(Minghui.org) درود استاد گرامی! درود هم‌تمرین‌کنندگان!
من از سال ۲۰۱۷ فالون دافا را تمرین می‌کنم. بار دیگر از وارن، در شمال آلمان، به اینجا آمده‌ام. سال گذشته هم این افتخار را داشتم که همراه خانواده‌ام در این کنفرانس شرکت کنم. روایت‌های زنده‌ای که آن زمان شنیدیم، تأثیری ماندگار بر ما گذاشت. از اینکه این فرصت را داریم که در کنار هم به‌عنوان یک خانواده ارتقا پیدا کنیم، سپاسگزاریم و این بار آمده‌ایم تا تجربه‌های تزکیه خودمان را به اشتراک بگذاریم.
من از ۶۰ سالگی، چند سالِ تمام هر روز ساعت‌های زیادی پشت کامپیوتر کار می‌کردم، هم برای کار حرفه‌ای‌ام در رسانه و هم برای کمک به یکی از پروژه‌های دافا. درنتیجه، کاملاً به کامپیوترم وابسته شده بودم. به‌ندرت بیرون می‌رفتم تا فالون دافا را به دیگران معرفی یا با مردم گفت‌وگو کنم.
این وضع چند سال ادامه داشت تا اینکه حدود دو سال پیش ازنظر جسمی کاملاً از پا افتادم. نه می‌توانستم بنشینم، نه بایستم و نه دراز بکشم، زیرا در هر وضعیتی، ظرف چند دقیقه درد تحمل‌ناپذیر می‌شد. این وضع چند ماه ادامه داشت و مجبور بودم مدام حالت بدنم را عوض کنم. اگر بیش از دو ساعت می‌خوابیدم، با زحمت خودم را به زیر دوش آب گرم می‌رساندم تا فقط عضلاتم کمی شل شوند.
در این مدت، با آماده‌کردن میزی برای کار در حالت ایستاده، توانستم به کارم در رسانه ادامه دهم، اما هر وقت درد بیش از حد شدید می‌شد، مجبور بودم بنشینم. می‌دانستم که چنین وضعیتی برای یک تمرین‌کننده درست نیست. پس کاستی تزکیه‌ام کجا بود؟
در اوج ناامیدی، وقتی حتی به رهاکردن بدن جسمانی‌ام فکر می‌کردم، از استاد کمک خواستم. استاد در آن وضعیت، با نیک‌خواهی بی‌کرانشان سه نکته را به من نشان دادند. تنها می‌توانم آن‌ها را با زبان خودم و براساس آنچه در آن لحظه به آن آگاه شدم، بیان کنم.
- آیا استاد به این دنیا آمدند تا مردم را نجات دهند؟ آیا می‌خواهم از استاد پیروی کنم؟- اگر می‌خواهم از استاد پیروی کنم و به ایشان کمک کنم، باید وابستگی‌های بنیادی‌ام را شناسایی کنم، یاد بگیرم خردمندانه با آن‌ها برخورد کنم و سپس آن‌ها را از بین ببرم.- می‌خواهم چه چیزی برای بشریت به یادگار بگذارم؟
متعاقباً دراین‌باره اندیشیدم که چگونه می‌توانم این راهنمایی‌ها را به عمل درآورم.
چگونه مردم را نجات دهم؟
عزمم را جزم کردم که حقیقتاً از استاد پیروی کنم و در نجات مردم، به ایشان کمک کنم. اما دقیقاً چگونه باید این کار را انجام می‌دادم؟ عملاً چه کاری از دستم برمی‌آمد؟
به یاد آوردم که زمانی همراه خانواده‌ام در سمینار ۹روزه‌ای در اولدنبورگ شرکت کرده بودم. پس از تماشای فیلم سخنرانی، به مرکز شهر رفتیم. همسر و پسرم برای قدم‌زدن رفتند و من همان‌جا ماندم تا رفت‌وآمد مردم در میدان را تماشا کنم.
