(Minghui.org) درود بر استاد محترم! درود بر همتمرینکنندگان!
بسیار خوشحالم که این فرصت را دارم تا تجربیات تزکیهام را با شما در میان بگذارم. وقتی به سفر تزکیهام نگاه میکنم، به یاد میآورم که هم سختی و سردرگمی را تجربه کردهام و هم شادیِ غلبه بر وابستگیها و دستیابی به درک عمیقتری از فا را. هر بار که در میان اختلافات و آزمونها، به کاستیهایم پی میبرم و مطابق با فا دوباره خودم را بررسی میکنم و تغییر میدهم، بیشتر درمییابم که این فرصت تزکیه چقدر ارزشمند است.
مایلم تجربیات تزکیهام را در سه زمینه با شما در میان بگذارم.
بخش اول: نگاه حقیقی به درون، هنگام بروز مشکلات
آزمونهای تزکیه اغلب در مسائل کوچک روزمرهای پیش میآیند که با آنها روبهرو میشویم. وقتی مشکلی پیش میآید، اینکه بتوانم خودم را تزکیهکننده بدانم، احساساتم را کنار بگذارم و به درون نگاه کنم، جنبهای است که باید همچنان در آن تزکیه کنم.
یک بار برای شرکت در فعالیتی گروهی، باید مسافت بسیار زیادی را طی میکردم. به یکی از همتمرینکنندگان پیام دادم و پرسیدم که آیا کسی در ماشینش، صندلی خالی دارد تا با آن شخص بروم. او پاسخ داد که خودش هم با ماشین شخص دیگری میرود. سپس گفت که در برخوردم با دیگران، گاهی از آنها انتقاد میکنم و از آنها توقعاتی دارم، اما وقتی خودم نمیتوانم همان معیارها را رعایت کنم، به مشکلات دیگران اشاره میکنم. همچنین گفت که در برخوردهایم، تا حدی تحکمآمیز رفتار میکنم.
از خواندن این پیام خیلی معذب شدم. با خودم فکر کردم فقط پرسیدم که آیا جای خالی در ماشینی هست. چرا صحبت به شخصیت من کشیده شد؟ از طرفی، معمولاً با این تمرینکننده خیلی خوب کنار میآمدم. پس چرا چنین برداشتی از من داشت؟ اولین واکنشم این بود که ناراحت و کمی سردرگم شدم.
کمکم آرام شدم و به یاد آوردم که تزکیهکنندهام و هنگام بروز اختلاف باید ابتدا به درون نگاه کنم. از خودم پرسیدم آیا گاهی در صحبت با همتمرینکنندگان، بیملاحظهام؟ آیا گاهی با این تصور که نیتم خوب است، به احساسات دیگران بیتوجهی میکنم؟ تذکر او فرصتی به من داد تا دوباره خودم را بررسی کنم.
بهتدریج دریافتم که برداشت دیگران از من، مهمترین مسئله نیست. مهم این است که ببینم آیا واقعاً این کاستیها را دارم. اگر دارم، باید خودم را تغییر دهم، نه اینکه هر بار کسی به یکی از نقاط ضعفم اشاره میکند، احساس کنم در حقم بیانصافی شده و فوراً از خودم دفاع کنم. حتی اگر در همان لحظه نتوانم حرف طرف مقابل را کاملاً درک کنم، میتوانم ابتدا احساساتم را کنار بگذارم و سپس فکر کنم که در چه زمینهای، باید خودم را بهبود ببخشم.
بنابراین پاسخ دادم: «ممنون که این موضوع را به من یادآوری کردی. از این به بعد، به آن توجه میکنم.» پس از فرستادن پیام، واقعاً احساس آرامش بیشتری کردم. متوجه شدم وقتی دیگر تمام فکرم این نبود که رفتارم را توضیح دهم و درعوض آماده شدم تا تذکر را بپذیرم و درباره کاستیهایم تأمل کنم، حالتم تغییر کرد. البته پذیرش تذکر نباید فقط در حد حرف بماند. لازم بود در برخوردهای روزمره، به گفتار و رفتارم توجه کنم و واقعاً خودم را تغییر دهم.
با مطالعه فا دریافتهام که هنگام بروز اختلاف، نباید فقط به این توجه کنم که دیگران با من چگونه رفتار میکنند. باید بررسی کنم که آیا قلبم تحت تأثیر قرار گرفته است. وقتی حرفی میشنوم که خوشایندم نیست، آیا بیدرنگ میخواهم از خودم دفاع کنم؟ آیا میخواهم دیگران فقط خوبیهایم را ببینند، درحالیکه حاضر نیستم با کاستیهایم روبهرو شوم؟
دریافتم که وقتی مشکلی پیش میآید، اولین فکر یک تزکیهکننده نباید این باشد که «چرا این شخص با من اینطور رفتار میکند؟» باید از خودم بپرسم در چه زمینهای خوب عمل نکردهام. نگاه به درون صرفاً به حرف نیست. یعنی هنگام بروز اختلاف، واقعاً خودم را کنار بگذارم، کاستیهای افکار و رفتارم را بررسی کنم و در برخوردهای بعدی بهتدریج آنها را اصلاح کنم. تنها در این صورت است که اختلافات میتوانند به فرصتهایی برای رشد تبدیل شوند.
