فاهویی سوئیس | قدرت عظیم بردباری

(Minghui.org) درود، استاداستاداستاد لی هنگجی بنیان گذار فالون دافا هستند. محترم! درود، هم‌تمرین‌کنندگان عزیز!

من در اتریش زندگی می‌کنم و در سال ۲۰۰۹، تمرین فالون دافا را آغاز کردم. در طی چهار سال گذشته، هر سال دست‌کم پنج ماه در سوئیس کار کرده‌ام. این تعهد کاری به من امکان می‌دهد که در طول تور اروپایی شن یون، از تیم آشپزخانه آن نیز پشتیبانی کنم و دریافته‌ام که می‌توانم بین این دو مسئولیت، تعادل خوبی برقرار کنم.

استاد بیان کردند:

«ما به‌طور مشخصی بر قدرت رِن تأکید داریم. شخص فقط با رِن می‌تواند تزکیه‌کند تا فردی با تقوای عظیم شود. رِن، چیز پر‌قدرتی است و مافوق جِن و شَن است. در سراسر روند تزکیه؛ تحمل‌کردن، مراقب شین‌شینگ خود بودن و تمرین کنترل خود و خویشتن‌داری، از شما خواسته شده است.» (فالون گونگ)

پس از اینکه درک بهتری از این بخش به دست آوردم، این اصل در زندگی روزمره‌ام ریشه دواند و کمک بزرگی به من کرد. هنگامی که در رویارویی با دیگران، این نیروی قدرتمند را احساس می‌کنم و می‌توانم با موقعیت‌ها، مطابق فافا قانون و اصول؛ آموزش‏‌های فالون دافا. برخورد کنم، احساس قدردانی عمیقی از استاد در وجودم شکل می‌گیرد.

تمرین بردباری در برابر دیگران و خودم

ازآنجاکه اغلب دور از خانه هستم، همراه شن یون سفر می‌کنم یا در هتل‌ها به کارهای فصلی مشغولم و زمان بسیار کمی را در خانه‌ام در وین می‌گذرانم، بارها به من یادآوری می‌شود که باید دنیای کوچک و امن خودم را رها کنم. این موضوع به‌ویژه زمانی آشکار می‌شود که با موقعیتی ازپیش‌تعیین‌شده و تغییرناپذیر روبه‌رو می‌شوم که دنیای کوچکم را به هم می‌ریزد. در چنین مواقعی، باید مراقب باشم که آزرده یا عصبانی نشوم.

وقتی سال گذشته به خانه برگشتم، با چالش‌های گوناگونی روبه‌رو شدم که برای مدتی، دنیای کوچکم را آشفته کردند. به‌لطف کمک استاد توانستم آرامشم را حفظ کنم و ناراحت نشوم. همچنین با آزمون آشکاری روبرو شدم؛ زمانی که غرق در افکارم بودم، حواسم نبود درِ آسانسور را برای کسی که پشت سرم بود باز نگه دارم و درست مقابل او در محکم بسته شد. آن شخص سرم فریاد زد و من که جا خورده بودم، ناگهان از افکارم بیرون آمدم و متوجه جریان شدم.

در آن لحظه فقط گفتم: «ببخشید» و توانستم آرامشم را حفظ کنم. در گذشته سعی می‌کردم رفتارم را توجیه کنم. اما دقیقاً به‌دلیل همین بردباری، اختلاف بلافاصله برطرف شد.

همچنین روشن‌تر درک کردم که با به‌کارگیری بردباری، هم از خودمان و هم از دیگران محافظت می‌کنیم و مانع شدت گرفتن خشم و عصبانیت می‌شویم. بردباری اجازه نمی‌دهد کینه و دلخوری ریشه بدواند و از ایجاد کارما برای هر دو طرف جلوگیری می‌کند. اختلافات را می‌توان با نیروی قدرتمند بردباری حل‌وفصل کرد.

در سفر همراه شن یون

امسال در طول تور هنرهای نمایشی شن یون، اختلالات زیادی پیش آمد که هم به‌شکل حوادث بزرگ و هم مشکلات کوچک متعدد ظاهر شدند. یک بار پروازم به برلین، به‌دلیل باران یخ‌زن شدید نتوانست از زمین بلند شود و مجبور شدم شب را در فرودگاه بگذرانم. پرواز بعدی‌ام در صبح روز بعد نیز فقط توانست مرا به فرانکفورت برساند، زیرا هواپیماها همچنان نمی‌توانستند در برلین فرود بیایند.