متوجه شدم که رهگذران را قضاوت می‌کنم و مرتب افکاری منفی درباره آن‌ها به ذهنم می‌آید. چگونه باید با این وضع برخورد می‌کردم؟ سپس این فکر به ذهنم آمد که این افراد هم می‌خواهند نجات پیدا کنند.
برای کنارزدن افکار منفی، مدام به خودم می‌گفتم: «این فرد هم می‌خواهد نجات یابد.» هر بار فکری منفی درباره یکی از رهگذران به ذهنم می‌آمد، این جمله را مانند یک ذکر تکرار می‌کردم.
به‌تدریج، اشتیاق عمیقی در من پدید آمد که با مردم درباره فالون دافا صحبت کنم و تجربه‌های خودم را با آن‌ها در میان بگذارم. متعاقباً تصمیم گرفتم بیشتر در رویدادهای روشنگری حقیقت شرکت کنم و برای برقراری ارتباط با مردم شهر بیشتر بکوشم. می‌خواستم در اصلاح فا به استاد کمک کنم و به فا اعتبار ببخشم.
روی نیمکتی مقابل یک نانوایی در محدوده پیاده‌راه می‌نشستم و فا را مطالعه می‌کردم. بعد از مدتی دیدم که هم با اهالی شهر و هم با گردشگران سر صحبت را باز می‌کنم. بارها با خودم می‌گفتم: «این فرد هم می‌خواهد نجات یابد.» درباره فالون دافا با مردم صحبت می‌کردم، مطالب اطلاع‌رسانی به آن‌ها می‌دادم و مقالات استاد را توزیع می‌کردم. در رویداد روز اطلاع‌رسانی در روستوک هم همین کار را کردم. چند تمرین‌کننده ویتنامی نیز در آن رویداد شرکت داشتند.
وابستگی‌های بنیادی‌ام
ازطریق این تجربیات فهمیدم درباره اینکه مردم چگونه باید رفتار کنند و کارها چگونه باید انجام شوند، عقاید و تصورات ثابتی دارم. اگر کسی با دقت به حرفم گوش نمی‌داد یا بدتر از آن، حرفم را قطع می‌کرد، کلافه می‌شدم. کم‌طاقتی‌ام به دلخوری و سرانجام به خشم می‌انجامید. کاملاً تحت سلطه احساساتم بودم. این موضوع غافلگیرم کرد و مرا به تأمل عمیقی واداشت. دریافتم که یک تزکیه‌کننده نباید این‌گونه رفتار کند.
به گذشته‌ام فکر کردم و تجربه‌های آزاردهنده بسیاری را به یاد آوردم که از کودکی آغاز شده بودند. یاد گرفته بودم دردم را سرکوب کنم و ترجیح می‌دادم اصلاً آن را احساس نکنم. درنتیجه، از هر احساسی دوری می‌کردم و تمام توجهم را به رعایت قواعد معطوف می‌کردم تا دوباره تنبیه نشوم.
حتی سعی می‌کردم این شیوه رفتار را به دیگران هم تحمیل کنم و طبیعتاً با مقاومتشان روبه‌رو می‌شدم. آن زمان راه بهتری بلد نبودم. پی‌بردن به این موضوع باعث شد درنگ کنم، و به من انگیزه بخشید تا عمیق‌تر به درون نگاه کنم.
در طول تزکیه‌ام، این فکر در من ریشه دوانده بود: «فرد باید همه احساساتش را از بین ببرد.» با خودم فکر می‌کردم: «چه خوب. من که به‌هرحال نمی‌خواهم چیزی احساس کنم. چنین چیزی را قبلاً حسابی تمرین کرده‌ام.»
سرانجام دریافتم که همین طرز فکر در ازپا افتادن بدنم نقش داشت. سرکوب احساسات شیوه درستی برای برخورد یک تمرین‌کننده با آن‌ها نبود.
