(Minghui.org)
نام: دنگ وی‌یونگنام چینی: 邓维勇جنسیت: مردسن :۵۷ سالشهر :چنگدواستان: سیچوانشغل: نامشخصتاریخ درگذشت: ۲۷سپتامبر۲۰۲۵تاریخ آخرین دستگیری: ۵مه۲۰۱۸آخرین محل حبس: زندان جیاژو
آقای دنگ وی‌یونگ هنگامی که در ۱۰مه۲۰۲۲، محکومیت چهار سال حبس خود به‌دلیل تمرین فالون گونگ را به پایان رساند، دچار بی‌اختیاری ادرار و مدفوع و ضعف حافظه شده بود و توانایی ذهنی‌اش در حد کودکی نوپا بود. این ساکن شهر چنگدو در استان سیچوان، همچنان ازکارافتاده و دچار گیجی و سردرگمی بود و مجبور بود از ویلچر استفاده کند. او سه سال بعد در ۲۷سپتامبر۲۰۲۵، در ۵۷سالگی درگذشت.
آقای دنگ وی‌یونگ پیش از آزار و شکنجه
آقای دنگ وی‌یونگ پس از آزار و شکنجه
از زمانی که حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) در ژوئیه۱۹۹۹، دستور آزار و شکنجه فالون گونگ را صادر کرد، آقای دنگ، متولد ۱۱نوامبر۱۹۶۷، بارها به‌دلیل پایبندی به ایمانش هدف قرار گرفت. او بین سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۱، چندین بار دستگیر شد. پس از دستگیری دیگری در ۷فوریه۲۰۰۲، به دو سال و نیم کار اجباری محکوم شد. او دوره محکومیتش را در اردوگاه کار اجباری شین‌هوا گذراند و در ۲۶مه۲۰۰۳ آزاد شد.
بین ۵ تا ۱۷مه۲۰۱۷، آقای دنگ بارها مورد آزار و اذیت قرار گرفت. پلیس از او بازجویی کرد که آیا برای توزیع مطالب اطلاع‌رسانی فالون گونگ از خانه بیرون می‌رود یا خیر. در ۱۳مه۲۰۱۷، دو مأمور تمام روز بیرون خانه‌اش کشیک دادند. روز بعد، دفتر مدیریت مجتمع برق خانه‌اش را به‌مدت پنج ساعت قطع کرد.
آخرین دستگیری آقای دنگ در ۵مه۲۰۱۸ رخ داد. او در ۲۶دسامبر۲۰۱۹، به چهار سال زندان و پرداخت ۱۰هزار یوان جریمه محکوم و در ژوئن۲۰۲۰، به زندان جیاژو در شهر لشان منتقل شد. خانواده‌اش فقط اجازه داشتند هرازگاهی ازطریق تماس تصویری او را ببینند.
آقای دنگ در ۱سپتامبر۲۰۲۱، طی یک جلسه شکنجه هوشیاری‌اش را از دست داد و هشت ماه پایانی دوره محکومیتش را در سه بیمارستان مختلف گذراند. در ۳اکتبر۲۰۲۱، وضعیتش بحرانی شد. وقتی خانواده‌اش با عجله به بیمارستان رفتند، بیش از ۶۰ مأمور پلیس بیرون بیمارستان درحال گشت‌زنی بودند. داخل بخش اورژانس نیز بیش از ۲۰ مأمور دیگر، مراقب آقای دنگ بودند. آن‌ها منتظر بودند آقای دنگ آخرین نفسش را بکشد و آماده بودند مانع خانواده‌اش برای تحویل گرفتن پیکر او شوند. حتی به اعضای خانواده اجازه نمی‌دادند در گوش او زمزمه کنند، زیرا می‌خواستند تمام گفت‌وگوها را زیر نظر داشته باشند.
درحالی‌که به آقای دنگ سرم وصل بود، دست‌ها و پاهایش را با دستبند و پابند به تخت بیمارستان بسته بودند. خانواده‌اش متوجه بریدگی بخیه‌شده‌ای روی پیشانی او شدند که لکه‌های خون روی آن دیده می‌شد. زیر چشمانش سیاه بود و روی چشم چپش کبودی سیاهی وجود داشت که احتمالاً براثر مشت‌خوردن ایجاد شده بود. روی بازوهایش نیز خون خشک‌شده دیده می‌شد. شلوارش در قسمت پای چپ، سوراخی داشت و چند لکه خون لخته‌شده و خشک نیز روی شلوارش دیده می‌شد. پاهایش بسیار لاغر و قرمز شده بود. هیچ بخش سالمی روی پوست کف پاهایش باقی نمانده بود و کف پاهایش نیز مانند دست‌هایش پینه‌های ضخیم و لکه‌های خون داشت.
