(Minghui.org) در گذشته، ذهنیت علمی قوی‌ای داشتم. سال‌ها پیش، وقتی تمرین فالون دافا را شروع کردم، باور داشتم که موجودات الهی، مثلاً بوداها، وجود دارند، اما وجودشان برایم واقعیتی دور از دسترس به نظر می‌رسید. حتی پس از اینکه طی تزکیه‌ام شاهد معجزات بسیاری بودم، وجود موجودات والاتر هنوز برایم واقعی به نظر نمی‌رسید.
امروز، وقتی به مسیر تزکیه‌ام در میان این آزار و شکنجه بی‌وقفه نگاه می‌کنم، مسیری که در آن مسئولیت بزرگ کمک به استاد در اصلاح فا را بر دوش داشته‌ام، درمی‌یابم که در این مسیر به‌سوی الوهیت، راهی طولانی را پیموده‌ام.
ازبر کردن فا کمک کرد تا وابستگی‌هایم را ببینم
مردم برای شهرت، منافع شخصی و احساسات زندگی می‌کنند. اگر نتوانند این چیزها را رها کنند، نمی‌توانند از مرز میان بشر بودن و موجود الهی بودن عبور کنند. در مقایسه با هم‌تمرین‌کنندگانی که ساده و پاک هستند، من با چالش دیگری نیز روبرو بودم: باید پوسته سرسختِ شکل‌گرفته از تصورات و عقاید بشری فراوانم را که از من محافظت می‌کرد درهم می‌شکستم. همچنین باید وابستگی‌های پنهانی را آشکار می‌کردم که آن‌ها را محکم در لفافه نگه داشته بودم و نمی‌خواستم به وجودشان اذعان کنم.
همسرم که او نیز تمرین‌کننده دافاست، یک بار به من گفت: «گاهی به نظر می‌رسد تزکیه برایت آسان است. مهربان و صادق هستی. بر سر منافع شخصی نمی‌جنگی. بخشنده و بردبار هستی و از دیگران کینه به دل نمی‌گیری. اما گاهی هم به نظر می‌رسد تزکیه برایت بسیار دشوار است. انگار خودت را در پوسته‌ای ضخیم پیچیده‌ای و تمام وابستگی‌هایی را که از آن‌ها بی‌خبری یا مایل نیستی رهایشان کنی، محکم پنهان کرده‌ای. اگر به آن‌ها نپردازی، هیچ‌کس نمی‌تواند کمکت کند.» نظرش کاملاً درست بود. اما آن زمان با او موافق نبودم، چون خودم نمی‌توانستم این موضوع را ببینم. بنابراین تلاشش برای کمک به من، هر بار بی‌نتیجه می‌ماند.
گشایش زمانی حاصل شد که شروع به ازبر کردن جوآن فالون کردم. روند ازبر کردن فا، روند تزکیه استوار خودم بود. در آغاز، با مداخلات زیادی روبرو می‌شدم. به‌محض اینکه کتاب را برمی‌داشتم، خواب‌آلود می‌شدم یا ذهنم گیج و مبهم می‌شد. نمی‌توانستم تمرکز کنم و انواع‌واقسام افکار بشری به ذهنم هجوم می‌آوردند و مرا وامی‌داشتند که بخواهم این کار را انجام دهم یا به آن کار رسیدگی کنم. اصلاً نمی‌توانستم آرام بنشینم. اما به‌محض اینکه کتاب را کنار می‌گذاشتم، همه‌چیز خوب می‌شد و دیگر احساس بی‌قراری نمی‌کردم.
خوشبختانه درک محکمی از اصول فا داشتم و می‌دانستم این همان مداخله اهریمنی است که هنگام تزکیه در یک راه درست رخ می‌دهد. چنین مداخلاتی را رد می‌کردم و ازبین می‌بردم و به ازبر کردن فا ادامه می‌دادم. وقتی آرام کردن ذهنم بسیار دشوار می‌شد، کمی مکث می‌کردم و افکار درست می‌فرستادم و سپس به ازبر کردن ادامه می‌دادم. نخستین بار، دو سال طول کشید تا جوآن فالون را ازبر کنم. پس از آن، سرعتم بیشتر شد و توانستم کل کتاب را در یک سال ازبر کنم.
در روند ازبر کردن فا، وضعیت تزکیه‌ام کمکم بهبود یافت و این بهبود، به‌ویژه پس از آنکه برای دومین بار ازبر کردن کتاب را تمام کردم، واقعاً آشکار شد. تصورات و عقاید سرسختانه و وابستگی‌هایی که مانند گرانیت سخت بودند، کمکم سست شدند. پیش از آن، صرفاً فکر کردن به رها کردن این وابستگی‌ها، درد و رنج شدیدی برایم به همراه داشت، گویی اگر رهایشان می‌کردم، می‌مردم. حتی جرئت نداشتم به آن فکر کنم، چه رسد به اینکه رهایشان کنم. اما حالا شرایط فرق کرده بود و دیگر آن‌قدر دشوار به نظر نمی‌رسید. دست‌کم می‌توانستم به وجودشان اذعان کنم. لایه محافظی که برای خود ساخته بودم، کمکم ترک خورد.
رها کردن وابستگی به شهرت و منافع شخصی
با پیشرفتی که ازطریق ازبر کردن فا داشتم، توانستم از وضعیت گرفتار بودن در طلب بی‌پایان شهرت، منافع شخصی و احساسات بیرون بیایم. توانستم از موقعیتم فاصله بگیرم و از دید فردی بیرونی، نقش شهرت، منافع شخصی و احساسات را در آن ببینم. ماهیت واقعی آن‌ها را دیدم و فهمیدم که چرا مردم این‌قدر درگیرشان می‌شوند و نمی‌توانند از آن‌ها دل بکنند.