سال گذشته در کنفرانس فای سوئیس شرکت کردم و دیدم که تمرین‌کنندگان با صراحت و صداقت از تجربه‌هایشان و احساساتی که در آن موقعیت‌ها داشتند، صحبت می‌کنند. دریافتم که همین صراحت می‌تواند سرچشمه سرزندگی و شادی باشد. این تجربه تأثیر عمیقی بر من گذاشت. همراه خانواده‌ام راهی خانه شدم و درباره همه چیزهایی صحبت کردم که باید بابتشان سپاسگزار باشم.
به ذهنم رسید که در دنیای امروز، وقتی کارها را از سر عادت و فقط به حکم وظیفه انجام می‌دهیم، اغلب قدردانی را از یاد می‌بریم. من هم این‌گونه زندگی کرده بودم. اما به‌عنوان یک تمرین‌کننده، نباید چنین رفتاری می داشتم. آیا نباید آنچه ما را به عمل وامی‌دارد، احساس مسئولیت در قبال موجودات ذی‌شعوری باشد که باید نجات یابند؟
کم‌کم همه اعضای خانواده‌ام از این گفتند که بابت چه چیزهایی سپاسگزارند. این کار باعث شد بیشتر قدر یکدیگر را بدانیم و پیوندمان محکم‌تر شود.
نگاه به درون
این تجربه‌ها مرا برانگیخت تا عمیق‌تر و دقیق‌تر به درون نگاه کنم. بااین‌حال، همان‌طور که در برخوردهایم با دیگران پیدا بود، هنوز اهمیت واقعی این کار را به‌طور کامل درک نکرده بودم.
وقتی در اردوی زمستانی مینگهویی شرکت کردم و در دوره ووشو (هنرهای رزمی چین) آموزش دیدم، این وضعیت اساساً تغییر کرد.
ابتدا متوجه محدودیت‌های جسمی‌ام شدم. بااین‌حال، مربی در طول آن دوره، سه بار به من گفت که از عهده‌اش برمی‌آیم. این حرف چنان عمیق بر من تأثیر گذاشت که گویا خود استاد با من صحبت می‌کردند و مرا به یادگیری ووشو تشویق می‌کردند.
بعدها با آزمون دیگری روبه‌رو شدم تا ببینم آیا واقعاً مصمم به ادامه‌دادن هستم. این نظر مطرح شد که ووشو به مکتب دیگری تعلق دارد و نمی‌توان آن را در کنار فالون دافا تمرین کرد. اما برای من روشن بود که شن یون پروژه‌ای است که استاد آن را آغاز کرده‌اند و به نجات موجودات ذی‌شعور اختصاص دارد. شن یون حرکات هنرهای رزمی را با عناصر رقص کلاسیک ترکیب می‌کند.
علاوه‌براین، ووشو یکی از رشته‌های مسابقات بین‌المللی است که تلویزیون اِن‌تی‌دی برگزار می‌کند. هدف این مسابقات احیای سنت‌ها و هنرهای اصیل و انتقال آن‌ها به نسل‌های آینده است. احساس کردم که این کار حتماً با خواست استاد همسوست.
پس از برطرف‌شدن تردیدهایم، با جدیت به تمرین پرداختم. اما اندکی بعد دریافتم که محدودیت‌های جسمی‌ای دارم. بااین‌حال ادامه دادم و در اجرای پایانی شرکت کردم. نخستین بار بود که ووشو اجرا می‌کردم. این تجربه هم دلگرمم کرد و هم به من اطمینان داد که تصمیم درستی گرفته‌ام.
دوره به‌صورت آنلاین و هفته‌ای یک بار برگزار می‌شد. علاوه‌بر آن، هر چهار تا شش هفته یک جلسه تمرین حضوری برنامه‌ریزی شده بود. چون مربی‌ام آن زمان حضور نداشت، مجبور بودم از فیلم‌های آموزشی او استفاده کنم. تجربه چندانی نداشتم، به‌راحتی حواسم پرت می‌شد و اغلب مضطرب بودم و احساس می‌کردم شایستگی لازم را ندارم. درنتیجه، توالی حرکاتی را که باید تمرین می‌کردم و «تائولو» نام داشت، به‌ندرت انجام می‌دادم.
