(Minghui.org) من بیش از ۷۰ سال دارم و در سال۱۹۹۶، تمرین فالون دافا را آغاز کردم. پس از شروع تزکیه، آزمون‌های کارمای بیماری و محنت‌های زیادی را تجربه کردم. به‌لطف نیک‌خواهی و محافظت استاد، توانسته‌ام همچنان در مسیر تزکیه پیش بروم.
مدتی پیش موتورسیکلتی با من برخورد کرد. عبور از این محنت، دشوارتر از همه محنت‌هایی بود که قبلاً تجربه کرده بودم و مدت زیادی طول کشید تا بر آن غلبه کنم. مایلم از فرصت بیستوسومین فاهویی چین در وب‌سایت مینگهویی استفاده کنم تا تجربه تزکیه‌ام را با هم‌تمرین‌کنندگان به اشتراک بگذارم و آن را به استاد گزارش دهم.
تصادفی ناگهانی
شامگاه ۸اکتبر۲۰۲۵، پس از فرستادن افکار درست، شوهرم را برای پیاده‌روی همراهی می‌کردم. شوهرم به چند بیماری مزمن مبتلا بود و به همین دلیل هر روز پیاده‌روی می‌کرد. او از خیابان عبور کرده بود و آن‌طرف خیابان منتظرم بود. وقتی دیدم چراغ راهنمایی سمت راستم قرمز است و خودروها توقف کرده‌اند، به‌سرعت از خیابان عبور کردم. تقریباً به آن‌طرف خیابان رسیده بودم که ناگهان موتورسیکلتی نزدیک شد و با من برخورد کرد.
براثر برخورد، به وسط خیابان پرتاب شدم. شوهرم با عجله به‌طرفم آمد و کمکم کرد تا بلند شوم و به کنار خیابان بروم. هوا داشت تاریک می‌شد، اما به‌طور مبهم دیدم دو نفری که سوار موتورسیکلت بودند، روی زمین افتاده‌اند. آن‌ها در فاصله چهار یا پنج‌متری سمت راستم بودند و به‌آرامی از زمین بلند شدند.
شوهرم حالم را پرسید. می‌خواست با کسی که با من تصادف کرده بود صحبت کند. گفتم: «حالم خوب است. لطفاً برایشان دردسر درست نکن. هوا کمی تاریک بود و مرا ندیدند. عمداً با من برخورد نکردند. بیا برویم.» با خودم فکر کردم: «حیف که در این موقعیت نمی‌توانم حقیقت را برایشان روشن کنم. باید به یاد داشته باشم که "فالون دافا خوب است و حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری خوب است." امیدوارم در امان و شاد باشند.»
هنگامی که در محل تصادف با شوهرم صحبت می‌کردم، احساس کردم گوشه راست دهانم ورم کرده است و نمی‌توانم واضح صحبت کنم. وقتی ایستادم، متوجه شدم زانوی چپم دچار مشکل شده است و زانوی راستم خونریزی دارد. شلوارم خیس شده بود و دست‌هایم هم درست کار نمی‌کردند. درد شدیدی داشتم. از همان لحظه‌ای که احساس کردم دارم به زمین می‌افتم، پیوسته عبارات «فالون دافا خوب است، حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری خوب است» را تکرار کردم.
نمی‌خواستم شوهرم متوجه شود که آسیب دیده‌ام، بنابراین به پیاده‌روی ادامه دادیم. پس از مدتی، زانوی چپم دیگر درد نمی‌کرد و خونریزی زانوی راستم متوقف شده بود. اما مچ دست‌هایم به‌شدت درد می‌کردند و سرگیجه داشتم. شوهرم گفت: «دیگر به پارک نمی‌رویم. بیا به خانه برگردیم.»
