بانویی ۶۸ساله مبتلا به سرطان، درحالی‌که به‌دلیل ایمانش به‌طور غیرقانونی درحال گذراندن دوره محکومیتش بود، بارها از آزادی مشروط پزشکی محروم شد

خانه > آزار و شکنجه > شرح آزار و شکنجه

19 سپتامبر 2026 | همکار مینگهویی در استان یوننان، چین

(Minghui.org) دو اخطاریه مبنی بر وضعیت وخیم جسمی برای خانم ما لینگ صادر شد، اما با این وجود، زندان شماره دو زنان استان یوننان از آزادی او به قید ضمانت پزشکی خودداری کرد.

خانم ما، ساکن ۶۹ساله شهر کونمینگ، استان یوننان، در ۲۵دسامبر۲۰۲۵ برای گذراندن دوره محکومیت سه‌ساله‌اش به‌دلیل تمرین فالون گونگ به زندان منتقل شد. در بدو ورود، مشخص شد که او به بیش از ده بیماری مبتلا است و روز بعد اخطاریه‌ای مبنی بر وضعیت وخیم جسمی برایش صادر شد.

دکتر لی، از بخش نهم زندان، در ۲۴آوریل۲۰۲۶ با خانواده خانم ما تماس گرفت و گفت که خانم ما در ۱۳مارس از بیمارستان مرکزی اداره زندان استان یوننان مرخص شده و در ۲۰آوریل در بیمارستان یانان معاینه پزشکی شده است. او افزود که تومور تخمدان خانم ما تقریباً به قطر نه سانتی‌متر رشد کرده است. علاوه‌بر این، مشخص شد که او توموری در دستگاه گوارشش دارد که در مرحله پیشرفته‌ای است. لی گمان می‌کرد که تومور دستگاه گوارش تومور اولیه و تومور تخمدان متاستاز ثانویه است. خانم ما همچنین کم‌خونی خفیفی داشت.

پس از معاینه در بیمارستان یانان، خانم ما در بخش داخلی مرکز پزشکی زندان بستری شد.

خانواده خانم ما در ۲۷آوریل درخواست دیگری مبنی بر آزادی‌اش به قید ضمانت پزشکی ارائه دادند. در ۸مه، تماس دیگری از زندان دریافت کردند که به آن‌ها گفته می‌شد خانم ما از ۵مه دچار تب و نفخ شکم بوده و در ۷مه در بیمارستان مرکزی اداره زندان استان یوننان بستری شده است.

خانواده پرسیدند که آیا زندان درخصوص درخواست آزادی مشروط آن‌ها که در ۲۷آوریل ارائه شده بود، تصمیمی گرفته است یا خیر. تماس گیرنده پاسخ روشنی نداد، اما گفت که زندان «از پروتکل پیروی خواهد کرد.»

بیمارستان زندان در ۹مه اطلاعیه‌ای مبنی بر وضعیت وخیم خانم ما صادر کرد. تبش ادامه داشت اما پزشک نتوانست علت آن را تشخیص دهد. خانم ما همان روز با خانواده‌اش تماس گرفت. او گفت که زندان شیمی‌درمانی را پیشنهاد داده است، اما او اصرار داشت که به قید ضمانت پزشکی آزاد شود. زندان هنوز به درخواستش پاسخی نداده است.

حکم سه سال حبس

خانم ما در ۶ژوئن۲۰۲۴، در جریان یک عملیات پلیس برای دستگیری تمرین‌کنندگان محلی فالون گونگ، دستگیر شد. او از نوامبر۲۰۲۴، دچار خونریزی غیرطبیعی واژن شد. خانم ما در سه بیمارستان تحت معاینه قرار گرفت و مشخص شد که یک تومور ۵ سانتی‌متری (۲ اینچی) در قسمت پایین شکمش دارد. در ۱۰آوریل۲۰۲۵، تحت عمل بیوپسی قرار گرفت و تأیید شد که تومور سرطانی است.

دادگاه منطقه شیشان، خانم ما را در ۱مه۲۰۲۵ به سه سال زندان و ۱۰ هزار یوان جریمه محکوم کرد. او به‌دلیل شرایط پزشکی‌اش، با قرار وثیقه آزاد شد. خانم ما درخواست تجدیدنظرش را به دادگاه میانی شهر کونمینگ ارائه داد که در ۴سپتامبر۲۰۲۵ به پرونده‌اش رسیدگی کرد و روز بعد حکم اولیه‌اش را مورد تأیید قرار داد.