ابتدا درباره شهرت صحبت کنیم. از دید یک فرد عادی، شهرت یعنی اینکه دیگران چگونه فرد را ارزیابی می‌کنند و چه دیدگاهی درباره او دارند. وقتی دیگران برایتان ارزش قائل هستند، خوشحال می‌شوید و وقتی دوستتان ندارند، ناراحت می‌شوید. این اساساً جلوه‌ای از احساسات است. از دیدگاه تزکیه، شهرت ماده‌ای است که از احساسات پدید می‌آید. وقتی خوشحال هستید، از نظر جسمی احساس راحتی و از نظر ذهنی احساس آسودگی می‌کنید؛ آن احساس خوشایندی است. اما این یک وابستگی است و چیز خوبی نیست. وقتی ناراحت هستید، این ماده شما را غمگین و افسرده می‌کند که اساساً روندی برای از بین بردن کارماست. این چیز خوبی است. صرفاً یک احساس است. حتی افراد غیرتمرین‌کننده هم می‌گویند: «نه از دستاوردهای بیرونی به وجد بیا و نه از زیان‌های شخصی اندوهگین شو.» بنابراین ما تمرین‌کنندگان دافای دوره اصلاح فا، به‌مراتب کمتر باید تحت تأثیر چنین چیزهایی قرار بگیریم. ما مأموریت عظیم کمک به استاد در اصلاح فا و نجات موجودات ذی‌شعور را بر دوش داریم. کارهای بسیار زیادی برای انجام دادن داریم. فرصت نداریم در چنین احساساتی غرق شویم.
حالا درباره منافع شخصی صحبت می‌کنم. وابستگی به منافع شخصی در نحوه واکنش فرد به ازدست‌دادن و به‌دست‌آوردن بازتاب می‌یابد. ما در میان مردم عادی، عادت می‌کنیم به‌دنبال علایق شخصی و منافع فردی باشیم. وقتی تزکیه‌کننده‌ای جدید با درکی نسبتاً سطحی از اصول فا، متحمل زیانی می‌شود، ممکن است فکر کند این زیان به او کمک می‌کند تقوا جمع کند. اما بعدها دریافتم که این نوع تفکر نیز خودمحورانه است. وقتی فرد منافع مادی را از دست می‌دهد، در ازای آن تقوا به دست می‌آورد؛ این روندی طبیعی است که ویژگی جهان بر آن حاکم است. اما اگر این تمرین‌کننده پس از متحمل شدن زیان، با فکر به دست آوردن تقوا به خود دلگرمی بدهد، این خود همچنان وابستگی به منافع شخصی است.
استاد بیان کردند:
«من از تمام سختیهای مریدانم آگاه هستم. حقیقت این است كه من بیشتر از آنچه شما خودتان را گرامی می‌دارید، گرامی‌تان می‌دارم!» («آخرین وابستگی(های)تان را از بین ببرید»، از نکات اصلی برای پیشرفت بیشتر ۲)
با خواندن این بخش، در کنار احساس نیک‌خواهی بی‌کران استاد، حس عمیق مسئولیت را بیش از پیش در خود احساس می‌کنم. ازآنجاکه استاد برای اصلاح فا به اینجا آمده‌اند، وجود تمرین‌کنندگان دافا برای خودشان نیست، بلکه برای نیازهای اصلاح فاست. در این صورت، چه چیزی در شهرت و ثروت هست که به آن دل ببندیم؟ ثروتم از تقوایم سرچشمه می‌گیرد و یکی از منابع دافاست. چون در میان مردم عادی تزکیه می‌کنم، باید تا جای ممکن با شیوه زندگی آن‌ها مطابقت داشته باشم و زندگی عادی خود را حفظ کنم. من زمانم را مدیریت می‌کنم و زندگی‌ام را در حد معقول می‌گذرانم و باقی زمان و منابع را برای اعتباربخشی به فا و نجات موجودات ذی‌شعور به کار می‌گیرم. به‌نوعی ما صرفاً اداره‌کنندگان ثروت خود هستیم. اینکه چه مقدار از تقوایمان برای تبدیل شدن به گونگ و چه مقدار برای مبادله با ثروت اختصاص یابد، به تصمیم استاد بستگی دارد. ما فقط باید قلبمان را تزکیه کنیم، افکار درستمان را حفظ کنیم، در تمام جنبه‌های زندگی تعادل داشته باشیم و بکوشیم که به افراط نرویم.
رها کردن وابستگی به احساسات
حالا درباره احساسات صحبت می‌کنم. در روند رها کردن شهرت و منافع شخصی، باید احساسات را نیز رها کنیم. در مقایسه با شهرت و منافع شخصی، رها کردن احساسات دشوارتر است. قبلاً تصور می‌کردم فرد احساساتی‌ای نیستم، اما وقتی در تزکیه، به مرحله‌ای رسیدم که برای پیشرفت واقعی باید احساسات را رها می‌کردم، دیدم رها کردنشان فوق‌العاده دشوار است.
عشقم به همسرم را مثال می‌زنم. همسرم هم‌تمرین‌کننده‌ام است و در ۳۰ سال گذشته، با هم از سختیهای بسیاری گذشته‌ایم. با هم به پکن رفتیم و در میدان تیان‌آن‌من، دادخواهی خود را به دولت مرکزی ارائه کردیم. با هم در برابر آزار و شکنجه مقاومت کردیم و به استاد در اصلاح فا یاری رساندیم. هر روز سه کار را با هم انجام می‌دهیم. در این مسیر تزکیه، سختی کشیده‌ایم و بر موانع و محنت‌های فراوانی غلبه کرده‌ایم. آنچه میان ماست دیگر صرفاً عشق میان زن و مرد نیست، بلکه قدردانی و تحسینی عمیق نسبت به یکدیگر است. در سختی و آسایش، به هم کمک کرده‌ایم و در مسیر تزکیه‌مان، از محنت‌های مرگ و زندگی گذشته‌ایم.
آنچه کار را دشوارتر می‌کرد این بود که فکر نمی‌کردم این احساسات و عشقم به همسرم اِشکالی داشته باشد. فکر نمی‌کردم لازم باشد آن را رها کنم. اما استاد مسیر تزکیه هریک از ما را با ترتیب مشخصی نظم و ترتیب می‌دهند و وقتی زمان ازبین بردن این وابستگی فرا برسد، آن به‌وضوح در وضعیت تزکیه‌ام بازتاب می‌یابد.