چون آمادگی جسمی لازم را نداشتم، ابتدا بیشتر روی بازیابی انعطاف‌پذیری و تعادلم تمرکز کردم. درعین‌حال می‌خواستم به شرایط لازم برای گرفتن تخفیف شهریه دوره هم برسم. تا حدی در این زمینه موفق شدم.
پس از سه ماه، زمان نخستین جلسه تمرین حضوری رسید. بسیار مضطرب بودم و حتی می‌ترسیدم. برایم آزمونی تعیین‌کننده بود. از خودم می‌پرسیدم: «آیا واقعاً می‌توانم خودم را به تمرین ووشو متعهد بدانم و در درازمدت به آن پایبند بمانم؟»
در آن لحظه، پرسش‌هایی را به یاد آوردم که استاد به ذهنم القا کرده بودند. بله، می‌خواهم از استاد پیروی کنم و مردم را نجات دهم. بله، می‌خواهم وابستگی‌های بنیادی‌ام را رها کنم. و بله، می‌خواهم ازطریق ووشو، ارزش‌های سنتی را در دنیای بشری نشان دهم تا مردم بتوانند دوباره آن‌ها را تجربه کنند.
آگاهی از بدن
با این روشنی ذهن، قلمروها و سطوح تازه‌ای از ادراک به رویم گشوده شد. ابتدا این آگاهی به بدنم مربوط می‌شد، زیرا هر حرکت در یک تائولو، الزامات مشخص و معنای خاص خودش را داشت. تنها زمانی معنا و اثر مجموعه حرکات آشکار می‌شد که آن حرکات، با تمام هماهنگی دقیقشان، درست اجرا می‌شدند.
برای رسیدن به این مرحله، باید به درون نگاه می‌کردم و از تک‌تک اجزای هر حرکت آگاه می‌شدم. بارها توجهم را به بخش‌های مختلف بدنم معطوف می‌کردم، هم وقتی بی‌حرکت ایستاده بودم و هم وقتی حرکت می‌کردم. باید همه حرکات را آگاهانه و با کنترل انجام می‌دادم.
از آن پس، این آگاهی صرفاً به تمرین ووشو محدود نماند و به زندگی روزمره‌ام، به‌ویژه به انجام تمرینات دافا، راه یافت. برای نمونه، توجه می‌کردم که آیا چشمانم بسته‌اند، آیا زبانم به‌آرامی به سقف دهانم متصل است، آیا لگنم در وضعیت خنثی است، آیا شانه‌هایم رها هستند و آیا چهره‌ام آرامش و هماهنگی را بازتاب می‌دهد.
به این ترتیب می‌توانستم در هر لحظه، وضعیتم را تشخیص دهم و متوجه شوم که آیا چیزی نیاز به اصلاح دارد و اگر دارد، آن چیست. مسئولیت کامل وضعیت و اعمالم را به عهده گرفتم. کاستی‌هایم را شناسایی کردم و آگاهانه به رفع آن‌ها پرداختم. آن‌قدر این روند را تکرار کردم که به‌تدریج به یک عادت برایم تبدیل شد. در آن لحظات، پیوند عمیقی را با فا احساس می‌کردم.
برخورد با خشم
اما این آگاهی به بدن جسمانی‌ام محدود نبود. هر وقت امور آن‌طور که تصور کرده بودم پیش نمی‌رفت، در درونم کشمکشی شکل می‌گرفت. احساساتی مانند دلخوری، ترس، خشم شدید یا نفرت فوراً بروز پیدا می‌کرد.
