(Minghui.org) ذهنم آشفته بود و رفتارم با مشتریان کمکم بی‌ادبانه شد. وقتی برخی از آن‌ها از من فیش واریز می‌خواستند، با بی‌حوصلگی می‌گفتم که باید پیش از آمدن به بانک، فیش‌ها را در شرکتشان پر می‌کردند. فضای متشنجی حاکم شده بود. در آن لحظه، سخنان استاد را به یاد آوردم:
«ما می‌گوییم خوب یا بد از فکرِ اولیۀ فرد می‌آید و آن فکر در آن لحظه می‌تواند نتایج مختلفی را به بار بیاورد.» (سخنرانی چهارم، جوآن فالون)
با خودم فکر کردم: «مگر تحمل سختی چیز خوبی نیست؟ برخی افراد حتی حاضرند سختی‌های بیشتری را تحمل کنند تا زودتر به کمال برسند. پس چرا باید شکایت کنم؟» پس از اینکه این فکر به ذهنم رسید، بلافاصله آرام شدم و به کارم ادامه دادم. صف مشتریان به‌تدریج کوتاه‌تر شد.
***
درود بر استاد! درود بر هم‌تمرین‌کنندگان!
تمرین فالون دافا را در سال ۱۹۹۴ آغاز کردم. پدر و مادر و برادر بزرگم شخصاً در سخنرانی‌های استاد لی شرکت کرده بودند. به پیشنهاد آن‌ها، کتاب جوآن فالون را خواندم و تزکیه را آغاز کردم. اصول فا در این کتاب، عمیقاً مرا تحت تأثیر قرار داد.
همیشه احساس می‌کردم در جست‌وجوی چیزی جاودانه هستم. پس از خواندن جوآن فالون فهمیدم آنچه به‌دنبالش بودم، حقیقت جاودان جهان، یعنی حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری است. این همان چیزی بود که به‌دنبالش می‌گشتم! بسیار خوشحال شدم! احساس می‌کردم سرانجام بار سنگینی از روی قلبم برداشته شده است. هنگام خواب آرامش خاصی داشتم و چنان عمیق می‌خوابیدم که حتی خواب هم نمی‌دیدم.
مایلم برخی از درک‌هایم را که ازطریق مطالعه فا کسب کردم و درک‌هایم از اصول فا را به اشتراک بگذارم و تجربیاتم در این خصوص که چگونه از فا برای هدایت تزکیه‌ام به‌منظور اعتباربخشی به دافا استفاده کردم.
آغاز تزکیه
استاد بیان کردند:
«ما می‌گوییم خوب یا بد از فکرِ اولیۀ فرد می‌آید و آن فکر در آن لحظه می‌تواند نتایج مختلفی را به بار بیاورد.» (سخنرانی چهارم، جوآن فالون)
وقتی دفتر خاطرات تزکیه‌ام از آن دوران را می‌خواندم، رویدادی را به یاد آوردم که در نخستین سال شروع تمرینم رخ داد و باعث شد که شخصاً درستی این سخن را تجربه کنم.
در آن زمان، بیش از یک سال بود که فالون دافا را تمرین می‌کردم. با انجام تمرینات و مطالعه آموزه‌ها، جسم و ذهنم متحول شده و ارتقا یافته بودند. آن موقع در باجه امور شرکت‌ها، در یک بانک کار می‌کردم و مسئول دریافت وجوه نقد واریزی شرکت‌ها بودم. ازآنجاکه شرکت‌های زیادی در بانک ما حساب داشتند، مبالغ نقدی واریزی بسیار زیاد بود. از‌این‌رو کارم، دقت فراوان و مهارت حرفه‌ای بالایی می‌طلبید و کارمندان تازه‌کار از عهده آن برنمی‌آمدند.
یک روز، همکارم امتحان داشت و مدیر، کارمند تازه‌کاری را مأمور کرد که با من کار کند. ازآنجاکه بعدازظهر جمعه بود (زمانی که شرکت‌ها وجوه نقد مازاد خود را به بانک واریز می‌کردند)، تعداد افرادی که برای واریز پول آمده بودند، به‌طور غیرمعمولی زیاد بود. کارمند جدید در شمارش پول و کار با چرتکه مهارت نداشت (در آن زمان بانک‌ها برای حسابداری از چرتکه استفاده می‌کردند). مجبور شدم هم وجوه واریزی را دریافت کنم و هم به او کمک کنم. احساس می‌کردم حجم کار از توانم خارج است. نمی‌توانستم جلو رنجشم را بگیرم: دریافت وجوه واریزی به اندازه کافی دشوار بود و حالا باید به یک کارمند تازه‌کار هم کمک می‌کردم. واقعاً خسته‌کننده بود! با خودم فکر کردم: «دیگر هرگز چنین کاری نمی‌کنم.»
ذهنم آشفته شده بود و رفتارم با مشتریان دیگر مؤدبانه نبود. وقتی برخی از آن‌ها از من، فیش واریز می‌خواستند، با بی‌حوصلگی می‌گفتم که باید پیش از آمدن به بانک، فیش‌ها را در شرکتشان پر می‌کردند. فضای متشنجی ایجاد شده بود. سپس سخنان استاد را به یاد آوردم:
«ما می‌گوییم خوب یا بد از فکرِ اولیۀ فرد می‌آید و آن فکر در آن لحظه می‌تواند نتایج مختلفی را به بار بیاورد.» (سخنرانی چهارم، جوآن فالون)
با خودم فکر کردم: «مگر تحمل سختی چیز خوبی نیست؟ برخی افراد حتی حاضرند سختی‌های بیشتری را تحمل کنند تا زودتر به کمال برسند. پس چرا باید شکایت کنم؟» با این فکر، بلافاصله آرام شدم و به کارم ادامه دادم. صف مشتریان به‌تدریج کوتاه‌تر شد.
