(Minghui.org) آقای لی هنگجی، بنیان‌گذار فالون دافا، نخستین سخنرانی خود در استرالیا را در ۳اوت۱۹۹۶ در سیدنی ایراد کردند. سه ماه بعد، در ۲۶نوامبر۱۹۹۶، دومین سخنرانی‌شان در سیدنی ارائه شد.

دو تمرین‌کننده به نام‌های ویلیام و یی در هر دو رویداد حضور داشتند و به‌مناسبت سی‌اُمین سالگرد این سخنرانی‌ها، از خاطرات و تجربیاتشان در آن زمان می‌گویند.

ویلیام و یی خیلی با هم تفاوت دارند. ویلیام در جست‌وجوی پاسخ پرسش‌هایش درباره زندگی، متون مقدس بودایی و تائوئیستی را مطالعه کرده، روش‌های مختلف چی‌گونگ را امتحان کرده و به معابد و صومعه‌ها رفته بود. درمقابل، یی تحت تأثیر ایدئولوژی‌های حزب کمونیست چین (ح.ک.چ)، ازجمله الحاد، بزرگ شده بود و درباره تمرین تزکیه اطلاعات بسیار کمی داشت. اما، هردو گفتند که ازطریق فالون دافا مسیر زندگی خود را یافتند و تحت تأثیر آموزه‌های عمیق آن قرار گرفتند.

استاد لی هنگجی، بنیان‌گذار فالون دافا، در ۳اوت۱۹۹۶ نخستین سخنرانی‌شان را در سیدنی ایراد کردند. (Minghui.org)

استاد لی و تمرین‌کنندگان فالون دافا در ۳اوت۱۹۹۶ (Minghui.org)

یافتن راه

ویلیام گفت که یافتن فالون دافا نقطه عطفی در زندگی‌اش بود، زیرا سال‌های زیادی در جست‌وجوی دائو بود. او متون مقدس بودایی و تائوئیستی را مطالعه کرده، روش‌های مختلف چی‌گونگ را امتحان کرده و به مکان‌های بسیاری رفته بود، زیرا می‌خواست هدف زندگی را درک کند. پس از شروع تمرین فالون دافا، نوشته‌های استاد لی، ازجمله فالون گونگ و جوآن فالون را خواند. همچنین این افتخار را داشت که در چند نوبت، شخصاً در سخنرانی‌های استاد لی حضور یابد. بسیاری از پرسش‌هایی که دهه‌ها ذهنش را درگیر کرده بودند، پاسخ داده شدند.

ویلیام به خاطر دارد: «درست شش ماه پس از شروع تمرین فالون دافا، جسم و ذهنم دستخوش تغییرات بزرگی شدند. هنگام مدیتیشن، نوعی نیک‌خواهی را نیز احساس می‌کردم که به‌طور طبیعی از اعماق قلبم سرچشمه می‌گرفت.»

ویلیام وقتی تمرین را شروع کرد، بیشتر بر انجام تمرینات و احساسات جسمی خود تمرکز داشت و اهمیت مطالعه آموزه‌های فا را به‌طور کامل درک نمی‌کرد. اما وقتی به عمق دافا پی برد، در زندگی روزمره اغلب خود را با الزامات فا می‌سنجید و تلاش می‌کرد وابستگی‌هایش را از بین ببرد.

در آن زمان، ویلیام ضمن آماده شدن برای آزمون ورودی دانشگاه، راننده تاکسی نیز بود، بااین‌حال اغلب احساس می‌کرد سرشار از شادی است. بیش از یک بار پیش آمد که مسافران از او بپرسند: «چرا این‌قدر شادی؟» ویلیام گفت که می‌دانست این شادی نتیجۀ یافتن دافا و جلوه‌ای طبیعی از تغییرات درونی حاصل از تزکیه بود.

ویلیام در ادامه گفت: «این تجربیات همچنین کمکم کردند بفهمم که تزکیه نمی‌تواند صرفاً بر احساسات جسمی مبتنی باشد؛ بلکه مستلزم مطالعه فا، ارتقای خصوصیات اخلاقی و تغییر واقعی خود در تعاملات روزمره با دیگران است.» او در گذشته پاسخ پرسش‌هایش را در کتاب‌ها و تجربیات بیرونی جست‌وجو می‌کرد. پس از شروع تمرین فالون دافا، به بررسی افکار و رفتار خود و شناخت کاستی‌هایش پرداخت.

