(Minghui.org) مستند «اعضای بدن دولتی»، درباره سرکوب فالون گونگ توسط حزب کمونیست چین (ح.ک.چ)، در تاریخ ۱۵مارس۲۰۲۶ در شهر آلبانی در استرالیای غربی به نمایش درآمد. یکی از اعضای شورای شهر این رویداد را در سیتی هال برگزار کرد و پس از آن مقاله‌ای نوشت تا بی‌رحمی ح.ک.چ را افشا کند.

حدود ۲۰ سال پیش، دو جوان در چین به‌طور مرموزی ناپدید شدند و خانواده‌هایشان هر کاری که می‌توانستند انجام دادند تا بفهمند چه اتفاقی برای آن‌ها افتاده است. این مستند از طریق شهادت‌های دست‌اول و مصاحبه‌های اختصاصی، عمل هولناک برداشت اعضای بدن افراد زنده را به تصویر می‌کشد؛ جنایتی بی‌سابقه علیه تمرین‌کنندگان بی‌گناه فالون گونگ.

سیتی هال آلبانی یک بنای تاریخی نمادین در استرالیای غربی است.

مستند «اعضای بدن دولتی» در ۱۵مارس به نمایش درآمد.

عضو شورای شهر: از انجام شرارت دست بردارید

آلبانی، شهری بندری در استرالیای غربی، در فاصله حدود ۴۰۰ کیلومتری جنوب پرت، مرکز ایالت، قرار دارد. این نمایش به‌طور مشترک توسط تاجر مارک هاچیسون و عضو شورای شهر، توماس براو، برگزار شد.

مارک هاچیسون، تاجر، و توماس براو، عضو شورای شهر، این نمایش را به‌طور مشترک برگزار کردند.

براو، که پزشک اورژانس است، در سال ۲۰۲۱ به شورای شهر آلبانی انتخاب شد. این نخستین بار بود که او این فیلم را می‌دید. پیش از این رویداد، او کتاب «برداشت خونین: کشتن فالون گونگ برای اعضای بدنشان» را که توسط وکیل حقوق بشر، دیوید ماتاس، نوشته شده است، مطالعه کرده بود.

پس از تماشای فیلم، براو مقاله‌ای با عنوان «حفاظ‌ها: آنچه پزشکان را از انجام شر بازمی‌دارد، آن چیزی نیست که بیشتر مردم فکر می‌کنند» نوشت و آن را در «ثبت عمومی»، یک پروژه تحریریه مستقل استرالیایی که به بررسی نهادها و زندگی عمومی می‌پردازد، منتشر کرد. پیوند به متن کامل:https://publicrecord.media/guardrails/

اسکرین‌شات از مقاله «حفاظ‌ها: آنچه پزشکان را از انجام شر بازمی‌دارد، آن چیزی نیست که بیشتر مردم فکر می‌کنند» نوشته توماس براو

براو نوشت: «من در پزشکی اورژانس کار می‌کنم. در کنار پزشکانی با انواع خلق‌وخو و ویژگی‌های شخصیتی کار کرده‌ام. به حضار گفتم آنچه را که به‌نظر من حقیقت دارد: پزشکانی که در چین اعضای بدن زندانیان را برداشت می‌کنند، گونه‌ای متفاوت از پزشکانی که در بیمارستان‌های استرالیا کار می‌کنند نیستند. آن‌ها به‌طور خاص اهریمنی نیستند. آن‌ها انسان‌های عادی هستند.

«الکساندر سولژنیتسین مشاهده کرده است که خطی که خیر و شر را از هم جدا می‌کند، از میان هر قلب انسانی می‌گذرد. پزشکان نیز از این قاعده مستثنا نیستند. آموزش پزشکی مصونیت اخلاقی ایجاد نمی‌کند. سوگند نیز چنین نمی‌کند. شر در درون انسان قرار دارد. اما نظام‌ها تعیین می‌کنند که چه مقدار فضا به آن داده شود.»

براو با اشاره به یافته‌های «دادگاه مردمی چین» در سال ۲۰۱۹، یک دادگاه مردمی مستقل به ریاست سر جفری نایس کی‌سی، که دادستان اصلی در محاکمه اسلوبودان میلوشویچ بود، گفت نتیجه‌گیری روشن است: برداشت اعضای بدن افراد زنده در سراسر چین در مقیاسی قابل‌توجه انجام شده است. تمرین‌کنندگان فالون گونگ به‌عنوان منبع اصلی اعضای بدن شناسایی شده‌اند.