با قطار به مسیرم ادامه دادم و به‌موقع رسیدم تا مواد غذایی موردنیاز آشپزخانه را بخرم. هیچ‌یک از همکارانم نتوانسته بودند طبق برنامه برسند. وضعیت تاحدی پراسترس بود، زیرا مستقیماً بر هنرمندان شن یون که غذایشان را تهیه می‌کردیم، تأثیر می‌گذاشت.

بار دیگر، هنگام سفر با قطار به شهری دیگر، با تأخیرهای قابل‌توجهی روبه‌رو شدم. ازآنجاکه خودروی همکارانم از قبل پر بود، نتوانستیم در محل تعیین‌شده با هم ملاقات کنیم. درنتیجه، تا رسیدن به مقصد نهایی، تأخیرهای بیشتری پیش آمد و چند بار قطار عوض کنم. دو بار نیز از قطار بعدی‌ام جا ماندم. تمام روز و شب را در راه بودم و سرانجام مجبور شدم بخش پایانی مسیر را در تاریکی مطلق پیاده طی کنم.

وقتی کمی پیش از نیمه‌شب به مقصد رسیدم، دیدم همکارانم هنوز مشغول تخلیه تجهیزاتمان هستند و همه خسته و ازپاافتاده شده بودند.

در موقعیت‌های دشوار مختلف، برای یافتن راه‌حل، ابتدا به هم‌تمرین‌کننده‌ای که به او اعتماد داشتم مراجعه می‌کردم. بعدها متوجه شدم که باید این مشکلات را خودم حل کنم، زیرا باید تا حد ممکن کمتر مزاحم دیگران شوم. این به‌معنای کنار گذاشتن بی‌قراری درونی و منیت خودم است تا بتوانم با آرامش، بدون آشفتگی و با مهربانی، با موقعیت‌ها برخورد کنم. استاد برای هر چیزی راه‌حلی فراهم می‌کنند، به‌شرط اینکه با قلبی صادق، آرامش و نیک‌خواهی با دیگران برخورد کنیم.

هنگام همکاری با هم‌تمرین‌کنندگان مختلف در شهرها و محیط‌های آشپزخانه‌ای گوناگون، با چالش‌های کوچک و بزرگ متعددی روبه‌رو شدیم؛ ازجمله خراب شدن تجهیزات، ناپدید شدن وسایل ضروری آشپزی یا کمبود شدید وقت برای آماده کردن غذا. اما با حفظ قلبی پذیرا و نیک‌خواه که وقف شن یون و نجات موجودات ذی‌شعور است و با اعتماد به استاد، می‌توانیم بر این موقعیت‌ها غلبه کنیم، هرچقدر هم که دشوار باشند.

تزکیه در محیط کار

در طی چند سال گذشته، پس از پایان تورهای شن یون، به‌عنوان آشپز در یک مجموعه‌ گردشگری فصلی در سوئیس کار کرده‌ام که در مکانی زیبا واقع شده است. وقتی هوا خوب است، آنجا بسیار شلوغ می‌شود و مهمانان زیادی به آنجا می‌آیند؛ این تعداد هر سال بیشتر می‌شود. البته این موضوع مثبتی است، به‌ویژه اینکه به مهمانان فرصت می‌دهد در بخش پذیرش هتل، درباره فالون دافا یا شن یون اطلاعات کسب کنند.

به‌ویژه وقتی هوا خوب است، ما کارکنان اغلب تحت فشار قرار می‌گیریم. اخیراً متوجه شدم که مدام از واژه «سریع» استفاده می‌کنم، یا بهتر بگویم، مچ خودم را هنگام استفاده از آن گرفته‌ام. می‌گویم: «الان سریع می‌روم این را می‌آورم» یا «الان سریع این کار را انجام می‌دهم» یا حتی «می‌روم سریع صبحانه بخورم»، حتی وقتی ساعت از ۱۰ صبح گذشته است! یکی از همکارانم گفت: «می‌دانی، می‌توانی با سرعت معمولی هم راه بروی.» وای! بااین‌حال، هنوز هم بارها متوجه شده‌ام که همین کار را تکرار می‌کنم. این موضوع واقعاً به من نشان داد که بعضی عادت‌ها چقدر می‌توانند عمیقاً ریشه‌دار شوند.

درعین‌حال متوجه شدم که هر وقت تحت چنین فشاری قرار می‌گیرم، اغلب هنگام عبورِ شتاب‌زده از کنار همکارانم، خیلی تند با آن‌ها صحبت می‌کنم. گاهی لحنم آنقدر که باید آرام نیست. این معمولاً زمانی اتفاق می‌افتد که حجم زیاد کار در آشپزخانه، مرا به مرز توانم می‌رساند و گاهی باعث بروز مشکلاتی می‌شود.