صدور اخطار وضعیت وخیم در روز دوم پذیرش در زندان

قاضی یانگ هویی از دادگاه بدوی در ۱۹دسامبر دستور دستگیری خانم ما در ۲۳دسامبر را صادر کرد. خانواده‌اش در ۲۲دسامبر با قاضی یانگ تماس گرفتند و توضیح دادند که وضعیتش برای بازداشت مناسب نیست. یانگ گفت که خانواده در این مورد حق اظهار نظر ندارند و سپس تلفن را قطع کرد. وقتی خانواده دوباره تماس گرفتند، یانگ دیگر به تلفن پاسخ نداد.

در ۲۳دسامبر، مأمور لو، خانم ما را به بازداشتگاه شهر کونمینگ برد. نگهبانان در ابتدا از پذیرش او خودداری کردند، اما پس از تأیید اینکه زندان شماره دو زنان استان یوننان او را ظرف دو روز خواهد پذیرفت، کوتاه آمدند.

خانم ما طبق برنامه در ۲۵دسامبر در زندان پذیرفته شد. در طول معاینه فیزیکی، بیش از ده بیماری ازجمله سرطان در ناحیه لگن، کیست تخمدان، کم‌خونی متوسط، فشار خون بالا، خونریزی واژن، کبد چرب، کوله‌سیستیت مزمن با سنگ کیسه صفرا، سنگ در کلیه چپ، آتروفی مغز، کلسیفیکاسیون آئورت و تنگی شریان کلیوی آترواسکلروتیک در او تشخیص داده شد. روز بعد به بیمارستان مرکزی اداره زندان استان یوننان منتقل و اخطاریه وضعیت وخیم برایش صادر شد.

وقتی خانواده خواستار آزادی او به قید ضمانت پزشکی شدند، نگهبانی با نام خانوادگی وانگ امتناع کرد و مدعی شد که زندان پروتکل‌هایی دارد که اجازه این کار را نمی‌دهد. اما زندان نمی‌توانست هیچ جزئیاتی درباره این «پروتکل‌ها» ذکر کند. وانگ به خانواده دستور داد که تلفن‌ همراه خود را روشن نگه دارند، اما به آن‌ها هشدار داد که با تلفن محل کار او تماس نگیرند. حتی اگر هم تماس می‌گرفتند، کسی به آن پاسخ نمی‌داد.

خانواده در ۲۹دسامبر «درخواست گذراندن دوران محکومیت در خارج از زندان» را ارائه کردند، اما هیچ پاسخی از زندان دریافت نکردند.

رد آزادی مشروط پزشکی توسط زندان

نگهبان دیگری در ۳ژانویه۲۰۲۶ با خانواده خانم ما تماس گرفت و از آن‌ها خواست ۲۰۰ یوان برای خرید نوار بهداشتی برایش بفرستند. وقتی خانواده درباره وضعیت خانم ما پرسیدند، نگهبان گفت که از بیمارستان چیزی نشنیده‌اند.

نگهبان وانگ در ۶ژانویه دوباره با خانواده تماس گرفت و خواستار واریز دیگری به حساب خانم ما شد. خانواده درباره برنامه درمانی‌اش پرسیدند، اما وانگ اشاره کرد که افشای چنین اطلاعاتی ممکن است حریم خصوصی خانم ما را نقض کند. خانواده از وانگ خواستند که درخواست اطلاعات آن‌ها را به بیمارستان زندان منتقل کند و هشدار دادند که در صورت بدترشدن وضعیت خانم ما، بیمارستان را پاسخگو خواهند دانست. وانگ ادعا کرد که خانم ما در بیمارستان زندان تحت مراقبت‌های مناسب قرار دارد.

ازآنجاکه خانواده خانم ما هیچ پاسخی درخصوص «درخواست گذراندن دوران محکومیت در خارج از زندان» دریافت نکردند، در ۱۳ژانویه برای درخواست کمک به اداره زندان استان یوننان مراجعه کردند. آن‌ها نسخه دیگری از درخواست را ارائه دادند و مسئول پذیرش قول داد که اطلاعات را به زندان ارسال کند.