در چهارراه نور بیشتری بود و شوهرم دید که رنگ صورتم پریده است و آسیب دیده‌ام. سعی کرد کمکم کند راه بروم. گفتم: «من بیمار نیستم. نیاز نیست کمکم کنی.» با خودم فکر کردم: «من تمرین‌کننده فالون دافا هستم. این آزمونی است که باید از آن عبور کنم. استاد مراقبم هستند.» هنگام راه رفتن، مرتب تکرار می‌کردم: «فالون خوب است، حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری خوب است» و از استاد خواستم که مرا تقویت کنند. احساس می‌کردم هر لحظه ممکن است هشیاری‌ام را از دست بدهم، اما به‌لطف محافظت استاد، بدون پیش آمدن مشکل دیگری به خانه رسیدم.
نگاه به درون و در اولویت قرار دادن دیگران هنگام محنت‌ها
آن شب نتوانستم بخوابم. مچ دست‌هایم آن‌قدر درد می‌کردند که نمی‌دانستم دست‌هایم را کجا بگذارم، زیرا در هر وضعیتی درد داشتند. عرق هم موها و هم پیراهن و پشتم را خیس کرده بود. پیوسته تکرار می‌کردم: «فالون دافا خوب است. حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری خوب است.» از استاد خواستم کمکم کنند.
می‌خواستم لباس‌هایم را عوض کنم و بشویم، اما نمی‌توانستم در کمد را باز کنم تا لباس تمیز بردارم. نمی‌توانستم خودم لباس‌ها را بشویم. حتی نمی‌توانستم لیوان آبی را بلند کنم یا یک دستمال کاغذی بردارم. می‌خواستم به فایل‌های صوتی سخنرانی‌های استاد گوش دهم، اما نمی‌توانستم دستگاه پخش را روشن کنم. می‌خواستم تمرین‌ها را انجام دهم، اما نمی‌توانستم دست‌هایم را حرکت دهم.
این محنت ناگهانی به من یادآوری کرد که در تزکیه‌ام کاستی‌هایی دارم و باید به درون نگاه کنم. وابستگی‌هایم را پیدا کردم؛ ازجمله رنجش، راحت‌طلبی، ترس از سختی، وابستگی به خودم و اسراف مواد غذایی. شوهرم میوه و سبزیجات می‌خرید و وقتی بعضی از آن‌ها خراب می‌شدند، همه را دور می‌ریختم. پیش از دور ریختن، قسمت‌های سالم را جدا نمی‌کردم. احساس می‌کردم او میوه و سبزیجات باکیفیتی نخریده است.
از شوهرم به‌شدت رنجش داشتم، زیرا مدام در تلفن همراهش می‌گشت، تلویزیون تماشا می‌کرد و هیچ کاری در خانه انجام نمی‌داد. نیروهای کهن از این وابستگی‌ام سوءاستفاده کردند و این سختی را برایم ایجاد کردند. اگر استاد از من محافظت نکرده بودند، ممکن بود همان‌جا جانم را از دست بدهم. از استاد بسیار سپاسگزار بودم که بار دیگر نجاتم دادند و پشیمان بودم که نسبت به خودم سخت‌گیر نبوده‌ام و مطابق اصول حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری رفتار نکرده‌ام.
گاهی آن‌قدر کار خانه داشتم که فرصتی برای مطالعه فا پیدا نمی‌کردم. شوهرم را برای فیزیوتراپی همراهی می‌کردم. هنگام خرید مواد غذایی از اسکناس‌هایی استفاده می‌کردم که پیام‌های روشنگری حقیقت روی آن‌ها چاپ شده بود و در بازار نیز برای مردم حقیقت را روشن می‌کردم. صبح‌ها با تمرین‌کنندگان دیگر ملاقات می‌کردم و سپس برای آماده کردن ناهار شوهرم به خانه برمی‌گشتم. او بعدازظهر پس از چرت زدن، با تلفن همراهش سرگرم می‌شد، درحالی‌که من فا را مطالعه می‌کردم و کارهای خانه را انجام می‌دادم. گاهی آن‌قدر کار داشتم که نمی‌توانستم فا را مطالعه کنم و مجبور می‌شدم شب آن را جبران کنم.
