بانویی ۶۰ساله پس از بیش از ۱۵سال شکنجه و خوراندن اجباری غذا در بازداشت، چهار سال پس از پایان آخرین محکومیت زندانش درگذشت

خانه > آزار و شکنجه > موارد مرگ براثر آزار و شکنجه > بیش از 5000 کشته‌شده

15 مه 2026 | همکار مینگهویی در استان جیانگشی (چین)

(Minghui.org)

نام: جیانگ لان‌یینگنام چینی: 江兰英جنسیت: زنسن: ۶۰شهر: نانچانگاستان: جیانگشیشغل: نامشخصتاریخ درگذشت: ۲۲آوریل۲۰۲۶تاریخ آخرین دستگیری: ۱۸ژوئیه۲۰۱۹آخرین محل بازداشت: زندان زنان استان جیانگشی

بانویی در شهر نانچانگ (استان جیانگشی)، در ۲۲آوریل۲۰۲۶، پس از ده‌ها سال آزار و شکنجه به‌دلیل تمرین فالون گونگ درگذشت. او ۶۰ سال داشت.

خانم جیانگ لان‌یینگ

خانم جیانگ لان‌یینگ در سال ۱۹۹۷، تمرین فالون گونگ را آغاز کرد. وضعیت نامناسب سلامتی‌اش به‌سرعت بهبود یافت و سرشار از انرژی شد. پس از آنکه حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) در سال ۱۹۹۹، دستور آغاز آزار و شکنجه را صادر کرد، او در ایمانش استوار باقی ماند و به‌دنبال فرصت‌هایی برای اطلاع‌رسانی درباره آزار و شکنجه بود. او سه بار به‌منظور دادخواهی برای حق تمرین فالون گونگ به پکن سفر کرد، اما هر بار دستگیر شد. وی به دو دوره حبس در اردوگاه کار اجباری و سه دوره زندان، درمجموع به مدت ۱۵ سال و دو ماه، محکوم شد.

خانم جیانگ برای اعتراض به آزار و شکنجه، بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵، در زندان دست به اعتصاب غذا زد. در آن دوره، در بیمارستان تحت خوراندن اجباری قرار گرفت. در مقطعی، وزنش به ۱۵ کیلوگرم کاهش یافت. اعتصاب غذای طولانی‌مدت و خوراندن اجباری غذا به‌شدت به دستگاه گوارش او آسیب رساند. او دچار زخم و عفونت روده شد.

درحالی‌که آخرین محکومیت زندانش را می‌گذراند، شکنجه شد و دست چپش دچار ازکارافتادگی شد. وقتی در ۱۸ژانویه۲۰۲۲ آزاد شد، موهایش سفید، دیدش تار و به‌شدت لاغر و نحیف شده بود. پاهایش بی‌حس و خشک شده بودند و کف پاهایش به‌شدت متورم و تا حدی از کنترل خارج شده بودند.

خانم جیانگ با بیماری‌هایی جدی دست‌وپنجه نرم می‌کرد و اغلب بالا می‌آورد. وضعیتش در سال ۲۰۲۶ وخیم‌تر شد و در ۲۲آوریل۲۰۲۶ درگذشت.

آخرین دستگیری و محکومیت زندان

خانم جیانگ آخرین بار در ۱۸ژوئیه۲۰۱۹، زمانی ‌که به دیدار تمرین‌کننده دیگری رفته بود، توسط بیش از ۲۰ مأمور پلیس لباس‌شخصی دستگیر شد. او ابتدا در ایستگاه پلیس نانژان حبس شد. مأموری به نام ژانگ ساعت او را گرفت و هرگز آن را بازنگرداند. سپس او را به اداره پلیس منطقه شیهو بردند و تا نیمه‌شب بازجویی کردند و بعد به بازداشتگاه شماره یک شهر نانچانگ منتقل کردند.

در بازداشتگاه، خانم جیانگ مجبور شد روی کف سیمانی سرد و مرطوب بخوابد. چند ماه بعد، زمانی‌ که همه‌گیری کووید-۱۹ آغاز شد، بازداشتگاه با کمبود شدید غذا روبرو شد و بسیاری از بازداشت‌شدگان، ازجمله خانم جیانگ، گرسنگی کشیدند.