سه روز بعد، در ۱۶ژانویه، نگهبان وانگ و یک پزشک زندان با خانواده خانم ما تماس گرفتند. آن‌ها خانم ما را به‌دلیل عدم همکاری در درمان سرزنش کردند. خانواده برنامه درمانی را درخواست کردند و پرسیدند که آیا خانم ما به‌دلیل بدترشدن حالش از مصرف دارو خودداری کرده است یا خیر. پزشک پاسخ داد که موظف نیست جزئیات مربوط به درمان را به خانواده فاش کند. او افزود که خانواده می‌تواند شکایت کند و او فقط تماس گرفته است تا به آن‌ها اطلاع دهد که خانم ما از مصرف دارو خودداری کرده است.

در ۱۹ژانویه، نگهبان وانگ با خانواده خانم ما تماس گرفت و به آن‌ها گفت که بخش نهم تصمیم گرفته است که او واجد شرایط گذراندن دوران محکومیت در خارج از زندان نیست. وقتی خانواده از او پرسیدند که چه چیزی باعث رد صلاحیتش شده است، نگهبان وانگ ادعا کرد که به‌دلیل همکاری نکردن او با روند درمان بوده است. خانواده دوباره این سؤال را مطرح کردند که آیا این درمان حال خانم ما را بدتر کرده است یا خیر. وانگ سپس اضافه کرد که دلیل دیگر این است که خانم ما از اعتراف به جرم خودداری کرده است، که این عامل مهمی در تصمیم زندان بود.

در پی مراجعه خانواده خانم ما به اداره زندان استان یوننان در ۱۳ژانویه، دفتر دادخواهی زندان در ۲۳ژانویه، با آن‌ها تماس گرفت. دفتر دادخواهی، تصمیم زندان مبنی بر ممنوعیت خانم ما از گذراندن دوران محکومیت در خارج از زندان را به‌دلیل «عدم همکاری او در روند درمان» تکرار کرد. اما، خانواده تأیید کردند که دفتر دادخواهی درخصوص وضعیت پزشکی خانم ما یا نوع درمانی که به او داده شده یا «عدم همکاری» او، هیچ گونه ارزیابی انجام نداده است.

شخصی از دفتر دادخواهی موافقت کرد که نگاه عمیق‌تری به پرونده خانم ما بیندازد، اما خانواده هیچ اطلاعات بیشتری از او دریافت نکردند.

خانم ما در ۱۲فوریه، کمی قبل از سال نو چینی، با خانواده‌اش تماس گرفت. او گفت که از زمان پذیرشش در بیمارستان زندان بستری بوده است و از خانواده‌اش خواست که نگران او نباشند.

خانواده در ۲۳مارس از دفتر اداره زندان استان یوننان درخواست کردند اطلاعاتی را که منجر به تصمیم زندان برای رد درخواست آن‌ها شده است، فاش کند؛ مضمون درخواست آن‌ها این بود که اجازه دهند خانم ما دوران محکومیتش را در خارج از زندان سپری کند. آن‌ها همچنین درخواست کردند بدانند که زندان چه مدارکی برای متهم کردن او به «عدم همکاری با روند درمان» در اختیار دارد.

دفتر مدیریت زندان در ۲۰آوریل پاسخ داد و گفت که طبق قانون زندان، زندان‌ها به‌عنوان سازمان‌های مجری قانون عمل می‌کنند و اطلاعاتی که در روند اجرای قوانین تولید می‌شود، در دسته اطلاعات دولتی قرار نمی‌گیرد و بنابراین نمی‌تواند برای عموم افشا شود. اما خانواده آزاد بودند که برای کسب اطلاعات بیشتر با زندان تماس بگیرند.

خانواده پس از صحبت تلفنی با خانم ما در ۱۲فوریه، هیچ اطلاعات بیشتری درباره او دریافت نکردند. آن‌ها در ۱۰آوریل اجازه یافتند تا در زندان با او ملاقات کنند. او گفت که در ۱۳مارس به زندان بازگردانده شد، در اوایل آوریل دچار اسهال شده است و قبلاً در این زمینه به پزشک مراجعه کرده است.

تنها چند روز پس از تماس، مشخص شد که خانم ما یک تومور پیشرفته در دستگاه گوارشش دارد. وقتی در ۹مه با خانواده‌اش تماس گرفت، صدایش ضعیف‌تر بود.

خانواده خانم ما از زندان خواستند که فوراً او را آزاد کند.