(Minghui.org) کنفرانس تبادل تجربه تزکیه فالون دافا در مالزی، در ۱۵نوامبر۲۰۲۶ ،در هتل کریستال کراون در پتالینگ جایا برگزار شد. تمرین‌کنندگانی از سراسر مالزی و همچنین هنگ‌کنگ، سنگاپور و ویتنام، در این کنفرانس شرکت کردند.

19 تمرین‌کننده با تکیه بر تجربیات خود در تزکیه، درک‌ها و تأملاتشان را درباره مطالعه فا، تزکیه قلبشان، رها کردن وابستگی‌ها و تلاش‌هایشان برای اعتباربخشی به فا و روشنگری حقیقت به‌منظور نجات موجودات ذی‌شعور به اشتراک گذاشتند. بسیاری از تمرین‌کنندگان حاضر در میان مخاطبان، تحت تأثیر تجربیات آن‌ها قرار گرفتند و اشک از چشمانشان جاری شد.

کنفرانس تبادل تجربه تزکیه فالون دافا در ۱۵نوامبر۲۰۲۶ در پتالینگ جایا برگزار شد. (Minghui.org)

از نوجوانی کم‌تجربه تا تزکیه‌ بالغانه

شین، دانشجوی سال اول دانشگاه از ایالت صباح، در خانواده‌ای تمرین‌کننده متولد شد. او از کودکی همراه بزرگسالان کتاب جوآن فالون را می‌خواند. اما در آن زمان، صرفاً «مانند راهب کوچکی بود که متون مقدس را ازبر می‌خواند» و اصول فا را حقیقتاً درک نمی‌کرد. تا اینکه با شیوع همه‌گیری کووید در سال ۲۰۲۰، اتفاقی باعث بیداری و آگاهی‌اش شد. او کم‌کم به‌طور واقعی فا و اهمیت تزکیه را درک کرد. آن اتفاق باعث شد آگاهانه و با انگیزه‌ای درونی، مسیر تمرین و تزکیه را در پیش بگیرد.

شین در حدود ۱۳سالگی، با تشویق خاله مادرش که او نیز تمرین‌کننده بود، در پروژه‌ای شرکت کرد که شامل تماس تلفنی با مردم چین و توصیه به آن‌ها برای قطع ارتباط با حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) و سازمان‌های وابسته به آن بود. او هر روز با ۱۵ نفر تماس می‌گرفت. در ابتدا، بسیاری از افرادی که به تماس‌ها پاسخ می‌دادند، نه‌تنها حاضر نبودند گوش دهند، بلکه با توهین و ناسزا پاسخ می‌دادند. در مقطعی، او چنان ترسیده بود که از ادامه تماس‌ها واهمه داشت. اما، با تشویق هم‌تمرین‌کنندگان و مطالعه مستمر فا، استقامت کرد. پس از چند ماه، کم‌کم برخی افراد به توضیحات کاملش گوش کردند و بعضی نیز پس از آگاهی از حقایق، از او تشکر کردند. این تجربیات کمکش کرد که دریابد نجات موجودات ذی‌شعور، کاری حقیقتاً مقدس است.

شین علاوه‌بر برقراری تماس‌های تلفنی، ازطریق فیس‌بوک نیز با همکلاسی‌ها و دوستانش درباره فالون دافا صحبت می‌کند. یکی از همکلاسی‌هایش که می‌دید او مرتب چنین مطالبی را منتشر می‌کند، با کنجکاوی پرسید: «می‌بینم که هر روز درباره این موضوع مطلب منتشر می‌کنی. فالون دافا دقیقاً چیست؟» شین از این فرصت استفاده کرد و این روش معنوی را به همکلاسی‌اش معرفی کرد.

او به یاد آورد که یکی از همکلاسی‌هایش پس از شنیدن توضیحاتش، با تعجب گفت: «پس ماجرا این‌طور است! اصلاً نمی‌دانستم چنین اتفاقاتی واقعاً رخ داده است. خیلی ممنون که مرا آگاه کردی.» دیدن اینکه همکلاسی‌اش حقیقت دافا را درک کرد، احساس رضایت عمیقی به شین بخشید و عزم او را برای کمک به افراد بیشتری در آگاهی از حقیقت، راسخ‌تر کرد.