وقتی شوهرم را برای پیاده‌روی طولانی‌تری همراهی می‌کردم، پس از بازگشت به خانه احساس خستگی می‌کردم. او روی مبل می‌نشست و تلویزیون تماشا می‌کرد. من هم آشپزخانه و اتاق‌های دیگر را تمیز می‌کردم. وقتی جوآن فالون را برای مطالعه فا برمی‌داشتم، آن‌قدر خسته بودم که نمی‌توانستم چشمانم را باز نگه دارم. هنگام مدیتیشن یا فرستادن افکار درست به خواب می‌رفتم. نمی‌توانستم وضعیت نادرستم را تغییر دهم. امیدوار بودم شوهرم در بعضی کارهای خانه، مانند جمع کردن لباس‌های شسته‌شده، تمیز کردن اتاق‌ها یا تی کشیدن کف زمین کمک کند تا فرصتی برای مطالعه فا داشته باشم. اما به‌ندرت کمک می‌کرد. احساس می‌کردم در حقم بی‌انصافی می‌شود و مانند خدمتکار خانه هستم. رنجشم شدیدتر شد.
استاد بیان کردند:
«اما در تزکیۀ واقعی، باید ذهن‌تان را تزکیه کنید و این تزکیۀ شین‌شینگ نامیده می‌شود.» (سخنرانی اول، جوآن فالون)
مطابق فای استاد رفتار نکرده بودم. به اشتباهاتم نزد استاد اعتراف کردم: «استاد، اشتباه کردم. نمی‌خواهم رنجش داشته باشم. نمی‌خواهم از سختی و کار دشوار بترسم. استاد، لطفاً مرا تقویت کنید. وضعیت نادرستم را اصلاح خواهم کرد و حقیقتاً تزکیه خواهم کرد.» در آن لحظه احساس کردم استاد رنجشم را از بین بردند.
درواقع شوهرم مهربان و مسئولیت‌پذیر است. به سالمندان احترام می‌گذارد و از نسل جوان مراقبت می‌کند. زندگی ساده‌ای دارد و صرفه‌جوست و با این مسئله که فالون دافا را تمرین کنم مخالف نیست. فقط به انجام کارهای خانه عادت نداشت. رفتارش فرصت‌هایی برای بهبود تزکیه‌ام فراهم می‌کرد، بنابراین باید از صمیم قلب از او سپاسگزار می‌بودم.
به درون نگاه کردم و قلبم را تزکیه کردم. احساس آرامش کردم و درد دست‌هایم کاهش یافت. ساعت ۱۱ شب به شوهرم گفتم که حالم بهتر شده است و از او خواستم بخوابد. تلویزیون را خاموش کرد و به اتاقش رفت.
با ذهنی آرام شروع به فرستادن افکار درست کردم. نمی‌توانستم چهارزانو بنشینم یا حرکات دست را انجام دهم. صاف نشستم و افکار درست فرستادم. با موجوداتی در بُعدهای دیگر که قبلاً به آن‌ها آسیب رسانده بودم، صحبت کردم. فای استاد درباره «حل‌وفصل نیک‌خواهانه» را ازبر خواندم. امیدوار بودم آن‌ها حل‌وفصل نیک‌خواهانه را بپذیرند و آینده خوبی داشته باشند.
افکار درستی قوی فرستادم تا نظم و ترتیب‌های نیروهای کهن را از بین ببرم و عوامل تاریک و شیاطین فاسدی را نابود کنم که قصد داشتند از کاستی‌های تزکیه‌ام برای آزار و شکنجه من سوءاستفاده کنند. من تمرین‌کننده فالون دافا هستم و فقط از نظم و ترتیبات استاد پیروی می‌کنم. هیچ نظم و ترتیب دیگری را نمی‌پذیرفتم. اگر کاستی‌هایی داشتم، خودم را در فا اصلاح می‌کردم. هیچ‌کسی حق نداشت مرا آزمایش کند یا تحت آزار و شکنجه قرار دهد. هر کسی چنین کاری می‌کرد، مرتکب جرم می‌شد.
