(Minghui.org) در مارس۱۹۹۸، به توصیه پدرم تمرین فالون دافا را آغاز کردم. او تزکیه را شروع کرده بود و از این روش بسیار تعریف می‌کرد.
در آن زمان از پدرشوهرم که دچار سکته مغزی شده بود، مراقبت می‌کردم. با فکرکردن به سال‌ها آزار و بدرفتاری‌هایی که از او دیده بودم، احساس بی‌عدالتی و رنجش سراسر وجودم را فرا می‌گرفت. اما پس از شروع تمرین فالون دافا، رنجشی که در قلبم مانند یخ سخت و محکم شده بود، شروع به شکستن کرد و به‌تدریج ذوب شد.
ده سال زندگی با خانواده شوهرم
در خانواده‌ای کشاورز به دنیا آمدم و اکنون ۷۰ساله‌ام. وقتی ۲۵ساله بودم، با شوهرم که اهل روستای مجاور بود ازدواج کردم. او فرزند بزرگ خانواده بود و سه خواهر کوچک‌تر از خودش داشت که هنوز درس می‌خواندند.
مادرشوهرم وضعیت جسمی خوبی نداشت و به‌سختی می‌توانست آشپزی کند، درحالی‌که پدرشوهرم، ژوزی، مأمور پلیس و استاد هنرهای رزمی بود. مدت کوتاهی پس از آنکه به‌عنوان عروس وارد خانواده شدم، پدرشوهرم با لحنی تهدیدآمیز به من گفت: «در این خانه حرف، حرف من است. جرئت نداری جوابم را بدهی.»
شوهرم خارج از مزرعه کار می‌کرد، بنابراین بار سنگین اداره امور خانه کاملاً بر دوش من افتاد. یک خوک ماده پیر داشتیم که هر سال دو بار بچه می‌زایید. به آن غذا می‌دادم، علوفه جمع می‌کردم و آغل خوک را تمیز می‌کردم.
همچنین باغ هلو و قطعه‌ای زمین کشاورزی شخصی داشتیم. باید تمام روز در مزرعه کار می‌کردم، بنابراین دائماً مشغول بودم و حتی لحظه‌ای فرصت استراحت نداشتم.
همسرم هفته‌ای یک روز تعطیل بود و گاهی کمک می‌کرد. تمام حقوق ماهانه‌اش را به مادرش می‌داد، زیرا هزینه تحصیل سه خواهر کوچکش نسبتاً زیاد بود.
سرانجام سه خواهرش به سن ازدواج رسیدند و شروع به جست‌وجوی شوهر کردند. ژوزی هر خواستگار احتمالی را ارزیابی می‌کرد و اصرار داشت که من هم حضور داشته باشم. این جلسات اغلب تا نیمه‌شب و گاهی حتی تا سپیده‌دم طول می‌کشیدند. خسته و کم‌خواب بودم، اما چاره‌ای جز تحمل نداشتم و این وضعیت روزبه‌روز ادامه پیدا می‌کرد.
زندگی سخت بود، اما می‌توانستم با دندان روی جگر گذاشتن و تحمل از پس آن بربیایم. بااین‌حال، آنچه بیش از همه عذابم می‌داد، تندخویی ژوزی و رفتار غیرمنطقی و سلطه‌جویانه‌اش بود. اگر حرفی می‌زدم که خوشش نمی‌آمد، کتکم می‌زد. گاهی حتی وقتی چیزی نمی‌گفتم نیز مرا می‌زد.
یک بار پس از صرف غذا رفتم ظرف‌ها را بشویم. پسرم تکه‌ای سیب‌زمینی شیرین روی میز گذاشته بود و مادرشوهرم که نمی‌خواست آن را دور بریزد، برداشت و خورد. ژوزی به‌شدت عصبانی شد و درحالی‌که مرا کتک می‌زد، فریاد کشید: «مادر دیابت دارد؛ نباید سیب‌زمینی شیرین بخورد!»
مادرشوهرم سعی کرد دخالت کند و گفت: «فقط تکه کوچکی است؛ ضرری ندارد. قرار نیست به‌خاطرش بمیرم.» اما او گوش نمی‌داد و همچنان مرا کتک می‌زد. مرد نیرومندی بود و چند ضربه شدیدش مرا نقش زمین کرد.
ده سال با آن‌ها زندگی کردم. او مرتب کتکم می‌زد و بدنم همیشه پر از کبودی بود؛ هنوز زخم‌های قبلی خوب نشده بودند که زخم‌های تازه‌ای ایجاد می‌شدند.