ویلیام این افتخار را داشت که در ۳اوت و ۲۶نوامبر۱۹۹۶، شخصاً در سخنرانی‌های استاد لی در سیدنی حضور یابد. ویلیام توضیح داد: «30 سال گذشته است و وقتی به مرور آن روزها می‌پردازم، آنچه بیش از همه به یاد دارم، صحنه خاصی نیست، بلکه عمق دافاست که استاد در سخنرانی‌هایشان نشان دادند و همچنین گفتار و رفتار طبیعی و آرام ایشان. استاد فرمودند که تزکیه ما باید با وضعیت مردم عادی مطابقت داشته باشد و این موضوع را به‌شکلی بسیار طبیعی به ما نشان دادند.»

ویلیام افزود: «پرسش‌ها هرقدر هم پیچیده یا دشوار به نظر برسند، استاد می‌توانند براساس فا پاسخی کامل ارائه دهند و این باعث می‌شود که کامل بودن و انسجام معنای درونی دافا را احساس کنم.» تجربه دیدار با استاد و شنیدن سخنرانی ایشان در 30 سال پیش، همچنان عمیقاً در حافظه‌اش نقش بسته است و پیوسته به او یادآوری می‌کند که فرصت تزکیه را گرامی بدارد.

ویلیام گفت: «از استاد به‌خاطر نجات نیک‌خواهانه‌شان و آوردن دافا به این جهان سپاسگزارم، زیرا این امکان را به من دادند که پس از سال‌ها جست‌وجوی دائو، مسیرم را پیدا کنم. اگرچه 30 سال گذشته است، به‌خوبی آگاهم که هنوز کاستی‌های زیادی دارم و باید همچنان کوشا باشم. این فرصت بی‌نظیر را که فقط یک بار در زندگی پیش می‌آید، گرامی خواهم داشت. تنها با تمام تلاش خود می‌توانم شایسته نیک‌خواهی و انتظارات استاد باشم.»

مهندس: صحنه‌ای بسیار زیبا

یی در سال ۱۹۸۴ در رشته اتوماسیون برق فارغ‌التحصیل شد و پیش از رفتن به استرالیا برای ادامه تحصیل، در دانشگاه تدریس می‌کرد. او در سال ۱۹۹۵ مدرک کارشناسی ارشد مهندسی برق را از دانشگاه نیو ساوت ولز دریافت کرد.

در اواخر سال ۱۹۹۵، یکی از دوستانِ یی فالون دافا را به او معرفی کرد. در آن زمان، یی متوجه شد که افراد زیادی در چین فالون دافا را تمرین می‌کنند و دوستش یک نسخه از کتاب جوآن فالون را نیز به او داد.

خانم یی گه‌گاه جوآن فالون را می‌خواند و ویدئوهای سخنرانی‌های استاد را نیز تماشا می‌کرد، اما واقعاً تزکیه نمی‌کرد.

یی به خاطر دارد: «یکی از دلایلش این بود که پسرم خیلی کوچک بود و درحالی‌که شوهرم کار می‌کرد، من باید از پسرم مراقبت می‌کردم و کارهای خانه را انجام می‌دادم. بنابراین وقت نداشتم با تمرکز و جدیت جوآن فالون را بخوانم. دلیل دیگر این بود که هیچ شناختی از فرهنگ سنتی چین و تزکیه نداشتم و درباره بودیسم، تائوئیسم و خدایان حتی کمتر می‌دانستم.»

بعدازظهر ۱اوت۱۹۹۶، دوست یی به او گفت که استاد لی قرار است به سیدنی بیایند و از او خواست که با ماشین وی را به فرودگاه برساند تا به استقبال استاد بروند. یی گفت: «نمی‌دانستم به چه دلیل، اما خیلی احساس شادی داشتم و پذیرفتم که همراه او برای استقبال از استاد بروم.»

لحظه‌ای که یی 30 سال پیش برای نخستین بار استاد لی را دید، خاطره‌ای ارزشمند برای اوست: «صحنه زیبای عصر ۲اوت را که وارد ترمینال فرودگاه سیدنی شدیم، هرگز فراموش نمی‌کنم. استاد دسته‌گل زیبایی در دست داشتند. همراه هم‌تمرین‌کنندگان، به‌سمت ترمینال فرودگاه، نزدیک خروجی، رفتیم. استاد جوان، قدبلند، مهربان و خوش‌برخورد بودند. قلبم سرشار از شادی و شعف بود و احساس می‌کردم همه‌چیز زیبا و صلح‌آمیز است.»