آقای دنگ که در آن زمان، فقط ۵۴ سال داشت، مانند فردی ۷۰ یا ۸۰ساله به نظر می‌رسید. وقتی خانواده‌اش وارد شدند، او خواب بود. آن‌ها بیدارش کردند و دیدند که حتی پس از نوشیدن چند لیوان آب، همچنان از تشنگی شکایت دارد. پنج نفر از عزیزانش اجازه یافتند وارد اتاق شوند، اما او فقط برادر بزرگ‌ترش را شناخت. حتی همسرش را نیز نمی‌شناخت.
مأمور زندان که آن زمان شیفت بود گفت افرادی را برای تهیه غذا برای آقای دنگ فرستاده‌اند، اما هیچ غذایی برایش نیاوردند. آن مأمور همچنین اجازه نداد آقای دنگ غذایی را که خانواده‌اش برای او خریده بودند، بخورد.
خانواده آقای دنگ درخواست آزادی مشروط پزشکی کردند، اما درخواستشان بارها رد شد. او زنده ماند و در ۴اکتبر۲۰۲۱، به بیمارستان بخش زندانیان فرودگاه منطقه شوانگ‌لیو در چنگدو منتقل شد. سپس به عزیزانش گفته شد که او به اسکیزوفرنی مبتلاست و داروهای ضدروان‌پریشی به او داده‌اند. او که یک کهنه‌سرباز بود، همیشه از سلامتی بسیار خوبی برخوردار بود و هیچ‌گونه سابقه بیماری روانی نداشت. خانواده‌اش بر این گمان بودند که این تشخیص جدید یا ترفندی جدید برای خوراندن داروهای آسیب‌زننده به دستگاه عصبی او بوده، یا نتیجه شکنجه‌های هولناکی بوده که متحمل شده است.
حوالی اواسط ژانویه۲۰۲۲، آقای دنگ به بیمارستان جین‌تانگ منتقل شد و چند ماه پایانی دوره محکومیتش را در آنجا گذراند. در ۲۸فوریه۲۰۲۲، به خانواده‌اش اطلاع دادند که به‌تازگی به‌علت ابتلا به اسکیزوفرنی، برای او اخطار وضعیت بحرانی صادر شده است. بعدازظهر همان روز، خانواده‌اش اجازه یافتند با او تماس تصویری برقرار کنند. آن‌ها دیدند که او نمی‌تواند بایستد یا راه برود و مجبور است روی ویلچر بماند. وقتی دهانش را باز کرد، با دیدن اینکه همه دندان‌هایش از بین رفته‌اند، شوکه شدند. او کلاهی بر سر داشت و خانواده‌اش گمان کردند احتمالاً برای پوشاندن زخم‌های سرش، کلاه بر سرش گذاشته‌اند. وی گیج و منگ به نظر می‌رسید و نامفهوم صحبت می‌کرد.
دوره محکومیت آقای دنگ در ۱۰مه۲۰۲۲ به پایان رسید. وقتی خانواده‌اش برای تحویل‌گرفتن او به بیمارستان جین‌تانگ رفتند، نمی‌توانست راه برود و همچنان ازکارافتاده بود. برادر کوچک‌ترش او را از خودروی پلیس بیرون آورد و در آغوش حمل کرد.
پس از آزادی آقای دنگ، حافظه‌اش همچنان رو به زوال رفت و دچار اختلال شناختی بود. خانواده‌اش می‌‌گفتند که توانایی ذهنی او در حد کودکی نوپاست. سراسر بدنش ضعیف بود و حتی نمی‌توانست در حالت نشسته، تعادل خود را حفظ کند. همچنین دچار بی‌اختیاری ادرار و مدفوع بود.
خانواده‌اش طی بیش از دو سال بعد، او را به بیش از ده بیمارستان بردند و صدهاهزار یوان برای درمانش هزینه کردند. درمجموع ۱۶ بیماری مختلف، ازجمله سکته مغزی، صرع و دیابت، در او تشخیص داده شد. موهایش کم‌پشت و خاکستری شده بود. بیشتر اوقات نیز در حالت گیجی به سر می‌برد و گاهی زیر لب با خودش حرف می‌زد.
آقای دنگ اغلب در خواب فریاد می‌زد: «قفل دستبندها و پابندها را باز کنید و طناب را باز کنید! با سنگ به زانویم نزنید! نمی‌خواهم قرص‌ها را بخورم!»
گرچه آقای دنگ تحت درمان قرار گرفت، تقریباً هیچ بهبودی در وضعیتش حاصل نشد و پلیس همچنان چند بار برای آزار و اذیت او مراجعه کرد. او سرانجام در ۲۷سپتامبر۲۰۲۵ درگذشت.
گزارش‌های مرتبط:
تمرین‌کنندگان فالون گونگ در زندان جیاژو در استان سیچوان شکنجه شدند؛ دو نفر جان باختند
تمرین‌کننده فالون گونگ در زندان، متحمل گرسنگی شد و از شدت کار زیاد از حال رفت
سه تن از ساکنان سیچوان، ازجمله بانویی ۷۶ساله، به‌دلیل ایمانشان به زندان محکوم شدند
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