شستن ظرف‌ها نمونه‌ای از این حالت بود. وقتی خودم ظرف‌ها را می‌شستم، آن‌ها را طوری می‌چیدم که بتوانم به‌راحتی به شیر آب دسترسی داشته باشم و آن را باز و بسته کنم. اما همسرم گاهی موقع شستن ظرف‌ها آن‌ها را طوری می‌چید که دستم به‌سختی به شیر آب می‌رسید. قبلاً در چنین موقعیت‌هایی، فوراً عصبانی می‌شدم و اغلب بدون آنکه لحظه‌ای به رفتارم فکر کنم، ظرف‌ها را بی‌ملاحظه و با سروصدای زیاد کنار می‌زدم. درنتیجه، رنجشم مدام بیشتر می‌شد.
عادت داشتم بکوشم دیگران را «تربیت کنم و آموزش دهم» و رئیس‌مابانه رفتار کنم. باور داشتم که تنها روش درست انجام کارها، روش خودم است. بردباری، همدلی و درک دیگران در من کم بود. خشم کاملاً بر من مسلط بود.
بنابراین شروع کردم آگاهانه خودم را زیر نظر بگیرم. موقعیت را همان‌طور که واقعاً بود می‌دیدم و متوجه می‌شدم چه وقت خشم در درونم بالا می‌گیرد. در آن لحظات، باید تصمیم می‌گرفتم چگونه واکنش نشان دهم. به کمک تمرین‌هایم توانستم این انتخاب را آگاهانه انجام دهم.
لحظه‌ای واقعاً شگفت‌انگیز بود. مه غلیظ کنار رفت و توانستم موجود زنده‌ای که خشم را در درونم برانگیخته بود، به‌وضوح ببینم. خشم را حس کردم و توانستم در درونم با آن روبه‌رو شوم و با آن حرف بزنم.
به خشمم گفتم: «دیگر برای تو وقت ندارم. می‌خواهم شین‌شینگم را بهبود ببخشم و برای این کار باید بردباری را تمرین کنم. وقتی عصبانی‌ام، بردباری ندارم و نمی‌توانم نیک‌خواهی نشان دهم. در بهترین حالت، شاید بتوانم ظاهر مؤدبانه‌ام را حفظ کنم.»
در همان لحظه دریافتم که بدون بردباری و مهربانی نمی‌توانم حقیقتاً با دیگران ارتباط برقرار کنم. حرفم هرقدر هم صادقانه باشد، اگر در برخورد با طرف مقابل، بردباری نداشته باشم و او را درک نکنم، پیامم هرگز به او منتقل نمی‌شود.
نگرشی تازه
ازطریق این تجربه‌ها بهتر فهمیدم که چگونه با مردم درباره معنا و اهمیت فالون دافا صحبت کنم. یاد گرفتم وابستگی‌های بنیادی‌ام را شناسایی کنم و مسئولانه به آن‌ها بپردازم. همچنین فهمیدم که چگونه می‌توانم ازطریق ووشو، کاری کنم تا ارزش‌های سنتی بار دیگر در دنیای انسان‌ها جایگاهی محکم و پایدار پیدا کنند و مردم بتوانند بار دیگر آن‌ها را تجربه کنند.
با نگاه به درون، شروع کردم به اینکه خودم را از دیدگاهی کاملاً جدید ببینم. جنبه‌های بسیاری از وجودم را شناختم که اکنون می‌توانستم آگاهانه و مسئولانه به آن‌ها بپردازم.
دیگر برایم معنایی نداشت که شکایت کنم، ناله و زاری کنم، دیگران را قضاوت کنم، خودم را دست‌کم بگیرم، جر‌وبحث کنم، اصرار داشته باشم که حق با من است، خودم را به دیگران تحمیل کنم، دنبال امیال و رؤیاهای گوناگون بروم یا احساس کنم که باید همه چیز را بی‌عیب‌ونقص کنم.
