بانوی ۷۱ساله اهل سیچوان تجربیاتش را از سومین دوره زندان به‌دلیل تمرین فالون گونگ بازگو می‌کند

9 اوت 2026 | همکار مینگهویی در استان سیچوان (چین)

(Minghui.org) خانم تانگ تیانمین ۷۱ساله از ساکنان شهر لوژو در استان سیچوان، پس از گذراندن چهار سال و نیم حبس به‌دلیل تمرین فالون گونگ، در ۲۲مه۲۰۲۶ به خانه بازگشت.

خانم تانگ که به‌تنهایی زندگی می‌کند، حوالی ۲۰نوامبر۲۰۲۱ ناگهان ناپدید شد. خانواده‌اش نتوانستند خبری از او به دست آورند. تنها زمانی که چند تمرین‌کننده فالون گونگ پس از آزادی از زندان زنان استان سیچوان (واقع در شهر چنگدو، مرکز استان) گفتند که او را در آنجا دیده‌اند، خانواده‌اش از محکومیت او به زندان باخبر شدند.

خانم تانگ پس از آزادی در مه۲۰۲۶، به خانواده‌اش گفت که لی شیونگ‌مینگ و چند مأمور دیگر از اداره پلیس یونگ‌نینگ، او را دستگیر کردند. آن‌ها به بهانه اینکه باید آزمایش کووید۱۹ بدهد، وارد خانه‌اش شدند. یکی از مأموران، او را روی کاناپه نگه داشت، درحالی‌که سایر مأموران خانه را تفتیش کردند. پلیس نه حکم بازرسی ارائه داد و نه اموال توقیف‌شده را با او صورت‌جلسه کرد.

خانم تانگ ابتدا به‌مدت دو هفته در بازداشتگاه شهرستان هِجیانگ در قرنطینه نگه داشته شد و سپس به بازداشتگاه شهر لوژو منتقل شد. یک ماه بعد او را برای برگزاری جلسه دادرسی، به دادگاه منطقه ناشی بردند. پیش از آن، هیچ اطلاعیه‌ای از سوی دادستانی درباره کیفرخواست دریافت نکرده بود و فرصت استخدام وکیل نیز به او داده نشده بود.

در جریان دادگاه، خانم تانگ متوجه شد «اتهام»ش این بوده که «به سه دانش‌آموز یک حافظه فلشِ حاوی اطلاعات مربوط به فالون گونگ داده است.» او در دفاع از خود شهادت داد و تأکید کرد که با تمرین باورش یا صحبت درباره آن با مردم، هیچ قانونی را نقض نکرده است. اما قاضی او را به «ارتکاب دوباره جرم ظرف پنج سال» متهم کرد (زیرا پیش‌تر نیز در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۷، به‌دلیل تمرین فالون گونگ محکوم شده بود) و او را به چهار سال و نیم زندان و نیز ۱۰هزار یوان جریمه نقدی محکوم کرد.

خانم تانگ پیش از آخرین محکومیت، در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۸، درمجموع به سه سال و نیم حبس در اردوگاه کار اجباری محکوم شده بود. سپس در سال ۲۰۱۲، به سه سال زندان و در سال ۲۰۱۷، به دو سال و نیم زندان محکوم شد. دو حکم قبلی زندانش نیز همانند سومین محکومیت زندان، به‌صورت مخفیانه صادر شدند. او اجازه استفاده از وکیل را نداشت و نه خودش و نه خانواده‌اش هیچ اطلاعیه‌ای درباره کیفرخواست یا زمان برگزاری دادگاه دریافت نکردند و اجازه حضور در جلسه دادگاه را نیز نداشتند.

وقتی وی در سال ۲۰۱۹، پس از پایان دومین دوره زندان آزاد شد، چشمانش بی‌روح بود، واکنش‌هایش کند شده بود، بدنش دائماً می‌لرزید و حافظه‌اش رو به زوال بود. او چندین ماه بستری بود تا سرانجام دوباره توانست روی پا بایستد.

خانم تانگ پس از انتقال به زندان برای سومین بار در سال ۲۰۲۱، بار دیگر تحت انواع شکنجه قرار گرفت، ازجمله اینکه او را مجبور کردند ساعت‌ها مقابل تلویزیون بایستد و ویدئوهای تبلیغاتیِ بدنام‌کننده فالون گونگ را تماشا کند. همچنین اجازه استفاده از دستمال توالت را نداشت و او را مجبور کردند بیانیه‌هایی مبنی بر رها کردن فالون گونگ را امضا کند. فشار شدید روحی باعث شد بدنش به‌طور غیرقابل‌کنترلی بلرزد. پزشک زندان نیز او را مجبور به مصرف دوزهای فزاینده‌ای از داروهای اعصاب و روان کرد؛ داروهایی که وضعیتش را وخیم‌تر کردند و بار دیگر او را از انجام امور عادی زندگی ناتوان ساختند.

وقتی خانم تانگ در ۲۲مه۲۰۲۶ از زندان آزاد شد، مسئولان زندان مانند دو بار گذشته اجازه ندادند نسخه حکم دادگاه را با خود ببرد. دادگاه و دادستانی نیز از ارائه رونوشت حکم خودداری کردند. تنها چیزی که او به خاطر داشت، این بود که نام دادستان صادرکننده کیفرخواست لوئو ون بوده است.

خانم تانگ پس از بازگشت به خانه متوجه شد که دادگاه برای برداشت ۱۰هزار یوان جریمه، حساب بانکی او را مسدود کرده است. مشخص نیست چرا دادگاه پس از برداشت این مبلغ، حساب او را دوباره فعال نکرد.

آزار و شکنجه مالی

پس از پایان دومین دوره زندان خانم تانگ در سال ۲۰۱۹، اداره تأمین اجتماعی از وی خواست 60هزار یوان مستمری‌ای را که در دوران زندانی بودن دریافت کرده بود، بازگرداند. این اداره تهدید کرد که اگر این مبلغ را پرداخت نکند، آپارتمانش را خواهد فروخت یا او را دوباره به زندان خواهد فرستاد.

دختر خانم تانگ که نمی‌خواست مادرش دوباره زندانی شود، ۲۱هزار یوان قرض گرفت و آن را به اداره تأمین اجتماعی پرداخت کرد. او همچنین پذیرفت که باقیمانده بدهی از مستمری ماهانه مادرش کسر شود تا کل مبلغ تسویه گردد. درنتیجه، تنها ۵۰۰ یوان در ماه برای هزینه‌های زندگی خانم تانگ باقی ماند. در طول سومین دوره زندان نیز همین مستمری ۵۰۰یوانی به‌حالت تعلیق درآمد.