این اتفاق به من نشان داد که آموزه‌های استاد درست و دقیق هستند و یک فکر واقعاً می‌تواند به پیامدهای متفاوتی منجر شود. به این ترتیب، ایمانم به استاد و دافا حتی بیشتر شد. این جمله دیگر صرفاً جمله‌ای در یک کتاب نبود، بلکه به راهنمای زندگی‌ام تبدیل شد و مصمم شدم که به تمرین فالون دافا ادامه دهم.
نگاه به درون و ناپدیدشدن مشکلات
می‌توان گفت که مسیر تزکیه‌ام همواره با «نگاه به درون» همراه بوده است. زمانی که دخترم دو یا سه‌ساله بود، یک شب پس از اینکه شیرش را خورد، سعی کردم او را بخوابانم. اما هر کاری کردم، خوابش نبرد. کمکم صبرم تمام شد و مضطرب و عصبانی شدم.
شوهرم که او نیز تمرین‌کننده است، سرگرم کار خودش بود و اصلاً متوجه اوضاع نبود. دیگر نتوانستم خودم را کنترل کنم و خشمم فوران کرد. سرش فریاد زدم و گفتم که در مراقبت از دختر خودش، به من کمک نمی‌کند. این حرف او را هم عصبانی کرد و دو ضربه به باسن دخترمان زد. با این کار اوضاع بدتر شد و دخترمان به گریه افتاد. آن‌قدر شدید گریه کرد که تمام شیری را که تازه خورده بود، روی پتو و ملحفه‌ها بالا آورد.
دیدن این صحنه مرا حتی عصبانی‌تر کرد. شوهرم را سرزنش کردم و در اوج عصبانیت، با خشم از خانه بیرون زدم و به‌سمت خانه مادرم راه افتادم. درحالی‌که راه می‌رفتم، باد سرد به صورتم می‌خورد و آرامم می‌کرد. ذهنم روشن شد و به درون نگاه کردم تا بفهمم کجا اشتباه کرده‌ام.
نباید عصبانی می‌شدم. احتمالاً دخترم نمی‌خواست بخوابد، چون دلش می‌خواست کمی بیشتر با من بازی کند. اگر صبورتر بودم و وقت بیشتری با او می‌گذراندم، شاید خوابش می‌برد. نباید این‌قدر بی‌حوصله می‌بودم. فقط به خودم فکر می‌کردم و می‌خواستم او را هرچه زودتر بخوابانم تا بتوانم به کارهای خودم برسم. نیازهایش را کاملاً نادیده گرفته بودم. شوهرم هم تمام روز کار کرده و خسته بود و می‌خواست استراحت کند. اشتباه کردم که سرش فریاد زدم.
همچنین متوجه شدم که شکایت‌کردن پیش مادرم نیز کار درستی نیست. بنابراین برگشتم و به خانه رفتم. در را باز کردم و دیدم خانه ساکت است. شوهر و دخترم خواب بودند و تنها صدایی که شنیده می‌شد، صدای کارکردن ماشین لباس‌شویی بود. با دیدن این صحنه آرام، باورم نمی‌شد که کمی قبل چه آشوبی به پا شده بود. این تجربه به من نشان داد که نگاه به درون چقدر شگفت‌انگیز است. یک لحظه انگار جنگ شده و لحظه بعد همه‌چیز آرام بود. پس از اینکه به درونم نگاه کردم، انگار هیچ اتفاقی نیفتاده بود و همه مشکلات ناپدید شدند.
فا را استاد خود قرار دادن: از ناآگاهی تا تصمیمی راسخ برای تزکیه
یکی از درس‌های عمیقی که در مسیر تزکیه‌ام در ذهنم حک شده است، مربوط به زمانی است که نتوانستم فا را به‌عنوان معلم در نظر بگیرم. محل تمرینی که به آن می‌رفتم، به‌دست والدینم راه‌اندازی شده بود. آن‌ها از همان ابتدای تزکیه‌ام، تأثیر زیادی بر من داشتند و من از آن‌ها الگو می‌گرفتم. شاهد بودم که تعداد افراد در محل تمرین، از چند نفر به جمعیت زیادی افزایش یافت. مسئول محل تمرین اصلی، پرچم محل تمرین فالون دافا را به آن‌ها اهدا کرد و به این ترتیب، تأسیس رسمی آن محل تمرین اعلام شد. پس از آن، افراد زیادی آمدند و تمرین را آغاز کردند. تعداد تمرین‌کنندگان روزبه‌روز افزایش یافت و از چند نفر به حدود صد نفر رسید.