ناگهان من و همسرم دیگر با هم کنار نمی‌آمدیم. درباره مسائل نظرات متفاوتی داشتیم که به اختلاف و حتی مشاجره منجر می‌شد. خوشبختانه، به‌واسطه ازبر کردن فا و بهبود خودم، خیلی زود متوجه موضوع شدم و به‌جای اینکه همیشه او را مقصر بدانم، شروع کردم با نگاه به درون، خودم را بررسی کنم. ریشه مشاجره با همسرم را پیدا کردم. دلیلش این بود که حس «خود» من مورد حمله قرار می‌گرفت یا به چالش کشیده می‌شد و این باعث می‌شد از او برنجم. این واقعاً مرا متعجب کرد؛ همیشه فکر می‌کردم عشقم به همسرم، محکم و ناگسستنی است. خبر نداشتم که مشروط است؛ پیش‌شرطش این بود که حس «خود» من، همان «من»، در امان باشد. به‌محض اینکه «من» تهدید می‌شد، «عشق ناگسستنی» جای خود را به تقابل می‌داد. اما هنگام مواجهه با تهدیدی بیرونی، این «من» غرورش را کنار می‌گذاشت و برای مقابله با آن تهدید، با همسرم متحد می‌شد. این جریان به من نشان داد که احساسات چقدر شکننده و غیرقابل‌اتکا هستند.
همچنین دریافتم که سرشت حقیقی و خود واقعی‌ام، زیر سلطه و در حصر یک خود کاذب قرار گرفته‌اند؛ لایه‌ای بیرونی که از انواع‌واقسام تصورات و عقاید بشری، احساسات گوناگون و وابستگی به امیال بشری شکل گرفته بود. این خود کاذب که از تصورات و عقاید بشری تشکیل شده بود، شهرت، منافع شخصی و احساسات را دنبال می‌کرد، درحالی‌که سرشت حقیقی و خود واقعی‌ام همچنان مدفون مانده بودند.
اگر تزکیه‌کننده نتواند خود واقعی‌اش را پیدا کند، آن به‌اصطلاح تزکیه تحت سلطه خود کاذب، تزکیه حقیقی نیست و صرفاً انجام ظاهری کارهاست. هدف تزکیه حقیقی، ازبین بردن خود کاذب و بازگشت به خود حقیقی و اولیه است. خود کاذب در برابر ازبین رفتن چه واکنشی نشان می‌دهد؟ می‌کوشد فریبتان دهد و کاری کند که بدون هیچ پیشرفت واقعی، درجا بزنید. درحالی‌که فکر می‌کنید سه کار را انجام می‌دهید و کوشا هستید، همچنان در طلب شهرت، منافع شخصی و احساسات هستید. اگر نتوانید خود را از این وابستگی‌ها بیرون بکشید و از آن‌ها فراتر بروید، نمی‌توانید درک روشنی از آن‌ها به دست آورید. به‌قول معروف: «چهره واقعی کوه لو را نمی‌توان دید، چراکه خود در میان آن قرار داریم.»
سال‌ها سرگرم انجام سه کاری بودم که استاد از ما خواسته‌اند، اما نمی‌توانستم قلبم را حقیقتاً تزکیه کنم. نمی‌توانستم پوسته بیرونیِ خود کاذب را در هم بشکنم. این بار ازطریق ازبر کردن فا و عمل به آن، این پوسته بیرونی را شکستم و افکار درست، سرشت حقیقی و خود واقعی‌ام را به‌طور اساسی تقویت کردم. این‌گونه توانستم از احساسات فراتر بروم و ماهیت واقعی‌شان را ببینم.
پیش‌تر نمی‌فهمیدم چگونه احساسات می‌توانند جای خود را به نیک‌خواهی بدهند، اما حالا می‌فهمم. با زدوده شدن تدریجی احساسات در روند تزکیه، خود کاذبی که از تصورات و عقاید گوناگون بشری تشکیل شده است، ضعیف‌تر می‌شود و خود واقعی‌ام قوی‌تر می‌شود و با فا همگون می‌شود. به این ترتیب، مهربانی‌ای عاری از خودخواهی و گسترده‌تر، به‌طور طبیعی از قلب جاری می‌شود. آیا این نیک‌خواهی نیست؟ آیا تزکیه روند بازگشت به خود حقیقی و اولیه نیست؟ آیا این مسیر تزکیه از بشر بودن به‌سوی موجودی الهی بودن نیست؟
پیش‌تر نمی‌دانستم چگونه امیال و وابستگی به درطلب بودن را رها کنم. نمی‌دانستم چگونه از خودخواهی فراتر بروم و به حالت ازخودگذشتگی برسم. تزکیه با هدف رسیدن به ازخودگذشتگی، درواقع برای رسیدن به کمال بود که به‌نظرم همچنان طلبی خودخواهانه محسوب می‌شد. حالا می‌فهمم تا زمانی که تحت سلطه خود کاذب باشم، هرگز نمی‌توانم خودخواهی را ریشه‌کن کنم، زیرا خود کاذب خودخواه است. تنها زمانی که از چنگ محکم خود کاذب رها شوم و بگذارم خود واقعی‌ام زمام امور را در دست بگیرد، نیک‌خواهی حقیقی می‌تواند از اعماق قلبم پدیدار شود. تنها آن زمان می‌توانم گوشه‌ای از حالت خارق‌العاده و شگفت‌انگیز ازخودگذشتگی را ببینم.
فقط وقتی این را فهمیدم، حقیقتاً دریافتم که تزکیه تا چه اندازه واقعی و ملموس است.
جایگزین کردن تصورات و عقاید بشری با تفکر الهی
تزکیه امری واقعی و بدون پیچیدگی است؛ آن صرفاً نظریه نیست، بلکه مسیری است که انسان با تزکیه عملی حقیقتاً آن را تجربه می‌کند. اینکه توانستم از احساسات فراتر بروم، ماهیت واقعی آن را ببینم و براساس فا بفهمم چگونه عمل می‌کند، درواقع بازتابی از قلمرو و توانایی‌ام برای رها کردن اساسی وابستگی‌ها به شهرت، منافع شخصی و احساسات بود. بااین‌حال، تصورات و عقاید و وابستگی‌های گوناگون مرتبط با شهرت، منافع شخصی و احساسات، موادی هستند که واقعاً وجود دارند. آن‌ها به‌مرور زمان، در زندگی فرد در میان مردم عادی شکل گرفته‌اند و دلایل تاریخی نیز در شکل‌گیری‌شان دخیل است. چطور ممکن است به این آسانی از بین بروند؟ آن‌ها فقط ازطریق محنت‌های واقعی می‌توانند از بین بروند.
