(Minghui.org) آقای یان شیِن‌تانگ، تمرین‌کننده ۶۸‌ساله فالون دافا در تایوان، پرانرژی است، ذهنی تیز دارد و کارش را با مهارت انجام می‌دهد. دشوار است تصور کنیم که او در جوانی، بیش از بیست سال به بیماری‌های ناتوان‌کننده مبتلا بود و گاهی حتی برخاستن از تخت یا راه‌رفتن برایش دشوار بود.

آقای یان در سال ۱۹۹۷، در ۴۰‌سالگی، تمرین فالون دافا را آغاز کرد. او با نگاهی به تقریباً ۳۰ سال تزکیه‌اش گفت: «دافا چنین تحول بزرگی را در من به‌وجود آورده است!» علاوه‌بر بهبود سلامت جسمی‌اش، تندخویی‌اش نیز از بین رفت. وقتی در محل کار، عمداً سر راهش مانع می‌گذاشتند یا اتهام‌های بی‌اساسی به او می‌زدند، ذهنیت رقابت‌جویی و رنجش را کنار گذاشت. زندگی خانوادگی‌اش نیز گرم و هماهنگ شده است.

آقای یان شیِن‌تانگ در حال انجام تمرین پنجم فالون دافا (Minghui.org)

بیش از بیست سال تحمل رنج

مشکلات جسمی آقای یان از دوران مدرسۀ راهنمایی شروع شد. «یک روز صبح نمی‌توانستم از تخت بلند شوم. مجبور شدم چیزی را بگیرم و به‌آرامی خودم را بالا بکشم.» آن موقع در روستا، توالت بیرون از خانه بود. وقتی سعی کرد به آنجا برود، احساس ضعف داشت و نمی‌توانست تعادلش را حفظ کند. ناچار شد دستش را به دیوارها بگیرد و ذره‌ذره جلو برود.

نمی‌خواست والدینش را نگران کند. بنابراین آن روز وقتی سوار دوچرخه‌اش به مدرسه می‌رفت، با یک پا به زمین فشار می‌داد تا دوچرخه‌اش را جلو ببرد. «از آن به بعد، دیگر بدنم هرگز مثل قبل نشد و پزشکان هم نتوانستند علتش را پیدا کنند. از طرفی، پدر و مادرم کشاورز بودند و بسیار ‌سخت کار می‌کردند، وضع جسمی برادر بزرگم از من هم بدتر بود و برادر کوچکم هنوز بچه بود. به همین دلیل، تقریباً همه کارهای خانه بر عهده من بود.»

در بزرگسالی، برای تأمین مخارج خانواده، کارگاه کوچکی راه انداخت و به‌‌سفارش شرکت‌ها، برای لوازم خانگی موتور تولید می‌کرد. همچنان به پزشکان مراجعه می‌کرد تا راهی برای درمان بیابد. سرانجام پزشکان تشخیص دادند که او به اسپوندیلیت آنکیلوزان، نوعی بیماری التهابی مزمن، مبتلاست. به او گفتند که این بیماری درمان قطعی ندارد و برای مهار آن، باید دارو مصرف کند.

او به یاد آورد: «به‌دلیل این بیماری، علاوه‌بر ضعف در کل بدنم، در ستون فقرات و عضلات و استخوان‌های سراسر بدنم درد طاقت‌فرسایی داشتم. برای درازکشیدن باید خیلی احتیاط می‌کردم. وقتی سرم به بالش نزدیک می‌شد، باید با دست‌هایم سرم را نگه می‌داشتم و آن را به‌آرامی روی بالش می‌گذاشتم. بلندشدن از تخت در صبح هم به همان اندازه سخت بود.»

«موقع کار فقط با نیروی اراده، خودم را وادار می‌کردم که ادامه دهم. وگرنه تحمل خستگی و درد امکان‌پذیر نبود.» او بیش از ۲۰ سال، به همین شکل زندگی کرد.

آشنایی با فالون دافا و تحول جسم و ذهن

درد جسمی و بار سنگین زندگی اغلب چنان رنج عمیقی برایش به همراه داشت که دیگران نمی‌توانستند درکش کنند. او شیوه‌های مختلف چی‌گونگ و ادیان گوناگون را بررسی کرد. وی توضیح داد: «هرگز احساس نکردم که هیچ‌کدام از آن‌ها برایم مناسب باشد. می‌دیدم که آن افراد چیزی را موعظه می‌کنند، اما در زندگی روزمره برخلاف آن عمل می‌کنند. نمی‌توانستم با تمام وجود به هیچ‌یک از آن‌ها پایبند شوم.»