«هنگام ترک فرودگاه، استاد با چند نفر دست دادند. آن زمان هنوز آداب این کار را نمی‌دانستم و درحالی‌که پسر یک‌ساله‌ام را در آغوش داشتم، جلو رفتم تا با ایشان دست بدهم و گفتم: "سلام استاد!" این کار باعث خجالت تمرین‌کنندگانی شد که برای استقبال از استاد آمده بودند، زیرا هیچ‌کدام مرا نمی‌شناختند. استاد لبخند زدند و با من دست دادند. سرشار از شادی شدم و هیجان زیادی داشتم. پیش از آن، هرگز کسی را "استاد" خطاب نکرده بودم. استاد را تا سالن انتظار همراهی کردیم و پس از اینکه ایشان سوار اتومبیل شدند، با بی‌میلی آنجا را ترک کردیم.»

در ۳اوت۱۹۹۶، یی و خانواده‌اش در نخستین سخنرانی استاد در سیدنی شرکت کردند. او گفت: «در آن زمان، تزکیه را درک نمی‌کردم، اما سخنرانی‌های استاد مانند آهن‌ربا مرا جذب می‌کرد. تک‌تک کلماتشان قلبم را تحت تأثیر قرار می‌داد. انگار چیزهای زیادی از من برداشته می‌شد. اصول بسیاری را درک کردم که پیش‌تر هرگز درباره آن‌ها نشنیده بودم. فقط می‌خواستم گوش بدهم و حتی یک کلمه را هم از دست ندهم.»

«روز ۳اوت۱۹۹۶ را که برای نخستین بار در سیدنی به سخنرانی استاد گوش دادم، به یاد دارم، زیرا در آن روز بود که واقعاً تزکیه را آغاز کردم.»

عکس گرفتن استاد با همه نیز یکی از خاطرات فراموش‌نشدنی یی است: «استاد در طول سخنرانی‌شان استراحت کوتاهی کردند. بسیاری از تمرین‌کنندگان دور ایشان جمع شدند تا عکس بگیرند. من هم می‌خواستم با استاد عکس بگیرم، اما فرصتی پیدا نکردم. پس از پایان سخنرانی استاد، سر جایمان نشستیم تا ایشان ابتدا بروند. وقتی بلند شدیم که آنجا را ترک کنیم، با خودم فکر کردم که هنوز فرصتی برای دیدن ایشان خواهم داشت. بنابراین خانواده‌ام را صدا زدم و با عجله به طبقه پایین رفتم. وقتی به پایین رسیدیم، دیدیم درِ جلو اتوموبیلی که قرار بود استاد سوار آن شوند، از قبل باز بود. ایشان در فاصله حدود ۳۰ تا ۵۰متری ما آماده سوار شدن به اتومبیل بودند. نتوانستم جلو خودم را بگیرم و فریاد زدم: «استاد، یک لحظه صبر کنید!»

«ایشان به ما نگاه کردند و سوار اتومبیل نشدند. به‌سرعت به‌سمت ایشان دویدم و گفتم: «استاد، می‌خواهیم با شما عکس بگیریم.» ایشان با مهربانی از من خواستند همه را صدا کنم تا یک عکس دسته‌جمعی بگیریم. بنابراین با هیجان برگشتم و به سایر تمرین‌کنندگانی که در سخنرانی حضور داشتند، خبر دادم.

«استاد از همه خواستند که مرتب بایستند و به این ترتیب، عکس ارزشمندی از نخستین باری که فا را در سیدنی اشاعه دادند، برای ما مریدان دافا در استرالیا به یادگار گذاشتند.»

یی همچنین در دومین سخنرانی استاد در سیدنی، در ۲۶نوامبر۱۹۹۶، حضور داشت. او به خاطر دارد: «فقط با دقت به تک‌تک کلماتِ آموزه‌های ایشان گوش می‌دادم و می‌خواستم آن‌ها را در قلبم جای دهم. این احساس و حالت را نمی‌توان با کلمات توصیف کرد. در آن زمان، به ارزشمندی تزکیه پی بردم و قلبم سرشار از شادی، شعف و قدردانی بود.»

پس از اینکه یی تمرین فالون دافا را آغاز کرد، ازنظر جسمی و ذهنی از آن بهره‌مند شد و روابط خانوادگی‌‌اش هماهنگ‌تر شد. والدین شوهرش نیز تمرین فالون دافا را آغاز کردند.

در سی‌اُمین سالگرد نخستین سخنرانی استاد درباره فا در سیدنی، یی گفت: «کلمات به‌سختی می‌توانند قدردانی مرا از استاد بیان کنند. در این دنیای پر از عدم قطعیت، فقط می‌توانم همچنان کوشا باشم و خود را با دافا همگون کنم تا شایسته نجات نیک‌خواهانه استاد باشم.»