگری حقیقت برای مقامات دولتی، همواره روندی برای آبدیدهشدن بوده است که همچنان هم ادامه دارد. دریافتهام که گرچه شیوه انجام این کار اهمیت دارد، اما تأکید بیشتر باید بر نحوه همکاریمان با یکدیگر و بر تزکیهمان باشد.
برای نمونه، در سالهای گذشته، مقدمات بیشتر سفرهایمان به کانبرا، با عجله فراهم میشد. برای نخستین سفر امسال، از مدتها قبل برنامهریزی کردیم و درخواستهای ملاقات و دعوتنامههای رویداد را خیلی زودتر فرستادیم. فکر میکردیم اگر به مخاطبان، فرصت بیشتری بدهیم، افراد بیشتری حضورشان را تأیید میکنند.
اما، هفتهها گذشت و پاسخها هم برای رویدادمان در پارلمان و هم برای ملاقاتها بهکندی میرسید. همه اعضای تیم اصلی همچنان مشغول پروژههای دیگر بودند. حس میکردم همه کارها بهکندی و بهسختی پیش میرود و انگار هنوز بدنی واحد نشده بودیم.
از اینکه کارها پیش نمیرفت، مضطرب و نگران بودم و این موضوع را با هماهنگکننده دیگری در میان گذاشتم. با هم فکر کردیم که برای تغییر وضعیت، چگونه باید به درون نگاه کنیم و خودمان را رشد دهیم.
به این درک رسیدم که همهچیز به زاویه دید بستگی دارد و باید دیدگاهم را تغییر دهم. لازم بود با افکار درست به مسائل نگاه کنم. دشواریها در تزکیه چیز خوبی هستند و لازم بود این وضعیت را آزمونی ببینیم که میتوانستیم از آن عبور کنیم، نه مانعی که نمیشد از آن گذشت. متوجه شدم که مدتی است در فرستادن افکار درست سستی کردهام و بیدرنگ مصمم شدم که این وضعیت را اصلاح کنم.
در کمال تعجب، در جلسه بعدی هماهنگی توانستیم دیدگاهها و نظرات گوناگونمان را با هم هماهنگ کنیم، به توافق برسیم و بدنی واحد را شکل دهیم. از آن پس، اوضاع همچنان رو به بهبود بود. چند بار اتفاقی پیشبینینشده واکنش ما را مورد آزمایش قرار داد، اما هر بار که با افکار درست به آن نگاه کردیم، با کمک استاد همهچیز سر جای خود قرار گرفت.
آزمونها همچنان ادامه داشتند. آن موقع سرم در محل کار، خیلی شلوغتر شده بود. چند همکارِ بسیار باتجربه برای دنبالکردن فرصتهای شغلی دیگر استعفا داده بودند و تیمم با کمبود نیرو روبهرو شده بود. ساعات بیشتری کار میکردم تا مهارتهایم را بالا ببرم و کمبودها را جبران کنم. با نزدیکشدن زمان سفر به کانبرا، کارهای آمادهسازی هم فشردهتر شد. لازم بود کسی با سایر هماهنگکنندگان همکاری کند، با پژوهشگر حقوقی که به هیئت ما میپیوست در تماس باشد، مطالب توجیهی و دستور جلسات را آماده کند، اسلایدهای ارائه در برنامه صبحانه را طراحی کند و به کارهای متعدد دیگری برسد.
از قبل تحت فشار بودم و برای پذیرفتن کار بیشتر تردید داشتم. اما میدانستم که دیگران هم تا حد توانشان کار به عهده گرفتهاند و برای انجام بعضی از این کارها، من موقعیت مناسبتری دارم. به یاد دارم در جلسه برنامهریزی، از فکر کارهایی که از قبل بر عهده داشتم، دلشوره گرفته بودم. اما وقتی نوبت به تقسیم کار رسید، در کسری از ثانیه، وابستگیام به آسایش را کنار گذاشتم و برای هر کاری که بهترین گزینه برای انجامش بودم، داوطلب شدم. همه هدف مشترکی داشتند و من هم باید افکار خودخواهانهام را کنار میگذاشتم و با همه همکاری میکردم. وقتی دغدغههای شخصیام را کنار گذاشتم، دیدم بسیاری از این کارها، خیلی روانتر از آنچه انتظار داشتم پیش رفتند.
هنگام طراحی ارائه برای برنامه صبحانه، با تمرینکننده دیگری درباره محتوای آن اختلافنظر داشتم. من ترجیح میدادم مطالب کمتری ارائه شود، اما او معتقد بود باید برخی جزئیات را هم بگنجانیم. خیلی تحت فشار بودیم. در هفته آخر، مشغول آمادهکردن ارائه بودیم و من علاوهبر کارهای تدارکاتی دیگر، اسلایدها را هم طراحی میکردم. ابتدا کلافه شدم، اما فهمیدم پافشاری بر نظراتم درست نیست. از خودم پرسیدم: «اگر ایدههایم اجرا نشوند، بازهم با تمام وجود از این ارائه حمایت میکنم؟» بله، حمایت میکردم. مصمم بودم اجازه ندهم وابستگیهایم مانع نجات موجودات ذیشعور شوند.