چنین موقعیت‌هایی مرا به نگاه به درون واداشته‌اند. می‌خواهم تعادل درستی میان مسئولیت‌پذیری و بردباری برقرار کنم. این موضوع به من یادآوری می‌کند که موجودات الهی قوانین خشک و انعطاف‌ناپذیر وضع نمی‌کنند، بلکه قلمرو آسمانی خود را با نیک‌خواهی اداره می‌کنند.

استاد بیان کردند:

«بگذارید به شما بگویم که یک بودا پادشاهِ فا در دنیای آسمانی خودش است. ما او را یک تاتاگاتا می‌نامیم که روشی است برای اشاره به تجلیِ سطح استاندارد شین‌شینگ او. درواقع او پادشاه فا در آن دنیای خودش است. در آن دنیا، موجودات بیشماری هستند که تحت سرپرستی او هستند. البته آن مانند سرپرستی مربوط به مردم عادی نیست که همراه قوانینی برای استحکام آن باشد. او به‌طور کامل آن را با مهربانی و رحمتِ محبت‌آمیز اداره میکند. هر کسی مطابق استاندارد آن قلمرو است و آن به شکلی فراتر از قیاس، شگفت‌انگیز است. آن‌ها احساسات مردم عادی را ندارند. اما رحمت دارند، یک قلمروی بالاتر و چیزی خالصتر. آن‌ها هیچ یک از چیزهایی که مردم عادی دارند را ندارند.» (سخنرانی در کنفرانس سیدنی)

متوجه شدم که این محیط پیچیده تزکیه به من امکان می‌دهد نیک‌خواهی‌ام را بیش ‌از پیش گسترش دهم؛ ویژگی‌ای که برای رسیدن به هدف تزکیه نیز ضروری است.

چند تمرین‌کننده در هتل ما کار می‌کنند. اما به‌دلیل تفاوت برنامه‌های کاری‌مان، اغلب یافتن زمانی برای انجام تمرین‌های فالون دافا یا مطالعه گروهی فا بسیار دشوار است. برای مثال، کارکنان آشپزخانه اغلب مجبورند تا نیمه‌شب یا حتی دیرتر به شستن ظرف‌ها یا نظافت ادامه دهند. کارکنان بخش خدمات نیز تا دیروقت کار می‌کنند، حتی بیشتر از من که در آشپزخانه هستم. دریافته‌ام که وقتی وظایف روزانه‌ام را با شادی انجام می‌دهم، این انرژی مثبت به سایر کارکنان نیز منتقل می‌شود و مهمانان هم می‌توانند آن را احساس کنند. ما بر محیط اطرافمان تأثیر می‌گذاریم. همچنین برای فرصتی که دارم تا عصرها به‌طور منظم به مطالعه آنلاین جوآن فالونجوآن فالوناین کتاب شامل آموزه‌های اصلی فالون دافا است.‏ با تمرین‌کنندگان سوئیس بپیوندم، ارزش زیادی قائلم.

ساعت ۳:۴۰ صبح بیدار می‌شوم تا تمرین پنجم را انجام دهم. پس از آن، ساعت ۵ صبح به تمرین‌کنندگان سوئیس می‌پیوندم تا مقالات استاد را مطالعه کنیم، تا زمانی که وقت فرستادن افکار درست فرا برسد. سپس هر زمان که امکان داشته باشد، پیش از آغاز روز کاری‌ام، به هم‌تمرین‌کنندگان در فضای باز می‌پیوندم تا چهار تمرین اول را انجام دهیم.

در این دوره فشرده، واقعاً به اهمیت مطالعه فا و انجام تمرین‌ها پی برده‌ام، به‌ویژه زمانی که بدنم تا مرز توان خود تحت فشار قرار می‌گیرد. هر تمرین‌کننده‌ای شرایط خاص خودش را دارد. بسیار مهم است که خودم را به‌خوبی تزکیه کنم تا بتوانم تأثیر مثبتی بر کل بدن واحد تمرین‌کنندگانمان بگذارم.

خستگی‌ام نیز پیوسته به من یادآوری می‌کند که باید خودآگاه اصلی‌ام را تقویت کنم. این موضوع به‌ویژه زمانی برایم آشکار می‌شود که هنگام فرستادن افکار درست، سرم به‌دلیل خواب‌آلودگی پایین می‌افتد.

ازبین بردن وابستگی‌ام به زندگی خانوادگی هماهنگ

امسال متوجه شدم که هنوز احساسات خاصی نسبت به افرادی دارم که در اعماق قلبم ریشه دوانده‌اند.

