(Minghui.org) در تابستان ۲۰۰۸، پیش از بازی‌های المپیک پکن، حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) شیطانی بازداشت‌های گسترده‌ای را علیه تمرین‌کنندگان فالون دافا آغاز کرد. مرا به‌طور غیرقانونی به اردوگاه کار اجباری بردند و در سلولی حبس کردند که در و پنجره‌اش را محکم بسته بودند و تحت نظارت صوتی و تصویری قرار داشتم. مسئولان اردوگاه همچنین در هر سلول، یک یا دو زندانی را که «بائوجیا» نامیده می‌شدند، مأمور کرده بودند تا تمرین‌کنندگان دافا را از نزدیک تحت‌نظر داشته باشند.
فا را استاد قرار دادن و ازبین بردن آزار و شکنجه
اردوگاه کار اجباری واحدی به نام «واحد مدیریت ویژه» داشت که وظیفه‌اش نظارت بر تمرین‌کنندگان فالون دافا و آزار و شکنجه آن‌ها بود. همه تمرین‌کنندگان را در این واحد حبس می‌کردند. هر سلول به دستگاه‌های نظارتی مجهز بود و چراغ‌ها تمام شب روشن می‌ماندند.
پلیس همچنین از میان زندانیان مجرمِ هر گروه کار اجباری، افرادی را انتخاب می‌کرد تا ما را از نزدیک زیر نظر بگیرند، کنترل کنند و درباره ما به پلیس گزارش دهند. زندانیان منتخب شبانه‌روز تمرین‌کنندگان را تحت‌نظر داشتند و تمام تلاششان را می‌کردند تا ما را «تبدیل» کنند (مجبورمان کنند فالون دافا را کنار بگذاریم).
مأموران پلیس هرچه تعداد بیشتری از تمرین‌کنندگان را تبدیل می‌کردند، پاداش بیشتری می‌گرفتند و احتمال ترفیعشان بیشتر می‌شد. درباره بائوجیاها نیز هرچه با تمرین‌کنندگان وحشیانه‌تر رفتار می‌کردند، مدت محکومیتشان بیشتر کاهش می‌یافت و ممکن بود زودتر از اردوگاه کار اجباری آزاد شوند.
هر تمرین‌کننده فالون دافا که حاضر نبود تبدیل شود، در یک سلول کوچک انفرادی حبس می‌شد که پنجره‌هایش با کاغذ ضخیم کاملاً پوشانده شده بود. شبانه‌روز در سلول محبوس بودیم، مگر زمانی که اجازه داشتیم از توالت استفاده کنیم.
فقط پس از آنکه همه زندانیان آن طبقه به سلول‌هایشان برگشته بودند و هیچ‌کسی در فضای عمومی، راهرو یا سرویس بهداشتی نبود، اجازه داشتیم زیر نظر بائوجیا از سرویس بهداشتی استفاده کنیم.
وقتی به وسایل ضروری روزمره نیاز داشتیم، باید آن‌ها را روی کاغذ می‌نوشتیم و بائوجیا فهرست را برای تأیید نزد پلیس می‌برد. فقط اجازه داشتیم چیزهایی مانند خمیردندان، صابون و دستمال توالت بخریم و سقف مبلغ مجاز برای خرید بسیار پایین بود. باید منتظر می‌ماندیم تا شخصی مأمور شود وسایل را از فروشگاه تهیه کند و سپس بائوجیا آن‌ها را به ما تحویل دهد.
این محدودیت‌ها که به «زندان در زندان» معروف بودند، با هدف محرومیت تمرین‌کنندگان از تمام آزادی‌های فردی، ازجمله حق ملاقات با خانواده، اعمال می‌شدند.
در واحد مدیریت ویژه، تمرین‌کنندگان فالون دافا که هدف تبدیل اجباری قرار داشتند، در سلول‌های بسیار کوچک «الف» به‌صورت انفرادی حبس می‌شدند و زیر نظر بائوجیاها قرار می‌گرفتند. بائوجیاها گروهی دست‌چین‌شده از مجرمان سابقه‌دار، سرسخت، حیله‌گر و شرور بودند.
مرا در سلول «الف» حبس کردند و بائوجیای مسئولم اغلب برای جلب رضایت پلیس، برایم مشکل ایجاد می‌کرد. حتی وقتی هنگام ناهار هیچ‌کسی اطرافمان نبود، اجازه نمی‌داد از توالت استفاده کنم و با بهانه‌های مختلف و بی‌دلیل، تهیه وسایل ضروری روزمره‌ای را که درخواست کرده بودم به تأخیر می‌انداخت.