شروع به انجام تمرین‌ها کردم و تمام تلاشم را به کار گرفتم تا حرکات را انجام دهم. نمی‌توانستم دستگاه پخش سی‌دی را روشن کنم یا کتاب‌های دافا را باز کنم، بنابراین فای استاد را ازبر می‌خواندم. مجبور بودم روی صندلی بنشینم و مدیتیشن کنم. وقتی خیلی خواب‌آلود می‌شدم، روی صندلی کنار تختم می‌نشستم، دست‌ها و سرم را روی تخت می‌گذاشتم و کمی می‌خوابیدم. تمام آن شب هر کاری را که از دستم برمی‌آمد انجام دادم. صبح احساس بهتری داشتم. ورم دهانم نیز برطرف شده بود.
شوهرم بیدار شد و کمکم کرد صورتم را بشویم و مسواک بزنم. از من خواست به بیمارستان بروم. گفت می‌توانیم با مترو برویم و او صبحانه هم می‌خرد. گفتم: «می‌توانم درحالی‌که دست‌هایم آویزان هستند راه بروم. با اینکه هنوز نمی‌توانم کاری انجام دهم، درد زیادی ندارم. لطفاً کمی به من فرصت بده. فعلاً لازم نیست نزد پزشک بروم. من تمرین‌کننده هستم و استاد مراقبم هستند.» او قاطعانه گفت: «چند روز به تو فرصت بدهم؟ حتی چند ساعت هم به تو فرصت نمی‌دهم. مراجعه به پزشک را به تأخیر انداختی. باید دیشب نزد پزشک می‌رفتیم. نباید می‌گذاشتی آن موتورسوارها بروند. اگر به بیمارستان نروی، دیگر از تو مراقبت نمی‌کنم. تو نمی‌توانی از خودت مراقبت کنی. بیا برویم معاینه شوی تا معلوم شود کجای بدنت آسیب دیده است.»
او همیشه در همه مسائل، حرف آخر را می‌زد، بنابراین می‌دانستم به‌آسانی نظرش را تغییر نمی‌دهد. اگر اصرار می‌کردم نزد پزشک نروم، احساساتش را جریحه‌دار می‌کردم. اگر دخترم و سایر اعضای خانواده از ماجرا باخبر می‌شدند، از نظر او حمایت می‌کردند. درنتیجه در آینده، روشنگری حقیقت برایشان دشوار می‌شد، زیرا مردم عادی طرز فکر تمرین‌کنندگان را درک نمی‌کنند.
برای نجات اعضای خانواده و دوستانم، و برای اینکه به‌دلیل مراجعه نکردنم به پزشک، درباره فالون دافا دچار سوءتفاهم نشوند، همراه شوهرم به بیمارستان رفتم. پس از عکس‌برداری با اشعه ایکس، جراح ارتوپد گفت که استخوان‌های دست‌هایم خرد شده‌اند. اصرار کردم که نه جراحی شوم و نه دارویی مصرف کنم. پزشک فقط استخوان‌ها را جا انداخت، دست‌هایم را گچ گرفت و مرا به خانه فرستاد.
ایمان به استاد و فا و متزلزل نشدن در برابر توهمات
گچ‌ها از دست‌هایم محافظت می‌کردند، اما چون سنگین بودند، انجام تمرین‌ها و فرستادن افکار درست برایم دشوار بود. هنگام انجام مجموعه دوم و سوم تمرین‌ها، دست چپم احساس کوفتگی و درد داشت و لازم بود با دست راستم از آن حمایت کنم. اما حتی نمی‌شد انگشتان دست راستم را لمس کرد. نمی‌توانستم با انگشتان دست راستم صفحات کتاب را ورق بزنم. با بازوی راستم از بازوی چپم حمایت می‌کردم. با وجود دشواری‌ها، هر روز تمرین‌ها را انجام می‌دادم.
این فای استاد را ازبر می‌خواندم:
«وقتی تحمل آن سخت است، می‌توانی آن را تحمل کنی. وقتی انجام آن غیرممکن است، می‌توانی آن را انجام دهی.» (سخنرانی نهم، جوآن فالون)
همچنین هنگام انجام تک‌تک حرکات تمرین‌ها، شعر «آبدیده کردن اراده» از هنگ یین را ازبر می‌خواندم. وقتی اعضای خانواده فهمیدند هر روز ساعت ۳ بامداد برای انجام تمرین‌ها بیدار می‌شوم، با من تماس گرفتند و گفتند: «استخوان‌های دست‌هایت خرد شده‌اند. لطفاً آن‌ها را حرکت نده. بهتر است استراحت کنی.» نیت خوبی داشتند و نگرانم بودند.