حتی در دوران کودکی نیز نمونه‌ای از زندگی خانوادگی هماهنگ را دیده بودم، به‌ویژه در زندگی مادرخوانده‌ام. اغلب تعطیلاتم را با او می‌گذراندم، زیرا در کنارش احساس راحتی و آرامش می‌کردم.

او بارها تأکید می‌کرد که روزی کدبانوی خوبی خواهم شد. این تصور مرتب در ذهنم القا می‌شد. متأسفانه وقتی پسرم فقط دو سال داشت، مادری مجرد شدم. از آن زمان تاکنون، پیوسته مشغول کار بوده‌ام. اکنون که به گذشته نگاه می‌کنم، متوجه می‌شوم که به‌دلیل این‌همه کار، تمام احساساتم را در درونم دفن کرده بودم. با اینکه پسرم اکنون بزرگسال است و دیگر نیازی به من ندارد، شدت کارم نه‌تنها کمتر نشد؛ بلکه حتی بیشتر هم شده است.

ازطریق تزکیه معنوی، در برخورد با دیگران گشاده‌روتر و مهربان‌تر شده‌ام. اما، همیشه معیارهای بسیار سخت‌گیرانه‌ای برای خودم داشته‌ام، زیرا تزکیه واقعاً موضوعی جدی است.

اخیراً موضوع «وابستگی‌های بنیادی» بارها در میان هم‌تمرین‌کنندگان مطرح شده و مرا بر آن داشته است که عمیقاً درباره‌اش تأمل کنم. در یکی از گفت‌وگوهای اخیرمان، شخصی به وابستگی‌های بنیادی‌ای اشاره کرد که ریشه‌شان به دوران کودکی بازمی‌گردد. این موضوع واقعاً زنگ هشداری برایم بود.

هرگز تا این اندازه به گذشته‌ام بازنگشته بودم. وقتی این کار را کردم، وابستگی بنیادی دیگری را کشف کردم؛ آن وابستگی‌ای است که احتمالاً بدون آن تبادل تجربه هرگز متوجهش نمی‌شدم. دریافتم که در اعماق وجودم آرزوی داشتن زندگی خانوادگی هماهنگ را دارم. برای اینکه بتوانم حتی عمیق‌تر به درون نگاه کنم و درک بهتری به دست آورم، صحنه‌هایی در رؤیاهایم به من نشان داده شد که درد و رنج زیادی برایم به همراه داشتند.

درواقع، حتی پیش از آغاز تزکیه، پس از سفری به چین، رؤیاهای زیادی می‌دیدم. صحنه‌های آن‌ها همیشه در دوره‌های تاریخی مختلف رخ می‌دادند. همواره عزیزانی در کنارم بودند؛ گاهی برادری که در کودکی از من محافظت می‌کرد و گاهی همسری محبوب که بعدها در جنگ، جانش را از دست می‌داد و مواردی از این دست.

اندکی بعد تمرین فالون دافا را آغاز کردم. در ابتدا توجه چندانی به این رؤیاها نداشتم. اما امسال این تصاویر ذهنی شدت گرفتند و دیگر فقط به رؤیاهایم محدود نبودند. هرگاه رنج یکی از این افراد را که به‌شکلی بسیار واقعی و زنده به تصویر کشیده می‌شد احساس می‌کردم، درد عمیقی در درونم ایجاد می‌شد. کنار آمدن با آن برایم دشوار بود.

درک می‌کنم که برخی از این موقعیت‌ها آزمون‌ها یا مداخلاتی هستند که نیروهای کهن ترتیب داده‌اند و در اصل توهماتی هستند که نباید به آن‌ها وابسته شد. می‌خواهم همه‌چیز را رها کنم و به هیچ‌چیز نچسبم. نیروهای کهن از انواع ترفندها برای نابود کردن ما تمرین‌کنندگان استفاده می‌کنند. حتی چنین وابستگی‌های عمیق و سرکوب‌شده‌ای نیز باید رها شوند.

مادرم اخیراً درگذشت. او فردی بسیار مهربان بود. پس از رفتنش، احساس آرامش عمیقی در درونم داشتم. متوجه شدم که هماهنگی حقیقی تنها زمانی می‌تواند پدیدار شود که فرد تمام این وابستگی‌ها و احساسات را رها کند.