روند ازبین بردن کارما و رها کردن وابستگی‌ها مستلزم تحمل سختی و درد است. انسان‌ها درد و رنج را دوست ندارند و ترجیح می‌دهند آسوده باشند و لذت ببرند. تغییر این طرز فکر، روبرو شدن با سختی با قلبی آرام و تحمل داوطلبانه رنج، بسیار دشوار است. وقتی فرد رنج می‌کشد، قلبش سنگین و پر از دلخوری است؛ آن، احساس خوشایندی نیست. قبلاً نمی‌توانستم تصور کنم «یافتن شادی در سختی» چگونه است و نمی‌فهمیدم فرد در چه حالت ذهنی‌ای می‌تواند چنین چیزی را تجربه کند.
معلوم شد که حقیقتاً خودم را تزکیه‌کننده در نظر نمی‌گرفتم. هنگام مواجهه با محنت‌ها، با تصورات و عقاید بشری‌ای که در میان مردم عادی کسب کرده بودم به وضعیت نگاه می‌کردم و به‌طور غریزی در برابر درد مقاومت می‌کردم. اگر مانند یک تزکیه‌کننده حقیقی به آن نگاه می‌کردم، همه‌چیز بسیار متفاوت می‌شد، زیرا اصول راهنما برعکس هستند. به‌محض اینکه طرز فکرم به طرز فکر یک تزکیه‌کننده تغییر کرد، نگرشم نیز بلافاصله عوض شد: «این محنت وابستگی‌ام به منافع شخصی را هدف گرفته است. باید آن را رها کنم؛ این چیز خوبی است»؛ یا «این قرار است کمکم کند ترسم را از بین ببرم؛ باید با آن روبرو شوم؛ این چیز خوبی است»؛ یا «این قرار است ظرفیت و بردباری‌ام را افزایش دهد. باید آن را تحمل کنم؛ این چیز خوبی است.»
با ادامه دادن به این شیوه تفکر و عمل، تمایلم به مقاومت در برابر سختی و درد به‌تدریج از بین رفت و جای خود را به طرز فکر درست یک تزکیه‌کننده حقیقی داد. با رغبت و خوش‌بینی چالش‌ها را پذیرفتم و رنج را تحمل کردم. در این روند، حقیقتاً بهبود خصوصیات اخلاقی‌ام را احساس کردم و شادی و شگفتی تزکیه را تجربه کردم. با آرامش و اطمینانی که تازه به دست آورده بودم، احساس می‌کردم می‌توانم از هر چیزی عبور کنم. در تزکیه حقیقی خودم، احساس شادی عمیقی را تجربه کردم؛ آیا این همان «یافتن شادی در سختی» نیست؟
محنت‌ها فقط در رویدادهای زندگیِ روزمره بازتاب نمی‌یابند، بلکه در روابط ما با دیگران نیز نمود پیدا می‌کنند. قبلاً از اینکه مردم امروزی معیارهای اخلاقی پایینی دارند، احساس ناامیدی می‌کردم و فکر می‌کردم کنار آمدن با آن‌ها بسیار دشوار است. انسان خوبی بودن در میان آن‌ها حتی دشوارتر بود. اما از دید یک تزکیه‌کننده حقیقی، حضور این افراد دلیلی دارد و آن‌ها به من کمک می‌کنند تا پیشرفت کنم. آن‌ها برای کمک به تزکیه ما حاضرند نقش یک «شخص بد» را ایفا کنند، درحالی‌که ممکن است درواقع کاستی‌های آن‌ها عامل این وضعیت نباشد، بلکه این وضعیت بازتابی از وابستگی‌های خودم باشد. آن‌ها اینجا هستند تا به من کمک کنند؛ پس چطور می‌توانم سرزنششان کنم؟
حالا این سخن استاد در جوآن فالون را درک می‌کنم:
«پس نباید مانند او رفتار کنید و واقعاً نباید از او عصبانی شوید، گرچه شما را در چنان موقعیت وحشتناکی قرار داده که حتی نمی‌توانید سر خود را بلند کنید. به‌جای اینکه از او خشمگین شوید، باید در قلب‌تان از او تشکر کنید و خالصانه از او تشکر کنید.» (سخنرانی چهارم، جوآن فالون)
اگر تزکیه‌کننده به این حالت ذهنی رسیده و با اصول این سطح همگون شده باشد، دیگر چه رنجشی از دیگران خواهد داشت؟ احساس می‌کند همه خوب هستند و به پیشرفتش کمک می‌کنند. از صمیم قلب با همه مهربانانه رفتار می‌کند. آیا نیک‌خواهی‌اش به‌طور طبیعی پدیدار نمی‌شود؟
یافتن شادی هنگام تحمل سختی، و مهربانی با کسی که خصمانه رفتار می‌کند، تغییری در ذهنیت است که در جریان محنت‌ها نمود می‌یابد. این بازتاب تغییر دیدگاه ماست. هنگام رسیدگی به یک وضعیت مشخص نیز همین‌طور است؛ باید رویکردمان تغییر کند. وقتی با وضعیت دشواری روبرو می‌شوم، به‌جای تلاش برای یافتن راه‌حل مشکل، ابتدا خودم را بررسی می‌کنم تا ببینم چه وابستگی‌ای آشکار شده است. سپس برای بهبود قلبم، این وابستگی‌ها را هدف قرار می‌دهم، زیرا آن مشکل دقیقاً برای همین منظور نظم و ترتیب داده شده است.
تفکر بشری شامل حل مشکلات با استفاده از روش‌های بشری، برای ارضای وابستگی‌های بشری است. اما تزکیه شامل شناسایی و ازبین بردن وابستگی‌هاست. وقتی خودمان را اصلاح کنیم، دیگر دلیلی برای وجود مشکل باقی نمی‌ماند و آن به‌طور طبیعی حل می‌شود.
بالا بردن مداوم معیارها در تزکیه
وقتی مردم با تضاد روبرو می‌شوند، همیشه بر این تمرکز می‌کنند که طرف مقابل چه تقصیری دارد و او را سرزنش می‌کنند. ما به‌عنوان تزکیه‌کننده باید با نگاه به درون، خودمان را بررسی کنیم.
