(Minghui.org) تمرینکنندگان در شامگاه ۵ژوئن۲۰۲۶، در جشن «شب نیوآرک» شرکت کردند. این رویداد اجتماعی محبوب که از سال ۱۹۸۶ آغاز شده، پس از هشت سال وقفه، با اجراهای خیابانی، بازیها، ارائه انواع خوراکی و غذا، فعالیتهای خانوادگی و برنامههای دیگر از سر گرفته شد و هزاران نفر را جذب خود کرد.
افراد زیادی مقابل غرفه فالون دافا توقف کردند و برخی از آنها، تمرینها را یاد گرفتند. بعضی نیز اعضای خانواده و دوستانشان را برای یادگیری تمرینها همراه خود آوردند. هشت چینی پس از اینکه شنیدند حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) چگونه فالون دافا را تحت آزار و شکنجه قرار میدهد، از سازمانهای کمونیستیای که به آنها پیوسته بودند خارج شدند.
تمرینکنندگان در جریان جشن «شب نیوآرک»، فالون دافا را معرفی کردند.
بریتنی کالینز، مشاور سلامت روان، همراه مادر و فرزندش تمرینهای فالون دافا را انجام داد. او گفت: «خیلی دوستش دارم. احساس آرامش و تعادل میکنم. با انرژی زیادی آمده بودم، اما آن انرژیای نبود که میخواستم. حالا احساس میکنم میتوانم کارآمدتر باشم.»
بریتنی گفت که وبسایت فالون دافا را بررسی و از تمرینکنندگان دعوت خواهد کرد که در محل کارش، اصول حقیقت، نیکخواهی و بردباری را معرفی و تمرینها را آموزش دهند.
دکتر دیو ردلاوسک، رئیس دپارتمان علوم سیاسی و روابط بینالملل دانشگاه دلاور، گفت که دو سال پیش شن یون را دیده و شگفتزده شده است. او گفت: «فکر میکنم واقعاً فوقالعاده اجرا شد! چیزهای زیادی از آن یاد گرفتم.» دکتر ردلاوسک در اشاره به سرکوب شن یون از سوی حزب کمونیست چین گفت که قطعاً نمیخواهد ببیند کسی مورد آزار و شکنجه قرار گیرد.
افراد زیادی دادخواستی را امضا کردند که از سنا خواستار تصویب «قانون حفاظت از فالون گونگ و قربانیان برداشت اجباری اعضای بدن» شده است؛ قانونی که افراد و نهادهای دخیل در برداشت اجباری اعضای بدن در چین را تحریم میکند.
ادی آوویک، یکی از ساکنان محلی، و همسرش این دادخواست را امضا کردند و به تمرینکنندگان گفتند که پیشتر درباره آزار و شکنجه و برداشت اجباری اعضای بدن توسط ح.ک.چ شنیده بودند.
ادی گفت: «داشتن اختیار بر بدن خود، یک حق اساسی و اولیه بشر است؛ حقی برای همه انسانها. گرفتن این حق از مردم بدون رضایتشان، چه آنها خشونتطلب باشند و چه صلحجو، درست نیست. صرف اینکه آنها برای دفاع از خود، از زور استفاده نمیکنند، به این معنا نیست که باید از این حق بنیادین و خدشهناپذیرِ خدادادی محروم شوند. بنابراین این چیزی نیست که انسانها به ما داده باشند؛ چیزی است که خداوند به ما داده است.»
ادی آوویک و خانوادهاش از تلاشهای تمرینکنندگان برای پایاندادن به آزار و شکنجه حمایت کردند.
ادی درباره آزادی مذهبی گفت: «آن باید در همهجا به رسمیت شناخته شود... تا زمانی که [آن دین] به مردم آسیب نرساند، نباید توسط هیچ نهاد مذهبی متمرکز یا دولتی محدود شود.» او ابراز امیدواری کرد که با امضای دادخواست، به خاتمه یافتن آزار و شکنجه کمکی کرده باشد.
کپیرایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