جست‌وجوی پاسخ پرسش‌های زندگی: تمرین‌کننده‌ای جدید مسیرش را آغاز می‌کند

لیائو یانی، اهل ایالت جوهور، در نوامبر۲۰۲۵ تمرین فالون دافا را آغاز کرد و اکنون فقط یک سال از آن زمان می‌گذرد. او از کودکی ازطریق مادرش با آموزه‌های بودایی آشنا شده بود. بعدها به‌مدت ۳۰ سال در کوالالامپور زندگی کرد و در جست‌وجوی پاسخ پرسش‌هایش درباره زندگی، به بررسی ادیان گوناگون، مطالعات متافیزیکی و روان‌شناسی پرداخت.

او بارها با دافا مواجه شده بود؛ گاهی تمرین‌کنندگانی را می‌دید که در پارکی در کوالالامپور، تمرینات را انجام می‌دادند و گاهی در خیابان‌های هنگ‌کنگ، با تمرین‌کنندگانی روبه‌رو می‌شد که حقیقت را روشن می‌کردند. بااین‌حال، تحت تأثیر تبلیغات ح.ک.چ، درباره دافا دچار سوءتفاهم و پیش‌داوری شده بود و صرفاً با تکان دادن مؤدبانه سر و لبخندی از کنار آن‌ها می‌گذشت. در سال ۲۰۲۵، هنگامی که اخبار مربوط به یکی از چهره‌های مشهور چینی را دنبال می‌کرد، برای نخستین بار درباره برداشت اجباری اعضای بدن تمرین‌کنندگان درقیدحیات فالون دافا با مجوز حکومت ح.ک.چ و آزار و شکنجه گسترده‌تر آن‌ها آگاه شد. این موضوع عمیقاً او را تکان داد و باعث شد در درکش از خوبی و بدی و همچنین هدف اصلی وجود انسان بودن تجدیدنظر کند.

او گفت شاید به این دلیل که مدت‌ها در جست‌وجوی پاسخ بود، وقتی برای نخستین بار به محل تمرین در کوه لامباک در کلوانگ رفت، همه‌چیز برایش طبیعی به نظر می‌رسید. او به یاد آورد: «به خاطر دارم اولین بار که تمرین‌کنندگان را در آنجا دیدم، تقریباً ناخودآگاه به‌سمتشان رفتم تا بپرسم: "فالون دافا دقیقاً چیست؟" از آن روز به بعد، از یک ناظر به تمرین‌کننده تبدیل شدم؛ از کنجکاوی به تمرین تزکیه رسیدم و از تحت تأثیر قرار گرفتن به استواری.»

رها کردن ترس، تزکیه نیک‌خواهی و قدم پیش گذاشتن برای اعتباربخشی به فا

لیو می‌چون، اهل کوالالامپور، در سال ۲۰۲۴ با مشکلات جسمی مواجه شد. هنگامی که در خانه، دوران بهبودی را می‌گذراند، تمرین‌کنندگان به او نشان دادند که چگونه در جلسات آنلاین مطالعه فا شرکت کند. او ازطریق مطالعه آموزه‌ها دریافت که باید برای اعتباربخشی به فا به مکان‌های گردشگری برود. حتی اگر نمی‌توانست برای دیگران حقیقت را روشن کند، دست‌کم می‌توانست در انجام تمرینات یا فرستادن افکار درست مشارکت کند.

اما، با سیستم اتوبوس‌رانی و مترو آشنا نبود و نمی‌دانست چگونه به این مکان‌ها برود. تصمیم گرفت مشکلاتش را آشکارا مطرح کند و از تمرین‌کنندگان راهنمایی بخواهد. سرانجام، با کمک‌های مکرر و صبورانه آن‌ها، یاد گرفت چگونه این مسیر را طی کند. در این روند توانست بخش زیادی از ترسش را نیز کنار بگذارد. او قبلاً مقابل خانه خودش با یک دوچرخه برقی تصادف کرده بود و از آن زمان، مدت‌ها از عبور از خیابان در ساعات اولیه صبح وحشت داشت. برای پیوستن به تمرین‌کنندگان در انجام تمرینات، باید سوار اتوبوس ساعت ۶:۳۰ صبح می‌شد؛ بنابراین تصمیم گرفت بر این ترس غلبه کند. دو بار اول که از خانه بیرون رفت، چراغ‌های خیابان خراب بودند و اطراف در تاریکی فرو رفته بود. بار سوم متوجه شد که چراغ‌های خیابان روشن هستند و این را نشانه‌ای از تشویق استاد دانست.