قلبم باز و پذیرا شد. یاد گرفتم خودم را ببینم و آنچه را در همان لحظه رخ می‌دهد، تشخیص دهم و احساس کنم. سپس می‌توانستم آگاهانه تصمیم بگیرم که چگونه با آن موقعیت برخورد کنم.
سرانجام توانستم حقیقتاً در کنار دیگران باشم، با تمام توجه، به حرف‌هایشان گوش دهم و درعین‌حال به آن‌ها مجال دهم تا خودشان به درک و آگاهی برسند. هرچه درکم بیشتر می‌شد، بهتر می‌توانستم دیگران را همان‌گونه که بودند بپذیرم. می‌توانستم در روایت زندگی‌شان سهیم شوم، داستان زندگی خودم را برایشان بگویم و از تأثیری صحبت کنم که فالون دافا بر زندگی‌ام گذاشته است. این تجربه مرا سرشار از حس سپاسگزاری وصف‌ناپذیری کرد.
در اردوی تابستانی مینگهویی در سال ۲۰۲۶، این فرصت را هم داشتم که در جلسات تمرینات کششی به سرپرستی دو هنرمند شن یون شرکت کنم. مهم‌ترین نکاتی که از آن جلسات دریافتم، این‌ها بودند:
- شن یون از فرم‌های حرکتی هنرهای رزمی و شیوه‌های بیان در اپرای سنتی پکن بهره می‌گیرد.
- فرد باید بدن خود را در وضعیت خوبی نگه دارد و برای این منظور باید آن را تمرین دهد. بدن مانند معبدی مقدس و هدیه‌ای از جانب الوهیت است. به همان نسبت، درخششی از خود ساطع می‌کند و از این طریق، به اعتباربخشی به شأن و وقار دافا کمک می‌کند.
- می‌توان در حین احساس درد، بدن را رها کرد، از محدودیت‌های ذهن خود فراتر رفت و سایر بُعدها را درک کرد. می‌توانم تردیدهایم را کنار بگذارم و سرشار از فروتنی و سپاسگزاری شوم.
همچنین توانستم همراه دیگران مفهوم «نگاه به درون» را عمیق‌تر بررسی کنم. پیش از اردو، درباره مقررات آن بحث زیادی شده بود. در محل اردو، خانمی که تمرین‌کننده نبود، این موضوع را با من مطرح کرد. درکم در آن زمان را با او در میان گذاشتم. تمرین‌کنندگان معیارهای بالایی برای خودشان تعیین می‌کنند و این معیارها را بر دیگران اعمال نمی‌کنند. چرا؟ چون نمی‌توانم بدانم چه روابط کارمایی‌ای در میان است یا فرد دیگر در کدام مرحله از مسیر خودش قرار دارد. نمی‌توانم با اطمینان بدانم که او قرار است با چه مسائلی روبه‌رو شود و از آن‌ها چه بیاموزد، یا ممکن است چه جنبه‌ای از مرا به من نشان دهد تا بتوانم ارتقا یابم.
دستورالعمل‌های اردوی تابستانی به من امکان دادند وضعیتم را بررسی کنم، کاستی‌هایم را تشخیص دهم و بفهمم هنوز باید چه چیزهایی یاد بگیرم. به‌طور مشخص، وقتی حاضرم ببینم دیگری چه جنبه‌ای از خودم را به من نشان می‌دهد، می‌توانم تنش را فروبنشانم و توجهم را به درون معطوف کنم تا ببینم هنوز چه چیزی را رها نکرده‌ام یا چه چیزی را باید یاد بگیرم. سپس آن خانم که فالون دافا را تمرین نمی‌کرد، گفت که حالا می‌تواند هدف دستورالعمل‌های اردوگاه را درک کند و بپذیرد.