پدرم همیشه اولین کسی بود که با یک ضبط‌صوت به محل تمرین می‌رسید تا موسیقی تمرینات را پخش کند. آن زمان در کوهستان زندگی می‌کردیم و برای رسیدن به محل تمرین باید از بیش از صد ردیف پله پایین می‌رفتیم. از ابتدای تزکیه‌ام، هر روز بدون استثنا تمرینات را انجام می‌دادم. در شمال، زمستان‌ها اغلب برف می‌بارد. ساعت چهار یا پنج صبح، زمانی که دیگران هنوز خواب بودند، من و والدینم در راه محل تمرین بودیم. ازآنجاکه مسیر لغزنده بود، هر سه نفر هنگام راه‌رفتن به یکدیگر کمک می‌کردیم و ردپاهایمان در امتداد مسیر پوشیده از برف باقی می‌ماند. در میان برف، با نگاه به ردپاهایی که پشت سرمان به جا مانده بود، با خودم فکر می‌کردم که ما سه نفر در مسیر تزکیه به یکدیگر کمک می‌کنیم و به هم یادآوری می‌کنیم که چه باید بکنیم و با هم به‌سوی کمال پیش می‌رویم.
اما آن دورانِ سرشار از شادی و شگفتی در تزکیه، خیلی زود سپری شد. در سال ۱۹۹۸، زمانی که هنوز درک چندانی از تزکیه نداشتم، نیروهای کهن آزمایش ویرانگر خود را بر ما تمرین‌کنندگان در محل تمرین آغاز کردند. بسیاری از تمرین‌کنندگان به‌دلیل تأثیرات معجزه‌آسای فالون دافا در درمان بیماری‌ها و بهبود سلامتی آمده بودند، اما واقعاً تزکیه نمی‌کردند. پس از درگذشت ناگهانی پدرم، بسیاری از آن‌ها تمرین را کنار گذاشتند. درنهایت فقط حدود 12 نفر به تمرین ادامه دادند. این اتفاق باعث شد به‌روشنی به جدیت تزکیه پی ببرم. پیش از این، امید زیبایی داشتم که انجام تمرینات و مطالعه فا به رسیدن به کمال منجر می‌شود. اما همان‌طور که استاد فرمودند:
«همچنین شاگردانی با درکی نادرست داریم. آن‌ها فکر می‌کنند که وقتی فالون دافا را تمرین می‌کنند بیمه می‌شوند که بدن فیزیکی‌شان هرگز نخواهد مرد.» («یک یادآوری صریح و آشکار»، نکات اصلی برای پیشرفت بیشتر 1)
هرگز تصور نمی‌کردم کسی دچار مرگ ناگهانی شود. بنابراین این اتفاق هشداری جدی برایم بود.
وقتی با ازدست‌دادن یکی از عزیزانتان روبه‌رو می‌شوید، چه انتخابی می‌کنید؟ آیا به تزکیه ادامه می‌دهید؟ همچنین به معنای عمیق سخنان استاد پی بردم:
«در گذشته، تزکیه‌کنندگان با کمک طناب به داخل غار می‌رفتند و سپس طناب را می‌بریدند و خود را متعهد می‌کردند که در غار تزکیه کنند. اگر در تزکیه موفق نمی‌شدند، در داخل غار می‌مردند.» (سخنرانی هشتم، جوآن فالون)
تزکیه بسیار جدی است؛ بازی نیست. از خودم پرسیدم: «آیا هنوز می‌خواهی تزکیه کنی؟» پس از تأمل بسیار، تصمیم گرفتم به تمرین ادامه دهم: «صرف‌نظر از اینکه چه اتفاقی برای دیگران بیفتد، با عزمی راسخ این مسیر تزکیه را طی خواهم کرد.»
ماجرا از این قرار بود: یک شب، پس از اینکه پدرم مدیتیشن را تمام کرد، ناگهان بیهوش شد و روی زمین افتاد و بالا آورد. باید او را به خانه می‌بردیم یا به بیمارستان؟ در آن زمان معتقد بودیم که تزکیه می‌تواند به روشن‌بینی منجر شود و هرگز انتظار نداشتیم کسی در میانه راه ناگهان از حال برود. دیدن این صحنه شوک بزرگی به من وارد کرد. نمی‌توانستم واقعیتی را که پیش رویم بود بپذیرم و تردید و ناباوری بی‌وقفه به ذهنم هجوم می‌آورد.
در آن زمان، دو صدا در درونم به‌شدت با یکدیگر در کشمکش بودند: یکی صدای ناباوری و پرسشگری بود و دیگری صدای ایمان و پاسخ‌دادن به آن تردیدها. نمی‌توانستم درست فکر کنم و کاملاً سردرگم بودم. هم‌تمرین‌کنندگان نظرمان را پرسیدند: آیا باید پدرم را به خانه ببریم یا به بیمارستان؟ یکی از هم‌تمرین‌کنندگان که پزشک بود، توصیه کرد که با توجه به وضعیت پدرم، او را جابه‌جا نکنیم و منتظر آمبولانس بمانیم. مادرم که او نیز پزشک بود، حیران و سردرگم شده بود. از دیدگاه پزشکی، با توصیه پزشک دیگر موافق بود، اما درواقع عقاید و تصورات بشری رایج مانع تصمیم‌گیری‌اش شده بود. من هم به‌دلیل آشفتگی ذهنی، دیگر نمی‌توانستم درست فکر کنم.
من و مادرم نمی‌دانستیم چه کنیم. بنابراین موضوع را به هماهنگ‌کنندگان اصلی فالون دافا در استان اطلاع دادیم. آن‌ها پیشنهاد کردند که پدرم را به بیمارستان ببریم تا بهبود یابد. در سال ۱۹۹۸، آموزه‌های استاد هنوز به این روشنی توضیح داده نشده بود و درک بسیاری از مسائل برعهده خودمان بود. در آن زمان، برداشت ما این بود که یک تزکیه‌کننده حقیقی که دیگر بیماری ندارد، نباید به بیمارستان برود. پدرم نیز در گذشته بارها گفته بود که نباید به بیمارستان برویم و باید تمرین‌کننده حقیقی باشیم.
