(Minghui.org) من در سال ۱۹۴۸ در روستایی دورافتاده در منطقه‌ای کوهستانی در شمال شرقی چین به دنیا آمدم. دو برادر بزرگ‌تر داشتم که یکی در هشت‌سالگی و دیگری در سه‌سالگی فوت کردند. شاید مادرم به‌دلیل غم ازدست‌دادن برادرانم بود که در دوران بارداری من، اغلب حال روانی خوبی نداشت. من ضعیف و مستعد بیماری متولد شدم. بدتر اینکه پیش از آنکه از شیر گرفته شوم، مادرم خواهرم را باردار شد و به همین دلیل به‌جای شیر مادر، هر روز سیب‌زمینی می‌خوردم. بعد از هر وعده غذا، خانواده‌ام دو سیب‌زمینی در اجاق می‌گذاشتند و آن‌ها وعده بعدی غذای من بودند.
پس از مدت‌ها خوردن سیب‌زمینی، دستگاه گوارشم دیگر تحمل آن را نداشت. دچار اسهال شدم و آن‌قدر ضعیف بودم که حتی نمی‌توانستم سرم را بالا نگه دارم. وقتی مادرم مرا بغل می‌کرد، بدنم براثر کم‌آبی چنان بی‌رمق شده بود که شل و بی‌جان در آغوشش می‌افتادم. بدنم کم‌کم بوی بدی گرفته بود و به نظر می‌رسید در آستانه مرگ هستم. مادرم ترسیده بود و گریه می‌کرد. یکی از همسایه‌هایمان به نام خانم لو که با مادرم بسیار صمیمی بود، بسته کوچکی دارو از پدرش که پزشک بود گرفت و من پس از مصرف آن بهبود یافتم.
بعدها متوجه شدم که استاد از همان زمان مراقبم بودند. در کودکی اغلب خواب می‌دیدم که پرواز می‌کنم و چیزهایی می‌دیدم که دیگران قادر به دیدنشان نبودند. وقتی به بزرگ‌ترها می‌گفتم که نقش‌ونگارهای روی کانگم (تخت آجری گرم‌شونده) را می‌بینم که بزرگ می‌شوند، حرفم را باور نمی‌کردند.
در نُه‌سالگی به مدرسه رفتم. به‌رغم لاغری، ریزنقشی و بنیه ضعیفم، باهوش بودم و در درس‌ها عملکرد خوبی داشتم. معلمان دوستم داشتند و مرا به‌عنوان مسئول امور درسی و مبصر کلاس انتخاب کردند. در طول سه سال دوره راهنمایی، در هیچ‌یک از کلاس‌های تربیت‌بدنی یا آموزش کار و مهارت‌های عملی شرکت نکردم و هنگام فارغ‌التحصیلی وزنم به‌زحمت به ۳۵ کیلوگرم می‌رسید.
در یک دانشکده فنی در شهری دیگر پذیرفته شدم. وقتی با قطار به آنجا می‌رفتم، زنی سالمند که کنارم نشسته بود پرسید: «دخترجان، نزد دکتر می‌روی؟» از همین سؤال می‌توانید تصور کنید وضعیت جسمی‌ام چگونه بود.
شوهرم هم‌کلاسی دوران دانشکده‌ام بود. وقتی با هم آشنا شدیم و قرار می‌گذاشتیم، به او گفتم: «باید ازنظر روانی آماده باشی. شاید فقط 20 سال دیگر زنده بمانم.» فکر می‌کردم بدنم فقط تا آن زمان دوام می‌آورد.