یک بار آن‌قدر شدید کتکم زد که پایم مدت زیادی درد می‌کرد و می‌لنگیدم. هنوز بهبود نیافته بودم که دوباره مرا کتک زد. گاهی کتک زدن‌ها بسیار شدید بودند؛ فقط ژوزی نبود که مرا می‌زد، بلکه سه دخترش نیز به او ملحق می‌شدند.
چند بار نزدیک بود مرا بکشد. آخرین بار در ایستگاه اتوبوس اتفاق افتاد. ژوزی مرا به زمین انداخت، روی بدنم نشست و با هر دو دست گردنم را آن‌قدر فشار داد که دیگر نمی‌توانستم نفس بکشم. درست در همان لحظه، مدیر مدرسه و یکی از معلمان از اتوبوس پیاده شدند، او را از روی من کنار کشیدند و نجاتم دادند.
پس از تحمل چنین رنج و سرکوب جسمی و روانی طولانی‌مدتی، در اعماق وجودم درد شدید و جانکاهی احساس می‌کردم، اما نمی‌توانستم گریه کنم؛ توانایی گریستن را از دست داده بودم. درعوض، ناگهان دچار حملات خنده شدید و غیرقابل‌کنترل می‌شدم. نمی‌توانستم دست‌وپاهایم را کنترل کنم و مانند کسی که کاملاً عقلش را از دست داده باشد، وحشیانه بالا و پایین می‌پریدم و دست‌وپا می‌زدم. میل شدیدی داشتم که ژوزی را بکشم و بعد خودم بمیرم. دیگر نمی‌خواستم زنده بمانم.
سرانجام شوهرم اتاقی اجاره کرد و من و پسرم را از روستا بیرون برد. در آن محیط آرام و آسوده، از نظر جسمی و روانی بهبود یافتم.
بعدها وقتی مادرشان به‌شدت بیمار شد، دو نفر از دختران برای مدتی برگشتند تا در مراقبت از او کمک کنند. اما نتوانستند رفتار پدرشان را تحمل کنند، بنابراین رفتند و دیگر هیچ کمکی نکردند.
ژوزی خانه را فروخت و همراه همسرش به خانه دختر محبوبش، یعنی دختر دوم، رفت. اما او و شوهرش نیز از حضور آن‌ها ناراضی شدند و خیلی زود بیرونشان کردند. هنگام رفتن، ژوزی مقداری پول خواست (این دختر مستمری ماهانه‌اش را در اختیار داشت)، اما دختر عمداً اسکناس‌ها را روی زمین انداخت و به او گفت خودش آن‌ها را بردارد. ژوزی که اشک از چشمانش جاری شده بود، پول را همان‌جا گذاشت و همراه همسرش رفت.
ژوزی دیگر خانه‌ای نداشت، بنابراین همراه همسرش به مهمان‌پذیری در محل کار سابقش نقل‌مکان کرد. بعدها از همسرم خواستند بیاید و والدینش را با خود ببرد. تا آن زمان ما به آپارتمانی نقل‌مکان کرده بودیم و زندگی‌مان سرانجام رو به بهبود گذاشته بود.
آمدن پدرشوهر و مادرشوهرم شوک بزرگی به من وارد کرد و تمام خاطرات دردناک گذشته را زنده کرد. نمی‌توانستم این وضعیت را بپذیرم و یک هفته تمام گریه کردم.
وقتی ژوزی مرا دید، از شرم سرش را پایین انداخت و آشکارا بی‌قرار به نظر می‌رسید. وضعیت جسمی مادرشوهرم به‌شدت وخیم شده بود و در حالتی گیج و بی‌حواس قرار داشت. با دیدن او قلبم نرم شد؛ زن مهربانی بود که تمام عمرش کتک خوردن و بدرفتاری را تحمل کرده بود. واقعاً دلم به حالش می‌سوخت.
من و او هرگز حتی یک کلمه تند به یکدیگر نگفته بودیم و همیشه چه در خانواده و چه بیرون از آن، نزد دیگران از من به‌خوبی یاد می‌کرد. به‌خاطر او، با اکراه پذیرفتم که در خانه‌مان ساکن شوند، اما رنجشم همچنان در اعماق قلبم دفن شده و حل‌نشده باقی مانده بود.
آپارتمان ما کوچک و در طبقه بالایی ساختمانی بدون آسانسور قرار داشت. رفت‌وآمد برای پدرشوهر و مادرشوهرم بسیار دشوار بود، به‌ویژه وقتی لازم بود به پزشک مراجعه کنند. همسرم بارها از مافوق‌هایش درخواست کرد تا سرانجام اجازه دادند یک واحد یک‌خوابه در طبقه همکف برای والدینش اجاره کنیم. بعدها پول قرض گرفتیم و آن واحد را خریدیم و سند مالکیت را به نام پدرشوهرم منتقل کردیم.