طبق توصیه هماهنگ‌کنندگان اصلی، تصمیم گرفتیم پدرم را به بیمارستان ببریم. پس از آن، استاد سه بار دیگر به ما اشاره کردند، اما ما متوجه نشدیم. نخست، مادرم سعی کرد با شماره ۱۲۰ (شماره اورژانس) تماس بگیرد، اما نتوانست تماس برقرار کند. سرانجام ازطریق بیمارستان دیگری به اورژانس ۱۲۰ وصل شدیم. دوم، وقتی آمبولانس رسید و پزشکان درحال بیرون‌بردن پدرم بودند، چراغ‌های اتاق ناگهان خاموش شدند. با خودمان فکر کردیم که آیا این بدان معناست که نباید او را به بیمارستان ببریم، اما یکی از هم‌تمرین‌کنندگان گفت که خاموش‌شدن چراغ‌ها به‌خاطر او بوده است. بنابراین به کارمان ادامه دادیم. سوم، در بیمارستان، هنگام معاینه، یکی از هم‌تمرین‌کنندگان سر پدرم را با هر دو دست نگه داشته بود و متوجه شد که سرش اندکی تکان می‌خورد. در آن زمان، پدرم ظاهراً بیهوش بود و نمی‌توانست دست‌وپاهایش را حرکت دهد یا صحبت کند. شاید هوشیاری‌اش کاملاً برقرار بود، اما نمی‌توانست دست‌وپاهایش را کنترل کند. شاید با تمام توانش سعی می‌کرد به آن تمرین‌کننده بفهماند که نمی‌خواهد به بیمارستان برود. آن تمرین‌کننده نیز متوجه منظورش نشد. پدرم هنگام معاینه درگذشت.
بعدها همگی با هم درباره این اتفاقات تأمل کردیم. اگر پدرم را به بیمارستان نبرده بودیم و مستقیماً به خانه رفته بودیم، آیا نتیجه متفاوت می‌شد؟ درس بسیار عمیقی بود. چرا وقتی استاد چنین راهنمایی‌های آشکاری به ما دادند، متوجه نشدیم؟ آیا فا را به‌عنوان معلم در نظر گرفته بودیم؟ نه! به حرف دیگران گوش دادیم و احساسات بشری بر ما غلبه کرد. هماهنگ‌کنندگان اصلی نیز تزکیه‌کننده هستند؛ آن‌ها استاد نیستند. نکته اصلی این بود که به سخنان استاد گوش ندادیم، فا را به‌عنوان معلم در نظر نگرفتیم و مسائل را با فا نسنجیدیم. حتی با وجود راهنمایی‌های استاد، بازهم این موضوع را درک نکردیم.
استاد در سخنرانی‌های بعدی، دلایل درگذشت پدرم و رفتار خانواده‌اش را توضیح دادند. این درسی فراموش‌نشدنی بود. در ادامه مسیر تزکیه‌ام، صرف‌نظر از اینکه دیگران چه می‌گفتند، همه‌چیز را با اصول دافا می‌سنجیدم. اگر با دافا مطابقت داشت، می‌پذیرفتم و اگر مطابقت نداشت، به آن اشاره می‌کردم. برای خوشایند دیگران با آن‌ها همراهی نمی‌کردم. پس از آغاز آزار و شکنجه در سال ۱۹۹۹، مطلبی با عنوان به‌اصطلاح «سخنرانی دهم» به دستمان رسید. توانستیم فا را به‌عنوان معلم در نظر بگیریم و خاطرنشان کنیم که انتشار آن مطلب موجب تضعیف فا می‌شود. در برابر آن مقاومت کردیم و خواستار نابودی نسخه‌هایش شدیم. درس‌هایی که می‌گیریم می‌توانند به رشد و پختگی ما کمک کنند، اما درس‌هایی که به‌بهای جان یک هم‌تمرین‌کننده آموخته می‌شوند، بسیار سنگین هستند. اغلب درس‌هایی را که آموخته‌ام با دیگران در میان می‌گذارم، به این امید که هم‌تمرین‌کنندگان اشتباهات مشابهی را تکرار نکنند.
رهاکردن منیت: هفت سال نخست آزار و شکنجه
پس از آغاز آزار و شکنجه در سال ۱۹۹۹، ما از نخستین تمرین‌کنندگانی بودیم که برای دسترسی به وب‌سایت مینگهویی کامپیوتر خریدیم. در آن زمان، کامپیوترها رومیزی و بسیار گران‌قیمت بودند. آن موقع وب‌سایت مینگهویی هنوز مسدود نشده بود و می‌توانستیم مستقیماً به آن دسترسی داشته باشیم، اما مرورگر اینترنت اکسپلورر سابقه مرور ما را ثبت می‌کرد.
برادر بزرگم که او نیز تمرین‌کننده بود، درباره نحوه پاک‌کردن سابقه مرور در اینترنت اکسپلورر تحقیق کرد و سپس آن را به ما آموزش داد. حدود سال ۲۰۰۰، پلیس خانه‌به‌خانه بازرسی می‌کرد. آن زمان کامپیوترمان در اتاق نشیمن، نزدیک ورودی خانه بود. مأموران پلیس آن را دیدند، اما چیزی نگفتند. چند سؤال پرسیدند و رفتند. چند روز بعد، دوباره آمدند و گفتند که برای انجام مأموریتی از آنجا عبور می‌کردند. سپس از ما خواستند کامپیوتر را روشن کنیم و به اینترنت وصل شویم. می‌خواستند سابقه مرورمان در اینترنت را بررسی کنند. ازآنجاکه سابقه مرور را پاک کرده بودیم، مشکلی پیش نیامد.