استاد به ما آموزش دادند:

«آیا می‌دانید یكی از بزرگ‌ترین عذر و بهانه‌هایی كه نیروهای كهن شیطانی درحال حاضر برای آزار و اذیت دافا استفاده می‌كنند این است كه وابستگی‌های بنیادی شما مخفی باقی مانده است. بنابراین برای این‌كه آن افراد را شناسایی كنند، سختی‌ها شدیدتر شده است» («به‌سوی کمال»، نکات اصلی برای پیشرفت بیشتر جلد 2)

اگر بتوانم عواطف و احساساتم را به تفکر منطقی تبدیل کنم، می‌توانم سریع‌تر پیشرفت کنم. هنوز چیزهای زیادی برای تزکیه کردن دارم و امیدوارم همچنان به‌طور پیوسته پیشرفت کنم.

اعتماد به استاد

مایلم دو ماجرا در این زمینه بیان کنم. یک بار پس از خداحافظی با مادرم، با قطار به سوئیس برگشتم. متوجه شدم که نمی‌توانم تلفن همراهم را شارژ کنم؛ نه با پریزهای برق قطار و نه با پاوربانکی که همراه داشتم.

برای شخصی که قرار بود در ایستگاه دنبالم بیاید پیامکی فرستادم و اطلاع دادم که ممکن است نتواند با من تماس بگیرد. رئیسم هم گفت: «به‌هرحال تا آخر شب، دیگر به آن نیازی نخواهی داشت.»

این موضوع باعث شد متوجه شوم چقدر به تلفن همراهم وابسته شده‌ام. همه‌چیز را در آن نگه می‌دارم، ازجمله موسیقی تمرین‌ها، سخنرانی‌های فا و ساعت زنگ‌دارم. وقتی به هتل رسیدم، نزدیک نیمه‌شب بود. تلفن را به شارژر وصل کردم و خوابیدم. با اینکه هیچ نشانه‌ای از شارژ شدن نداشت، آن را متصل نگه داشتم. افکار درست فرستادم و از استاد کمک خواستم. به تلفن نیاز داشتم و هرگونه مداخله‌ای را رد کردم. در کمال تعجب، صبح تلفن کاملاً شارژ شده بود. عمیقاً از استاد نیک‌خواهمان سپاسگزارم.

یکی از همکارانم که تمرین‌کننده نیست، در محل کار، کمک زیادی می‌کند و گاهی بیش‌ازحد مسئولیت می‌پذیرد. درنتیجه، گاهی اتفاقاتی رخ می‌دهد که حفظ آرامش و تحت تأثیر قرار نگرفتن را برایم بسیار دشوار می‌کند.

روزی برای رویدادی مهم، ۲۰ کیلوگرم سیب‌زمینی آماده کردیم. او سیب‌زمینی‌ها را بخارپز کرد و سپس آن‌ها را در دستگاه سردکننده قرار داد تا برای حفظ بافتشان به‌سرعت خنک شوند. اما وقتی صبح روز بعد وارد آشپزخانه شدم، متوجه شدم که دستگاه روی حالت «انجماد» تنظیم شده است.

سیب‌زمینی‌ها پس از یخ زدن، دیگر برای سرو در کنار غذای اصلی، مناسب نیستند. بافتشان نرم و لهیده می‌شود و تنها راه باقی‌مانده این است که از آن‌ها سوپ درست کنیم. این به‌معنای آن بود که باید ۲۰ کیلوگرم سیب‌زمینی دیگر بخریم، پوست بگیریم و آماده کنیم. شوکه شده بودم و ذهنم کاملاً خالی شده بود.

پس از مدتی، مقداری از سیب‌زمینی‌ها را در فر گذاشتم و گرم کردم تا ببینم بافتشان چگونه خواهد شد. خوشبختانه بافتشان خوب بود. می‌دانستم که استاد به ما کمک کرده‌اند. این موضوع را بسیار قوی احساس کردم، زیرا توانسته بودم عصبانی نشوم و درعوض با آرامش به‌دنبال راه‌حل بگردم.

استاد محترم، به‌خاطر محافظتتان، صبوری‌تان در برابر من، و توجه و مراقبتی که ناچار بوده‌اید برای من صرف کنید، بسیار سپاسگزارم. همچنین از شما برای تمام چیزهایی که هنوز قادر به دیدن یا درکشان نیستم، سپاسگزارم.

از هم‌تمرین‌کنندگانم و تمام موجودات ذی‌شعوری که در بخشی از مسیر تزکیه‌ام، همراهم بوده‌اند نیز سپاسگزارم.

سپاسگزارم، استاد محترم! سپاسگزارم، هم‌تمرین‌کنندگان عزیز!

(ارائه‌شده در کنفرانس تبادل تجربه تزکیه فای سوئیس به زبان آلمانی در سال ۲۰۲۶)