(Minghui.org) مجله بیتر وینتر که دفتر مرکزی آن در ایتالیا قرار دارد، در ۵ژوئن۲۰۲۶، مقالهای را با عنوان «بیمار و محروم از حقوق بازنشستگی: مجازات طولانیمدت یک استاد دانشگاه در شینجیانگ (سینکیانگ) که فالون گونگ را تمرین میکند» منتشر کرد. این مقاله رنج و عذابهای دردناک خانم لی شیانگهونگ، تمرینکننده فالون گونگ و مدرس سابق مؤسسه فناوری شینجیانگ، را شرح میدهد. در این گزارش آمده است که در چین، «سرکوب دگراندیشان با اتمام دوره محکومیت و خروجشان از درِ زندان پایان نمییابد. این سرکوب ازطریق سلاح خاموش، اما ویرانگر نابودی اقتصادی ادامه پیدا میکند.»
«لی در سال ۱۹۹۷، تمرین فالون گونگ را آغاز کرد. زمانی که این تمرین در سال ۱۹۹۹، مورد حمله قرار گرفت، او به موج اولیه تمرینکنندگانی پیوست که برای اعتراض به پکن سفر کردند. آنچه بعد از آن رخ داد، گرفتارشدن در ورطه نوعی رفتارخشونت آمیز بود که مقامات همچنان آن را انکار میکنند، اما بازماندگان و شاهدان طی دهها سال آن را شرح دادهاند.»
«در سال ۱۹۹۹، او توسط مأموران اداره ۶۱۰ شینجیانگ ربوده و به بیمارستان روانپزشکی در اورومچی منتقل شد. طبق شهادتهایی که در آن زمان گردآوری شد، او در میان بیماران زن و مردِ مبتلا به بیماریهای روانی محبوس شد، تحت آزار و اذیت کلامی و جسمی قرار گرفت و مجبور به مصرف داروهای نامعلوم شد. همتمرینکنندگانی که در ماههای اوت و سپتامبر۱۹۹۹، موفق به ملاقات با او شدند، صحنههایی از تحقیر و بیتوجهی به او را گزارش کردند. هنگامی که بیمارستان متوجه شد این ملاقاتها ممکن است آنچه را که درحال وقوع بود افشا کند، هرگونه دسترسی بیشتر به او را ممنوع کرد.»
او بعداً به ۱۱ سال زندان محکوم شد و به بدنامترین زندان زنان شینجیانگ فرستاده شد. پس از آزادی، بار دیگر به ۳ سال زندان و درمجموع ۱۴ سال حبس محکوم شد. او صرفاً بهدلیل خودداری از نفی باورش، زندانی شد.
اما آزادی وی بهمعنای پایان رنج و مشقتهایش نبود. از همان سال ۲۰۰۱، «مؤسسه فناوری شینجیانگ او را اخراج کرد. ۱۶ سال سابقه کاریاش یکشبه از بین رفت و همراه با آن، تمام حقوق بازنشستگیای که بابت آن حق بیمه پرداخت کرده بود نیز نابود شد. هنگامی که در سال ۲۰۲۱ بیمار شد و به پرتودرمانی برای معالجه سرطان و جراحی قلب نیاز پیدا کرد، متوجه شد که بیمه درمانی عمومیاش نیز لغو شده است. بنابراین بارِ دههاهزار یوان هزینه درمان بر دوش خانوادهاش افتاد.
«امروز او در سن بازنشستگی، هیچ حقوق بازنشستگیای دریافت نمیکند. او بهتنهایی و بدون درآمد زندگی میکند؛ در شرایطی که برای هر کسی دشوار و ناپایدار است، چه برسد به زنی که سلامت او بارها براثر زندان، خوراندن اجباری دارو و سالها فشار عصبی و نگرانی آسیب دیده است.»
در ادامه مقاله آمده است که پرونده لی موردی منحصربهفرد نیست. رژیم حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) از این محرومسازی نظاممند از امکان امرارمعاش، برای مجازات دگراندیشان استفاده میکند. «حتی پس از آنکه دوران محکومیتت را گذرانده باشی، حکومت همچنان این حق را برای خود قائل است که گذشته، شغل، پساندازها و آیندهات را نابود کند. برای تمرینکنندگان فالون گونگ، این روندی آشناست. بسیاری پس از آزادی از زندان درمییابند که دیگر امکان اشتغال ندارند، از بیمه محروم شدهاند و حقوق بازنشستگیای را که دهها سال برای آن حق بیمه پرداخت کردهاند، از دست دادهاند.»
پرونده لی، بیرحمی آزار و شکنجه ۲۷ساله توسط ح.ک.چ را آشکار میکند. «آزار و شکنجه در بیمارستان روانپزشکی که او در سال ۱۹۹۹ متحمل شد، از نخستین موارد استفاده از روشی بود که بعدها علیه تعداد بیشماری از افراد دیگر نیز بهکار گرفته شد.»
در پایان، نویسنده نوشت: «محرومیت افراد از حقوق بازنشستگی، به ابزاری خاموش، اما مؤثر برای اجبار و اعمال فشار تبدیل شده است. همچنین این مسئله پرسشی را مطرح میکند که مقامات چین ترجیح میدهند آن را نشنوند: اگر یک شهروند دوران محکومیت خود را سپری کرده باشد، براساس چه منطقی، چه قانونی و چه اصول اخلاقیای، مجازات او تا پایان عمر ادامه پیدا میکند؟»
کپیرایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