به استاد و فا ایمان داشتم و متوجه شدم این وضعیت توهم است. دست‌هایم در بُعد دیگر آسیب ندیده بودند. استاد گفته بودند که هنگام انجام تمرین‌ها، بدن‌های ما در بُعدهای دیگر نقش خود را ایفا می‌کنند. در وب‌سایت مینگهویی مقالات زیادی درباره عبور از آزمون‌ها با افکار درست منتشر شده بود. من تمرین‌کننده فالون دافا هستم. این تصادف نشان داد که در تزکیه‌ام کاستی‌هایی دارم و همچنین حاکی از آن بود که به‌دلیل داشتن بدهی یک زندگی به دیگران، عواملی وجود داشتند که می‌خواستند جانم را بگیرند. استاد بخش اعظم آن را برایم تحمل کردند و من فقط لازم بود بخش کوچکی را تحمل کنم.
هرقدر هم دشوار بود، هر روز تمرین‌ها را انجام می‌دادم، افکار درست می‌فرستادم و فا را مطالعه می‌کردم. طبق توصیه جراح، دو هفته بعد برای معاینه مراجعه کردم. پزشک کشیک عکس اشعه ایکس را بررسی کرد و گفت گچ‌ها بیش از حد کوتاه هستند و باید بلندتر شوند. دو هفته پس از آنکه پزشک گچ‌ها را عوض کرد، انگشتانم مرتب می‌لرزیدند و نمی‌توانستم دست‌هایم را بچرخانم.
برای معاینه دیگری به بیمارستان رفتم. پزشک متوجه شد استخوان‌های هر دو مچ دستم به‌شدت جابه‌جا شده‌اند (حدود دو سانتی‌متر). عکس قبلی را بررسی کرد و از شوهرم پرسید چرا بلافاصله به پزشک مراجعه نکرده‌ام، زیرا آسیب جدی بود. به او گفتم که نمی‌خواستم نزد پزشک بروم. متوجه لرزش ساعدها و انگشتانم شد و گفت: «اگر جراحی نکنید، ممکن است دچار معلولیت شوید. چون صبر کرده‌اید، جراحی دشوارتر شده است. دستتان را گچ می‌گیریم و می‌بینیم آیا کمکی می‌کند یا نه.» به شوهرم گفت که هزینه جراحیِ یک دست ۲۰هزار یوان است.
شوهرم نگرانم بود و می‌گفت ممکن است دست‌هایم از کار بیفتند و دیگر نتوانم از خودم مراقبت کنم. روز بعد، که در نوامبر۲۰۲۵ بود، گفت: «۲۰هزار یوان برای جراحی دست راستت آماده می‌کنم تا از معلول شدن آن جلوگیری کنیم.» به استاد و فا ایمان راسخی داشتم و می‌دانستم استاد مراقبم هستند و دستم از کار نخواهد افتاد. چون نگران بودم شوهرم نتواند این وضعیت را تحمل کند، موافقت کردم برای معاینه به بیمارستان بروم. اما می‌دانستم که مطابق استاندارد یک تمرین‌کننده نیستم و در تزکیه‌ام کاستی‌هایی دارم.
به شوهرم گفتم: «قبلاً همیشه بیمار بودم و مبلغ بسیار زیادی برای دارو خرج می‌کردم. هیچ پزشک یا بیمارستانی نتوانست بیماری‌هایم را درمان کند. پس از شروع تمرین فالون دافا، استاد کمک کردند همه بیماری‌هایم برطرف شوند. این تجربه شخصی من است و تو هم شاهدش بوده‌ای. این بار به این دلیل نزد پزشک رفتم که نمی‌خواستم تو را عصبانی کنم. وقت و پول صرف کردیم، اما وضع دست‌هایم بدتر شد، بنابراین دیگر نزد پزشک نمی‌روم. لازم نیست نگران باشی که معلول شوم. استاد تعیین‌کننده هستند، نه پزشک. می‌توانی یک نظافتچی پاره‌وقت استخدام کنی تا خانه را تمیز کند. تو حتی برای مراجعه به پزشک خودت وقت نداری، چون همه کارهای خانه را انجام می‌دهی و از من هم مراقبت می‌کنی. خیلی زحمت می‌کشی. لطفاً شخصی را برای انجام کارهای خانه استخدام کن.» چیزی نگفت، اما دیگر از من نخواست جراحی کنم.