استاد بیان کردند:
«برای یک تزکیه‌کننده، نگاه کردن به درون یک ابزار جادویی است.» («آموزش فا در کنفرانس بین‌المللی فای واشنگتن دی‌سی ۲۰۰۹»، آموزش فا در کنفرانس (۹))
قبلاً نمی‌دانستم چگونه از این ابزار جادویی استفاده کنم، به‌ویژه زمانی که تازه تمرین فالون دافا را شروع کرده بودم. همیشه درگیر این بودم که حق با چه کسی است و هرچه بیشتر بررسی می‌کردم، بیشتر احساس می‌کردم حق با من است. بعدها دریافتم باید بررسی کنم که این مسئله کدام‌یک از تصورات و عقاید و وابستگی‌هایم را آشکار کرده است. فقط آن زمان بود که یاد گرفتم به درون نگاه کنم و چگونه تزکیه کنم.
حالا می‌فهمم اینکه فرد بتواند به درون نگاه کند و آن مشکلات را بیابد، اساساً به این بستگی دارد که معیاری که در تزکیه برای خود تعیین می‌کند چقدر بالاست و حقیقتاً در چه قلمروی بالایی تزکیه می‌کند.
یکی از تمرین‌کنندگان محلی که سال‌هاست او را می‌شناسم، به فا باوری محکم دارد. اغلب چنین چیزهایی می‌گوید: «در رسیدگی به این مسئله، اشتباه کردم. استاد را ناامید کردم»؛ یا «چطور اصلاً توانستم چنین فکر نادرستی داشته باشم؟ این گناهی در حق دافاست»؛ یا «تقصیر من است. قلبم به معیار فا نرسیده است.» برای ما روشن است که این تمرین‌کننده افکار درست فراوانی دارد و سه کار را با پشتکار انجام داده است. گرچه سالمند است و تحصیلات محدودی دارد و شاید درکش از اصول فا به اندازه ما نظام‌مند نباشد، قلبش پاک است و به استاد و فا باوری محکم دارد. معیاری که برای خود در نظر می‌گیرد بسیار بالاست. اگر متوجه شود فکری با فا همسو نیست، بلافاصله آن را رد و خودش را اصلاح می‌کند.
برخی افکاری که او آن‌ها را «نادرست» می‌دانست، به‌نظر من در روند تزکیه، عادی بودند. اما برای او تحمل‌ناپذیر بودند، زیرا هر چیزی که با فا همسو نیست، نباید وجود داشته باشد و چیزی است که تزکیه‌کننده باید بابت آن شرمسار باشد. اگر همه تزکیه‌کنندگان با چنین معیارهای بالایی به درون نگاه کنند، چطور ممکن است کاستی‌های خود را پیدا نکنیم؟ شاید این همان میزان کوشایی و جدیتی باشد که یک تزکیه‌کننده حقیقی باید داشته باشد.
من و همسرم یک بار با تمرین‌کننده‌ای دیدار کردیم که تحت تعقیب مقامات محلی بود. این تمرین‌کننده معتقد بود سه کار را با پشتکار انجام داده است و نمی‌فهمید چرا با چنین محنت بزرگی روبرو شده است. وقتی به درون نگاه کرده بود، فقط مواردی بسیار کلی، مانند وابستگی به انجام کارها و رقابت‌جویی را یافته بود. همسرم از او خواست عمیق‌تر جستجو کند و ببیند که آیا پشت کارهایش وابستگی‌های پنهانی وجود دارد و انگیزه‌اش چه بوده است. او نمی‌دانست چه بگوید. به ما گفت جز انجام خوب سه کار و نجات تعداد بیشتری از مردم، هیچ انگیزه دیگری نداشته است.
از او پرسیدم: «ما به دیدنت آمدیم و تجربه‌هایمان را به اشتراک گذاشتیم، به این امید که بتوانیم به پیشرفت یکدیگر کمک کنیم. آیا فکر می‌کنی انگیزه ما درست نیست؟» بی‌درنگ پاسخ داد: «چطور ممکن است انگیزه‌تان درست نباشد؟ شما می‌خواهید به من کمک کنید. همین که به اینجا آمدید، خطر بزرگی را به جان خریدید.» همسرم توضیح داد: «درواقع قلب ما با معیارهای فا مطابقت ندارد. هنوز کاملاً به سطحی نرسیده‌ایم که بتوانیم مسائل را از دید تو در نظر بگیریم و کاملاً عاری از خودخواهی و باملاحظه باشیم. پیش از آمدن به اینجا، جوانب مثبت و منفی را سنجیدیم تا ببینیم آیا ارزش انجام دادن دارد و قاطعانه میزان خطری را که متوجه ما بود، ارزیابی کردیم. هنوز با حالت ازخودگذشتگی‌ای که دافا از ما می‌خواهد، فاصله زیادی داریم. گرچه نمی‌توانیم فوراً به چنین سطح بالایی برسیم، نباید معیار فا را فراموش کنیم یا از فاصله‌ای که برای رسیدن به آن باید طی کنیم، غافل شویم.»
آن تمرین‌کننده با شنیدن این حرف‌ها، ناگهان به درک تازه‌ای رسید: هرچه معیارهای بالاتری در تزکیه برای خود تعیین کنیم، می‌توانیم کاستی‌های بیشتری را شناسایی و اصلاح کنیم و بکوشیم به‌سوی معیار بالاتری تزکیه کنیم.
نگاه بی‌قیدوشرط به درون
بررسی حقیقی درون خود فقط زمانی رخ می‌دهد که تزکیه‌کننده در همه حال، بی‌قیدوشرط به درون نگاه کند. وقتی با همسرم مشاجره می‌کردم و او به من می‌گفت که به درون نگاه کنم، بلافاصله می‌رنجیدم و احساس می‌کردم بی‌انصافی است: «هر دو ما تزکیه‌کننده هستیم. چرا من باید به درون نگاه کنم؟» حتی گاهی افکار مضحکی از این دست داشتم: «همیشه به من می‌گویی به درون نگاه کنم. اگر من خوب تزکیه کنم و تو عقب بمانی، چه؟ آن‌وقت می‌خواهی چه‌کار کنی؟» بعدها، وقتی قلبم آرام بود، دریافتم که درکم از نگاه به درون، هنوز کافی نیست.