بخش دوم: حفظ افکار درست در میان محنتها
در طول این سالها، چند بار بهطور غیرمنتظره به زمین افتادهام. این آزمونهای ناگهانی تأثیر عمیقی بر من گذاشتند. هر بار که به آنچه رخ داد فکر میکنم، بابت محافظت نیکخواهانه استاد عمیقاً سپاسگزار میشوم. این تجربیات همچنین مرا بر آن داشتند که درباره جنبههایی از تزکیهام که هنوز باید بهبود یابند، تأمل کنم.
نخستین بار وقتی بود که پس از کار، با دوچرخه به خانه برمیگشتم. در سرازیری، هنگام پیچیدن، ناگهان به جلو روی زمین افتادم. همهچیز خیلی سریع اتفاق افتاد و اولین فکرم این بود که «من تزکیهکنندهام. حالم خوب است.»
وقتی بلند شدم، دیدم دوچرخهام پشت سرم روی زمین افتاده است. زانوهایم کبود شده بود و وقتی سرم به زمین خورد، صدای برخوردش را شنیدم، اما متوجه چیز غیرعادی دیگری نشدم. بنابراین دوچرخهام را برداشتم و با آن به خانه برگشتم. این حادثه به من نشان داد که یک اتفاق ممکن است چقدر ناگهانی رخ دهد. همچنین باعث شد دراینباره تأمل کنم: آیا در زندگی روزمرهام، مواردی هست که باید بیشتر به آنها توجه کنم و بهبودشان ببخشم.
دفعه بعد، سه سال پیش بود. بهتنهایی در محلهای مسکونی، مطالب روشنگری حقیقت را توزیع میکردم. هوا گرم بود و مدت زیادی پیادهروی کرده بودم. با اینکه احساس خستگی میکردم، از فکر اینکه مردم بهزودی این مطالب را میخوانند و از حقیقت آگاه میشوند، خوشحال بودم. به خودم دلگرمی میدادم که ادامه دهم.
وقتی در خیابان برگشتم تا به پشت سرم نگاه کنم، با صورت به زمین افتادم. احساس کردم گویی نیرویی از پشت هلم داده بود. ذهنم روشن بود و با خودم فکر کردم: «من مرید دافا هستم! حالم خوب است!»
فوراً بلند شدم و دیدم پوست دست چپم خراشیده شده و خون میآید. به صورتم دست زدم تا مطمئن شوم آسیب ندیده است. بار دیگر برای محافظت استاد سپاسگزار شدم.
سومین بار اوایل امسال بود. دور از خانه بودم و آماده میشدم به فرودگاه بروم. زمین پوشیده از برف بود. پایم لیز خورد و به پشت افتادم. دو تمرینکنندهای که کنارم بودند، جا خوردند. بلافاصله این فکر را فرستادم: «من تزکیهکنندهام! حالم خوب است!» آنها کمکم کردند بلند شوم و با نگرانی حالم را پرسیدند. پاسخ دادم: «حالم خوب است!»
با مرور این سه تجربه، دریافتهام که هنگام وقوع اتفاقی غیرمنتظره، نخستین فکر چقدر اهمیت دارد. «من تزکیهکنندهام! حالم خوب است!» هر بار که بهسلامت از این آزمونها گذشتم، برای محافظت نیکخواهانه استاد سپاسگزار شدم. به خودم یادآوری میکنم که بهدلیل باورم به محافظت استاد، نباید معیارهایی را که برای خودم دارم پایین بیاورم. همینطور نباید صبر کنم تا اتفاقی بیفتد و بعد به بررسی خودم بپردازم.
این تجربیات باعث شدند از خودم بپرسم که آیا هنوز جنبههای زیادی هست که در آنها بهخوبی تزکیه نکردهام و آیا در تزکیه روزمرهام کوتاهی کردهام. در تزکیه نباید به شانس تکیه کنم یا صرفاً به این دلیل که اتفاقی تصادفی به نظر میرسد، از بررسی عمیق کاستیهایم غافل شوم. از این پس باید بهعنوان یک تزکیهکننده معیارهای بالاتری برای خودم داشته باشم، به افکار و رفتارم در زندگی روزمره توجه کنم، بهموقع کاستیهایم را تشخیص دهم، پیوسته خودم را بهبود بخشم و مسیر تزکیهام را در دوره اصلاح فا بهخوبی طی کنم.
