(Minghui.org) من ۸۴ سال دارم و ۳۰ سال است که فالون دافا را تمرین می‌کنم. مایلم تجربیات تزکیه خودم و شوهرم را با شما در میان بگذارم.
مشاهده قدرت معجزه‌آسای فالون دافا
پیش از بازنشستگی، پزشک بودم. بیماری‌های بسیاری از مردم را درمان کرده بودم، اما پس از بازنشستگی، خودم به‌شدت بیمار شدم.
شوهرم، دان، قبلاً معلم بود. او خود را وقف پرورش دانش‌آموزان برجسته بسیاری کرده بود. یکی از آن‌ها، بعدها شهردار شد و دیگری رئیس دانشگاه. شاگردانش برایش احترام قائل بودند. پس از بازنشستگی، وضعیت سلامتی‌اش رو به وخامت گذاشت و مشخص شد سرطان دارد. من و عروسم که پرستار بود، تمام تلاشمان را برای درمانش به کار گرفتیم، اما فایده‌ای نداشت. او حاضر نبود برای برداشتن تومور، جراحی شود.
درحالی‌که همه اعضای خانواده ناامید شده بودند، شخصی کتابی به دان داد و گفت: «این کتابی آسمانی است. اگر پس از خواندنش، حالت بهتر یا بدتر شد، باید به خواندنش ادامه بدهی. اگر هیچ احساسی نداشتی، لطفاً کتاب را به من برگردان. این کتاب برایم یک گنج است.»
صبح روز بعد، 20 دقیقه پس از اینکه دان خواندن کتاب را آغاز کرد، مجبور شد با عجله به توالت برود. او گفت: «هرچه دفع شد، چرک و خون بود.» درحالی‌که به خواندن ادامه می‌داد، مرتب با عجله به توالت می‌رفت. او بعداً گفت: «طبق آنچه در کتاب خواندم، بدنم درحال پاکسازی است و با فالون دافا رابطه تقدیری دارم.» پس از اینکه خواندن کتاب را تمام کرد، دیگر مجبور نبود مرتب به توالت برود. صبح روز بعد خواست همراه همه صبحانه بخورد. پس از خواندن کتاب می‌توانست هرچه می‌خواست بخورد و دیگر غذایش به شیر و نان محدود نبود. چند روز بعد توانست راه برود، دوچرخه‌سواری کند و برای خرید مواد غذایی بیرون برود. مصرف داروهایش را کنار گذاشت. کتابی که خوانده بود، جوآن فالون بود.
چون پزشک بودم، هرگز به چی‌گونگ اعتقاد نداشتم. پس از مشاهده بهبودی معجزه‌آسای دان از سرطان، من هم تمرین را آغاز کردم. در یک کارگاه نُه‌روزه شرکت کردیم تا به سخنرانی‌های استاد لی گوش دهیم. عصرها پس از بازگشت به خانه، دچار اسهال می‌شدم. هر روز صبح تمرین‌ها را انجام می‌دادیم و خیلی زود بیماری‌هایم ناپدید شدند. جهان‌بینی هر دویمان از اساس تغییر کرد و فهمیدیم چگونه انسان‌های خوبی باشیم. درک کردیم که دستیابی به چنین آموزه عمیقی آسان نیست و شروع کردیم این روش فوق‌العاده را به خانواده و دوستانمان معرفی کنیم.
متأسفانه حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) در ژوئیه۱۹۹۹، آزار و شکنجه فالون دافا را آغاز کرد. تمرین‌کنندگان تمام تلاششان را به کار گرفتند تا برای کسانی که فریب دروغ‌های افترا‌آمیز ح.ک.چ درباره فالون دافا را خورده بودند، حقیقت را روشن کنند.
من و دان در ۱اکتبر۲۰۰۰، به میدان تیان‌آنمن در پکن رفتیم. حدود ساعت ۸ صبح، گروهی از مردم ظاهر شدند. آن‌ها کت‌های خود را درآوردند و پیراهن‌های زردشان نمایان شد. فریاد می‌زدند: «فالون دافا خوب است!» و «از استادمان اعاده حیثیت کنید!» رهگذران کم‌کم جمع شدند تا به دادخواهی آن‌ها گوش دهند. سپس چند اتوبوس پر از مأموران پلیسِ مسلح از راه رسیدند و آن تمرین‌کنندگان شجاع در میان تماشاگران و مأموران محاصره شدند.