پس از ازدواج، باید از سه تن از بستگان سالمندمان (پدرشوهر، مادرشوهر و مادربزرگ شوهرم) مراقبت می‌کردیم و دو فرزند خردسالمان را نیز بزرگ می‌کردیم. می‌توانید تصور کنید زندگی چقدر دشوار بود. به‌خاطر شغلم سرم خیلی شلوغ بود و فردی رقابت‌جو بودم که می‌خواستم در هر کاری برای خودم نام و اعتباری به دست آورم. کاملاً به تلاش‌های خودم متکی بودم و سختی‌ها و رنج‌های زیادی را تحمل کردم تا سرانجام به یک سمت مدیریتی میانی رسیدم (در آن زمان رشوه‌دادن مرسوم نبود). از ابتدا بنیه ضعیفی داشتم و این‌همه فشارآوردن به خودم سرانجام باعث بروز انواع مشکلات جسمی شد: افت قند خون، افتادگی معده، التهاب کیسه صفرا، سردردهای مزمن و روماتیسم شدید. همچنین پاهایم در تمام طول سال مثل یخ سرد بودند. مجبور بودم سالی یک یا دو بار در بیمارستان بستری شوم.
در محل کار ظاهراً حالم خوب بود، اما وقتی به خانه می‌رسیدم، کاملاً از پا می‌افتادم. شوهرم سربه‌سرم می‌گذاشت و می‌گفت به‌اندازه لین دای‌یو (یکی از شخصیت‌های رمان چینی قرن هجدهم به نام «رؤیای تالار سرخ») ضعیف و نحیف هستم. مادرشوهرم به‌شوخی می‌گفت اگر مگسی به من لگد بزند، سه روز در رختخواب می‌افتم. در اعماق وجودم می‌دانستم که اگر همیشه بیمار باشم، هیچ‌کس مرا جدی نخواهد گرفت.
فرصتی دوباره برای زندگی
در اواخر دهه ۱۹۷۰، موج استقبال از چی‌گونگ سراسر چین را فراگرفت. به امید درمان بیماری‌هایم، انواع مختلف چی‌گونگ را امتحان کردم، اما چون مؤثر نبودند، آن‌ها را کنار گذاشتم. در تابستان ۱۹۹۶، آرایشگری پیشنهاد کرد فالون دافا را امتحان کنم. فکر می‌کردم این روش هم مانند سایر روش‌های چی‌گونگ است، بنابراین نپذیرفتم. او گفت: «این روش متفاوت است. تأثیرات شگفت‌انگیزی در برطرف‌کردن بیماری‌ها و بهبود سلامتی دارد. من یک نسخه از کتاب داستان‌های تزکیه را دارم. می‌توانی آن را بخوانی و بعد تصمیم بگیری.» ازآنجاکه می‌خواستم سلامتی‌ام را بهبود ببخشم، پیشنهادش را پذیرفتم.
به‌محض اینکه خواندن کتاب داستان‌های تزکیه را شروع کردم، خواب‌آلود شدم. کمی خوابیدم، سپس بیدار شدم و خواندن کتاب را تمام کردم. فکر کردم این روش شگفت‌انگیز و تاحدی اسرارآمیز است. کنجکاو شدم و در ششمین دوره آموزش فالون دافا که هماهنگ‌کنندگان محلی برگزار می‌کردند، ثبت‌نام کردم.
آن‌ها ویدئوی سخنرانی استاد در شهر جینان را پخش کردند. آنچه را که استاد در جوآن فالون بیان کرده‌اند، تجربه کردم:
«تعداد کمی از افراد ممکن است حتی به خواب بروند و به‌محض اینکه سخنرانی‌ام تمام شود از خواب بیدار شوند. چرا این اتفاق می‌افتد؟ زیرا بیماری‌هایی در مغز آن‌ها وجود دارد که باید درست شود. زمانی که روی سر آن‌ها کار می‌شود، نمی‌توانند آن را تحمل کنند. در نتیجه باید آن‌ها را بی‌حس کرد، هرچند آن‌ها چیزی حس نمی‌کنند.» (سخنرانی دوم، جوآن فالون)
روز اول در تمام مدت کلاس سرم را روی میز گذاشتم و خوابیدم. روز دوم زودتر رسیدم و در ردیف اول نشستم. فکر نمی‌کردم خوابم ببرد، اما بازهم به خواب رفتم. پس از آن، سردردم از بین رفت و دیگر به عینک آستیگماتیسمم، نیازی نداشتم. استاد، سپاسگزارم!