آن بعدازظهر هنگام مطالعه فا تمرکز نداشتم. چون نمی‌توانستم انگشتانم را خم کنم، ورق زدن هر صفحه مدتی طول می‌کشید. می‌دانستم وضعیت تزکیه‌ام درست نیست. این وضعیت را استاد ترتیب نداده بودند. ایشان با تحمل رنج عظیم، زمان به‌منظور تزکیه و نجات مردم را برای ما تمدید کرده بودند. اما من در محنت‌ها گرفتار شده بودم. بارها قرارهایم با تمرین‌کنندگان دیگر را از دست داده بودم. نمی‌توانستم کارهایی را که باید برای نجات موجودات ذی‌شعور انجام دهم، انجام دهم. نمی‌توانستم تمرین‌ها را به‌درستی انجام دهم یا افکار درست بفرستم و حتی نمی‌توانستم از خودم مراقبت کنم. این آزار و شکنجه نیروهای کهن بود و می‌دانستم نباید آن را به رسمیت بشناسم.
از استاد ملتمسانه خواستم استخوان‌هایم را جا بیندازند تا بتوانم بر این محنت غلبه کنم. وقتی به وضعیتم فکر کردم، گریه‌ام گرفت. احساس می‌کردم دست‌هایم خشک شده‌اند و نمی‌توانم حرکتشان دهم. درد هم داشتم؛ می‌توانستم درد را تحمل کنم، اما نمی‌توانستم دست‌هایم را حرکت دهم. متوجه شدم که استاد درحال جا انداختن استخوان‌هایم هستند. اشک‌هایم بند نمی‌آمد و از استاد بسیار سپاسگزار بودم.
دو ساعت گذشت. شوهرم صدایم کرد که شام بخورم. درحالی‌که دو دستم را جلو سینه به یکدیگر تکیه داده بودم، به‌طرف میز غذا رفتم. نشستم و دست‌هایم را روی میز گذاشتم. معمولاً چنگال را با دست چپم برمی‌دارم، اما حالا نمی‌توانستم دست چپم را حرکت دهم. شوهرم متوجه نمی‌شد چه اتفاقی افتاده است، بنابراین گفتم: «از ساعت ۳ بعدازظهر دست‌هایم خشک شده‌اند. استاد دارند استخوان‌هایم را جا می‌اندازند.» اگر قبلاً چنین حرفی می‌زدم، می‌گفت مشکل روانی دارم. اما آن روز ساکت ماند و بی‌صدا غذا را در دهانم گذاشت.
پس از آنکه ساعت ۶ عصر فرستادن افکار درست را تمام کردم، احساس کردم دست‌هایم آزاد شده‌اند و بدنم سبک‌تر شده است. لپ‌تاپم را باز کردم (از زمان زمین خوردنم آن را باز نکرده بودم) و توانستم با موفقیت وارد وب‌سایت مینگهویی شوم. عکس استاد را دیدم و بسیار خوشحال شدم؛ انگار یکی از اعضای خانواده‌ام را دیده بودم که مدت‌ها از او دور بودم.
محیط تزکیه‌ام تغییر کرد
پس از آنکه استاد استخوان‌هایم را درست کردند، انگشتانم دیگر نمی‌لرزیدند. می‌توانستم خودم به وب‌سایت مینگهویی مراجعه و دستگاه پخش صوت را روشن و خاموش کنم. حرکات تمرین‌هایم به‌تدریج صحیح‌تر می‌شدند. هنگام فرستادن افکار درست می‌توانستم هر دو ساعدم را هم‌سطح یکدیگر نگه دارم، اما نمی‌توانستم دستم را در وضعیت درست حفظ کنم. نمی‌توانستم وضعیت هِه‌شی را به‌درستی انجام دهم. بااین‌حال می‌توانستم غذا بخورم و مسواک بزنم.