تا اینکه در سال ۱۹۹۷، وقتی ۴۰‌ساله بود، یکی از دوستانش، او را به یک کارگاه ۹‌روزه فالون دافا دعوت کرد. او با خوشحالی درباره آن روزها گفت: «شنیدن اصولی که استاد در آن سمینار ۹‌روزه آموزش دادند، تأثیر عمیقی بر من گذاشت. آموزه‌های استاد به سردرگمی‌ام درباره زندگی پایان داد. نمی‌توانم با کلمات بیان کنم که آن تجربه تا چه اندازه مرا تحت ‌تأثیر قرار داد.»

پس از سمینار ۹‌روزه، هر روز با تمرکز و جدیت فراوان، جوآن فالون، کتاب اصلی فالون دافا، را می‌خواند.

او گفت: «حدود سه ماه پس از اینکه مطالعه آموزه‌ها را شروع کردم، رابطه بیماری و کارما را درک کردم. ناگهان همه‌چیز برایم روشن شد. تصمیم گرفتم مصرف دارو را کنار بگذارم و هر روز با جدیت تمرین‌ها را انجام دهم.» آن زمان، محل‌های تمرین در تایوان کم بود. او خیلی پیش از سپیده‌دم، با یک ضبط‌صوت به دبستانی در همان حوالی می‌رفت و به‌تنهایی تمرین می‌کرد.

سال‌ها ابتلا به اسپوندیلیت آنکیلوزان باعث شده بود پشتش کمی خمیده شود. صاف‌کردن کمر یا چرخاندن بدنش منجر به درد شدیدی می‌شد. او گفت: «با وجود درد، به‌موقع به محل تمرین می‌رسیدم. هر وقت فرصت داشتم، آموزه‌ها را مطالعه می‌کردم. هر روز به این کار ادامه می‌دادم.»

به‌تدریج بدنش که پیش‌تر خمیده و خشک بود، راست شد و چهره‌اش سرشار از شادابی و سرزندگی شد.

او با قدردانی عمیق گفت: «افراد دیگری را دیدم که همین بیماری، اسپوندیلیت آنکیلوزان، را داشتند. بعضی از من جوان‌تر و بعضی مسن‌تر بودند. بسیاری از آن‌ها تا حالا درگذشته‌اند. وقتی فکر می‌کنم که اگر با دافا آشنا نشده بودم چه بر سرم می‌آمد، به خود می‌لرزم. واقعاً احساس می‌کنم خوش‌اقبالم که فالون دافا را تمرین می‌کنم. استاد خیلی به من کمک کرده‌اند.»

در مواجهه با خصومت، با بردباری برخورد کردن

آقای یان در کارخانه‌ای متعلق به رئیس سابقش کار می‌کرد و سال‌ها بود که همکارانش را می‌شناخت. در کمال تعجب، یکی از همکارانش مدام به او طعنه می‌زد. در کارخانه، دستمزد براساس تعداد قطعات تولیدشده پرداخت می‌شد. اگر آقای یان زود به محل کار می‌رسید، آن مرد به او می‌گفت: «می‌ترسی پول کافی درنیاوری؟» اگر کمی دیر می‌رسید، همکارش می‌گفت: «کسی که قرار است کار را انجام دهد تازه حالا پیدایش شده؟ هر وقت دلت بخواهد می‌آیی و می‌روی؟»

آقای یان در برابر این نیش‌وکنایه‌های هرروزه، گاهی با تندی جواب می‌داد، اما بلافاصله می‌فهمید که رفتارش درست نبوده است. «وقتی آموزه‌ها را مطالعه کردم، متوجه شدم که روحیه رقابت‌جویی و ستیزه‌جویی دارم. تصمیم گرفتم یک قدم به عقب بردارم و دیگر از این حرف‌ها آزرده نشوم.» در کمال تعجب، سایر همکاران از این وضع به ستوه آمدند و گفتند: «اگر با هرچه می‌گوید کنار بیایی، درنهایت بدعادتش می‌کنی! ما که نمی‌توانیم مثل تو تحملش کنیم.»

این حرف‌ها باعث شد آقای یان بفهمد که بردباری ظاهری کافی نیست. فکر کردم: «صرفاً نادیده‌گرفتنش کافی نیست. باید واقعاً رها کنم و حرف‌هایش را به دل نگیرم. باید از صمیم قلب سعی کنم او را درک کنم و با درنظرگرفتن خیر و صلاحش، به او کمک کنم.» او رنجش را کنار گذاشت و با صمیمیت و مهربانی، با آن مرد رفتار کرد و اغلب به او پیشنهاد کمک می‌داد. خصومت آن همکار به‌تدریج از بین رفت.