ازآنجاکه در سازمان‌دهی مهارت داشتم و مایل بودم داوطلبانه کمک کنم، تمرین‌کنندگان از من خواستند هماهنگی گروه را بر عهده بگیرم. به مکانی نیاز داشتیم که گنجایش ۲۰ تا ۳۰ نفر را داشته باشد. بنابراین با مسئول کارخانه مذاکره کردم. او بسیار حمایت کرد و یک مهدکودک خالی را به‌رایگان در اختیارمان گذاشت. برخی از همکاران سابقم می‌خندیدند و می‌گفتند: «با اینکه بازنشسته شده‌ای، بازهم برای خودت سمتی پیدا کرده‌ای.» اجازه نمی‌دادم حرف‌هایشان ناراحتم کند.
یک ضبط‌صوت، نوارهای کاست و نوارهای ویدئویی خریدم و تلویزیون و دستگاه پخش ویدئو را نیز از خانه آوردم تا بتوانیم تمرینات را انجام دهیم. تمرین‌کنندگان می‌خواستند در هزینه‌ها سهیم شوند، اما نپذیرفتم. زمانی که کار می‌کردم، پول‌هایی دریافت کرده بودم که نباید می‌گرفتم؛ بنابراین حتماً تقوا از دست داده و برای خودم کارمای بد ایجاد کرده بودم. وقتی پول خودم را برای دافا خرج می‌کردم، احساس آرامش داشتم. در آن زمان درکم این بود.
هر روز صبح ساعت ۵، ضبط‌صوت را به محل تمرین می‌بردم و چهار تمرین اول را انجام می‌دادیم. سپس ساعت ۶ عصر، فا را مطالعه می‌کردیم و تمرین پنجم را انجام می‌دادیم.
حتی متوجه نشدم بیماری‌هایم چه زمانی از بین رفتند. مانند درخت خشکیده‌ای بودم که دوباره جان گرفته باشد و سرشار از شادی بودم. برخورداری از سلامتی چه نعمت بزرگی بود!
من و سایر تمرین‌کنندگان برای گسترش فا به مناطق روستایی می‌رفتیم و پس از پیمودن مسیر رفت‌وبرگشتی حدود ۲۴ کیلومتر احساس خستگی نمی‌کردم. می‌توانستم کیسه آردی به وزن حدود ۲۵ کیلوگرم را از پله‌ها تا طبقه پنجم بالا ببرم، بدون اینکه نفسم بند بیاید. مادرشوهرم شگفت‌زده شد و گفت: «قبلاً آدمی بیمار و ضعیف بودی، اما بعد از شروع تمرین فالون دافا، به آدم دیگری تبدیل شده‌ای!» او اغلب به دیگران می‌گفت: «فالون دافا فوق‌العاده است.»
تزکیه نیک‌خواهی و رفتار مهربانانه با دیگران
پدرشوهرم کشاورزی سخت‌کوش بود و از سختی‌ها نمی‌ترسید، اما روابط جنسی بی‌بندوبار داشت و زن‌باره بود. بعدها به جرم تجاوز جنسی، به هشت سال زندان محکوم شد، اما به‌دلیل بیماری، در کمتر از یک سال با آزادی مشروط پزشکی، از زندان آزاد شد.
نه به او نگاه می‌کردم و نه با او حرف می‌زدم. اجازه نمی‌دادم سر سفره غذا بنشیند، زیرا حتی دیدنش حالم را به هم می‌زد. نه شوهرم جرئت اعتراض داشت و نه مادرشوهرم. مادرشوهرم حتی می‌گفت: «غذا همان غذاست، فرقی نمی‌کند کجا بخورد.» وقتی مهمان داشتیم، پدرشوهرم خودش را از چشم‌ها پنهان می‌کرد، زیرا وجودش مایه خجالت همه بود. وقتی صدای آمدنم از سر کار را می‌شنید، به اتاقش می‌دوید. در موارد نادری که یکدیگر را می‌دیدیم، رو به دیوار می‌ایستاد، انگار در زندان بود.