تمرین‌کننده‌ای با صدای بلند گفت: «تمرین‌کنندگان حقیقی، بیایید کنار ما بایستید!» ما و سایر تمرین‌کنندگان به آن‌ها پیوستیم و همراهشان فریاد زدیم: «فالون دافا خوب است!» هنگامی که پلیس ما را به‌زور به داخل اتوبوس‌ها می‌کشید، همچنان فریاد می‌زدیم و به فا اعتبار می‌بخشیدیم.
بعداً به دو سال حبس در اردوگاه کار اجباری محکوم شدیم. چند ماه بعد، تمرین‌کننده‌ای را دیدم که به من گفت: «گل شکفته است.» نمی‌دانستم درباره کدام گل صحبت می‌کند. گفت: «غنچه گل روی جلد پشتی جوآن فالون به گل بزرگی تبدیل شده است.» (یادداشت مترجم: روی جلد پشتی نسخه چینی جوآن فالون، چاپ۱۹۹۴، تصویر غنچه گلی چاپ شده است.) پس از آزادی، به کتابم نگاه کردم و دیدم که غنچه واقعاً به یک گل نیلوفرآبی کاملاً شکفته تبدیل شده است. هیچ توضیح علمی‌ای برای این پدیده وجود نداشت و ایمانم به فالون دافا از همیشه محکم‌تر شد.
بازگشت به زادگاهم، برای روشنگری حقیقت
بیشتر بستگان، دوستان و بسیاری از شاگردان دان هنوز در زادگاهمان زندگی می‌کردند که از محل زندگی‌مان فاصله داشت. بدون خودرو، برایمان سخت بود که به آنجا برویم و حقایق آزار و شکنجه وحشیانه فالون دافا را به آن‌ها بگوییم. دان تصمیم گرفت خودرویی برقی بخرد. پس از اینکه آن را به خانه آورد، یکی از شاگردان سابقش که او نیز بازنشسته شده بود، رانندگی را به او یاد داد. دان طی چند ساعت یاد گرفت چگونه با آن کار کند. سپس فضای بازی پیدا کرد و به‌مدت هفت روز تمرینِ رانندگی کرد.
هفته‌ای یک بار به زادگاهمان می‌رفتیم. هر بار، ابتدا به فروشگاه‌های هدایای عروسی سر می‌زدیم و می‌پرسیدیم که آیا خانواده‌ای جشن عروسی دارد یا نه. اگر آن خانواده را می‌شناختیم، با هدیه‌ای به عروسی می‌رفتیم. پیش از شروع مراسم، ابتدا برای اعضای خانواده که می‌شناختیم و سپس برای مهمانان، حقیقت را روشن می‌کردیم. ابتدا من برای مهمانانِ دور یک میز توضیح می‌دادم که چرا باید از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شوند و چگونه این کار را انجام دهند. پس از پایان صحبت‌هایم، دان می‌پرسید که آیا کسی مایل است از این سازمان‌ها خارج شود. به هر کسی که موافقت می‌کرد، برگه کوچکی می‌داد که از قبل نام جدیدی رویش نوشته شده بود، و نام سازمان وابسته به ح.ک.چ را که آن شخص می‌خواست از آن خارج شود، روی برگه می‌نوشت. سپس سراغ میز بعدی می‌رفتیم و تا شروع مراسم عروسی، همین کار را تکرار می‌کردیم. پس از جشن، اگر کسی نزد ما می‌آمد و سؤالی می‌پرسید، پاسخش را می‌دادیم. در هر جشن عروسی می‌توانستیم به بیش از ۵۰ نفر کمک کنیم از ح.ک.چ خارج شوند. اگر جشن عروسی‌ای پیدا نمی‌کردیم که به آن برویم، خانه‌به‌خانه با مردم صحبت می‌کردیم. تا ساعت چهار بعدازظهر که آماده بازگشت به خانه می‌شدیم، معمولاً به بیش از ۵۰ نفر کمک کرده بودیم از ح.ک.چ خارج شوند.