بعدها وب‌سایت مینگهویی مسدود شد. برادرم درباره روش‌هایی مانند استفاده از وی‌پی‌ان و سرورهای پراکسی برای دسترسی به وب‌سایت مینگهویی تحقیق کرد و سپس نحوه استفاده از آن‌ها را به ما آموزش داد. سرانجام تمرین‌کنندگان فالون دافا نرم‌افزارهای عبور از فیلترینگ خودمان، مانند فری‌گیت، را ساختند. از آغاز آزار و شکنجه تاکنون، ح.ک.چ هرقدر هم که برای مسدودکردن این وب‌سایت تلاش کرده است، ما همیشه توانسته‌ایم به مینگهویی دسترسی داشته باشیم. ارتباطمان با مینگهویی هرگز قطع نشده است. همان‌طور که استاد فرمودند: «آن‌ها هرگز نتوانستهاند وب‌سایت مینگهویی را مسدود کنند!» (آموزش فا طی جشن فانوس سال ۲۰۰۳ در کنفرانس فای غرب ایالات متحده)
به وب‌سایت مینگهویی مراجعه می‌کردیم و می‌دیدیم که مقالاتش بسیار عالی هستند و می‌توانند دروغ‌ها را افشا کنند و حقیقت را روشن سازند. بنابراین تصمیم گرفتیم چاپگر بخریم. مقالات را دانلود و نحوه صفحه‌آرایی را بررسی می‌کردیم و سپس خودمان آن‌ها را ویرایش، چاپ و توزیع می‌کردیم. در ابتدا فقط می‌توانستیم روی کاغذ A4 چاپ کنیم. سپس یاد گرفتیم که چگونه صفحات A5 را به روش منگنه از وسط صحافی کنیم. بعدها نرم‌افزار مخصوص چاپ و صحافی به روش منگنه از وسط، کار چاپ را بسیار آسان‌تر کرد.
پس از آن، وب‌سایت مینگهویی شروع به ارائه فلایر و بروشورهای صفحه‌آرایی‌شده کرد که می‌شد آن‌ها را دانلود و چاپ کرد. این موضوع کار را بسیار راحت‌تر کرد. در ابتدا خودمان آن‌ها را چاپ و توزیع می‌کردیم. اما با افزایش تعداد تمرین‌کنندگانی که به این مطالب نیاز داشتند، خود را وقف تهیه مطالب روشنگری حقیقت کردیم. به این ترتیب، محل تولید مطالب در خانه‌مان راه‌اندازی شد.
به یاد دارم که اولین چاپگرمان از برند لکس‌مارک بود. با یک کارتریج جوهر، می‌شد بیش از ۲۰۰ صفحه چاپ کرد. وقتی جوهر آن تمام می‌شد، باید کارتریج را عوض می‌کردیم. هزینه تعویض کارتریج معادل قیمت خود چاپگر بود. برای اینکه بتوانیم مطالب بیشتری چاپ کنیم، از حالت چاپ اقتصادی استفاده می‌کردیم تا رنگ‌ها تا حد امکان کم‌رنگ چاپ شوند. درباره روش‌های شارژ مجدد کارتریج‌ها تحقیق کردیم تا عمر آن‌ها را افزایش دهیم و مطالب اطلاع‌رسانی بیشتری چاپ کنیم. سپس سیستم‌های تأمین پیوسته جوهر را بررسی کردیم که دردسر شارژ مجدد کارتریج‌ها را از بین می‌برد و هزینه‌ها را بازهم کاهش می‌داد. به این ترتیب توانستیم بروشورها و اعلامیه‌هایی با چاپ واضح و خوانا تهیه کنیم.
در ابتدا تمام هزینه‌ها، ازجمله کارتریج‌ها، جوهر و کاغذ را خودمان پرداخت می‌کردیم. در آن زمان، شوهرم تنها نان‌آور خانواده بود. به‌جز هزینه‌های معمول زندگی، تمام پولمان صرف تهیه مطالب می‌شد. بعدها با افزایش تقاضا برای مطالب، برخی از تمرین‌کنندگان اصرار داشتند که به محل تولید مطالب کمک مالی کنند و ما کمک‌هایشان را پذیرفتیم. در استفاده از پول آن‌ها بسیار دقت می‌کردیم و مطمئن می‌شدیم که آن را فقط برای هدف تعیین‌شده خرج کنیم.
در سال ۲۰۰۲، کارم را ترک کردم و در خانه ماندم تا تمام‌وقت به تولید مطالب بپردازم. من و شوهرم با هم کار می‌کردیم. او مسئول خرید ملزومات و تحویل مطالب بود و من مسئول تولید آن‌ها بودم. هر هفته چند بسته کاغذ A4 می‌خرید و روزهای جمعه، یک بسته از مطالب چاپ‌شده را به هم‌تمرین‌کنندگان تحویل می‌داد. این کار روزبه‌روز، در زمستان‌های سرد و تابستان‌های گرم و سوزان، بدون هیچ تعطیلی‌ای ادامه داشت. برای حفظ امنیت محل تولید مطالب، تقریباً هرگز به خانه دیگران نمی‌رفتیم. به‌جز اعضای خانواده، با هیچ‌کس دیگری رفت‌وآمد نداشتیم. وقتی دخترم کوچک بود، هرگز او را به سینما یا پارک نبردم.
