(Minghui.org)
نام: ژانگ هونگچیاننام چینی: 张宏谦جنسیت: مردسن: در دهه ۶۰ زندگیشهر: نینگجیناستان: هبیشغل: پزشکتاریخ درگذشت: ۲۵ژانویه۲۰۲۶تاریخ آخرین دستگیری: ۶ژوئیه۲۰۲۲آخرین محل بازداشت: بازداشتگاه شهرستان نینگجین
پزشکی در شهرستان نینگجینِ استان هبی، در ۲۶ژانویه۲۰۲۶ درگذشت، درحالیکه بهدلیل تمرین فالون گونگ تحت آزادی مشروط بود. همسرش که بهدلیل باور مشترکشان درحال گذراندن حکم ۷٫۵ساله حبس است، فرصت نیافت برای آخرین بار او را ببیند.
مصبت غمبار دکتر ژانگ هونگچیان و خانم جو یوشیا، که هر دو در دهه ۶۰ زندگیشان بودند، از دستگیری آنها بههمراه پسرشان در درمانگاه خانگیشان در ۲۲آوریل۲۰۲۲ آغاز شد. هر سه نفر روز بعد آزاد شدند، ولی در حصر خانگی قرار گرفتند، اما ماهها بعد، در ۶ژوئیه۲۰۲۲، بار دیگر تحت بازداشت قرار گرفتند.
درحالیکه پسر این زوج در ۲اوت۲۰۲۲ با قرار وثیقه آزاد شد، دکتر ژانگ و خانم جو همچنان در بازداشت ماندند. هر دو آنها در بازداشت مورد آزار شدید و رفتار خشونتآمیز قرار گرفتند و دچار آسیبهای جدی جسمی شدند. دکتر ژانگ به بیمارستان زندان شهر شینگتای و سپس به بیمارستان زندان شیجیاژوانگ منتقل شد. با وجود درمانها، بهبودی حاصل نشد.
دادگاه شهرستان نینگجین در مارس۲۰۲۳، دکتر ژانگ را فریب داد تا وکیلش را عزل کند و درعوض وکیلی را برای وی منصوب کرد که برخلاف خواست دکتر ژانگ، برایش اعتراف به گناهکار بودن کرد. او در ۳۱مارس همان سال، بهطور مخفیانه محاکمه و به سه سال زندان محکوم شد.
همان دادگاه در ۱۸آوریل۲۰۲۳، خانم جو را محاکمه و به هفتونیم سال زندان بههمراه ۱۰هزار یوان جریمه محکوم کرد. درخواست تجدیدنظر او در ژوئیه۲۰۲۳، توسط دادگاه میانی شهر شینگتای رد شد. او در زمانی نامعلوم، به زندان زنان استان هبی منتقل شد.
دکتر ژانگ در ۲۳مه۲۰۲۳، با مرخصی پزشکی آزاد شد، اما دادگاه بعداً حکم او را به سه سال زندان با چهار سال آزادی مشروط تغییر داد. پلیس دوربینهای نظارتی را بر درِ ورودی و در حیاط خانه او نصب کرد و پسرش را مجبور ساخت ۹۰۰ یوان برای هزینه تجهیزات و نصب آنها بپردازد.
دکتر ژانگ هنگام بازگشت به خانه، دچار ادم سیستمیک بود. بهویژه ناحیه تناسلی او بهشدت متورم شده بود. روشن نیست چه شکنجهای باعث این تورم شدید شد. واکنشهایش کُند بود و اغلب دچار گیجی و سردرگمی میشد. همچنین چند بار زمین خورد. اداره قضایی محلی او را ملزم کرد هر هفته گزارش افکار بنویسد و هر روز ازطریق یک برنامه تشخیص چهره روی تلفن همراهش به آنها اعلام حضور کند. هر بار که در انجام این موارد کوتاهی میکرد، با تماس تلفنی او را تهدید میکردند. همچنین محدودیتهایی برای رفتوآمد او اعمال شد.