دادگاه منطقه شیهو ابتدا یک جلسه دادرسی مجازی را برای ۱۴ژوئن۲۰۲۰ برنامه‌ریزی کرد. خانم جیانگ اصرار داشت که با تمرین فالون گونگ هیچ قانونی را نقض نکرده است و از شرکت در جلسه خودداری کرد. قاضی جلسه دیگری را برای ۷ژوئیه تعیین کرد و او را مجبور به حضور در دادگاه کرد. او از پذیرش وکیل تسخیری دادگاه؛ که دستور داشت از جانب او اعتراف به گناه کند؛ خودداری و شخصاً از خود دفاع کرد.

قاضی پیش از آنکه خانم جیانگ خواندن دفاعیه‌اش را به پایان برساند، جلسه را خاتمه داد. او در ۲۲اکتبر، به دو سال ‌و نیم حبس و پرداخت ۳۰هزار یوان جریمه محکوم شد. وی به دادگاه میانی شهر نانچانگ درخواست تجدیدنظر داد. درحالی‌که وکیل تسخیری‌اش در مرحله تجدیدنظر، برای او دفاعیه‌ بی‌گناهی ارائه داد، دادگاه بالاتر حکم اولیه را تأیید کرد.

ازکارافتادگی دست چپ پس از شکنجه

خانم جیانگ در ۸ژوئیه۲۰۲۱، به زندان زنان استان جیانگشی منتقل شد. به‌محض ورود، نگهبانی به نام ژانگ هوان‌هوان به چند زندانی دستور داد او را به اتاق کوچکی ببرند و تلاش کرد او را مجبور کند پای بیانیه اعتراف به گناه، اثر انگشت بزند.

بین ۱۷ تا ۲۱ژوئیه، نگهبانی به نام لیو جین‌فنگ به زندانیان فانگ لینگیا، زنگ چونلان و لای سوهوا دستور داد خانم جیانگ را با تنگ‌پوش مهار کنند و در طول روز در کارگاه آویزان کنند. شب‌ها نیز دست‌وپاهایش را تا حد امکان از هم می‌کشیدند و او را به‌صورت «عقاب‌ با بال‌های باز» به تخت می‌بستند.

پس از چند روز تحمل این شکنجه بستن، دست‌های خانم جیانگ به‌شدت متورم و فلج شد. مسواک زدن برایش تقریباً غیرممکن شده بود.

زندانیان همچنین او را از خواب محروم می‌کردند و اجازه شستشو به او نمی‌دادند. در گرمای تابستان، بدنش به‌سرعت بوی بد گرفت و چشمانش خون‌آلود شد.

نگهبانان بعداً خانم جیانگ را مجبور به انجام کار اجباری کردند. چه در مسیر رفتن به کارگاه و چه در راه رفتن به غذاخوری، پاهایش همچنان در زنجیر بود. زندانیان یانگ شین‌رونگ و یائو لینگ‌جینگ اغلب غذای او را قطع و ادعا می‌کردند که سهمیه کاری‌اش را کامل نکرده است.

دو ماه بعد، دست راست خانم جیانگ کم‌کم رو بهبود رفت، اما دست چپش همچنان متورم و فلج باقی ماند. دست چپش بسیار ضعیف شده بود و نمی‌توانست چیزی را نگه دارد.

نگهبان لیو جین‌فنگ در ۲۰اکتبر۲۰۲۱، خانم جیانگ را نزد پزشک زندان، با نام خانوادگی لیو، برد. پزشک شانه و دست چپ او را معاینه کرد که به‌وضوح پایین‌تر از سمت راست قرار داشت. پزشک گفت فاصله زیادی بین شانه و بازوی او وجود دارد که نشان می‌دهد احتمالاً از مفصل خارج شده است. چون پزشک تجهیزات مناسب در اختیار نداشت، از نگهبان خواست او را به بیمارستانی خارج از زندان ببرد. او همچنین به نگهبان گفت که دست‌های خانم جیانگ را بالای سرش آویزان نکنند یا بالاتر از شانه‌اش نبرند، وگرنه دست‌هایش آسیب بسیار شدیدتری خواهند دید.

در بیمارستان، پزشک از خانم جیانگ خواست خودش دستش را معاینه کند. او گفت نمی‌داند چگونه این کار را انجام دهد. پزشک بدون آنکه به دستش نگاه کند، گفت باید عکس اشعه ایکس بگیرد و پس از نگاه کردن به عکس اشعه ایکس ادعا کرد که مشکل ناشی از شانه یخ‌زده است، نه دررفتگی. خانم جیانگ تلاش کرد توضیح دهد که چگونه شکنجه شده است، اما پزشک همچنان اصرار داشت که مشکل شانه یخ‌زده است. نگهبانی به نام شیائو وارد شد و گفت که خانم جیانگ یک «مجرم فرقه‌ای» است. پزشک از صحبت با خانم جیانگ دست برداشت و رفت.