بعدها برای ادامه مقاومت در برابر آزار و شکنجه و حفاظت از تمرین‌کنندگان، وب‌سایت مینگهویی خواستار گسترش محل‌های تولید مطالب شد؛ یعنی اینکه این محل‌ها «همه‌جا شکوفا شوند». بنابراین به هم‌تمرین‌کنندگان کمک کردیم تا چنین محل‌هایی را راه‌اندازی کنند و روش‌هایی را که آموخته بودیم به آن‌ها آموزش دادیم. برای مثال، با مغازه‌های تعمیر چاپگر و تجهیزات چاپ روابط خوبی برقرار کردیم تا وقتی چاپگرهای هم‌تمرین‌کنندگان خراب می‌شد، بتوانند آن‌ها را مستقیماً به این مغازه‌ها ببرند. پس از دستگیری شوهرم در سال ۲۰۰۶، عمدتاً به تمرین‌کنندگانی که محل‌های تولید مطالب را اداره می‌کردند، پشتیبانی فنی ارائه می‌دادیم.
وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم دلیل اینکه توانستیم آن دوران دشوار را پشت سر بگذاریم و محل کوچک و خانوادگی تولید مطالبمان سال‌های زیادی بدون مشکل به فعالیت ادامه دهد، این است که استاد همواره از ما محافظت کرده‌اند. اینکه توانستیم یکی پس از دیگری بر مشکلات غلبه کنیم نیز به این دلیل بود که استاد در روند تحقیق و یادگیری، ما را راهنمایی می‌کردند. به یاد دارم وقتی درباره چاپ و صحافی با منگنه از وسط، تحقیق می‌کردیم، بارها تلاش کردم، اما هر کاری می‌کردم موفق نمی‌شدم. دلسرد شدم و با خودم فکر کردم: «بی‌خیالش می‌شوم. رهایش می‌کنم و به کار دیگری می‌پردازم.» اما وقتی دوباره جرئت به خرج دادم و پشت کامپیوتر نشستم، روی این و آن کلیک کردم، ناگهان چاپ انجام شد! چطور این کار را کرده بودم؟ کمی گیج شده بودم، اما می‌دانستم که استاد راهنمایی‌ام کرده بودند. فقط باید منیت را رها کنیم. هر کاری که دافا نیاز داشته باشد انجامش دهیم، مطمئناً می‌توانیم آن را به‌خوبی انجام دهیم.
دخترم
دخترم که اکنون تمرین‌کننده فالون دافاست، بلافاصله پس از تولد در دستگاه انکوباتور قرار گرفت، زیرا بند ناف برای مدت طولانی دور گردنش پیچیده بود. اجازه نداشتیم او را ببینیم. به ما گفتند که ممکن است مشکلات قلبی و ریوی داشته باشد و نمی‌تواند شیر بخورد و باید روز بعد قلب و ریه‌هایش معاینه شوند. پزشک به ما گفت که اگر از ما پرسیدند آیا می‌خواهیم نوزاد را نگه داریم یا نه، باید قاطعانه تصمیم بگیریم. من و شوهرم با شنیدن این حرف، به گریه افتادیم.
روز بعد مادرم به دیدنم آمد و گفت شب قبل خواب دیده است که کسی به او می‌گوید ممکن است نوزاد مشکلات قلبی و ریوی داشته باشد، اما اکنون همه‌چیز برطرف شده است. بعداً پزشک به ما گفت که حال نوزاد بهتر شده و می‌تواند شیر بخورد. متوجه شدیم کسی که در خواب با مادرم صحبت کرده بود، استاد بودند و استاد دخترمان را نجات دادند؛ زندگی او نیز هدیه دافا بود.
دخترم از دوران دبستان نقاشی را شروع کرد و توانست به مدارس راهنمایی و دبیرستان تخصصی در زمینه هنر وارد شود. سرانجام در یکی از بهترین آکادمی‌های هنر چین پذیرفته شد. اکنون در خارج از کشور است و به شیوه خودش به دافا اعتبار می‌بخشد. وقتی به تمام این روند نگاه می‌کند، متوجه می‌شود که همه‌چیز به‌طور منظم نظم و ترتیب داده شده بود.
سال ۲۰۲۲ بود و دخترم که زمانی دختربچه‌ای کوچک بود، به جوانی بزرگ‌سال تبدیل شده بود. پس از فارغ‌التحصیلی، شغلی پیدا کرد. اما به‌دلیل همه‌گیری کووید، شرکت در پرداخت حقوق کارکنان تأخیر داشت. دخترم به ترک شغلش فکر می‌کرد و درباره آینده سردرگم بود. سپس ازطریق یکی از هم‌تمرین‌کنندگان، از امکان تحصیل در خارج از کشور مطلع شد. او این موضوع را از تمرین‌کننده‌ای شنید که در زمینه تزکیه گفتار خوب عمل نمی‌کرد. حس درونی‌ام به من می‌گفت که این موضوع حقیقت دارد.
