(Minghui.org) بخش مدیریتِ حبسِ سختگیرانه (بخش دوازدهم) در زندان زنان استان شآنشی در طبقه دوم این زندان قرار دارد. این بخش بهطور ویژه برای آزار و شکنجه تمرینکنندگان فالون گونگ و پیروان مذاهب استفاده میشود. درمجموع ۹ سلول در این بخش وجود دارد و در هر سلول، دو زندانی مأمور نظارت بر تمرینکنندگان هستند. هیچیک از افرادِ محبوس در این سلولها، از هیچگونه آزادی برخوردار نیستند.
بین سالهای ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۰، بیش از ۲۵۰ تمرینکننده فالون گونگ، در این بخش بازداشت شدند و تحت شکلهای مختلفی از شکنجه قرار گرفتند، ازجمله اجبار به ایستادن یا نشستن برای دورههای طولانی، شوک الکتریکی با باتوم برقی، دستبند زدن و آویزان کردن، دستبند زدن از پشت، محرومیت از خواب، قرار گرفتن در معرض سرمای شدید یا گرمای شدید، خوراندن اجباری و تجویز اجباری دارو.
همه تمرینکنندگان مجبور بودند ویدئوهایی افتراآمیز درباره فالون گونگ و بنیانگذار آن، استاد لی هنگجی، را تماشا کنند. افرادی که از تماشای این ویدئوها یا نوشتن گزارشهای فکری اجتناب میکردند، بدون توجه به سن یا وضعیت جسمیشان، از صبح تا شب، مجبور به ایستادن یا چمباتمه زدن میشدند. برخی از آنان، بهمدت شش ماه تحت شکنجه قرار میگرفتند و غذای بسیار اندکی به آنها داده میشد.
فعالیتهای روزانه تمرینکنندگان و پیروان مذاهب محدود بود. برای غذا، فقط نان بخارپز تهیهشده از آرد ذرت به آنها میدادند. افرادی که از «تبدیل» شدن خودداری میکردند، فقط سه بار در روز، ساعت ۶ صبح، ۲ بعدازظهر و ۱۰ شب، اجازه استفاده از توالت را داشتند. برخی از آنان، بهدلیل محرومیتشان از دسترسی به توالت، لباس خود را خیس یا کثیف میکردند.
نگهبانان بارها آنان را مورد آزار و اذیت قرار میدادند، و وقتی غذا میخوردند یا حمام میکردند مدام به آنها فشار میآوردند که عجله کنند. درنتیجه، تمرینکنندگان سالخورده اغلب در حمام لیز میخوردند و شکستگی استخوان چیزی رایج بود.
یک بار یکی از زندانیان، با تمرینکنندگان ابراز همدردی کرد و از نگهبانان خواست که از شکنجه آنها دست بردارند. اما نگهبانان این رفتار را نوعی شورش تلقی، و او را به سلول دیگری منتقل کردند. همه افرادی که فعالانه در آزار و شکنجه مشارکت داشتند، مدت محکومیتشان کاهش مییافت.
در ادامه، چند نمونه مشخص از این شکنجهها آورده شده است.
با وجود فلج نسبی وادارشدن به ایستادن
خانم چیانگ شیائوشیا براثر شکنجهای که در بازداشتگاه متحمل شد، از یک سمت بدن، دچار فلج (همیپارزی) شد. پس از انتقال به زندان، یکی از زندانیان ویلچرش را گرفت و او را مجبور کرد راه برود یا سرپا بایستد که باعث شد چندین بار زمین بخورد. هر بار که زمین میخورد، آن زندانی او را از جا بلند میکرد و وادارش میکرد همچنان بایستد. همچنین دسترسی خانم چیانگ به توالت قطع و از غذا نیز محروم شد.
کاهش هموگلوبین به سطحی خطرناک، پس از ۱۰ ماه ایستادن و چمباتمه زدن
خانم لی شیانگهونگ بهدلیل اجتناب از انکار ایمانش به فالون گونگ، بیش از ده ماه تحت شکنجه قرار گرفت. او مجبور بود از ساعت ۶ صبح تا ۱۱ شب بایستد یا چمباتمه بزند. ظرف دو ماه، ساق پاهایش پر از دانههای قرمز شد. برای صبحانه و شام، فقط یک لقمه فرنی به او میدادند و وعده ناهار را حذف میکردند. اگر زندانیِ ناظر تشخیص میداد که او «نگرش بدی» دارد و حاضر نیست «تبدیل» شود، گاهی او را از همان مقدار اندکِ غذا نیز محروم میکردند.
چمباتمه زدن طولانیمدت و گرسنگی باعث شد خانم لی دچار درد در سراسر بدنش شود. آنقدر ضعیف شده بود که اغلب از هوش میرفت. اما زندانیان همچنان او را مورد آزار و اذیت کلامی قرار میدادند و از او میخواستند باورش به فالون گونگ را انکار کند.
خانم لی با وجود این فشار شدید، در ایمان خود استوار ماند. بنابراین زندانیان شکنجه را تشدید کردند و او را مجبور میکردند برای مدتهای طولانی، در وضعیت چمباتمه نظامی بماند، درحالیکه دو زندانی او را زیر نظر داشتند. درنتیجه، وی حس پای راستش را از دست داد و همچنین به کمخونی شدید مبتلا شد. معاینه پزشکی نشان داد که سطح هموگلوبین خونش فقط ۵۰ گرم در لیتر است (محدوده طبیعی برای زنان بزرگسال حدود ۱۱۰ تا ۱۵۰ گرم در لیتر است)؛ وضعیتی که او را در معرض خطر شوک قرار میداد.
حبس بانویی ۷۰ساله در قفس فلزی
خانم لوئو چانگیون که بیش از ۷۰ سال داشت در گرمای سوزان تابستان مجبور شد یک ژاکت ضخیم بپوشد که در نتیجۀ آن، دچار خونریزی بینی شد. وقتی اصرار کرد که این ژاکت را از تنش درآورند، نگهبانان او را بهمدت سه ماه در یک قفس فلزی حبس کردند.
کپیرایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