دکتر ژانگ درحالیکه خود با وضعیت نامناسب جسمی دستوپنجه نرم میکرد، بهشدت نگران همسر زندانیاش نیز بود؛ همسری که بهدلیل آزار و رفتار خشونتآمیز در بازداشت، دچار بیماری شدید شده بود. هنگامی که وکیل خانم جو در ۵ژوئیه۲۰۲۳، در بیمارستان زندان شهر شینگتای با او ملاقات کرد، مشاهده کرد که پاها و چشمانش نیز بسیار متورم است. او از سرگیجه و ضعف شکایت داشت. یکی از چشمانش را نمیتوانست باز کند و بهتدریج بینایی چشم دیگرش را نیز از دست داد. پزشکان بیمارستان همچنین تشخیص دادند که وی دچار پروتئینوری (دفع پروتئین در ادرار، نشانه آسیب کلیوی) شده است.
خانم جو در زندان زنان استان هبی، همچنان با آزار مداوم روبهرو بود و دیگر قادر به مراقبت از خود نبود. برای راه رفتن به کمک دو نفر نیاز داشت. درخواست پسرش برای آزادی او بارها رد شد. نگهبانان همچنین او را مجبور کردند به همسر و پسرش نامه بنویسد و بگوید که «همهچیز در زندان خوب است.»
رنج همسر دکتر ژانگ ضربه روانی بیشتری به او وارد کرد و وضعیت سلامتی او پیوسته رو به وخامت گذاشت. وی سرانجام در ۲۵ژانویه۲۰۲۶ درگذشت.
زوجی دوستداشتنی
دکتر ژانگ به درستکاری، تخصص و رویکرد بیمارمحور در درمانش مشهور بود. هم ساکنان محلی و هم بیماران شهرهای دیگر به کلینیک او مراجعه میکردند و هر روز صفی طولانی وجود داشت. در چین، معمولاً نیازی به گرفتن وقت از قبل نیست و بیماران به ترتیبِ ورود ویزیت میشوند.
خانم جو بسیار شاد و خوشبرخورد بود. درحالیکه همسرش سرگرم ارتقای مهارتهای حرفهای و ویزیت بیماران بود، او مسئول آموزش فرزندان و اداره امور روزمره کلینیک بود. بیش از 30 سال پیش که این زوج این کلینیک را افتتاح کردند، بیمارانِ اندکی از آن خبر داشتند؛ بنابراین خانم جو برای کمک به درآمد خانواده، کار کشاورزی نیز انجام میداد.
فالون گونگ به خانم جو آموخت که بر پایه اصول حقیقت، نیکخواهی، بردباری زندگی کند و او را به شخصی بهتر تبدیل کرد. یکی از جملات موردعلاقه او این بود: «نباید از دیگران سوءاستفاده کنیم و بیش از دیگران کار کردن، ضرری برای ما ندارد.» او فرزندانش را در کودکی، با همین نگاه تربیت میکرد و در تعامل با مردم نیز همین معیار را برای خود داشت. هرگاه کسی به کمک نیاز داشت، هرگز در یاری رساندن تردید نمیکرد.
در چین، معمولاً بیماران باید پیش از دریافت خدمات درمانی، هزینه را بپردازند. اما خانم جو و دکتر ژانگ هرگز بیماری را که توان پرداخت هزینه درمان نداشت، رد نمیکردند. آنها با همه بیماران، فارغ از وضعیت مالیشان، با احترام و در شأن یک انسان رفتار میکردند. گاهی بیمارانِ شهرهای دیگر در زمان استراحت ناهار مراجعه میکردند و این زوج همهچیز را رها میکردند تا به آنها رسیدگی کنند تا معطل نشوند.
در طول سالها، بیماران بسیاری بهنشان قدردانی، پرچمهای تقدیر (بنرهای کوچک) متعددی به این زوج اهدا کردند.
این زوج همچنین در کلینیکشان داروخانه داشتند (در چین بسیاری از بیمارستانها و کلینیکها، داروخانه اختصاصی دارند). در دوران همهگیری کووید، بسیاری از داروخانهها قیمت داروهای تببُر را خودشان عمداً افزایش دادند؛ اما خانم جو از گرانفروشی خودداری کرد. وقتی برخی بیماران گفتند قیمتهای او حتی از داروخانههای عمدهفروشی هم کمتر است، پاسخ داد: «همهگیری زندگی همه را سختتر کرده است. اگر بتوانیم در هزینه بیمارانمان صرفهجویی کنیم، این کار را انجام میدهیم.»
زمانی که کارکنان کنترل همهگیری که بیرون از درمانگاه مستقر بودند دچار سرفه شدند، خانم جو داروهای ضدسرفه را بهرایگان در اختیارشان گذاشت.
گزارش مرتبط:
کپیرایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