به دخترم گفتم: «ما به استاد ایمان داریم و مسیر همه ما را استاد نظم و ترتیب داده‌اند.» اگر استاد اجازه می‌دادند که او برود، قطعاً موفق می‌شد؛ و اگر اجازه نمی‌دادند، قطعاً موفق نمی‌شد. فقط با امتحان‌کردن می‌توانستیم نتیجه را بفهمیم. باید بدون هیچ وابستگی‌ای نگرانی‌هایمان را رها و صرفاً از نظم و ترتیب‌های استاد پیروی می‌کردیم. بنابراین کمکم آماده شدیم. فقط شش ماه تا آغاز نیم‌سال تحصیلی در خارج از کشور باقی مانده بود. معمولاً برای تحصیل در خارج از کشور باید دست‌کم از یک سال قبل آماده شد، به‌ویژه در رشته‌های هنر که متقاضیان باید نمونه‌کارهایشان را نیز آماده کنند. اما به‌طرز معجزه‌آسایی، به نظر می‌رسید همه شرایط لازم برای تحصیل او در خارج از کشور فراهم است.
خوشبختانه شوهرم در یک شرکت خصوصی کار می‌کند و درآمد خوبی دارد. ازآنجاکه خانه نخریده بودیم، پس‌انداز سال‌های گذشته‌مان می‌توانست هزینه شهریه او و زندگی را پوشش دهد. همچنین دخترمان در دانشگاه معتبری تحصیل کرده بود و می‌توانست از تکالیف و پروژه‌های دانشگاهی‌اش استفاده و مجموعه‌ای به‌عنوان نمونه‌کار تهیه کند. دانشگاه خارجی نمره آزمون مهارت زبان انگلیسی نمی‌خواست، بنابراین او می‌توانست ابتدا به آن کشور برود و سپس زبان را یاد بگیرد. علاوه‌بر این، در شرکت قبلی‌ام تجربه کارهای مربوط به ویزا را داشتم و تا حدی با روند درخواست ویزا آشنا بودم. همچنین مرتب برای شرکت در دوره‌های آموزشی به شهرهای دیگر سفر می‌کردم و تاحدی با رزرو بلیت هواپیما آشنایی داشتم. ازطرفی، قبلاً در بانک کار کرده بودم و اطلاعاتی درباره صورت‌حساب‌های بانکی، نرخ ارز، حواله‌های بین‌المللی و کارت‌های اعتباری داشتم. این اطلاعات برای پرداخت هزینه ثبت‌نام، دریافت صورت‌حساب بانکی، تبدیل پولمان به دلار و انتقال وجه هنگام درخواست پذیرش از دانشگاه‌های خارجی کافی بود.
در پی مجموعه‌ای از اتفاقات به‌ظاهر تصادفی، بدون مراجعه به مؤسسات اعزام دانشجو، طی چهار ماه درخواست‌های پذیرش را ارسال کردیم و از دانشگاه‌های خارج از کشور پذیرش گرفتیم. سپس دخترم برای دریافت ویزا اقدام کرد، بلیت هواپیما رزرو کرد، چمدان‌هایش را بست و به آن سوی اقیانوس رسید.
در اینجا می‌خواهم ماجرای کوتاهی درباره انتظار برای مصاحبه ویزا را تعریف کنم. افراد زیادی در صف بودند، زیرا گرفتن ویزای آن کشور بسیار دشوار است. همه مضطرب بودند و فضای نسبتاً متشنجی حاکم بود. دخترم در قلبش به استاد گفت: «هرجا استاد برایم نظم و ترتیب دهند، همان‌جا می‌روم. هرجا باشم می‌توانم به دافا اعتبار ببخشم.» سپس در قلبش فا را ازبر خواند و بدون هیچ مشکلی ویزا گرفت.
ازطریق این سلسله اتفاقات، به معنای سخنان استاد پی بردم که فرمودند:
«وقتی کسی قدم در راه تزکیه می‌گذارد، از آن پس در زندگی‌اش هیچ چیز بطور تصادفی نخواهد بود. از آنجا که تزکیه شما به شکل سازمان‌یافته‌ای نظم و ترتیب داده شده است و زمان آنقدرها زیاد نیست، پس احتمالِ هیچ چیزِ تصادفی وجود ندارد. همه چیز به‌طور فشرده نظم و ترتیب داده شده است.» (آموزش فای ارائه‌شده در کنفرانس نیویورک»، آموزش فا در ایالات متحده)
اگرچه دخترم اکنون در خارج از کشور زندگی می‌کند، فاصله جغرافیایی نمی‌تواند قلب‌مان را از هم جدا کند. او اغلب به ما می‌گوید که وقتی می‌بیند برخی از تمرین‌کنندگان جوان فالون دافا پس از بزرگ‌شدن تمرین را کنار می‌گذارند، به این موضوع فکر می‌کند که یکی از دلایل اصلی اینکه خودش توانسته در بزرگ‌سالی به تمرین فالون دافا ادامه دهد، این بوده است که هرگاه در کودکی با مشکلی روبه‌رو می‌شد، من می‌توانستم با استفاده از اصول فا به او آرامش بدهم و راهنمایی‌اش کنم. به این ترتیب، حتی بدون اینکه خودش کتاب‌ها را بخواند، به‌تدریج به خرد عظیم فا پی می‌برد. او واقعاً درک کرده بود که دافا می‌تواند هر مشکلی را حل کند. دخترم گفت: «اگر مادرم هر بار که با مشکلی روبه‌رو می‌شدم، فقط به من می‌گفت کتاب‌ها را بخوانم، شاید نمی‌توانستم در بزرگ‌سالی به تمرین فالون دافا ادامه دهم.»