او دیگر صبح‌ها هنگام عبور از خیابان احساس ترس نمی‌کند. گاهی حتی هنگام راه رفتن، مقاله «درباره دافا» را ازبر می‌خواند یا ترانه‌هایی را که تمرین‌کنندگان ساخته‌اند، می‌خواند.

او همچنین درباره ترس و پیش‌داوری خود نسبت به گردشگران چینی صحبت کرد. بیش از ده سال پیش تلاش کرده بود مطالب اطلاع‌رسانی را میان گروهی از گردشگران چینی که سوار اتوبوس بودند، توزیع کند. آن‌ها نه‌تنها از پذیرفتن مطالب خودداری کردند، بلکه همگی هم‌زمان بر سر او فریاد زدند و او کاملاً مات و مبهوت ماند. از آن زمان، چینی‌ها را افرادی پرسروصدا، پرخاشگر و بی‌ادب می‌دانست و درنتیجه ترجیح می‌داد از آن‌ها دوری کند. او دریافت که این نگرش ناشی از پیش‌داوری است، درحالی‌که استاد به تمرین‌کنندگان می‌آموزند هنگام نجات مردم هیچ پیش‌داوری‌ای نداشته باشند، بلکه با نیک‌خواهی رفتار کنند.

او اشاره کرد که اگرچه هنوز در مکان‌های گردشگری، با افراد بی‌ادب یا افرادی که دیگران را به تمسخر می‌گیرند روبه‌رو می‌شود، وضعیت ذهنی‌اش تغییر کرده است. اکنون وقتی با گردشگران مواجه می‌شود، گاهی چنان احساس عمیقی از ارزش قائل شدن برای آن‌ها و اهمیت دادن به آن‌ها دارد که «اشک در چشمانش حلقه می‌زند.»

شناسایی وابستگی‌های بنیادی و اصلاح پایه و اساس تزکیه

گائو رون‌پینگ، تمرین‌کننده‌ای جوان، در محیطی پرورش یافت که تزکیه بخشی از زندگی روزمره بود. او با مرور مسیر خود گفت که اگرچه گاهی کوشا بود، بعضی وقت‌ها گرفتار وابستگی‌هایش می‌شد، در شیوه زندگی جامعه مردم عادی غرق می‌شد و نمی‌توانست سه کار را به‌خوبی انجام دهد.

در مارس امسال، پس از خواندن مقاله‌ تبادل تجربه یکی از تمرین‌کنندگان، ناگهان به درک تازه‌ای رسید. او با درک اینکه چقدر زمان کم و ارزشمند است، تصمیم گرفت حتی لحظه دیگری از وقت ارزشمند تزکیه را هدر ندهد. درست روز بعد، شروع به برقراری تماس‌های تلفنی برای روشنگری حقیقت کرد. او گفت که اخیراً هنگام ازبرکردن مقاله استاد با عنوان «به‌سوی کمال»، به درک عمیق‌تری از وابستگی‌های بنیادی و پنهان خود رسیده است.

او قبلاً معتقد بود که هیچ وابستگی بنیادی‌ای ندارد. اما سرانجام دریافت که تزکیه‌اش همیشه مشروط بوده است؛ او ازطریق تمرین به‌دنبال برخورداری از موهبت و زندگی راحت بود و حتی دافا را پناهگاهی می‌دانست که می‌توانست صرفاً از آن منافع شخصی به دست آورد. او متوجه شد که ریشه این نگرش، ذهنیتی خودخواهانه و خودمحورانه است.

او هنگام خواندن شعر «به وضعیت اصلی» در هنگ ‌یین ۳، اشک ریخت. عظمت و نیک‌خواهی استاد عمیقاً او را تحت تأثیر قرار داد و به رنج‌های عظیمی اندیشید که استاد برای نجات موجودات ذی‌شعور متحمل شده‌اند. او با خود اندیشید که آیا هنوز دلیلی برای بهانه آوردن، به‌منظور استفاده نکردن از فرصت باقی‌مانده برای نجات موجودات ذی‌شعور دارد، یا آیا توجیهی برای سستی کردن یا دنبال زندگی راحت بودن باقی مانده است.

او تصمیم گرفت که از این پس، هرگونه فکر منفعت‌طلبانه یا ناشی از خودمحوری را کنار بگذارد، تک‌تک نیات و افکارش را تزکیه کند و از وقتش نهایت استفاده را برای نجات مردم ببرد تا شایسته نجات نیک‌خواهانه و پرزحمتی باشد که استاد به او ارزانی داشته‌اند.