بخش سوم: تقویت اعتمادم به توانایی خود در نجات مردم با غلبه بر تصورات بشری
من از سال ۲۰۰۰، بهطور مستمر در محلی ثابت در مرکز شهر، به روشنگری حقیقت برای مردم پرداختهام. در طول این سالها به مشارکت در این پروژه ادامه دادهام، اما بهتدریج متوجه شدم که همیشه شور و اشتیاق روزهای اول را ندارم. گاهی فقط وقتی زمان فعالیت میرسید، از خانه بیرون میرفتم و کارهایم را از روی عادت انجام میدادم و حتی تا حدی نسبت به آنها بیحس میشدم. گاهی پیش از بیرون رفتن، احساس تنهایی و خستگی میکردم یا حتی دلم نمیخواست بروم.
اما همین که به محل میرسیدم و میدیدم مردم با اشتیاق مطالبمان را میپذیرند، از حقیقت آگاه میشوند یا پس از درک واقعیتها، حمایتشان را ابراز میکنند، وضعیت ذهنیام تغییر میکرد. احساس میکردم آمدن در آن روز ارزشش را داشته است و شور و اشتیاق اولیهام را دوباره پیدا میکردم.
این موضوع مرا به فکر فرو برد. چرا پس از اینهمه سال، هنوز گاهی بیحس میشدم یا حتی دلم نمیخواست از خانه بیرون بروم؟ فهمیدم که این حالت به تنبلی و میل به راحتی مربوط بود. وقتی به کارهای روزمره عادت میکنیم، بهراحتی ممکن است استمرار در انجام آنها را امری بدیهی بدانیم و فراموش کنیم که باید هر فرصت برای نجات مردم را گرامی بداریم.
دریافتم که تزکیه صرفاً انجام ماشینی کارها نیست. باید همیشه افکار درست را حفظ کنم و به یاد داشته باشم که چرا به محل روشنگری حقیقت میروم. حتی اگر در آن روز، فقط یک نفر مطالبمان را بگیرد و از حقیقت آگاه شود، بازهم ارزش دارد که از صمیم قلب تلاش کنم. وقتی میتوانم بر تنبلی و میل به راحتی غلبه کنم و با جدیت برای شرکت در فعالیت بیرون بروم، اعتمادم به توانایی خود در نجات مردم بیشتر میشود.
اما در ادامه مشارکتم، با آزمون دیگری روبهرو شدم. چون نمیتوانستم انگلیسی صحبت کنم، اغلب وقتی مردم سؤالی میپرسیدند، نمیتوانستم پاسخ دهم یا توضیحی بدهم. این موضوع خیلی آزارم میداد. حتی از خودم میپرسیدم آیا برای ادامه فعالیت در آن محل مناسب هستم و مدتی به فکر کنار کشیدن افتادم.
اما بعد به این فکر کردم که هر روز چه تعداد از مردم از آن محل عبور میکنند. اگر دیگر به آنجا نمیرفتم و تمرینکننده دیگری هم آنجا نبود، کسی در آن محل حضور نداشت و مردم فرصت کمتری برای دیدن مطالبمان و آگاهی از حقیقت داشتند. کنار گذاشتن این مسئولیت برایم دشوار بود.
مدام بین رفتن و ماندن مردد بودم. از یک سو نگران بودم که تواناییهایم محدود است. از سوی دیگر، نمیخواستم صرفاً بهدلیل روبهرو شدن با سختیها، این فرصت نجات دادن مردم را از دست بدهم.
کمکم آرام شدم و خودم را با فا سنجیدم. فهمیدم که مانع زبانی، واقعی بود، اما آنچه واقعاً مرا متزلزل میکرد، نگرانیها و ترسم از سختیها بود. اگر صرفاً به این دلیل که نمیتوانستم انگلیسی صحبت کنم، نتیجه میگرفتم که از عهده این کار برنمیآیم و باید کنار بکشم، وضعیت را با معیارهای یک فرد عادی میسنجیدم. کمکم فهمیدم که نباید بهدلیل وجود کارهایی که از عهدهشان برنمیآیم، همه کارهایی را که هنوز میتوانم بهخوبی انجام دهم، نادیده بگیرم.
بنابراین وقتی مردم میخواستند از حقیقت آگاه شوند، دیگر تمام توجهم را معطوف به این نمیکردم که نمیتوانم کلامی توضیح بدهم و به هر شکلی که از دستم برمیآمد، برای کمک به آنها تمام تلاشم را میکردم. مطالب را به دستشان میدادم، تشویقشان میکردم که آنها را با دقت بخوانند و صادقانه میگفتم که نمیتوانم انگلیسی صحبت کنم.