اول از همه، درخصوص نگاه به درونم، مقاومتی درونی داشتم، به‌ویژه در بحبوحه تضاد. نگاه به درون، خودبه‌خود برایم به این معنا بود که تقصیر من است؛ اگر اول من به درون نگاه می‌کردم، پس من مقصر بودم. دلیلش دقیقاً این بود که تصورات و عقایدم درباره نگاه به درون را تغییر نداده بودم. از دیدگاه تزکیه، وقتی تضادی پیش می‌آید، مشتاقانه و با کمال میل به درون نگاه کردن نشان می‌دهد که این تزکیه‌کننده به خواست استاد عمل می‌کند و کیفیت مادرزادی خوبی دارد. علاوه‌براین، استاد مسیر تزکیه ما را نظم و ترتیب داده‌اند، بنابراین هر رویدادی که با آن روبرو می‌شویم، قلب خودمان را هدف گرفته است تا کمکمان کند وابستگی‌هایمان را پیدا کنیم. باید چنین فرصت‌های ارزشمندی برای نگاه به درون را گرامی بداریم. تزکیه همیشه به‌معنای تزکیه خود است، نه تزکیه دیگران؛ مسیر تزکیه دیگران را نیز استاد نظم و ترتیب داده‌اند. اینکه در بحبوحه تضاد، به بهانه کمک به دیگران، از آن‌ها بخواهم به درون نگاه کنند، نشان می‌دهد که بی‌قیدوشرط به درون نگاه نکرده‌ام تا خودم را بررسی کنم.
گاهی همسرم بدون هیچ دلیل آشکاری با من تند برخورد می‌کرد. به درون نگاه می‌کردم، اما نمی‌دانستم دنبال چه بگردم. سرانجام متوجه الگویی شدم: هر وقت افکارم درست نبود، افکار نادرست یا بدی در سر داشتم، درگیر خواسته‌های و درطلب بودن‌های عادی می‌شدم و سستی می‌کردم، یا بدون اینکه متوجه باشم در چیزی گیر می‌کردم، همسرم با من بدرفتاری می‌کرد. وقتی افکار درستم قوی بود و در تزکیه به‌خوبی پیشرفت می‌کردم، همسرم همان رفتار مهربان همیشگی‌اش را داشت.
این اتفاق در ارتباط با سایر اطرافیانم نیز رخ می‌داد. فهمیدم که وقتی تصورات و عقاید و وابستگی‌هایم بر افکار درستم غلبه می‌کردند، استاد از اطرافیانم استفاده می‌کردند تا مرا آگاه و به پیشرفت تشویق کنند. بنابراین با هر چیزی که روبرو می‌شوم، باید بی‌قیدوشرط به درون نگاه کنم. تا زمانی که از آن برای تزکیه قلبم استفاده کنم، همواره به فرصتی برای تزکیه و پیشرفت تبدیل خواهد شد.
برای نگاه حقیقی به درون، باید رابطه میان نگاه به درون و پذیرفتن نظم و ترتیبات نیروهای کهن را نیز به‌درستی درک کنیم. مانند بسیاری از تمرین‌کنندگان اطرافم، قبلاً این تصور اشتباه را داشتم که اگر هنگام گذر از محنت به درون نگاه کنم، آزار و شکنجه نیروهای کهن را پذیرفته‌ام. درواقع، موضوع کاملاً برعکس است: فقط وقتی حقیقتاً به درون نگاه کنیم و ریشه مشکل را بیابیم، می‌توانیم نیروهای کهن را از اساس نفی کنیم، زیرا بهانه نیروهای کهن برای آزار و شکنجه ما این است که در تزکیه‌مان شکاف‌هایی داریم. نکته کلیدی داشتن درک درست است: ما به درون نگاه می‌کنیم تا طبق خواست استاد، تزکیه کنیم و خودمان را بهبود بخشیم، نه به این دلیل که از آزار و شکنجه نیروهای کهن می‌ترسیم. این نباید صرفاً در حد حرف باشد؛ آن مستلزم درکی حقیقی و کاملاً روشن و تعهدی استوار در تزکیه است تا پیوسته معیارها را برآورده کنیم.
ازبین بردن تصورات و عقاید بشری، پرورش تفکر الهی و همگون شدن با فا
استاد برای هریک از ما مسیر تزکیه منحصربه‌فردی را نظم و ترتیب داده‌اند و توانایی‌هایی متناسب با سطحمان به ما بخشیده‌اند، اما تصورات و عقایدمان مانع می‌شوند که حقیقتاً با فا همگون شویم، پیش برویم و کارهای بیشتری انجام دهیم. هر بار که خودمان را بهبود می‌بخشیم، از مانعی عبور می‌کنیم و با تفکر الهی، گامی به جلو برمی‌داریم، درمی‌یابیم که بلافاصله در سطح و قلمرویی کاملاً تازه عمل می‌کنیم.
کارمای بیماری را مثال می‌زنم. پیش از کسب فا، نسبتاً سالم بودم و هیچ بیماری‌ای نداشتم. از زمانی که تمرین دافا را شروع کردم، محنت بزرگی به‌شکل کارمای بیماری نداشته‌ام. فقط هنگام تغییر فصل‌ها، به‌ویژه در زمستان، گاهی علائم آنفلوانزا یا سرماخوردگی داشتم. براساس اصول فا می‌دانستم بیمار نیستم، بلکه درحال از بین بردن کارما هستم. این وضعیت در انجام سه کارم مداخله نمی‌کرد، بنابراین آن را جدی نمی‌گرفتم و دارویی مصرف نمی‌کردم. معمولاً علائم ظرف یک هفته برطرف می‌شدند، گرچه گاهی سرفه کمی بیشتر طول می‌کشید.
یک زمستان، بیش از یک ماه سرفه می‌کردم و هیچ نشانه‌ای از قطع شدنش نبود. همسرم به من گفت: «این درست به نظر نمی‌رسد. چطور ممکن است این وضعیت درستی برای یک تزکیه‌کننده باشد؟ باید ریشه مشکل را پیدا کنی. صرفاً دارو نخوردن به این معنا نیست که طبق معیار فا عمل کرده‌ای.» حرفش برایم یک یادآوری بود: «درست است. حتی اگر این سرفه را بیماری درنظر نگیرم، بازهم وضعیت درستی نیست. مشکل کجاست؟»
از دیدگاه تزکیه، وقتی علائم بیماری را تجربه می‌کنیم، ممکن است یکی از دو حالت باشد: یا درحال از بین بردن کارما هستیم یا تحت آزار و شکنجه نیروهای کهن قرار گرفته‌ایم. صرف‌نظر از اینکه کدام حالت باشد، نشان می‌دهد که برای عبور از این مسئله، معیار فا را برآورده نکرده‌ام و کاستی‌ای دارم که مانع رسیدنم به آن معیار است. وقتی افکارم را در این وضعیت بررسی کردم، دیدم از دیدگاه تزکیه به آن نگاه می‌کردم و باور داشتم سرفه‌ام ناشی از کارماست.
