تمرین‌کننده فالون گونگ از رفتارهای خشونت‌آمیز در زندان گونگ‌ژولینگ در استان جیلین می‌گوید

13 فوریه 2026 | همکار مینگهویی در استان جیلین، چین

(Minghui.org) وب‌سایت مینگهویی درباره رفتار خشونت‌آمیز با تمرین‌کنندگان فالون گونگ محبوس در زندان گونگ‌ژولینگ در استان جیلین، به‌طور گسترده گزارش‌هایی ارائه کرده است. آنچه در ادامه می‌آید روایت شخصی یک تمرین‌کننده فالون گونگ است که زمانی در آنجا زندانی بود.

هنگامی‌ که پذیرش شدم، به من دستور داده شد اظهاریه‌‌هایی مبنی بر انکار فالون گونگ بنویسم. وقتی امتناع کردم، مجبور شدم از کمی پس از ساعت ۴ صبح تا ۹ صبح روی چارپایه‌ای کوچک بنشینم. تکه‌ای کاغذ یا کتابی بین پاهایم قرار داده می‌شد تا کوچک‌ترین حرکتی نکنم. باید صاف می‌نشستم و اجازه نداشتم سرم را بچرخانم، چشمانم را ببندم یا صحبت کنم. زندانیانی که مرا تحت‌نظر داشتند و زندان آن‌ها را «آتش‌نشان» می‌نامید، میزان آب و غذایم را محدود می‌کردند. زمانی‌که نیاز به استفاده از توالت داشتم، باید از آن‌ها اجازه می‌گرفتم.

پس از ساعت ۹ شب، باید شبانه کشیک می‌دادم که مستلزم آن بود که سه ساعت و نیم مدام راه بروم و زندانیان را بررسی کنم. اجازه نداشتم تا ساعت ۱۲:۳۰ شب به رختخواب بروم.

در ایمانم استوار ماندم و نگهبانان به زندانیان دستور دادند که در طول شب هر یک ساعت مرا بیدار کنند. در مقطعی دچار سردرگمی و گیجی شدم. اما از باور معنوی‌ام دست نکشیدم. نگهبانان مرا به «گروه مدیریت سختگیرانه» منتقل کردند، جایی ‌که دوباره تحت شکنجه نشستن طولانی‌مدت (از ۴ صبح تا ۹ شب) قرار گرفتم. این بار تحت شکنجه متفاوتی قرار گرفتم، مرا مجبور کردند روی تخته چوبی‌ای بنشینم که عرض آن کمتر از دو اینچ (حدود ۵ سانتی‌متر) بود. کوچک‌ترین حرکت به مجازات منجر می‌شد. وقتی سرانجام اجازه داده می‌شد بخوابم، زندانیان دوباره هر یک ساعت مرا بیدار می‌کردند.

سلول هیچ‌گونه وسیله گرمایشی نداشت و نگهبانان مرا مجبور می‌کردند بدون هیچ رختخوابی روی زمین بخوابم. در هر وعده غذایی، فقط نصف کاسه آرد ذرت بسیار رقیق همراه با دو تربچه شور به من می‌دادند.

سه ماه در گروه مدیریت سختگیرانه حبس بودم. به پوست و استخوان تبدیل شده بودم و به‌سختی می‌توانستم به‌تنهایی راه بروم. صورتم رنگ‌پریده بود.

کسانی که برای انکار فالون گونگ بیانیه امضا کرده بودند، همچنان مجبور بودند هر روز مطالب افتراآمیز به فالون گونگ را مطالعه کنند و گزارش‌های فکری بنویسند تا فالون گونگ و بنیان‌گذارش را محکوم کنند. اگر امتناع می‌کردند، تحت انواع مختلف شکنجه‌هایی قرار می‌گرفتند که من قبلاً تجربه کرده بودم.

زمانی ‌که زندانی بودم، دو سرپرست لی ژوشوان و ژائو شو، و همچنین سرگروه لی مین، عاملان اصلی آزار و شکنجه بودند. آن‌ها اغلب به فالون گونگ و بنیان‌گذارش افترا می‌زدند و زندانیان را تحریک می‌کردند تا تمرین‌کنندگانِ استوار در ایمانشان را تحت‌نظر بگیرند و مورد آزار و شکنجه قرار دهند.