یکی از اعضای گروه رسانه‌ای اردوگاه تابستانی از من خواست درباره کار گروه نظر بدهم و آن را نقد کنم. ابتدا نمی‌دانستم چه پاسخی بدهم. پس از کمی تأمل، پیشنهاد کردم فقط از خودش بپرسد که طرف مقابل چه جنبه‌ای از خودش را به او نشان می‌دهد. با این کار می‌توانست به هر درکی که در آن لحظه نیاز داشت، برسد. پیشنهاد را پذیرفت و منظورم را فهمید.
بازخورد دیگری مرا بیشتر ترغیب کرد که همچنان با دقت به افکار و رفتار خودم توجه کنم و درباره آن‌ها تأمل کنم تا بتوانم امور را همان‌گونه که واقعاً هستند، ببینم. در گفت‌وگویی میان والدین می‌خواستم درباره ماجرایی که یکی از آن‌ها تعریف کرده بود، نظر بدهم، اما واژگان مناسب را پیدا نمی‌کردم، به‌ویژه چون باید به انگلیسی صحبت می‌کردم.
اما پس از اینکه به درون نگاه کردم و از خودم پرسیدم این موقعیت چه جنبه‌ای از خودم را به من نشان می‌دهد، توانستم به‌راحتی صحبت کنم و با کمک دیگران منظورم را برسانم. روز بعد فهمیدم یکی از افراد گروه گفته بود که حرفم آخرین قطعه گمشده پازل بوده است. گفته‌ام به او کمک کرده بود بفهمد چگونه کشمکش‌های درونی‌اش را شناسایی کند و به آن‌ها بپردازد.
بی‌نهایت سپاسگزارم که می‌توانم در فالون دافا تزکیه کنم. این تمرین درها را به رویم گشود و پل‌هایی ساخت تا بتوانم به شیوه‌ای که زمانی داشتم بازگردم و در میان مردم براساس حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری زندگی و عمل کنم.
سخن پایانی
چند هفته روی این مقاله کار کردم. بارها نوشتنش را به تعویق انداختم و چون می‌گذاشتم حواسم پرت شود، نتوانستم آن را در مهلت‌هایی که برای خودم تعیین کرده بودم، به پایان برسانم. اغلب لازم بود بین کار استراحت کنم، برای همین مقاله قدم‌به‌قدم شکل گرفت.
درست وقتی مقاله تقریباً تمام شده بود، کامپیوترم ری‌استارت شد. پس از بالا آمدن سیستم، از من پرسید که آیا می‌خواهم مقاله را ذخیره کنم. لحظه‌ای بی‌دقتی کردم و روی «ذخیره نشود» کلیک کردم و مجبور شدم بخشی از مقاله را دوباره بنویسم.
در این روند، به یکی از محدودیت‌های خودم پی بردم و آن کمبود تمرکز بود. فقط وقتی تمام توجهم را به یک کار معطوف می‌کنم، حقیقتاً می‌توانم به درون نگاه کنم. در این حالت، ساده و بی‌قصد و غرض می‌شوم و ظاهراً به‌راحتی می‌توانم روند طبیعی امور را دنبال کنم. برای من، این یعنی پیروی از نظم و ترتیب‌های استاد.
راهنمایی استاد چنان بر من اثر گذاشت که به یادگیری ووشو روی آوردم. ازطریق تمرین ووشو و با کمک تمرین‌کنندگان آنجا، توانستم اصول فا را عمیق‌تر درک کنم، شین‌شینگم را ارتقا دهم و قدرت دافا را احساس و تجربه کنم. این تجربه به تزکیه‌ام اطمینان و ثبات بیشتری بخشیده است. واژه‌ها نمی‌توانند بیان کنند که چقدر بابت این جریان سپاسگزارم.
امیدوارم این تجربه‌ها مایه دلگرمی و الهام‌بخش دیگران باشند و برای خوانندگان سودمند واقع شوند.
سپاسگزارم، استاد گرامی! سپاسگزارم، هم‌تمرین‌کنندگان!
(ارائه‌شده در کنفرانس فای سال ۲۰۲۶ در بخش آلمانی‌زبان سوئیس)
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