خانم جیانگ پس از بازگشت به زندان، به‌مدت ۱۴ روز قرنطینه شد و سپس اجازه یافت به کارگاه بازگردد. زندانیان یانگ شین‌رونگ و یائو لینگ‌جینگ به او گفتند که نگهبان لوئو رونگ در سراسر زندان اعلام کرده است که پزشک زندان شانه یخ‌زده او را به‌اشتباه دررفتگی تشخیص داده است.

خانم جیانگ سپس به یاد آورد که پیش از انتقال به بیمارستان، نگهبان لیو جین‌فنگ او را تهدید کرده بود که اجازه ندارد «حرف‌های بی‌ربط» بزند، وگرنه شکنجه‌ها تشدید خواهند شد.

در ۱۵دسامبر۲۰۲۱، نگهبان ژانگ هوان‌هوان به زندانیان یانگ شین‌رونگ، لی چیونگ و فانگ پینگ دستور داد امضای خانم جیانگ را برای «بیانیه آماده‌شده مبنی بر انکار فالون گونگ» بگیرند. وقتی او همکاری نکرد، آن‌ها تلاش کردند دستانش را بگیرند تا امضایش را ثبت کنند. او با تمام توان مقاومت کرد. وقتی نتوانستند مجبورش کنند، یانگ از طرف او بیانیه را امضا کرد.

ازآنجاکه خانم جیانگ تلاش می‌کرد حقایق را برای نگهبانان و زندانیان روشن کند، لیو جین‌فنگ اجازه شستشو به او نمی‌داد و او را مجبور می‌کرد تا ساعت ۱۱ شب مقابل سرویس بهداشتی بایستد. این شکنجه تا زمان آزادی او ادامه داشت.

آزار و شکنجه در گذشته

اولین دوره یک‌ساله حبس در اردوگاه کار اجباری که دو سال تمدید شد

خانم جیانگ در نوامبر۱۹۹۹، برای دادخواهی به پکن رفت و دستگیر شد. زمانی ‌که در بازداشتگاه شماره سه شهر نانچانگ حبس بود، همراه با هفت تمرین‌کننده دیگر تمرینات فالون گونگ را انجام داد. نگهبانان آن‌ها را به هم زنجیر کردند و یکی از دستان هر کدام را به زنجیر بستند. آن‌ها نمی‌توانستند صاف بایستند و مجبور بودند همیشه خمیده باشند. باید با هم حرکت می‌کردند؛ اگر یک نفر نیاز داشت به توالت برود، هفت نفر دیگر نیز باید همراهش می‌رفتند. در همین حین، نگهبانان همچنان آن‌ها را کتک می‌زدند و به آن‌ها توهین لفظی می‌کردند. شب‌ها فقط می‌توانستند روی زمین بنشینند و برای استراحت به هم تکیه دهند. نگهبانان تا یک ماه بعد زنجیرها را باز نکردند.

بازآفرینی صحنه شکنجه: بستن به‌صورت عقاب‌ با بال‌های باز

ازآنجاکه خانم جیانگ در ایمانش استوار باقی ماند، مقامات مدت محکومیتش را یک سال دیگر تمدید کردند. وقتی آن دوره یک‌ساله نیز به پایان رسید، مستقیماً او را به مرکز شستشوی مغزی بردند. او برای اعتراض، دست به اعتصاب غذا زد و تحت خوراندن اجباری قرار گرفت. آن‌ها لوله تغذیه را در بدنش نگه داشتند که درد شدیدی ایجاد می‌کرد و تنفس را برایش دشوار می‌ساخت.

با وجود وضعیت وخیم خانم جیانگ براثر اعتصاب غذا، مقامات او را دوباره به اردوگاه کار اجباری بازگرداندند. نگهبانان زندانیان را تحریک کردند تا او را کتک بزنند. آن‌ها به سرش لگد زدند، سرش را به دیوار کوبیدند و پاهایش را لگدمال کردند. بدنش پر از کبودی شده بود.

در سرمای زمستان، نگهبانان تهدید کردند که روی او ادرار یا مدفوع می‌ریزند. خانم جیانگ سرانجام در ژانویه۲۰۰۲، درحالی‌که در آستانه مرگ بود آزاد شد.