درحالی‌که روشنگری حقیقت می‌کردیم، سه بار با خودرو دچار حادثه شدیم و هر بار توانستیم کمک بگیریم. یک بار در راه خانۀ یکی از شاگردان سابق دان، چرخ‌های عقب و شاسی خودرو روی پلی گیر کردند و چرخ‌های جلو در هوا معلق ماندند. دوچرخه‌سواری از آنجا می‌گذشت. نگاهی انداخت و گفت: «تنهایی نمی‌توانم کمک کنم؛ برای بلندکردنش چند نفر لازم است.» او به‌طور اتفاقی چند نفر را دید که زیر پل کار می‌کردند و گفت: «می‌روم از آن‌ها کمک بخواهم.» سریع 100 یوان به او دادم تا برای قدردانی، یک جعبه سیگار برایشان بخرد.
کمی بعد دوچرخه‌سوار با ده نفر و یک جعبه سیگار برگشت. آن‌ها خودرو را بلند کردند و از روی پل کنار بردند. به هر کدام یک پاکت سیگار رسید. درحالی‌که استراحت می‌کردند و سیگار می‌کشیدند، حقیقت را برایشان روشن کردم. دان به آن‌ها کمک کرد از سازمان‌های ح.ک.چ خارج شوند. به خانه شاگرد سابقش رسیدیم و حقیقت را برای او و خانواده‌اش روشن کردیم. هنگام رفتن، چند نفر مشغول نگاه‌کردن به خودرو ما بودند. با آن‌ها صحبت کردیم و به بیش از ده نفر کمک کردیم از ح.ک.چ خارج شوند.
بار دیگر، هنگام پیچیدن به روی پلی، پیچ تندی زدیم و یکی از چرخ‌های جلو از لبه سطح پل سُر خورد و بیرون رفت. تعادل خودرو به هم خورد و به‌راحتی ممکن بود از پل سقوط کند. با احتیاط از خودرو پیاده شدیم. رهگذران جمع شدند تا ببینند چه بر سر ما و خودرو آمده است. دان رفت تا از شهرکی نزدیک کمک بیاورد. من ماندم تا برای تماشاگران، حقیقت را روشن کنم. آن روز 16 نفر از ح.ک.چ خارج شدند. استاد از ما محافظت کردند تا سالم بمانیم و بتوانیم حقیقت را روشن کنیم.
یک بار برای کوتاه‌کردن مسیر، تصمیم گرفتیم به‌جای پل اصلی از پلی شناور عبور کنیم. پیش از ورود به پل شناور، تابلویی دیدیم که نشان می‌داد پل درحال تعمیر است. مجبور شدیم مسیرمان را عوض کنیم و از خاکریز برویم. پیش از رسیدن به پل اصلی، جاده بسیار لغزنده شد و چرخ سمت چپ از لبه خاکریز سُر خورد. خودرو کج شد، اما واژگون نشد. دان رفت تا خودرویی پیدا کند که خودروی ما را بالا بکشد. زن و شوهری سوار بر سه‌چرخه برای کمک توقف کردند. مرد گفت: «ممکن است خودرو هر لحظه واژگون شود. خیلی خطرناک است. طنابی همراهم دارم و می‌توانم آن را به درختی در طرف دیگر ببندم. این کار خودرویتان را ثابت نگه می‌دارد.» برای آن زوج، حقیقت را روشن کردم. دان خودرویی پیدا کرد که خودرو ما را به جاده اصلی کشید. سپس برای دو نفری که در آن خودرو بودند حقیقت را روشن کردم و برای تشکر 50 یوان به آن‌ها دادم. آن‌ها با خوشحالی رفتند. این حادثه فرصتی فراهم کرد تا به چهار نفر کمک کنم از ح.ک.چ خارج شوند.