مادرم نصیحتم کرد: «بگذار خودش با مشکلاتش کنار بیاید. پیرمرد است و نباید باعث رنج‌کشیدنش شوی.»
برادر بزرگم و عموی شوهرم پیشنهاد کردند کمی با او مدارا کنم، اما حاضر نبودم گوش بدهم. برای توجیه رفتارم می‌گفتم: «باید بداند چه کسی حرف آخر را می‌زند و از او بترسد.» فکر می‌کردم ابهت زیادی دارم و می‌توانم او را مطیع نگه دارم.
پس از شروع تمرین فالون دافا، متوجه شدم که با پدرشوهرم بدرفتاری کرده‌ام. با نگاه‌های خصمانه به او نگاه می‌کردم، سرزنشش می‌کردم و اجازه نمی‌دادم سر سفره غذا بخورد. رفتارم فاقد نیک‌خواهی بود و حتماً تقوای زیادی به او داده بودم. به استاد گفتم: «می‌دانم اشتباه کرده‌ام و خودم را اصلاح خواهم کرد.»
قدرت فا واقعاً عظیم است. دیگر وقتی به او نگاه می‌کردم، احساس ناراحتی نمی‌کردم و هنگام غذاخوردن با او نیز حالم به هم نمی‌خورد. او از خوشحالی در پوستش نمی‌گنجید. وقتی برای پیاده‌روی بیرون می‌رفت، مطالب دافا را که دیگران دور انداخته بودند، جمع می‌کرد و به خانه می‌آورد. بنری پیدا کرد که رویش نوشته شده بود: «فالون دافا خوب است. حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری خوب است.» آن را بالای تختش آویزان کرد.
پس از درگذشت مادرشوهرم، پدرشوهرم 12 سال دیگر زندگی کرد. او به‌مدت شش ماه زمین‌گیر بود و بیشتر اوقات من از او مراقبت می‌کردم. به‌دلیل داروهای تقویت قوای جنسی که قبلاً مصرف کرده بود، دچار پوکی استخوان شده بود. وقتی درد شروع می‌شد، نمی‌دانست از کجا سرچشمه می‌گیرد و احساس می‌کرد با درفشی بدنش را سوراخ می‌کنند. از شدت درد فریاد می‌کشید و مسکن‌ها نیز تأثیری نداشتند. به او گفتم: «لطفاً با خلوص قلب این عبارات را تکرار کن: "فالون دافا خوب است. حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری خوب است." فقط استاد می‌توانند کمکت کنند.»
او عبارات خوش‌یمن را تکرار کرد و افزود: «استاد فالون دافا، لطفاً نجاتم دهید!» دردش فروکش کرد و پنج روز بعد در آرامش درگذشت.
مراقبت از مادرشوهر دخترم
مادرشوهر دخترم تقریباً هم‌سن من بود. تحصیلات کمی داشت، هرچه به ذهنش می‌رسید، به زبان می‌آورد و زود از کوره درمی‌رفت و سر دیگران پرخاش می‌کرد. به همین دلیل بسیاری از مردم، از او خوششان نمی‌آمد. پس از آنکه دو خانواده‌مان با هم وصلت کردند، برخی از آشنایان از من پرسیدند: «معیارت برای انتخاب شوهر دخترت همین است؟» منظورشان این بود که مادرشوهر دخترم خوش‌نام نبود و خانواده فقیری داشت. پدرشوهر دخترم بیمار بود و می‌ترسید آن‌قدر زنده نماند که نوه‌هایش را ببیند. به همین دلیل، دخترم و شوهرش برای ازدواج عجله کردند.