محکومیت به پنج سال زندان و خوراندن اجباری غذا به‌مدت سه سال در جریان اعتصاب غذا

خانم جیانگ حدود ساعت ۱بامداد ۱۱ژوئیه۲۰۰۲، بار دیگر دستگیر شد. یکی از مأموران برای ممانعت از اینکه وی تمرینات فالون گونگ را انجام دهد، صندلی‌ای را روی پاهایش گذاشت و سپس روی صندلی نشست. پایه‌های صندلی روی انگشتان پایش فشار آوردند و به‌شدت آن‌ها را زخمی کردند، به‌طوری ‌که ناخن‌های پایش افتادند.

خانم جیانگ پس از دو روز شکنجه و محرومیت از خواب، به بازداشتگاه شازیلینگ منتقل شد. پلیس تلاش کرد از مادرش اخاذی کند و گفت که اگر پول بدهد، حکم سبک‌تری برای دخترش صادر خواهند کرد. این بانوی سالخورده همکاری نکرد و خانم جیانگ به پنج سال زندان محکوم شد.

خانم جیانگ درحالی‌که محکومیتش را در زندان زنان استان جیانگشی می‌گذراند، بیش از سه سال اعتصاب غذا کرد. نگهبانان به او گفتند: «اگر اینجا بمیری مهم نیست، اما محال است تو را آزاد کنیم.» در این مدت او را تحت خوراندن اجباری قرار دادند. چندین بار اخطاریه وضعیت بحرانی برایش صادر شد، اما زنده ماند. او در ۱۲ژوئیه۲۰۰۷ آزاد شد.

دوره دیگری از حبس در اردوگاه کار اجباری به‌مدت دو سال

درحالی‌که خانم جیانگ در ۳۰آوریل۲۰۰۹، در خانه تمرین‌کننده دیگری مشغول مطالعه آموزه‌های فالون گونگ بود، بار دیگر دستگیر شد. در جریان بازجویی در ایستگاه پلیس، پلیس به صورتش اسپری فلفل زد. همچنین او را از خواب محروم کردند. به‌محض اینکه چشمانش را می‌بست، به او اسپری فلفل می‌زدند. آن‌ها همچنین با باتوم برقی به او شوک وارد کردند.

پلیس بعداً خانم جیانگ را به بازداشتگاه شماره یک شهر نانچانگ منتقل کرد، جایی‌ که تحت خوراندن اجباری محلول نمکی قرار می‌گرفت. پس از سه ماه بازداشت، او را به اردوگاه کار اجباری زنان استان جیانگشی منتقل کردند تا محکومیت دوساله‌اش را بگذراند.

نگهبانان اردوگاه کار اجباری زندانیانی را برای زیر نظر گرفتن خانم جیانگ تعیین کردند و اجازه نمی‌دادند با سایر تمرین‌کنندگان فالون گونگ بازداشت‌شده صحبت کند. آن‌ها هر زمان می‌خواستند او را کتک می‌زدند و اغلب مجبورش می‌کردند ساعت‌های طولانی بدون دستمزد کار کند. او در ۳مه۲۰۱۱ آزاد شد.

محکومیت به سه سال‌ و نیم زندان و ضرب ‌و شتم در زندان

خانم جیانگ بار دیگر در ۲۴فوریه۲۰۱۵، پس از آنکه به‌دلیل توزیع مطالب اطلاع‌رسانی درباره فالون گونگ به پلیس گزارش شد، دستگیر شد. او در بازداشتگاه شهر ییچون حبس شد و دادگاه شهر ژانگژو در ۱۰سپتامبر۲۰۱۵، به‌طور مخفیانه او را به سه سال‌ و نیم زندان محکوم کرد. او درخواست تجدیدنظر داد، اما پرونده را باخت. وی در ۳۰دسامبر۲۰۱۵، به زندان زنان استان جیانگشی منتقل شد.

نگهبانان زندان خانم جیانگ را مجبور می‌کردند ساعت‌های طولانی، اغلب هر روز از ۶:۳۰ صبح تا ۱۰:۳۰ شب، به‌مدت نُه ماه سرپا بایستد. او اجازه نداشت به دیوار تکیه دهد یا از هیچ وسیله حمایتی استفاده کند. هر دو پایش دچار تورم شدید و واریس شدند. در همین حین، نگهبانان او را از خواب محروم می‌کردند، کتک می‌زدند و گرسنه نگه می‌داشتند.

نگهبانان یک بار او را از مچ دست آویزان کردند، به‌طوری‌ که پاهایش به‌سختی زمین را لمس می‌کرد. او ۲۴ ساعت در همان وضعیت باقی ماند. برای جلوگیری از خوابیدنش، روغن دارویی در چشمانش می‌ریختند و جوراب‌های کثیف را در دهانش فرو می‌کردند.

تصویر شکنجه: آویزان کردن در هوا