درحالی‌که خودمان گرفتار مشکل بودیم، استاد از من و دان محافظت کردند تا بتوانیم مردم را نجات دهیم. تا زمانی که شهر در دوران همه‌گیری کووید قرنطینه شد، همچنان از خودرویمان استفاده می‌کردیم. طی پنج سال، ۲۰هزار کیلومتر پیمودیم و به تقریباً ۱۰هزار نفر کمک کردیم از ح.ک.چ خارج شوند. شوهرم خودرو را «یک ابزار فای عالی» می‌نامید و می‌گفت با اینکه دیگر از آن استفاده نمی‌کنیم، آن را به یادگار نگه می‌داریم.
ازبین‌بردن وابستگی به ترس
در سال ۲۰۰۰، به‌دلیل محکومیتمان به حبس در اردوگاه کار اجباری، پرداخت مستمری‌هایمان متوقف شد. اعتراض کردیم و از مسئولان خواستیم مبنای قانونی قطع مستمری‌هایمان را اعلام کنند. مأموران پلیس، کارکنان بخش امنیت داخلی و اعضای کمیته امور سیاسی و حقوقی به‌جای ارائه این اطلاعات، ما را تهدید کردند. روزی دو تمرین‌کننده به خانه‌مان آمدند. کمی پس از آمدن آن‌ها، زنگ در به صدا درآمد. پنج نفر بیرون ایستاده بودند و یکی از آن‌ها خودش و مسئول دیگر را معرفی کرد: «من از بخش امنیت داخلی هستم و ایشان از ایستگاه پلیس هستند. می‌خواهیم چیزی از شما بپرسیم.» آن‌ها را به داخل دعوت کردم و به آن دو تمرین‌کننده گفتم: «کوفته درست نمی‌کنیم.» این جمله رمزی به این معنا بود که «امروز فا را مطالعه نمی‌کنیم.»
یکی از مأموران گفت: «از مسئولان استان خواسته‌اید چه اطلاعاتی را افشا کنند؟ آن‌ها به ما گفته‌اند که تمرین‌کنندگان فالون دافا را تحت کنترل نگه داریم. اگر نهاد دیگری به ما دستور داده بود، پرونده را پس می‌فرستادیم، اما چون دستور از استانداری است، باید کاری انجام دهیم.» دان فهمید که او صادقانه صحبت می‌کند و پاسخ داد: «درخواست از دولت برای افشای اطلاعات، حقی است که حکومت به شهروندان داده است. حالا دولت نه‌تنها از افشای اطلاعات قانونی خودداری کرده، بلکه به شما دستور داده است ما را تهدید کنید. این واقعاً غم‌انگیز و تأسف‌بار است.»
درحالی‌که صحبت می‌کردیم، سه نفر از آن مردان، در خانه‌مان سرک می‌کشیدند. یکی گفت: «این بروشورها[ی فالون دافا] روی لبه پنجره از کجا آمده‌اند؟»
گفتم: «چند روز پیش برای تمیز کردن مزار اموات‌مان به زادگاهم برگشتم و کسی آن‌ها را به من داد. چه خوب شد، چون شما این‌ها را ندیده‌اید. به هر کدامتان یک نسخه می‌دهم.» هم‌زمان بروشورها را در جیب‌هایشان گذاشتم.
در ادامه گفتم: «شما مثل فرزندان خودم هستید و به همین دلیل این ماجرا را برایتان تعریف می‌کنم. رئیس بخش امنیت داخلی شهرمان شاگرد سابق شوهرم بود. به‌دلیل دستگیری تمرین‌کنندگان، به سِمت معاونت ارتقا یافت. او مرا دستگیر کرد و برای دو سال به اردوگاه کار اجباری فرستاد. شوهرم با او درگیر نشد؛ درعوض، از یکی از دوستانش که او هم فالون دافا را تمرین می‌کرد، خواست با او صحبت کند. او موافقت کرد که از آزار و شکنجه تمرین‌کنندگان دست بردارد، اما مخفیانه به این کار ادامه داد. شش ماه بعد، مشخص شد که سرطان کبد دارد و چند ماه پس از جراحی درگذشت.»