پدرشوهر دخترم سه سال پس از ازدواج آن‌ها فوت کرد. مادرشوهرش هیچ منبع درآمدی نداشت؛ بنابراین از دخترم و خانواده‌اش خواستم به خانه ما نقل‌مکان کنند. خانه‌ای را که خالی کرده بودند اجاره دادیم تا به خانواده دامادم کمک شود. هر وقت غذای مخصوصی درست می‌کردم، خانواده دامادم را نیز دعوت می‌کردم و این کار به روال همیشگی‌مان تبدیل شد. اگر گاهی فراموش می‌کردم مادرشوهر دخترم را دعوت کنم، دامادم می‌پرسید: «چرا مادرم اینجا نیست؟» یا نوه‌ام می‌پرسید: «چرا مادربزرگ اینجا نیست؟» همه ما یک خانواده بزرگ بودیم.
یک بار با آزمون شین‌شینگ روبه‌رو شدم. گردنبند طلایی که به‌عنوان هدیه عروسی به دخترم داده بودم، ناپدید شد. یکی از آشنایانم در معدن طلا، آن را به‌سفارش من ساخته بود. طرحی منحصربه‌فرد و زیبا داشت، حدود ۳۰ گرم وزنش بود و یک جفت گوشواره هم‌طرح آن نیز داشت. دخترم آن را در کشوی میز آرایشش نگهداری می‌کرد، اما گردنبند ناپدید شد، درحالی‌که سایر زیورآلات همچنان سر جایشان بودند. آن زمان پدرشوهر دخترم هنوز زنده بود و دخترم نمی‌خواست او را ناراحت کند. به همین دلیل، تا روزی در تابستان که از او پرسیدم، چیزی درباره گم‌شدن گردنبند به من نگفته بود.
کسانی که از ماجرا خبر داشتند، می‌گفتند: «اگر کار دزد بود، همه زیورآلات را می‌برد. معلوم نیست چه کسی آن را برداشته است؟» مدت زیادی درباره این موضوع فکر کردم و کوشیدم ازطریق فا به درک روشنی برسم.
استاد بیان کردند:
«هر چیزی رابطۀ کارمایی خود را دارد.» (سخنرانی چهارم، جوآن فالون)
شاید از زندگی گذشته، به مادرشوهر دخترم بدهکار بودم و باید بدهی‌ام را بازپرداخت می‌کردم. بنابراین همچنان با او به‌خوبی رفتار کردم.
روزی به زادگاهم برگشتم و فردای آن روز دخترم تماس گرفت. گفت مچ پای مادرشوهرش پیچ خورده و دچار شکستگی شده است. ازآنجاکه خانه مادرشوهرش بیش‌ازحد سرد بود، دخترم او را به خانه من آورده بود تا آنجا بماند. دخترم، خواهرشوهرش و برادرشوهرش و همسر او همگی باید سر کار می‌رفتند؛ بنابراین به خانه برگشتم تا از مادرشوهر دخترم مراقبت کنم. او بیش از یک ماه در خانه ما ماند و مراقب بودم که غذای خوب و کافی بخورد. وقتی توانست از پله‌ها پایین برود، به خانه خودش برگشت و به همه می‌گفت که من مهربان هستم و به‌خوبی از او مراقبت کرده‌ام.
مادرشوهر دخترم اغلب ضایعات جمع‌آوری می‌کرد و گاهی که بروشور یا سی‌دی فالون دافا پیدا می‌کرد، آن‌ها را تمیز می‌کرد و برایم می‌آورد. قبلاً در کمر و پاهایش درد داشت، اما نه دارو و نه فیزیوتراپی کمکی به او نکرده بود. بعدها وضعیتش بهتر شد و به او گفتم که این به‌خاطر جمع‌آوری مطالب دافا بوده است. او حرفم را باور کرد.
یک بار مادرشوهر دخترم به زادگاهش برگشت و از من تعدادی پوستر روشنگری حقیقت خواست. او پوسترها را در سراسر روستا نصب کرد. مسئول امنیت روستا به او گفت که دیگر پوستر نصب نکند؛ بنابراین چند پوستری را که باقی مانده بود، با خود برگرداند.