گاهی غذایم را در سطل زباله می‌ریخت و به پلیس می‌گفت که من از خوردن غذا خودداری کرده‌ام. اغلب مجبورم می‌کردند تا نیمه‌شب بی‌حرکت بایستم. وقتی خسته و گرسنه می‌شدم، برای خودم یک لیوان آب می‌ریختم و می‌نوشیدم. نمی‌دانستم که به آب فلاسک، داروهای نامعلوم اضافه کرده بودند.
وقتی پلیس با تمرین‌کنندگان فالون دافا چنین رفتار ظالمانه‌ای داشت، پرسیدم آیا ذره‌ای انسانیت در وجودشان باقی مانده است. پاسخ دادند: «ما به حزب وفاداریم، نه به انسانیت.»
گفتم: «ما شبانه‌روز در سلول‌ها حبس هستیم و حتی از ابتدایی‌ترین آزادی‌های فردی محرومیم.» مأمور پاسخ داد: «در اینجا فقط رابطه ظالم و مظلوم وجود دارد. هیچ نوع رابطه دیگری وجود ندارد.»
وقتی به مأمور پلیس گفتم که تعداد زیادی از مردم سراسر جهان، فالون دافا را تمرین می‌کنند، با لحنی طعنه‌آمیز و شوم گفت: «پس چرا مادرت تو را در خارج از کشور به دنیا نیاورد؟»
بائوجیاها مرا از نزدیک زیر نظر داشتند و هرگاه فکر می‌کردند کاری برخلاف مقررات انجام داده‌ام، به پلیس گزارش می‌دادند. سپس مأموران به‌سرعت می‌آمدند و مرا سرزنش می‌کردند. بعد مجبورم می‌کردند مدتی طولانی بی‌حرکت بایستم، درحالی‌که بائوجیا با دقت مرا تحت‌نظر داشت.
همچنین مجبورم می‌کردند ویدئوهایی را تماشا کنم که به فالون دافا تهمت می‌زدند. هر بار چشمانم را می‌بستم و از تماشای آن‌ها خودداری می‌کردم. بائوجیا با مشت روی میز می‌کوبید و سرم فریاد می‌زد. به او اعتنا نمی‌کردم و با چشمان بسته به ازبر خواندن فا ادامه می‌دادم. سرانجام بائوجیا که کاری از دستش برنمی‌آمد، رهایم می‌کرد.
هر روز صبح، وقتی مأموران پلیس می‌آمدند، از من می‌خواستند مقررات انضباطی اردوگاه کار اجباری را ازبر بخوانم. همیشه خودداری می‌کردم و مربی سیاسی از شدت خشم به من ناسزا می‌گفت.
هر روز صبح، وقتی پلیس دستور می‌داد مقررات را ازبر بخوانم، سکوت می‌کردم. یک مأمور پلیس گفت: «بهتر است درست رفتار کنی. ما امثال تو را زیاد دیده‌ایم.» به حرفش اعتنا نکردم و این فکر را محکم حفظ کردم: «هرگز هیچ محنتی را که قرار نیست تحمل کنم، نخواهم پذیرفت.»
هرگز منفعلانه آزار و شکنجه را تحمل نکردم
هنگام مواجهه با آزار و شکنجه، رد نکردن آن به‌معنای پذیرفتنش و به‌رسمیت شناختن ناآگاهانه نظم و ترتیبهای نیروهای کهن است. بنابراین هرگاه پلیس می‌خواست مرا تحت آزار و شکنجه قرار دهد، با صدای بلند می‌گفتم: «اگر مرا تحت آزار و شکنجه قرار دهید، پس از خروج از اردوگاه کار اجباری، کارهایتان را در سراسر جهان افشا می‌کنم و جامعه بین‌المللی دیر یا زود شما را بابت جنایاتتان پاسخگو خواهد کرد.»
بیشتر اوقات پس از گفتن این حرف‌ها، مأموران پلیس بی‌سروصدا رهایم می‌کردند. بائوجیایی که کنارم بود، آهسته گفت: «من هرگز جرئت نمی‌کنم چنین حرف‌هایی به پلیس بزنم.»