مورد دیگری از بازپرداخت کارماییِ کسانی را که تمرین‌کنندگان را مورد آزار و شکنجه قرار داده بودند، برایشان تعریف کردم: «یکی از شاگردان سابق شوهرم، دبیر کمیته امور سیاسی و حقوقی یک شهر بود. شوهرم از بستگان او خواست نامه‌ای را به دستش برسانند که در آن، از او خواسته بود از آزار و شکنجه تمرین‌کنندگان دست بردارد. او در پاسخ پیغام داد: "حرف‌های معلمم برایم بسیار ارزشمند است، اما من سربازم و باید از دستورات اطاعت کنم." بعدها مشخص شد سرطان گلو دارد و پس از جراحی، دیگر نمی‌توانست صحبت کند. کمتر از یک سال بعد درگذشت.»
به آن‌ها گفتم: «شوهرم از سرنوشت ناگوار شاگردانش اندوهگین شد. کسانی که تمرین نمی‌کنند، نمی‌دانند فالون دافا چقدر عمیق است. استاد لی شعری سروده‌اند تا به مردم جهان هشدار دهند:
"نیکی و پلیدی با مهربانی بازپرداخت شد؛ قانون آسمانی واضح است
خدایان و بوداها در سراسر آسمان نظاره‌گرِ اعمال مردم هستند
آزار و شکنجه مریدان دافا شدیدترین گناه است
آن‌ها اکنون خواهند پرداخت؛ درحال وقوع است، مگرنه" ("درحال وقوع است، مگرنه"، از هنگ یین ۴)
کسانی که در دوران انقلاب فرهنگی، دیگران را مورد آزار و شکنجه قرار دادند، به سرنوشت‌های وحشتناکی دچار شدند، اما احتمالاً شما از این موضوع خبر ندارید. مرتکب چنین اعمال نادرستی نشوید.»
هنگام رفتنشان متوجه شدم که یکی از آن افراد، کتاب فالون دافا را با خود می‌برد. به‌دنبالش به بیرون دویدم و فریاد زدم: «آن را پس بده!» دان یکی از مسئولان را گرفت و گفت: «آن کتاب، زندگی من است؛ بی‌نهایت ارزشمند است.» شخص مسئول دستور داد که کتاب را به ما پس بدهند. سپس برای خداحافظی، برایشان دست تکان دادیم.
چون به استاد و فا ایمان دارم، ترسی ندارم. چه پخش بروشور باشد و چه برداشتن پوسترهایی که به فالون دافا افترا می‌زنند، تا زمانی که به نجات مردم کمک کند، کاری را که باید انجام می‌دهم. هر روز برای بیش از ۲۰ نفر حقیقت را روشن می‌کنم. هنگام انجام سه کار تمرکز دارم. با محافظت و راهنمایی استاد، با جدیت تزکیه خواهم کرد.
سخن پایانی
وقتی در سال ۱۹۹۶، تمرین فالون دافا را آغاز کردم، به‌سرعت رشد کردم. جهان‌بینی‌ام تغییر کرد، دیگر تحت شست‌وشوی مغزی ایدئولوژی ح.ک.چ نبودم و چون قانون کیهان را آموخته بودم، می‌خواستم انسان خوبی شوم. برای اینکه افراد بیشتری با این روش عالی آشنا شوند، با همه صحبت می‌کردم، از خانواده و دوستان گرفته تا مردم در خیابان و مسئولان دولتی. به این ترتیب، بیش از ۱۰۰ نفر تمرین دافا را آغاز کردند. کمی پس از آغاز آزار و شکنجه در سال ۱۹۹۹، استاد مقاله «به‌سوی کمال» (نکات اصلی برای پیشرفت بیشتر ۲) را منتشر کردند. این مقاله عزمم را برای ازبین‌بردن وابستگی بنیادی‌ام محکم‌تر کرد تا بتوانم به‌سوی کمال گام بردارم.
در روند اعتباربخشی به فا و روشنگری حقیقت، حبس و محکوم شده‌ام و این باعث شد سخنان استاد در «پیوند استاد و مرید» را عمیق‌تر درک کنم:
«[اگر] افکار مریدان به اندازه کافی درست باشد استاد نیروی آسمانی را برمی‌گرداند» (هنگ یین ۲)
استاد و دافا مرا در این مسیر دشوار و درعین‌حال ارزشمندِ تزکیه هدایت کرده‌اند.
(مقاله منتخب در بیستوسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