اما همچنین دریافتم که هنوز تصورات و عقاید مبتنی بر علم درباره «بیماری» عمیقاً در من ریشه دارند. تصورات و عقایدی که در میان مردم عادی شکل داده بودم، مانند «سرما خوردن» هنگام تغییر فصل‌ها. شاید به همین دلیل بود که نیروهای کهن با این شکل از کارمای بیماری، مداخله می‌کردند. همین علائم، از دید تصورات و عقاید بشری، بیماری تلقی می‌شوند؛ از دید تزکیه شخصی، از بین بردن کارما تلقی می‌شوند؛ و از دید اصلاح فا، مداخله و آزار و شکنجه هستند. شاید به نظر برسد این‌ها صرفاً دیدگاه‌های متفاوتی هستند، اما درواقع بازتاب قلمرو فکری فرد، یعنی قلمرو معنوی او هستند. این تفاوت میان تفکر الهی و طرز فکر بشری است. باید در تزکیه عملی‌ام، با این سطح بالاتر فا همگون شوم.
تقویت افکار درست با اصلاح تفکر خودِ فرد آغاز می‌شود. بنابراین وقتی سرفه می‌کنم، به خودم یادآوری می‌کنم که این ناشی از کارماست و ارتباطی با عوامل بیرونی، مانند آب‌وهوا، ندارد. علاوه‌براین، در دوره اصلاح فا، استاد نظم و ترتیب داده‌اند که هنگام انجام سه کار، کارما را از بین ببریم؛ این با ازبین بردن کارما در تزکیه شخصی متفاوت است. بنابراین، صرف‌نظر از وضعیت آب‌وهوا، نباید منفعلانه آن را تحمل کنم. اعمالم نیز باید درست باشند. شروع کردم آگاهانه جلو سرفه‌ام را بگیرم و دیگر اجازه ندادم بی‌اختیار سرفه کنم. ابتدا دشوار بود؛ فقط مدت کوتاهی می‌توانستم جلویش را بگیرم و بعد حتی شدیدتر سرفه می‌کردم. اما تسلیم نشدم. این باور را تقویت کردم که سرفه‌ام ارتباطی با آب‌وهوا ندارد و همچنان جلو آن را گرفتم. به‌تدریج، شدت و دفعاتش کمتر شد تا اینکه کاملاً ناپدید شد.
پس از این تجربه، برای عبور از کارمای بیماری، اعتمادبه‌نفس بیشتری پیدا کردم و افکار درستم قوی‌تر شد. باور داشتم تا زمانی که مسیر تزکیه‌ام را به‌درستی طی کنم و هرگونه کاستی در شین‌شینگم را به‌موقع بیابم و اصلاح کنم، نباید این وضعیت‌های نادرست را تجربه کنم. در آن صورت، حقیقتاً نیروهای کهن را نفی می‌کردم و مسیر نظم‌وترتیب‌داده‌شده توسط استاد را می‌پیمودم.
یک بار پسرم همراه خانواده‌اش به دیدنمان آمد و از ما و خانواده همسرش دعوت کرد به سفری کوتاه برویم. شب پیش از پایان سفر، وقتی پس از شام به هتل برگشتیم، ناگهان دچار لرز، سردرد و گلودرد شدم. می‌دانستم چیزی درست نیست و به درون نگاه کردم. دریافتم که طی چند روز گذشته سستی کرده و اجازه داده بودم بسیاری از تصورات و عقاید و وابستگی‌های بشری‌ام قوی‌تر شوند. بلافاصله تفکرم را اصلاح کردم و این فکر را محکم نگه داشتم: «نمی‌توانم اجازه دهم کارمای بیماری مداخله کند و تأثیر منفی بر اعضای خانواده بگذارد که فالون دافا را تمرین نمی‌کنند.»
پیش از خواب، افکار درست فرستادم و تمام شب را خوابیدم. صبح روز بعد، بیشتر علائم ناپدید شده بودند، گرچه کمی احساس خستگی می‌کردم. آن روز بعدازظهر، در راه بازگشت به خانه، همسرم مدتی رانندگی کرد تا بتوانم چرتی بزنم. وقتی بیدار شدم، سرحال بودم و کاملاً بهبود یافته بودم. بقیه مسیر تا خانه را خودم رانندگی کردم.
از آن زمان، به‌محض اینکه متوجه بروز علائمی از بیماری می‌شوم، بلافاصله آن را رد می‌کنم و این فکر را محکم نگه می‌دارم: «این باید همین حالا متوقف شود. هیچ مانع کارمایی‌ای اجازه مداخله ندارد.» به این ترتیب، آن فوراً متوقف می‌شود و دیگر کارمای بیماری را تجربه نکرده‌ام. همچنین حتماً در تزکیه‌ام به‌دنبال کاستی‌ها می‌گردم و به‌سرعت آن‌ها را اصلاح می‌کنم.
روشن شد که تفکر الهی صرفاً حرف یا اعمال ظاهری نیست، بلکه حالتی از وجود است که فقط ازطریق تزکیه استوار می‌توان به آن رسید. هرچه کوشاتر تزکیه کنیم، درواقع بیشتر پیشرفت می‌کنیم، قلمرومان بالاتر می‌رود، توانایی‌مان قدرتمندتر می‌شود و می‌توانیم در یاری رساندن به استاد مؤثرتر باشیم. بنابراین باید پیوسته معیارهایمان را بالا ببریم و معیارهای بالاتر و بالاتری را از خود مطالبه کنیم.
رها کردن محافظت از خود و جایگزین کردن آن با محافظت از دافا
در روند اعتباربخشی به فا و نجات موجودات ذی‌شعور، گرهی در قلبم وجود دارد که نتوانسته‌ام آن را باز کنم: اینکه چگونه از قرار گرفتن تحت آزار و شکنجه در امان بمانم.