مشکلات اصلی سلامتی مادرشوهرم سکته مغزی و دیابت بودند. با وخیم‌تر شدن وضعیتش، مرتب به بستری شدن در بیمارستان نیاز داشت و من به‌تنهایی همه امور را انجام می‌دادم. از همه‌چیز مراقبت می‌کردم: غذا، دارو، حمام کردن و تمیز کردنش وقتی خودش را کثیف می‌کرد.
خواهرشوهرهایم برایش غذا می‌خریدند و گاهی به دیدنش می‌آمدند، اما حتی یک بار هم در مراقبت از او کمک نکردند. یک بار وقتی خواهرشوهر دومم به ملاقات آمده بود، مادرشوهرم خودش را کثیف کرد. خواهرشوهرم نیمی از آلودگی را تمیز کرد، اما دیگر حاضر نشد ادامه دهد و گفت: «دیگر نمی‌توانم تحمل کنم. واقعاً خیلی سختی کشیده‌ای.»
مادرشوهرم در نوامبر۱۹۹۵ درگذشت. همان شب پدرشوهرم دچار سکته مغزی شد و او را فوراً به بیمارستان بردند. من هم برای مراقبت از او به بیمارستان رفتم. این دو اتفاق پشت‌سرهم رخ دادند و هیچ فرصتی برای استراحت نداشتم.
گرچه ژوزی زنده ماند، دیگر نمی‌توانست راه برود و پزشکان توصیه کردند برای دوران نقاهت به خانه برگردد. در خانه، علاوه‌بر رسیدگی به نیازهای روزانه‌اش، باید در انجام تمرین‌های توان‌بخشی نیز کمکش می‌کردم. هر روز از صبح تا شب خسته و فرسوده بودم و قلبم پر از احساس بی‌عدالتی و رنجش عمیق بود.
پشت‌سر رهاکردن دلخوری‌ها و رنجش: رفتار مهربانانه با پدرشوهرم
در سال۱۹۹۸ تمرین فالون دافا را آغاز کردم. با شروع این مسیر تزکیه، درک کردم که رنج‌هایی که در این زندگی تجربه می‌کنم، نتیجه کارمایی است که خودم ایجاد کرده‌ام؛ بدهی‌هایی که باید بازپرداخت شوند. متوجه شدم بدرفتاری‌هایی که از خانواده همسرم دیده بودم، ممکن است نتیجه اعمال خودم در گذشته باشند. شاید در زندگی قبلی به آن‌ها زور گفته یا در حقشان بدی کرده بودم.
با ادامه مطالعه آموزه‌های دافا، ذهنم روزبه‌روز روشن‌تر شد. رنجشی که نسبت به پدرشوهرم داشتم و مانند یخ سرد و سخت بود، شروع به شکستن کرد و به‌تدریج ذوب شد. شروع کردم با مهربانی واقعی با او رفتار کنم، درست همان‌طور که با پدر خودم رفتار می‌کردم.
در کودکی فقط حدود دو سال به‌صورت پراکنده به مدرسه رفته بودم، بنابراین بسیاری از حروف کتاب‌های دافا را نمی‌شناختم. حروف ناآشنا را یادداشت می‌کردم و همسر و پسرم هر وقت فرصت داشتند، معنای آن‌ها را به من یاد می‌دادند. سرانجام توانستم خودم آن‌ها را بخوانم.
هر روز هنگام مطالعه آموزه‌ها، آن‌ها را با صدای بلند برای ژوزی می‌خواندم. می‌گفت: «حرف‌های استاد واقعاً فوق‌العاده است. استاد چطور همه‌چیز را می‌دانند؟» هر روز مدیتیشن می‌کردم و او هم به من ملحق می‌شد. سلامتی‌اش به‌طور پیوسته بهتر شد. او را برای پیاده‌روی در محوطه مجتمع مسکونی‌مان می‌بردم و گاهی با سه‌چرخه‌ام به پارکی کوچک یا بازار می‌بردمش. بسیار خوشحال می‌شد؛ درست مانند یک کودک.
در ژوئیه۱۹۹۹، پس از آنکه حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) آزار و شکنجه فالون دافا را آغاز کرد، ژوزی دیگر جرئت نداشت مدیتیشن کند. او مأمور پلیس بود و به‌خوبی از شیوه‌های آسیب‌رسان ح.ک.چ آگاهی داشت. گفت: «من عضو حزب کمونیست هستم و باید از دولت مرکزی اطاعت کنم. کاری نکن حقوقم را از دست بدهم.» دیگر به فا گوش نداد.
