(Minghui.org) حدود ساعت ۸ صبح ۱۵ژوئن۲۰۲۶، خانم سونگ یاپینگ تازه از خرید مواد غذایی برگشته بود که سه مرد و یک زن در ورودی مجتمع مسکونی‌اش، جلو او را گرفتند.
این چهار مأمور (که فقط زن لباس فرم به تن داشت) این بانوی ۶۳ساله ساکن شهر جینژو در استان لیائونینگ را به‌زور سوار خودرو پلیس کردند و به اداره پلیس محلی تیان‌آن بردند.
پلیس در جریان بازجویی از خانم سونگ، متولد اوت۱۹۶۲، پرسید که آیا برچسب‌های حاوی پیام‌هایی درباره فالون گونگ (که فالون دافا نیز نامیده می‌شود) را در اماکن عمومی چسبانده است یا خیر. او از پاسخ دادن خودداری کرد و فقط پیوسته تکرار می‌کرد: «فالون دافا خوب است.»
مدت کوتاهی بعد، پلیس خانه او را تفتیش و کتاب‌های فالون گونگ، لپ‌تاپ، رایانه رومیزی، تلفن همراه، کارت‌های هدیه و کلید خانه‌اش را توقیف کرد. برخی از این وسایل را بعداً به او بازگرداندند.
پلیس همچنین خانم سونگ را به کنار یک تیر برق برد و از او درحالی‌که کنار آن ایستاده بود عکس گرفت؛ احتمالاً برای اینکه از آن به‌عنوان «مدرکی» مبنی بر چسباندن برچسب‌های مذکور روی تیر برق استفاده کند.
خانم سونگ هنگام معاینه پزشکی لازم برای پذیرش در بازداشتگاه شهر جینژو، دچار درد شدید قفسه سینه و تنگی نفس شد. پلیس خانواده‌اش را وادار کرد پیش از آزادی او با قرار وثیقه، ۵هزار یوآن وثیقه بپردازند. همچنین به او دستور دادند اظهاریه تعهدی بنویسد مبنی بر اینکه دیگر فالون گونگ را تمرین نخواهد کرد. وقتی نپذیرفت، تهدید کردند که خانواده‌اش را نیز درگیر خواهند کرد و اقدامات قضایی بیشتری علیه او انجام خواهند داد.
این نخستین بار نیست که خانم سونگ به‌دلیل ایمانش هدف قرار می‌گیرد؛ ایمانی که به‌گفته او باعث شد از یک بیماری شدید قلبی و سایر بیماری‌ها بهبود یابد. او پیش‌تر مدت نامعلومی را در اردوگاه کار اجباری و همچنین ۱۱ سال را در زندان گذرانده بود.
بازداشت در اردوگاه کار اجباری
پس از آنکه حزب کمونیست چین در ژوئیه۱۹۹۹، آزار و شکنجه فالون گونگ را آغاز کرد، خانم سونگ به‌منظور دادخواهی برای حق آزادی عقیده خود به پکن رفت. او دستگیر و به مدت نامعلومی کار اجباری محکوم شد. در سال ۲۰۰۰، هنگامی که در اردوگاه کار اجباری ماسانجیا محبوس بود، به‌دلیل امتناع از انکار ایمانش، مجبور شد به‌مدت یک ماه کامل هر روز از صبح تا نیمه‌شب، در حالت چمباتمه بماند.
زندان نانشان، محل کار خانم سونگ، در سال ۲۰۰۰، او را اخراج کرد. از آن زمان، او برای تأمین هزینه‌های زندگی، به حمایت مالی خانواده و دوستانش متکی بوده است.
محکومیت به ۱۱ سال زندان در سال ۲۰۰۹
خانم سونگ در ساعت ۶:۴۰ صبح ۱۷آوریل۲۰۰۹، در بیرون پارک کودکان محله‌شان دستگیر شد. پلیس او را به‌شدت کتک زد، به‌طوری‌که دچار سرگیجه و حالت تهوع شد و بی‌وقفه بالا می‌آورد. بازداشتگاه شهر جینژو از پذیرش او خودداری کرد و پلیس او را به بیمارستان برد. پزشکان متوجه وجود توموری در شکمش شدند.
لی یاژو، معاون وقت اداره پلیس شهر جینژو، به بازداشتگاه دستور داد با وجود وضعیت پزشکی خانم سونگ، او را پذیرش کند. او گفت: «اگر بمیرد، مرگش طبیعی محسوب می‌شود!»