تجربیات تحصیل در خارج از کشور طی چند سال گذشته باعث شده دخترم هم ازنظر عاطفی و هم ازنظر تزکیه شخصی پخته‌تر شود. او به من گفت: «موضوع دیگری هم هست که باعث می‌شود احساس کنم دارم رشد می‌کنم. قبلاً وقتی با موقعیت دشواری روبه‌رو می‌شدم، با تو صحبت می‌کردم و تو همیشه می‌توانستی با استفاده از تجربیات، بینش و درکت به من نشان بدهی که چگونه مشکل را حل کنم. فکر می‌کردم چقدر خردمندی. اما حالا موقعیت‌هایی که با آن‌ها روبه‌رو می‌شوم، بیشتر و بیشتر با موقعیت‌هایی که تو تجربه کرده‌ای متفاوت هستند. دیگر تجربیاتت برای ارائه راه‌حل‌های کامل به من کافی نیست. متوجه شده‌ام که باید بسیاری از مسیرها را خودم بگشایم. احساس می‌کنم هرچه بالاتر می‌روم، تنهاتر خواهم شد و احتمالاً در آینده، کمی احساس تنهایی خواهم کرد. اما این بخش اجتناب‌ناپذیری از بزرگ‌شدن و بلوغ است، زیرا قرار نیست به نسخه دومی از تو تبدیل شوم، بلکه قرار است زندگی کاملاً جدیدی را شکل دهم.»
گروهی کوچک
هر سه عضو خانواده‌مان تمرین‌کننده فالون دافا هستیم، بنابراین یک واحد کوچک را تشکیل می‌دهیم. در ابتدا این موضوع را درک نمی‌کردم و اغلب از دخترم عصبانی می‌شدم که چرا صبح‌ها تختش را مرتب نمی‌کند. به‌تدریج متوجه شدم که خانواده سه‌نفره‌مان یک واحد است و هرکس مسئولیت‌های خودش را دارد. شوهرم بیرون از خانه کار می‌کند تا درآمدی برای تأمین مخارج خانواده داشته باشد و مشکلات مالی‌مان را حل کند تا من و دخترم نگران تأمین هزینه‌های زندگی نباشیم. من کارهای خانه را انجام می‌دهم و برای خانواده غذا می‌پزم تا وقتی به خانه برمی‌گردند، غذای خوبی بخورند. دخترم نیز وظیفه‌اش را به‌عنوان دانش‌آموز انجام می‌دهد و بسیار خوب درس می‌خواند. می‌توانیم از زمان باقی‌مانده برای انجام سه کار استفاده کنیم. به‌عنوان تمرین‌کننده دافا، باید به فکر دیگران باشم و کارهای بیشتری انجام دهم تا آن‌ها وقت بیشتری داشته باشند. بنابراین تصمیم گرفتم تخت دخترم را مرتب کنم. وقتی من تغییر کردم، او نیز تغییر کرد و اکنون صبح‌ها در مرتب‌کردن تختم به من کمک می‌کند. فضای متشنج به فضایی آرام تبدیل شد.
ما در زمینه روشنگری حقیقت، جمع کوچکی هستیم. وقتی برای روشنگری حقیقت به دیدار دوستانمان می‌رفتیم، از دخترمان می‌خواستیم همراه ما بیاید. در ابتدا تمایلی نداشت. بعدها درباره اصول فالون دافا گفت‌وگو کردیم و درکم را با او در میان گذاشتم: «تو و من و پدرت همگی تمرین‌کننده هستیم و خانواده خوشبختی داریم. پدر و مادر در حرفه خود موفق، منطقی و خردمند هستند و دختر نیز در تحصیل موفق، نسبت به والدینش قدرشناس و فردی فهمیده است. همین موضوع به‌خودی‌خود حقیقت است و اعتباربخشی به دافاست. ح.ک.چ درباره تمرین‌کنندگان دافا شایعه‌پراکنی کرده و گفته است که آن‌ها به خانواده‌هایشان بی‌توجه هستند، به بستگانشان محبت نمی‌کنند، خودکشی می‌کنند و غیره. واقعیت‌ها این شایعات را رد می‌کنند.»
دخترم پس از شنیدن این حرف‌ها پذیرفت که همراه ما بیاید. وقتی با خانواده‌هایی که فرزند داشتند دیدار می‌کردیم، هر سه نفرمان جداگانه با آن‌ها گفت‌وگو می‌کردیم. پدرها با یکدیگر، مادرها با یکدیگر و فرزندان با یکدیگر صحبت می‌کردند. دخترم درون‌گراست و دیر با دیگران صمیمی می‌شود. برای او، گفت‌وگوی دونفره با غریبه‌ها چالش بزرگی است. دیدم که هنگام صحبت با دختربچه‌ای صورتش سرخ شده بود. دختر یکی از دوستانمان عقاید محکمی داشت، اما والدینش بیش‌ازحد او را کنترل می‌کردند و همین باعث شده بود سرکشی کند. به دیدارش رفتیم تا حقایق مربوط به دافا را برایش توضیح دهیم و چند بروشور اطلاع‌رسانی پیش او گذاشتیم. پس از آن، والدینش دیگر در کارهایش دخالت نکردند و نمرات دختر بهتر شد.
مطالبی که می‌خواستم به اشتراک بگذارم، در همین‌جا به پایان می‌رسد. سپاسگزارم استاد و سپاسگزارم هم‌تمرین‌کنندگان.
(مقاله منتخب برای بیستوسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