سخاوتمندی در حق خانواده برادرشوهرم
برادرشوهرم پیش از ازدواج من و شوهرم، برای خدمت سربازی خانه را ترک کرده بود. پس از ازدواجمان، به والدین سالمندمان کمک کردیم تا ثبت اقامت خانوارشان را به اقامت شهری تغییر دهند. وقتی خدمت سربازی برادرشوهرم خاتمه یافت، به‌طور خودکار از ثبت اقامت شهری برخوردار شد و شغلی نیز به او اختصاص یافت. همچنین کمکش کردیم تا ازدواج کند.
جاری‌ام در بیان منظورش چندان توانمند نبود. به پول اهمیت زیادی می‌داد، اما در خرج‌کردن آن هیچ ملاحظه‌ای نداشت. برای مثال، لباس‌هایی را که دوست داشت می‌خرید و پس از فقط چند روز پوشیدن‌شان، آن‌ها را دور می‌انداخت. هر زمستان کاپشن و شلوار ضخیم می‌خرید و در بهار آن‌ها را دور می‌انداخت. در برخورد با دیگران و حتی خانواده خودش بسیار خودخواه بود. وسایل خانه‌اش، مانند قابلمه، کاسه و ظروف و لوازم غذاخوری، بسیار کم بود و برای مهمانان رختخواب اضافی نداشت.
وقتی اسباب‌کشی می‌کردند، یک گاری دستی برای حمل تمام وسایلشان کافی بود. هر سال برای صرف غذای سال نو دعوتشان می‌کردیم. دست‌خالی می‌آمدند، غذا می‌خوردند و می‌رفتند. هرگز موضوع تأمین مخارج والدین سالمندشان را پیش نمی‌کشیدند. زمانی که پدرشوهرم زنده بود، فکر می‌کرد این وضعیت در حق ما ناعادلانه است و می‌خواست با آن‌ها صحبت کند. مانعش شدم و گفتم: «تا وقتی با ما زندگی می‌کنید، گرسنه نمی‌مانید. گرچه زندگی تجملاتی نداریم، سختی هم نخواهید کشید. چرا باید سر آن مقدار پول ناچیز چانه بزنیم؟ فقط باعث دلخوری می‌شود.»
جاری‌ام در سال ۲۰۲۰ براثر سرطان روده بزرگ درگذشت و برادرشوهرم ازنظر مالی توان زندگی مستقل را نداشت. ما آپارتمانی سه‌خوابه داشتیم؛ بنابراین به شوهرم گفتم که برادرش می‌تواند به خانه ما بیاید و با ما زندگی کند. شوهرم انتظار نداشت تا این اندازه سخاوتمند باشم و خوشحال شد. برادرشوهرم حدود سه سال با ما زندگی کرد. ابتدا هیچ اجاره‌ای نمی‌پرداخت، اما بعدها احساس کرد این کار درست نیست. گفت حقوق بازنشستگی می‌گیرد و باید دست‌کم بخشی از هزینه‌های زندگی را بپردازد. بنابراین گاهی ۵۰۰ یوان یا بیشتر به ما می‌داد.
برادرشوهرم گفت هرگاه کسی از فالون دافا بدگویی می‌کرد، به او می‌گفت: «خانم برادرم فالون دافا را تمرین می‌کند. او بیماری‌های زیادی داشت و دائماً دارو مصرف می‌کرد، اما پس از شروع تمرین فالون دافا، بیماری‌هایش از بین رفتند. بیش از 20 سال است که هیچ دارویی مصرف نکرده است. از سالمندان مراقبت می‌کند و بسیار سخاوتمند است. مهربان است و به افراد نیازمند کمک می‌کند. اگر همه مثل او بودند، جامعه ما به جای بهتری تبدیل می‌شد.» برادرشوهرم ازدواج و به شهر دیگری نقل‌مکان کرد و هر سال همسرش را برای دیدار ما می‌آورد.
رفتار مهربانانه و سخاوت در حق دیگران، به سرشت دوم من تبدیل شده است. استاد به من برکت عطا کردند و دافا مرا به فردی مهربان تبدیل کرد. ماجرا‌های زیاد دیگری مانند این‌ها دارم، و براساس اصول حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری، درحال عمل به عهد خود هستم.
(مقاله منتخب برای بیستوسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