در اردوگاه کار اجباری، وسایل شخصی هر تمرین‌کننده را در جعبه‌ای پلاستیکی در سلولش قرار می‌دادند. پلیس اغلب ناگهان وارد می‌شد، سلول را می‌گشت و وسایل را بررسی می‌کرد تا مطمئن شود هیچ مطلبی درباره فالون دافا وجود ندارد.
یک بار وقتی روی چارپایه‌ای کنار تختم نشسته بودم، ناگهان در باز شد و یک مأمور پلیس مرد با عجله وارد شد. زیرانداز روی تختم را با شدت بلند کرد و همه‌جای آن را به‌دقت گشت. اما چیزی پیدا نکرد و با ناکامی رفت.
با انتقال تعداد بیشتری از تمرین‌کنندگان فالون دافا به اردوگاه کار اجباری، مرا به سلول دیگری منتقل کردند. بعدها یکی از هم‌تمرین‌کنندگان و بائوجیای او نیز به همان سلول منتقل شدند.
روزی وقتی می‌خواستم به سرویس بهداشتی بروم و بائوجیایم دنبالم می‌آمد، آن هم‌تمرین‌کننده لیوانی به من داد و خواست هنگام برگشت، از اتاق رخت‌شویی برایش آب بیاورم.
گفتم: «اما در فلاسک آب جوش داریم.» سرش را تکان داد و درحالی‌که دو بائوجیا مشغول صحبت با یکدیگر بودند، آهسته گفت: «پلیس به آب فلاسک‌ها، دارو اضافه می‌کند.»
به یاد آوردم که وقتی در سلول «الف» بودم، بائوجیا به فلاسک قرمزرنگی اشاره کرده و گفته بود از آب آن بنوشم. آن زمان زیاد به این موضوع فکر نکرده بودم و هرگز انتظار نداشتم پلیس به آب فلاسک، دارو اضافه کند. به یاد آوردم که وقتی از فلاسک آب می‌ریختم، بائوجیا مخفیانه از گوشه چشم مرا زیر نظر داشت.
صبح روز بعد، وقتی سرگروه برای بازرسی آمد و دید تمرین‌کننده دیگری با من در یک سلول است، بسیار عصبانی شد. دستور داد فوراً او را به سلول دیگری منتقل کنند.
از آن زمان، دیگر از آب فلاسک داخل سلول ننوشیدم. پلیس به من گفت: «حتی اگر از آب فلاسک ننوشی، می‌توانیم در غذا و سوپت دارو بریزیم. راه‌های زیادی برای برخورد با تو داریم.»
در قلبم آرام و آسوده ماندم، انگار هیچ‌یک از حرف‌هایشان را نشنیده بودم. پیش‌تر، یک بار وقتی در توالت بودم و بائوجیا بیرون منتظر بود، ناگهان بوی شدید دارو فضا را پر کرد. شخصی که از آنجا می‌گذشت گفت: «وای! چرا بوی دارو این‌قدر شدید است؟»
به یاد آوردم که مأموران پلیس اغلب می‌گفتند: «اگر احساس ناراحتی کردی، حتماً به ما اطلاع بده.» نمی‌دانستم چرا مرتب این حرف را به من می‌زدند. حالا متوجه شدم. آن‌ها تعجب می‌کردند که چرا با وجود نوشیدن آن‌همه آب از فلاسک، هیچ علامتی در من ظاهر نشده بود.
متوجه شدم که استاد همه داروهای نامعلوم و دیگر مواد مضر را از بدنم خارج کرده بودند و همین مواد هنگام استفاده از توالت، بوی زننده دارو ایجاد کرده بودند.
ازبر خواندن فا و فرستادن افکار درست در قلبم
در آن لانه تاریک، زیر فشار و آزار و شکنجه شدید، اگر افکار تمرین‌کنندگان حتی برای لحظه‌ای از فا منحرف می‌شد، امواج شیطانی آن‌ها را در خود فرو می‌برد.
از زمانی که در اواخر سال ۱۹۹۸، فا را کسب کردم، هرگز نتوانسته‌ام چیزی را با چشم آسمانی‌ام ببینم. براساس درکم از اصول فا توانسته‌ام تا امروز در مسیر تزکیه پیش بیایم.