با اینکه فقط چند تمرینکننده با نمایندگان پارلمان صحبت میکنند، بهنظر من هر موفقیتی حاصل تزکیه همه تمرینکنندگان و حمایت بیچشمداشت آنها از یکدیگر است. در طول این روند شاهد بودم تمرینکنندگانی که زمانی عقاید و تصوراتی قوی داشتند، آنها را کنار گذاشتند. دیدم تمرینکنندگان بیقیدوشرط همکاری کردند و مریدان دافا در استرالیا، بدنی واحد را شکل دادند.
هرچه در تزکیه با آن روبهرو میشویم، چیز خوبی است
مدت کوتاهی در مرکز دستیاری کانبرا فعالیت داشتم. دستیاری یعنی با تمرینکنندگان کار کنیم و مشکلاتشان را بفهمیم تا بتوانیم بدنی واحد را شکل دهیم. بنابراین به دیدن تمرینکنندگان رفتیم و نظرشان را جویا شدیم.
یکی از تمرینکنندگانی که به دیدنش رفتیم، مدت زیادی نبود که از سرزمین اصلی چین آمده بود. گفتوگو را با این پرسش آغاز کردیم که بهنظر او، چه چیزی در کانبرا باید تغییر کند. در کمال تعجب، رو به من کرد، به من اشاره کرد و گفت باید تغییر را از من شروع کنیم. سپس همه چیزهایی را که درباره من از آنها ناراضی بود، یکییکی فهرست کرد. خیلی از حرفهایش برایم منطقی نبود. مثلاً سرزنشم کرد که عادت دارم دستبهسینه بایستم و گفت باید دستهایم را مثل استاد روی هم بگذارم، چون بهگفته او، این حالت نشانه یک روشنبین است.
اتهامات دیگری هم زد که اینجا به آنها اشاره نمیکنم، اما همان لحظه حس کردم سرم از شدت خشم داغ شده است. احساس کردم در حقم بیانصافی شده و بهشدت میخواستم از خودم دفاع کنم. بخش خندهدار ماجرا این بود که در همان حال که از من انتقاد میکرد، باید انتقادهایش را برای تمرینکنندهای که چینی بلد نبود ترجمه میکردم. او هم کاملاً سردرگم بود که چرا چنین چیزی پیش آمده است.
به یاد دارم که سعی کردم برای این تمرینکننده توضیح دهم بعضی از انتقادهایش صرفاً ناشی از سوءبرداشت از موقعیتها بوده است. وقتی توضیحاتم را نپذیرفت، به یاد سخنان استاد افتادم:
«وقتی با چنین تضادی مواجه میشویم، اول باید آرامش خود را حفظ کنیم و نباید مثل آن شخص رفتار کنیم. البته میتوانیم مسئله را با مهربانی توضیح دهیم و مشکلی نیست که موضوع را روشن کنیم. اما نباید بیش از حد به آن وابسته باشید.» (سخنرانی چهارم، جوآن فالون)
از بدشانسی آن تمرینکننده، چون باید زودتر میرفتم، فرصت چندانی برای ادامه انتقاد از من پیدا نکرد. اما در راه خانه، پشت فرمان، احساس میکردم کشمکش شدیدی در ذهنم جریان دارد.
از یک سو، احساس میکردم با من بسیار ناعادلانه رفتار شده است. مدام به این فکر میکردم که انتقادهایش چقدر غیرمنطقی بود و چطور در حقم بیانصافی کرده بود. از سوی دیگر، سعی میکردم خونسرد و واقعبین بمانم، از لحن تند انتقادها بگذرم و ببینم در چه زمینههایی هنوز میتوانم بهتر عمل کنم، فارغ از اینکه انتقادهایش منطقی بودند یا نه.
به یاد دارم که از خودم پرسیدم: «آیا من از انتقاد مبرا هستم؟ نه. آیا میتوانم هر انتقادی را با فروتنی بپذیرم؟ بله.» ریشه کشمکش درونیام غرورم و وابستگیام به تصویری بود که گمان میکردم دیگران از من دارند، چون احساس میکردم او آبرویم را برده است. واقعاً احساس میکردم با خودم دستوپنجه نرم میکنم تا سرانجام افکار درستم بر عقاید و تصورات بشریام غلبه کردند.