درک و همراهی بسیاری از مردم مرا تحت تأثیر قرار داد. بعضیها دستی به شانهام میزدند و میگفتند اِشکالی ندارد و بعضی دیگر انگشت شستشان را به نشانه تأیید بالا میبردند. واکنشهای مهربانانه آنها به من نشان داد که حتی با تواناییهای محدودم، تا زمانی که در برابر سختیها عقبنشینی نکنم، هنوز میتوانم نهایت تلاشم را بکنم. این تجربه همچنین باعث شد از خودم بپرسم که آیا عادت دارم ابتدا به کارهایی فکر کنم که از عهدهشان برنمیآیم و از کارهایی که هنوز میتوانم برای کمک انجام دهم، غافل شوم.
در همان دوره که برای غلبه بر مانع زبانی تلاش میکردم، در روشنگری حقیقت، با آزمونهای دیگری هم روبهرو شدم. بعضی از چینیها مطالب را میگرفتند و درحالیکه دور میشدند، آنها را پاره میکردند. بعضی دیگر با حالتی خصمانه به من خیره میشدند و حتی حرفهای تهدیدآمیز میزدند. در چنین موقعیتهایی گاهی میترسیدم و مضطرب میشدم و حتی به فکر عقبنشینی میافتادم.
اما با ادامه مطالعه فا و سنجیدن خودم با آن، بهتدریج دریافتم که نباید بگذارم رفتار کسی، نگاهی خصمانه یا چند حرف تهدیدآمیز مرا متزلزل کند. آنچه واقعاً باید با آن روبهرو میشدم و بر آن غلبه میکردم، ترسی بود که در چنین موقعیتهایی، در درونم پدید میآمد. وقتی به افراد زیادی فکر میکردم که هنوز لازم بود از حقیقت آگاه شوند، به خودم یادآوری میکردم که فراموش نکنم از ابتدا چرا به محل روشنگری حقیقت آمده بودم و بهدلیل فشار یا مداخله موقت کنار نکشم.
با مرور این سالها دریافتم که در ظاهر داشتم بر مشکلات در انجام فعالیتها غلبه میکردم، اما درواقع با وابستگیهای خودم هم روبهرو میشدم و آنها را از بین میبردم. از تنبلی و طلب راحتی در ابتدا گرفته تا تردید بهدلیل مانع زبانی و سپس ترس در برابر برخوردهای خصمانه، هر موقعیت جنبههایی را آشکار کرد که هنوز در آنها به رشد نیاز داشتم. تنها با نگاه مداوم به درون، هنگام بروز مشکلات است که میتوانم بهتدریج بر موانع درونیام غلبه کنم و در کار نجات مردم استوارتر شوم.
استاد بیان کردند:
«به اشتباه فکر نکنید که وقتی در روشنگری حقایق کمک کردهاید، در فعالیتهای دافا شرکت کردهاید یا در پروژههای دافا مشارکت داشتهاید، کاری برای دافا یا برای استاد انجام دادهاید. اینها شیوههایی هستند که استاد به شما ارائه کرده تا همدیگر را نجات دهید و به هم کمک کنید، با همدیگر مردم دنیا را نجات دهید و همزمان خودتان را نجات دهید؛ بنابراین در طول این روزهای پایانی موجودات میتوانند کمک کنند همدیگر را نجات دهند. شما این کارها را برای دافا انجام نمیدهید.» («از خطر دوری کنید»)
آموزه استاد به من کمک کرد روشنتر درک کنم که مشارکت در پروژههای نجات مردم، به این معنا نیست که خودم را بهخوبی تزکیه کردهام. درحین نجات مردم، باید پیوسته وابستگیهایم را از بین ببرم و در میان سختیها و آزمونها خودم را بهبود ببخشم. پایداری در انجام کارها مهم است، اما باید در سراسر این روند، واقعاً خودم را تزکیه کنم و تمام توجهم فقط به این نباشد که چقدر کار انجام دادهام.
وقتی به تزکیهام در طول این سالها نگاه میکنم، میبینم که در رویارویی با اختلافات و سختیها، هنوز جای بهبود دارم. از این پس، فرصتهای تزکیهای را که استاد به من عطا کردهاند بیشتر گرامی میدارم، پیوسته خودم را برطبق فا اصلاح میکنم، در کار نجات مردم استوار میمانم و استاد را که نیکخواهانه سختیهای بسیاری برای نجات ما تحمل کردهاند، ناامید نمیکنم.
آنچه در بالا بیان کردم، درک محدودم در سطح کنونیام است. لطفاً اگر موردی با فا مطابقت ندارد، به آن اشاره کنید.
سپاسگزارم استاد! سپاسگزارم همتمرینکنندگان!
(ارائهشده در کنفرانس فای استرالیا در سال ۲۰۲۶)
کپیرایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.