در اردوگاه کار اجباری، با وجود مداخله‌های مداوم، هر روز فا را در قلبم ازبر می‌خواندم. یک روز هنگام ازبر خواندن فا، لب‌هایم کمی حرکت کردند. مأمور پلیسی متوجه شد و مستقیم به‌طرفم آمد. یقه‌ام را گرفت، مرا به دیوار کوبید و با مشت به سینه‌ام ضربه زد.
می‌دانستم که این مداخله شیطانی از بُعدهای دیگر است و هیچ رنجش یا نفرتی نسبت به آن مأمور پلیس نداشتم.
بائوجیا گاهی هنگام پخش ویدئوهایی که به فالون دافا تهمت می‌زدند، صدا را تا آخر زیاد می‌کرد. این صدا به‌شدت آزاردهنده بود. حتی خودش هم نمی‌توانست آن را تحمل کند و بیرون می‌رفت.
سعی می‌کردم آرام بمانم و فا را ازبر بخوانم. وقتی این کار بسیار دشوار می‌شد، به‌جای آن اشعار هنگ یین را ازبر می‌خواندم. سرانجام بائوجیا مجبور شد صدا را کم کند، زیرا اطرافیان دیگر نمی‌توانستند آن را تحمل کنند و شکایت می‌کردند.
یک شب هنگام ازبر خواندن لون‌یو، ناگهان ذهنم خالی شد و نتوانستم کلمات را به یاد بیاورم. بنابراین دوباره از ابتدا شروع کردم. هنگام ازبر خواندن، خواب‌آلود شدم و وقتی سعی کردم چشمانم را باز نگه دارم، سایه‌ای تاریک را دیدم که لباس سیاهی پوشیده بود، کنار تختم ایستاده بود و دست‌هایش را به‌طرفم تکان می‌داد. سپس به خواب رفتم.
وقتی بیدار شدم، پشتم بسیار سرد بود. زمستان بود و لحاف ضخیمی روی خودم انداخته بودم، اما پشتم از عرق سرد خیس شده بود. بدون توجه به احساسم، بلافاصله شروع به ازبر خواندن فا کردم. هیچ‌چیز نمی‌توانست مانع تلاشم برای ازبر خواندن فا شود. به ازبر خواندن لون‌یو و اشعار هنگ یین ادامه دادم و به این ترتیب توانستم از دشوارترین روزها و شب‌ها در اردوگاه کار اجباری عبور کنم.
علاوه‌بر ازبر خواندن فا، بر فرستادن افکار درست تمرکز می‌کردم، زیرا واقعاً می‌توانستم قدرت آن‌ها را احساس کنم؛ قدرتی که فقط وقتی قلب فرد پاک و آرام باشد، آشکار می‌شود.
یک بار بائوجیا سعی کرد با ممنوع کردن استفاده از توالت در تمام طول روز، شرایط را برایم دشوارتر کند. با آرامش افکار درست فرستادم و درنتیجه، آن روز اصلاً نیازی به استفاده از توالت پیدا نکردم. درعین‌حال، دو بائوجیا مجبور شدند بیش از حد معمول به توالت بروند. نمی‌فهمیدند چرا و با خودشان می‌گفتند: «چقدر عجیب است. چه اتفاقی افتاده؟»
در طول روز، هرگاه کف دستم را جلو سینه‌ام بالا می‌آوردم، بائوجیا مانعم می‌شد و به پلیس گزارش می‌داد. بنابراین هنگام فرستادن افکار درست در طول روز، دیگر کف دستم را بالا نمی‌آوردم.
شب‌ها دست‌هایم را زیر لحاف می‌گذاشتم و افکار درست می‌فرستادم. در تاریکی، ساعت دیده نمی‌شد، اما هر شب در ساعت ۱۰، دو نت موسیقی در سراسر اردوگاه کار اجباری پخش می‌شد.
برای اینکه فرستادن افکار درست در نیمه‌شب را از دست ندهم، ساعت را از روی تلویزیون بررسی می‌کردم. ساعت ۱۰ شب، لون‌یو و چند شعر از هنگ یین را هفت بار ازبر می‌خواندم. تا آن زمان تقریباً نیمه‌شب شده بود و افکار درست می‌فرستادم.
حفظ افکار درست قوی و خودداری از منحرف شدن
در واحد ما همیشه شخصی مسئول کشیک شبانه بود. هرگاه نوبت کشیک مربی، سرگروه یا مأمور پلیسی بود که مسئول نظارت بر من بود، مرا به دفتر فرا می‌خواندند و سعی می‌کردند تبدیلَم کنند. در چنین مواقعی ظاهراً بسیار مهربان بودند. گاهی مربی از من تعریف می‌کرد و می‌گفت می‌خواهد دوستم باشد و حرف‌هایی از این قبیل می‌زد.