راه چاره این بود که هم غرورم را کنار بگذارم و هم فروتن باشم. دریافتم که واقعاً در برخی زمینهها میتوانم بهتر عمل کنم. درباره دستبهسینه ایستادن، هرچند قصد بیاحترامی نداشتم، از خودم پرسیدم که آیا بعد از اینکه دستیار شدم، ناخودآگاه مغرورتر شدهام. بنابراین آن انتقاد را نشانهای دیدم که باید روی فروتنیام کار کنم.
این تعبیر چینی به ذهنم آمد که «از اینکه خطاهایت را به تو گوشزد کنند، خوشحال باش.» واقعاً خوشحال شدم که جنبه دیگری را پیدا کردهام که باید در آن رشد کنم. این نیز آزمون بهیادماندنیای بود که در آن، باید بیقیدوشرط به درون نگاه میکردم و میکوشیدم از هر فرصتی برای رشد استفاده کنم.
اما از کجا میتوان فهمید که چه زمانی آزمون شینشینگ را بهطور کامل پشت سر گذاشتهایم؟ یک بار که به خانهام در پرت برگشته بودم و با یکی از دوستان تمرینکنندهام تبادل تجربه میکردم، درباره این پرسش به درکی رسیدم. داشتم از دشواریهای گوناگونی میگفتم که هنگام هماهنگی کار روشنگری حقیقت برای مقامات دولتی در کانبرا، با آنها روبهرو شده بودم. فکر میکردم آزمونهای شینشینگی را که برایش تعریف میکردم، پشت سر گذاشتهام. اما عجیب بود که هرچه تعریف میکردم، او همچنان درباره نحوه گذر از آن آزمونها، به من توصیه و پیشنهاد میداد.
با خودم گفتم: «من که این محنتها را پشت سر گذاشتهام. چرا هنوز سعی میکند به من کمک کند از آنها بگذرم؟» سپس از خودم پرسیدم: «از کجا میدانم که واقعاً آزمونی را پشت سر گذاشتهام؟» درحالیکه به این موضوع فکر میکردم، دوستم از سختیهایی گفت که اخیراً از سر میگذراند. از سختیای گفت که گذشتن از آن، برایش مثل بالارفتن از کوهی بلند بود و بهلحاظ ذهنی هم بهسختی میتوانست آن را رها کند. دریافتم که این اشارهای برای من است.
فکر میکنم گاهی میتوانیم سختیای را تحمل کنیم و از آن بگذریم، اما ذهنمان همچنان درگیر آن میماند. تصور کنید سرانجام از گردنهای خطرناک عبور کردهاید، اما هنوز یاد خطرهای آن رهایتان نمیکند. به این درک رسیدم که شاید نشانه واقعی اینکه سختیای را کاملاً پشت سر گذاشتهایم، این باشد که از تجربهکردن آن سپاسگزار باشیم. درکم این است که بخشی از این سپاسگزاری، از آنجا میآید که واقعاً به ارزشمندی درسی که در آن آزمون آموختهایم پی میبریم و درک میکنیم که بدون آن نمیتوانستیم رشد کنیم. رشد در تزکیه اهمیت اساسی دارد.
برایم روشن شد که گرچه بخش عمده آن آزمون شینشینگ را پشت سر گذاشته بودم، اگر در هر آزمون شینشینگ، فقط ۹۰ درصد راه را طی کنم، در پایان هم تنها ۹۰ درصد مسیر تزکیهام را طی کردهام و دریغ که به معیار کمال نمیرسم. الزامات تزکیه سختگیرانهاند.
بهنظرم سپاسگزاری از این جهت هم اهمیت دارد که پادزهر رنجشی است که میتواند افکار درست تزکیهکننده را منحرف کند. تحملکردن آسان است، بخشیدن دشوار است و سپاسگزاربودن از آن، حتی دشوارتر است.
مدتی است به سخنان استاد در «سخنرانی سال ۲۰۰۷ برای تمرینکنندگان استرالیا» فکر میکنم. مضمون سخنانشان این بود که اصل خوب درنظر گرفتن هر چیزی که در تزکیه با آن روبهرو میشویم درواقع حقیقتی مطلق است. اما چند نفر میتوانند واقعاً این اصل را درک کنند و از صمیم قلب به آن عمل کنند؟ بهخصوص وقتی خود گذر از یک آزمون، به اندازه کافی دشوار است.
بهنظرم چون تزکیه دشوار است، دیدگاه ما، بهعبارت دیگر افکار درستمان، اهمیت دارد. هرازگاهی باید به خودم یادآوری کنم که هر محنتی پلهای برای رشد است و هرچه سختی بزرگتر باشد، میتوانم بیشتر پیش بروم.
مطالب بالا درک محدود من است. لطفاً اگر نکته نامناسبی هست، به آن اشاره کنید.
سپاسگزارم، استاد. سپاسگزارم، همتمرینکنندگان.
(ارائهشده در کنفرانس فای استرالیا در سال ۲۰۲۶)
کپیرایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.