بعداً، درحالی‌که خانم سونگ همچنان در بازداشتگاه حبس بود، تشخیص داده شد که به سرطان رحم مبتلاست.
اندکی بعد، دادگاه منطقه گوتا خانم سونگ را به ۱۱ سال زندان محکوم کرد و با وجود تشخیص سرطان، او را در اواخر اوت۲۰۰۹، به زندان زنان استان لیائونینگ فرستادند. وو لی، رئیس بخش نهم، و چیان لی، مسئول گروه چهارم، به زندانیان دستور دادند او را مورد آزار و اذیت قرار دهند.
چیان به زندانیان گفت: «تا جایی که می‌توانید او را بزنید، فقط آن‌قدر نزنید که بمیرد.»
شکنجه‌ها شامل آویزان کردن خانم سونگ، کتک زدن، بستن دست‌وپایش، بستن دهانش با نوارچسب، سیلی زدن به صورتش، گرفتن موهایش و کوبیدن سرش به دیوار، فروکردن سوزن در بدنش، چپاندن لباسِ زیر آلوده یا دستمال توالت در دهانش، حبس در سلول انفرادی و محروم کردنش از خواب بود. هرگاه چرت می‌زد، رویش آب سرد می‌ریختند.
لی یینگ، شی لی‌پینگ و وئی شیائوفنگ ازجمله زندانیانی بودند که در این آزار و اذیت‌ها مشارکت داشتند.
نگهبانان همچنین به شش زندانی دستور دادند که خانم سونگ را مجبور به خوردن مدفوع کنند.
خانواده خانم سونگ در ژانویه۲۰۱۱، به ملاقاتش رفتند و متوجه شدند که او سکته مغزی کرده است. یک طرف بدن و صورتش فلج شده بود. سرطان رحم او متاستاز داده و به مراحل پایانی رسیده بود، اما زندان همچنان از آزادی او خودداری می‌کرد، زیرا وی حاضر نبود ایمانش را انکار کند.
خانم سونگ سرانجام کنترل ادرار و مدفوع خود را کاملاً از دست داد و دچار فراموشی شد. همچنین دچار فروپاشی روانی شد. سرانجام در اواخر اکتبر۲۰۱۲، زندان او را به‌صورت مشروط آزاد کرد؛ درحالی‌که دستگاه اکسیژن به وی وصل بود و او را روی برانکارد از بیمارستان زندان بیرون آوردند.
خانم سونگ با قد حدود ۱۶۰ سانتی‌متر، هنگامی که به خانه فرستاده شد فقط حدود ۳۶ کیلوگرم وزن داشت. او دیگر خانواده یا دوستانش را نمی‌شناخت. همچنین هیچ خاطره‌ای از آزار و اذیت‌هایی که در زندان متحمل شده بود نداشت. به‌گفته خواهرش، بیمارستان زندان دارویی نامعلوم به او تزریق کرد و از خانواده خواست برگه سلب مسئولیت را امضا کنند.
شوهر خانم سونگ می‌گفت که او فقط در تخت دراز می‌کشید و صرف‌نظر از اینکه چه کسی به دیدنش می‌آمد، سکوت می‌کرد. وضعیتش بعداً کمی بهبود یافت، اما همچنان افکارش پراکنده بود، واکنش‌های کندی داشت و حافظه‌اش به‌شدت ضعیف بود. توانست کمی وزن اضافه کند، اما همچنان در کنترل عضلات دست‌ها و پاهایش مشکل داشت.
بازداشت به‌مدت پنج روز در سال ۲۰۲۵
شوهر خانم سونگ در سال ۲۰۲۵ به‌طور ناگهانی درگذشت و او برای اداره زندگی خود، با مشکلات زیادی روبرو شد. حس چشایی‌اش کاهش یافت و اغلب دچار حالت تهوع و استفراغ می‌شد.
با وجود وضعیت جسمانی ضعیفش، پلیس مرتباً در منزل مزاحمش می‌شد و تلاش می‌کرد او را دوباره به زندان بفرستد. پلیس در ۱۳سپتامبر۲۰۲۵، پس از دریافت گزارشی مبنی بر اینکه او با مردم درباره فالون گونگ صحبت کرده است، وی را دستگیر کرد. خانه‌اش تفتیش شد و او به‌مدت پنج روز در بازداشت بود.
گزارش مرتبط:
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