صرف‌نظر از اینکه چگونه با من رفتار می‌کردند، چه با عصبانیت به من ناسزا می‌گفتند و چه هنگام تلاش برای تبدیل کردنم، وانمود می‌کردند با من مهربان هستند، در قلبم آرام و آسوده می‌ماندم و فکر می‌کردم: «هرقدر هم تلاش کنید، به‌هیچ‌وجه نمی‌توانید مرا وادار کنید تزکیه در دافا را کنار بگذارم.»
پس از شکست‌خوردن همه نقشه‌هایشان، مأمور پلیسی به من گفت: «حزب کمونیست چین سرانجام نام شما را از اتهامات پاک خواهد کرد.»
قاطعانه گفتم: «اما آن‌ها صلاحیت چنین کاری را ندارند.» مأمور پلیس مدت زیادی سکوت کرد. بعدها رفتارش با من بسیار بهتر از قبل شد.
مسئولان اردوگاه کار اجباری همچنین ترتیبی دادند که چند تمرین‌کننده سابق که تبدیل شده بودند، با من صحبت کنند، به این امید که مرا متقاعد کنند تبدیل شوم. حرف‌هایشان را کاملاً پوچ و مضحک می‌دانستم و به آن‌ها گفتم بروند.
یک بار مسئولان اردوگاه تعدادی از تمرین‌کنندگان تبدیل‌شده را فراخواندند تا با من صحبت کنند، زیرا فکر می‌کردند اگر تعداد زیادی از آن‌ها به من فشار بیاورند، تسلیم خواهم شد.
ابتدا زیاد صحبت نمی‌کردند و تا حدی معذب بودند. یکی از آن‌ها آهسته گفت: «وقتی به تو نگاه کردم، خیلی خجالت کشیدم.»
بعداً یکی از آن‌ها شروع کرد به صحبت درباره اینکه در روزهای اولیه، به‌منظور دادخواهی برای فالون دافا به تیان‌آنمن رفته بود و دیگران نیز چند کلمه‌ای گفتند. سپس یکی دیگر درباره چگونگی کسب فا صحبت کرد. احساس می‌کردم در جلسه تبادل تجربه تزکیه هستیم.
پلیس ازطریق دوربین نظارتی متوجه شد که اوضاع مطابق انتظار پیش نمی‌رود، بنابراین با عجله وارد شدند و تمرین‌کنندگان تبدیل‌شده را بیرون بردند. پس از آن دیگر هرگز چنین جلسه‌ای ترتیب ندادند.
روزی چهار مأمور پلیس به سلولم آمدند که هر کدام صندلی‌ای همراه داشتند و دورم نشستند. یکی از آن‌ها بازویم را کشید و سعی کرد مرا وادار کند در ردیف آن‌ها بنشینم. نپذیرفتم و دوباره روی چارپایه نشستم. هرچه می‌گفتند، فقط چشمانم را می‌بستم و در سکوت به فرستادن افکار درست ادامه می‌دادم و پاسخی به حرف‌هایشان نمی‌دادم.
نمی‌دانم چقدر زمان گذشت، اما سرانجام همه‌جا ساکت شد. سپس صدای بائوجیایم را شنیدم که فریاد زد: «هی، همه‌شان رفتند!» بعداً همان روز شنیدم که بائوجیای من در راهرو به بائوجیای دیگری می‌گفت: «وای، واقعاً تحت تأثیر قرار گرفتم. پلیس هرچه گفت و هرقدر سرش فریاد زد، او کاملاً ساکت و بی‌حرکت ماند.»
فقط با تزکیه استوار می‌توان در مسیر ترتیب‌داده‌شده توسط استاد گام برداشت
وقتی ناگهان در سلول انفرادی تاریک و وحشتناکی حبس شدم، بدون اینکه بتوانم هیچ‌یک از هم‌تمرین‌کنندگان را ببینم یا با آن‌ها صحبت کنم، و تحت فشار شدید قرار گرفتم، اگر محافظت استاد و تزکیه استوارم براساس اصول فا نبود، عبور از آن شرایط برایم بسیار دشوار می‌شد. بیش از ۱۰۰ روز در چنین شرایط وحشتناکی محبوس بودم.