با نگاه به درون درباره این وابستگی، چند مشکل را در سطوح مختلف پیدا کردم. نخست اینکه ترس دارم. این ترس از ناتوانی‌ام در رها کردن کامل شهرت، منافع شخصی یا احساسات سرچشمه می‌گرفت. همچنین نمی‌خواهم سختی بکشم. پیش‌تر درباره این وابستگی‌ها صحبت کردم و آن‌ها به تزکیه شخصی‌ام مربوط می‌شوند.
دوم اینکه ایمان کاملی به استاد و فا نداشته‌ام. درباره اینکه چقدر خوب تزکیه می‌کنم و تا چه حد می‌توانم نیروهای کهن را نفی کنم، مطمئن نبودم؛ کاملاً اطمینان ندارم که دافا بتواند در ادامه مسیر تزکیه‌ام، تا پایان، از من محافظت کند. گرچه ممکن است این به‌نظر کمبود اطمینان به تزکیه خودم باشد، اساساً از کمبود ایمان به فا سرچشمه می‌گیرد. ایمانم به استاد و فا در سطحی که باید باشد، نیست.
سوم اینکه نقطه شروعم اشتباه است، یعنی طرز فکرم درست نبود. اگر به‌عنوان مرید دافا در دوره اصلاح فا، همیشه به امنیت خودم و اینکه دافا چگونه می‌تواند تضمین کند تحت آزار و شکنجه قرار نگیرم فکر کنم، آیا موضوع را وارونه نکرده‌ام؟ به‌عنوان مرید دافا که مسیر رسیدن به الوهیت را می‌پیماید، وقتی دافا تحت آزار و شکنجه است، آیا نباید دغدغه‌ام این باشد که چگونه از دافا محافظت کنم، از حرمت و درستی آن دفاع کنم و از جهان و موجودات ذی‌شعور محافظت کنم؟ اگر فرد حقیقتاً بتواند به این قلمرو برسد، چه کسی ممکن است بتواند به او آسیبی برساند؟
تزکیه دافا گاهی بسیار چالش‌برانگیز است، زیرا اصول تزکیه آن کاملاً برخلاف اصول بشری هستند. وقتی فرد سرسختانه به اصول مردم عادی می‌چسبد و از روی عادت، از تفکر بشری استفاده می‌کند، هرگز نمی‌تواند مسیری را بپیماید که به الوهیت منتهی می‌شود. اما برای کسانی که حقیقتاً می‌خواهند تزکیه کنند، تزکیه دافا بسیار ساده است، زیرا استاد بخش عمده کارمای ما را تحمل کرده‌اند. تا زمانی که قلبی درست داشته باشیم، فا را به‌طور عمیق مطالعه کنیم و در هر کاری که انجام می‌دهیم به معیارها و الزامات فا پایبند باشیم، با مراقبت استاد می‌توانیم در این مسیر به پیش برویم.
من در جامعه عادی، فردی با باورهای علمیِ محکم و نظرات شخصی قوی بودم و کیفیت روشن‌بینی‌ام چندان خوب نبود. اما در تزکیه می‌توانم فا را با ذهنی آرام و روشن مطالعه کنم. پنج بار جوآن فالون را ازبر کرده و ازبر خوانده‌ام و همه آموزش‌های جدیدتر فای استاد را ۲۰ بار به‌طور نظام‌مند مطالعه کرده‌ام. می‌دانم استاد چه می‌خواهند و درک نسبتاً روشنی از چگونگی ادامه مسیر تزکیه‌ام دارم. گرچه گاهی کوشا نیستم و به‌کندی پیشرفت می‌کنم، درمجموع می‌توانم مسیرم را به‌درستی بپیمایم.
در طول تزکیه‌ام، از روی کنجکاوی، در طلب توانایی‌های فوق‌طبیعی یا چیزهای معجزه‌آسا نبودم. به میان‌بُر زدن برای رسیدن به سطحی بالاتر نیز فکر نمی‌کردم. فقط مطابق الزامات استاد، گام‌به‌گام پیش آمدم. با مطالعه و ازبر کردن فا، درکی از فا به دست آوردم، در تزکیه استوار شین‌شینگم را بهبود بخشیدم و با فا همگون شدم. در نجات موجودات ذی‌شعور، افکار درست و اعمال درست را حفظ کردم. بر ناکامی‌ها، تضادها و محنت‌ها غلبه کردم. هر گامی که برداشتم، به‌سوی هدفِ کنار گذاشتن طرز فکر فردی عادی و جایگزین کردن آن با تفکر الهی بود. این مسیر تزکیه از بشر بودن به‌سوی موجودی الهی شدن، به‌معنای به‌نمایش گذاشتن توانایی‌های فوق‌طبیعی فراوان یا دیدن معجزات بسیار نیست، بلکه به‌معنای پیشرفت استوار و ارتقای حقیقی قلمرو خودم است.
هرچه در این مسیر از بشر بودن به‌سوی موجودی الهی بودن بیشتر پیش می‌روم، افکار درستم قوی‌تر می‌شوند و باورم به دافا همچون صخره استوارتر می‌شود. مسیر پیش رو نیز روشن‌تر و روشن‌تر می‌شود. حالا این سخن استاد را بهتر درک می‌کنم:
«سفر به خدایی شدن آنقدرها طولانی نخواهد بود.» («مریدان دافا»، هنگ یین ۲)
هر فرصت برای مشارکت در پروژه‌های دافا و هر کاری که در تزکیه دوره اصلاح فا انجام می‌دهیم، فرصتی است که استاد برای پیشرفت به ما داده‌اند. هر گامی که برای بهبود خودم در تزکیه برداشته‌ام، با فداکاری عظیم و رنجی که استاد متحمل شده‌اند، امکان‌پذیر شده است. کلمات نمی‌توانند قدردانی عمیقم را از استاد بیان کنند.
استاد چیزهای بسیار زیادی به من بخشیده‌اند و در روند تزکیه استوار خودم، درک‌های فراوانی به دست آورده‌ام. این مقاله را می‌نویسم تا بخشی از تجربیاتم را با هم‌تمرین‌کنندگان به اشتراک بگذارم، به این امید که بتوانیم با هم پیشرفت کنیم. اگر مطلبی با فا همسو نیست، لطفاً به آن اشاره کنید.
(مقاله منتخب در کنفرانس فای چین ۲۰۲۶ در وب‌سایت مینگهویی)
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