بعدها، زمانی که مسئول امور مالی یک انجمن خانوادگی بود، با اختلافی جدی روبه‌رو شد. تلاش زیادی کرده بود تا سیستم مالی شفافی را راه‌اندازی کند و مطمئن شود که تک‌تک اقلام حساب‌ها به‌روشنی ثبت می‌شوند. او ۱۶ سال به همین روش عمل کرد. برخلاف انتظار، رئیس تازه‌منصوب انجمن، با اشاره به هزینه‌ای ساختمانی به مبلغ ۳۶هزار دلار تایوان (۱۰۹۱ دلار آمریکا)، علناً درستی حساب‌ها را زیر سؤال برد و حتی تلویحاً گفت که آقای یان از وجوه انجمن، اختلاس کرده است.

آقای یان در برابر این اتهام ناعادلانه، ابتدا کوشید موضوع را بی‌سروصدا حل کند و گفت: «اگر واقعاً کسری وجود دارد، خودم آن را جبران می‌کنم.» اما رئیس انجمن دست‌بردار نبود و مدام اتهامات را تکرار می‌کرد.

همسرش با ناراحتی به او گفت: «با این‌همه زحمتی که برای کمک کشیده‌ایم و حتی از پول خودمان هم مایه گذاشته‌ایم، چرا باید این‌طور با ما رفتار کنند؟!» او مصمم بود بی‌گناهی شوهرش را ثابت کند. وقت گذاشت و اسناد سال‌های گذشته را زیرورو کرد تا سرانجام مدرک تعیین‌کننده را یافت. ‏معلوم شد که خود رئیس برای ثبت در دفاتر حسابداری، رسید کمک مالی صادر کرده بود و هم ورود و هم خروج آن مبلغ در حساب‌ها ثبت شده بود. او فقط جزئیات را اشتباه به یاد آورده بود.

حتی پس از روشن‌شدن حقیقت و مداخله دیگران برای رفع اتهام، طرف مقابل همچنان توهین می‌کرد و رفتاری غیرمنطقی داشت. آقای یان گفت: «تمام این ماجرا آزمونی برای قلبم بود. مدام به خودم یادآوری می‌کردم که تمرین‌کننده‌ام و باید در چنین موقعیت‌هایی، بردبار باشم.»

غلبه بر تندخویی

آقای یان علاوه‌بر تغییر رفتارش با دیگران در محل کار، دریافت که تزکیه باید از رفتار با نزدیک‌ترین افراد زندگی‌اش شروع شود. به‌عنوان سرپرست خانواده، عادت داشت در همه امور، حرف آخر را بزند. این رفتار باعث تنش شدیدی در رابطه‌اش با فرزندانش شده بود. او صادقانه گفت: «آن وقت‌ها مسئولیت‌های سنگینی داشتم، فشار بسیار زیادی را تحمل می‌کردم و خیلی زود از کوره درمی‌رفتم. هر وقت کار در کارخانه زیاد می‌شد و بچه‌ها سروصدا می‌کردند، نمی‌توانستم جلو خودم را بگیرم و آن‌ها را سرزنش یا تنبیه بدنی می‌کردم.»

او پس از آغاز تمرین فالون دافا، رفتارش را با خانواده‌اش تغییر داد. «آن خصلت‌های بد را کنار گذاشتم، خودم پیش‌قدم شدم و بیشتر در کارهای خانه و امور خانواده مشارکت کردم. نمی‌توانم به این بهانه که در محل کار سخت کار می‌کنم، در خانه مثل یک "رئیس" رفتار کنم. این کار اصلاً درست نیست.» حالا با فرزندانش مثل دوستانش صحبت می‌کند و فضای خانه هماهنگ است. خویشاوندان و دوستان هم از آمدن به خانه‌اش و معاشرت با او لذت می‌برند. او با لبخند گفت: «همه می‌گویند که خانواده ما شاد و هماهنگ است. این فضای گرم و صمیمی واقعاً مهم است.»

او با مرور تقریباً ۳۰ سال تزکیه‌اش، از روزگاری که بیماری و درد چنان آزارش می‌داد که به‌سختی می‌توانست بایستد یا راه برود تا امروز که سالم است و خانواده‌ای شاد دارد، سرشار از قدردانی است. او گفت: «تمرین فالون دافا تغییرات عمیقی در زندگی‌ام به‌وجود آورده است! اول اینکه سلامتی‌ام را به من بازگرداند و در این تقریباً ۳۰ سال، حتی به یک قرص هم نیاز نداشته‌ام. دوم اینکه کمکم کرد تندخویی‌ام را کنار بگذارم و حالا فضای خانه‌ام گرم و هماهنگ است. مهم‌تر از همه، دافا باعث شد معنای زندگی را حقیقتاً درک کنم. دیگر با کسی بگومگو نمی‌کنم و از کسی کینه به دل نمی‌گیرم. حالا هر روزم سرشار از شادی واقعی و آرامش درونی است.»