به یاد دارم یک روز سرگروه همراه چند مأمور پلیس نزد من آمد و گفت: «وسایلت را جمع کن. قرار است به سلول "الف" منتقل شوی.»
با صدای بلند به سرگروه اعلام کردم: «هرگز تبدیل نخواهم شد!» او می‌دانست که چنین نخواهم کرد و به دیگران گفت: «سرش به سختیِ سنگ خاراست. هیچ کاری از دستمان برنمی‌آید.»
بعداً مرا از آن سلول انفرادی وحشتناک خارج کردند. گرچه همچنان بائوجیایی را مأمور کرده بودند که از نزدیک مرا تحت‌نظر داشته باشد، آزاد بودم به سلول رفت‌وآمد کنم و استفاده از سرویس بهداشتی و خرید وسایل ضروری روزمره برایم بسیار آسان‌تر شده بود.
یک بار تمرین‌کننده‌ای که تبدیل شده بود نزد من آمد، پایین پیراهنش را بالا زد و وانمود کرد که از من می‌خواهد کمکش کنم گره کمربندش را باز کند. درحالی‌که وانمود می‌کردم کمکش می‌کنم، آهسته گفت: «دوره محکومیتم تمام شده و فردا به خانه می‌روم.» همچنین درباره موضوعی در اردوگاه کار اجباری به من هشدار داد که مراقب باشم.
وقتی دیدم به‌طرف دست‌شویی می‌رود، دنبالش رفتم و پیش از اینکه بائوجیا به من برسد، به‌سرعت گفتم: «لطفاً وقتی به خانه برگشتی، مقالات جدید استاد را بخوان.» با نگاهی خیره و بی‌حالت نگاهم کرد و سپس کمی سرش را تکان داد.
سخن پایانی
پیش از آزادی‌ام، سه مأمور پلیس به شیوه‌های مختلف هشدار دادند که وقتی به خانه برگردم، پلیس محلی مرا حتی شدیدتر تحت‌نظر خواهد گرفت، زیرا اداره ۶۱۰ می‌دانست که حاضر نشده‌ام تبدیل شوم.
مسئولان اردوگاه کار اجباری ابتدا قصد داشتند مدت محکومیتم را تمدید کنند یا مرا به مرکز شست‌وشوی مغزی بفرستند، اما درنهایت تصمیم گرفتند اجازه دهند به خانه برگردم و نظارتشان را بر من شدیدتر کنند.
یکی از مأموران پلیس هنگام درگذشت مادرم تا حدی ابراز همدردی کرد. این باعث شد احساس کنم که گرچه آن‌ها در آزار و شکنجه تمرین‌کنندگان فالون دافا مشارکت داشته‌اند، برخی هنوز وجدان دارند.
وقتی مرا به اردوگاه کار اجباری فرستادند، مادرم به‌شدت پریشان شد. آن زمان به سرطان پیشرفته و لاعلاج مبتلا بود و کسی را نداشت که از او مراقبت کند. پیش از آزادی‌ام، بدون اینکه هرگز شاهد خروجم از اردوگاه کار اجباری باشد، درگذشت. به این ترتیب آخرین عضو خانواده‌ام را نیز از دست دادم.
گاهی در قلبم درد عمیقی را احساس می‌کردم و تزکیه را فوق‌العاده دشوار می‌یافتم. اما هرقدر هم دشوار یا دردناک بود، هرگز تزکیه را رها نکردم و به پیش رفتن ادامه دادم.
عمیقاً جدیت تزکیه در دافا را احساس می‌کنم و می‌دانم که باید براساس درک منطقی‌ام از اصول فا، قلبم را به‌طور استوار تزکیه کنم.
احساس می‌کنم تا زمانی که اصول فا را براساس خود فا درک کنیم و بر تزکیه حقیقی و استوار شین‌شینگ‌مان تمرکز داشته باشیم، خواهیم توانست از نظم و ترتیب‌ها و مداخله نیروهای کهن رها شویم و گام‌به‌گام، با استواری در مسیری که استاد ترتیب داده‌اند پیش برویم.
این مسیر باریک و پر از دشواری است. تنها راه عبور از آن، تزکیه پیوسته و کوشاست. هیچ انتخاب دیگری وجود ندارد.
(مقاله منتخب برای بیستوسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