او همچنین با دیدگاه ماتاس موافقت کرد که: «این مشکل، همان‌طور که او استدلال می‌کند، منحصر به چین نیست. این مشکلی است ذاتی در نظام‌های کمونیستی.»

براو در پایان گفت: «پاسخی که آن عضو از حضار به‌دنبال آن بود پیچیده نیست. پزشکان از نظر اخلاقی با دیگران تفاوتی ندارند. انتظار غیر از این، سوءبرداشت از طبیعت انسان است.»

حمایت تماشاگران

چندین نفر از تماشاگران پس از نمایش، دیدگاه‌های خود را بیان کردند. یکی از افراد گفت: «بدیهی است که تماشای چنین فیلم‌هایی وحشتناک است؛ شما فقط می‌توانید حزب کمونیست را اهریمنی توصیف کنید. آنچه بر سر فالون گونگ آورده‌اند، شر است.»

تماشاگران درباره این مستند گفتگو می‌کنند.

بانویی که پیش‌تر در چین زندگی می‌کرد، گفت که تا سال ۲۰۱۴ از وضعیت مربوط به فالون گونگ آگاه نبوده است. او توضیح داد: «مدتی در چین زندگی کردم، به‌عنوان دانشجو در نواحی مختلف و همچنین تدریس زبان انگلیسی. فقط می‌خواهم این را بگویم که کمونیسم تا زمانی که کشور را ترک نکنید، آشکار نیست. وقتی در آن کشور زندگی می‌کردم، متوجه آن نمی‌شدم، آن را احساس نمی‌کردم. اما وقتی به کره جنوبی سفر کردم یا به هنگ‌کنگ رفتم، مردم را دیدم که در خیابان‌ها اعتراض می‌کنند، و ناگهان بسیار واضح شد که مردم در چین چقدر تحت سرکوب هستند.»

او ادامه داد: «بارها وقتی آنجا زندگی می‌کردم، به‌طور تصادفی و ساده‌لوحانه در گفتگوها به کشتار میدان تیان‌آنمن در سال ۱۹۸۹ یا فالون گونگ اشاره می‌کردم، و مردم مرا ساکت می‌کردند و می‌گفتند: “درباره آن صحبت نکن.” من دیدم که حزب کمونیست چگونه داستان‌ها را مطابق دستور کار خود تحریف می‌کند.»

یکی دیگر از تماشاگران بر «پویایی عرضه و تقاضا» که در پسِ پیوند اعضا وجود دارد تمرکز کرد و درباره مقررات و مسئولیت قانونی پرسش‌هایی مطرح نمود. او گفت روشن است که این اعضای بدن نه‌تنها توسط افراد در چین، بلکه توسط افرادی در پرت، استرالیا و سایر کشورها نیز خریداری می‌شوند.

براو توضیح داد که چنین برداشت اعضای بدنی در استرالیا غیرقانونی است و این کشور به‌طور فعال در حال تلاش برای بستن خلأهای موجود در قوانین مرتبط و اجرای آن‌هاست. او گفت بسیاری از افرادی که پیوند عضو دریافت می‌کنند، ممکن است ندانند که گیرنده این اعضا هستند و همچنین درک نکنند که زنجیره‌ای از کشتار در این فرایند دخیل بوده است. یکی از راه‌های مقابله با این مسئله، افشای این جنایت است.

یکی دیگر از تماشاگران گفت که این مستند او را بسیار تحت‌تأثیر قرار داده است: «من واقعاً شگفت‌زده شده‌ام از کاری که شما انجام داده‌اید. ما باید [مردم را] آگاه کنیم، باید صحبت کنیم، باید حقیقت را بیابیم.»

پس از این گفتگو که حدود ۴۰ دقیقه طول کشید، برگزارکنندگان از حاضران خواستند که این موضوع را پیگیری کنند، بیشتر درباره آن تحقیق کنند و اطلاعات را به اشتراک بگذارند تا افراد بیشتری از آنچه در حال وقوع است آگاه شوند.

مردم پس از نمایش دیدگاه‌های خود را بیان کردند.