اکنون می‌توانم همه کارهایم را خودم انجام دهم. شوهرم دیگر مجبور نیست همه کارهای خانه را انجام دهد. پس از عبور از این محنت، زمانی را که استاد با تحمل رنج عظیم برایمان تمدید کرده‌اند، بیش از پیش گرامی می‌دارم و هر روز زمانی را به مطالعه فا اختصاص می‌دهم.
شین‌شینگم بهبود یافته است. دیگر از شوهرم شکایت نمی‌کنم، بلکه بسیار از او سپاسگزارم. وقتی پس از آشپزی، تابه وُک را نمی‌شست، بی‌سروصدا آن را می‌شستم. او قبلاً هرگز آشپزی نکرده بود، اما حالا با وجود اینکه برایش آسان نبود، غذا درست می‌کرد. او دوست دارد فلفل خشک و مقدار زیادی روغن به سبزیجات اضافه کند. از او خواستم کمتر روغن استفاده کند، اما رفتارش را تغییر نداد. فقط لبخند زدم. تا وقتی او خوشحال باشد، من هم راضی هستم.
با بهبود شین‌شینگم و ازبین رفتن رنجشم، شوهرم نیز تغییر کرد. قبلاً وقتی مواد غذایی خریداری‌شده را به خانه می‌آوردم، در جابه‌جا کردن آن‌ها کمکم نمی‌کرد، اما حالا کمک می‌کند. قبلاً پس از فرستادن افکار درست، مشغول آماده کردن صبحانه می‌شدم. او پس از بیدار شدن و شستن دست‌وصورتش برای خوردن صبحانه می‌آمد. حالا پس از آنکه افکار درست می‌فرستم، او آشپزی می‌کند. قبلاً وقتی از او می‌خواستم هنگام بارندگی لباس‌های شسته‌شده را از بیرون جمع کند، می‌گفت: «لازم نیست برای چنین کارهای پیش‌پاافتاده‌ای به من دستور بدهی. خودت می‌توانی انجامش بدهی.» حالا خودش لباس‌ها را جمع می‌کند.
او از من در تزکیه حمایت می‌کرد. وقتی نمی‌توانم پاهایم را در وضعیت لوتوس قرار دهم، کمکم می‌کند. کمکم می‌کرد دستگاه پخش صوت را روشن و خاموش کنم و آن را شارژ می‌کرد. صبر می‌کند تا پس از نیمه‌شب فرستادن افکار درست را تمام کنم و سپس کمکم می‌کند لباس‌هایم را دربیاورم و به تخت بروم؛ بعد خودش برای خوابیدن به اتاقش می‌رود.
وقتی دوستان و بستگانم با من تماس می‌گرفتند، وضعیتم را برایشان تعریف می‌کردم تا بدانند فالون دافا چقدر عالی و معجزه‌آساست و استاد چقدر بزرگوار هستند. قبلاً شوهرم مانع می‌شد حقیقت را برایشان روشن کنم، زیرا نگران بود برای خودم دردسر درست کنم. او دیده بود که مأموران پلیس چگونه مرا از خانه بردند و بازداشت کردند. نمی‌توانست ترسش را کنار بگذارد و به همین دلیل وقتی حقیقت را برای مردم روشن می‌کردم، می‌ترسید. بنابراین از انجام این کار در حضور او خودداری می‌کردم. اما این بار وقتی در حضورش برای بستگانم از معجزه‌آسا بودن فالون دافا صحبت کردم، مانعم نشد. محیط خانه‌ام بهتر شد. قبلاً رؤیای چنین وضعیتی را داشتم و حالا به واقعیت تبدیل شده است.
سپاسگزارم استاد! سپاسگزارم هم‌تمرین‌کنندگان!
(مقاله منتخب برای بیستوسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