در سال ۲۰۰۵ به دو سال حبس در اردوگاه کار اجباری محکوم شدم. وقتی شوهرم به ملاقاتم آمد، به‌محض دیدنم به گریه افتاد و مدت زیادی نتوانست حرف بزند. سرانجام توانست بگوید: «پدرم به‌شدت بیمار است و کسی نیست از او مراقبت کند.» پاسخ دادم: «چرا فعلاً یک پرستار استخدام نمی‌کنی؟ وقتی به خانه برگشتم، خودم از او مراقبت می‌کنم.»
وقتی به خانه برگشتم، ژوزی دیگر نمی‌توانست از خودش مراقبت کند. باید به او غذا می‌دادند، کنترل ادرار و مدفوعش را از دست داده بود و مرتب در بیمارستان بستری می‌شد. من تنها کسی بودم که شبانه‌روز مسئول مراقبت از او بودم و این کار بسیار خسته‌کننده بود.
فرصت غذا خوردن نداشتم. وقتی به او غذا می‌دادم، از یک کاسه مشترک غذا می‌خوردیم؛ یک لقمه به او می‌دادم و بعد خودم یک لقمه می‌خوردم. گاهی درست پس از غذا دادن به او، مجبور بودم مدفوعش را تمیز کنم.
پرستاری این وضعیت را دید و گفت: «واقعاً فوق‌العاده هستی. ناراحت نمی‌شوی که این‌قدر خودش را کثیف می‌کند؟» صادقانه گفتم: «برایم مهم نیست. همه سرانجام پیر و بیمار می‌شوند؛ این اجتناب‌ناپذیر است.» واقعاً به او به دیده تحقیر نگاه نمی‌کردم، زیرا به‌عنوان یک تمرین‌کننده، با همه مهربانانه رفتار می‌کنم و بالاخره او پدرشوهرم بود. رنج می‌کشید، بنابراین باید از او مراقبت می‌کردم و با محبت به او آرامش می‌دادم.
کسی که از سابقه خانوادگی ما خبر داشت، گفت: «به او غذا می‌دهی و تمیزش می‌کنی. فراموش نکن قبلاً چقدر وحشیانه کتکت می‌زد! بگذار از گرسنگی بمیرد؛ هیچ غذایی به او نده!» لبخندی محو زدم. حقیقت این بود که اگر دافا را تمرین نمی‌کردم، معلوم نبود چه کاری ممکن بود انجام دهم.
اغلب شعر «قلمروها» از نکات اصلی برای پیشرفت بیشتر را در ذهنم ازبر می‌خواندم و به خودم یادآوری می‌کردم که فردی باتقوا باشم، نه کسی که مرتکب عمل نادرستی می‌شود.
سه خواهرشوهرم همچنان مثل گذشته بودند؛ مقداری غذا می‌آوردند، در بیمارستان به دیدن پدرشان می‌رفتند و پس از مدت کوتاهی آنجا را ترک می‌کردند. قلبم کاملاً آرام بود و ذره‌ای رنجش نداشتم. خودم را با هیچ‌کسی مقایسه نمی‌کردم و قطعاً می‌توانستم آن‌ها را درک کنم؛ همگی ازدواج کرده بودند و خانواده، شوهر و فرزندانی داشتند که باید از آن‌ها مراقبت می‌کردند. هرکدام مشکلات خودشان را داشتند و زندگی برایشان آسان نبود.
ژوزی از بیمارستان مرخص شد. هوا بسیار خوب بود، بنابراین او را با صندلی چرخدار بیرون بردم تا کمی هوای تازه بخورد و از آفتاب لذت ببرد. چند نفر از او پرسیدند: «این دخترت است؟» با افتخار پاسخ داد: «عروسم است؛ حتی از دختر هم بهتر!»
ژوزی هنوز از عضویت در حزب خارج نشده بود. چند بار این موضوع را با او مطرح کرده بودم، اما پاسخی نمی‌داد. در سال۲۰۱۲ وضعیتش بدتر شد و توانایی تکلمش را از دست داد. دیگر زمان زیادی برایش باقی نمانده بود.
روزی به‌آرامی دستش را گرفتم و گفتم: «بابا، چرا از عضویت در حزب خارج نمی‌شوی؟ اگر این کار را بکنی، می‌توانی به مکان فوق‌العاده‌ای بروی و تحت مراقبت استاد قرار بگیری. اگر موافقی، لطفاً دستم را فشار بده.» متوجه شد؛ دستم را محکم فشرد و مدت زیادی نگه داشت. واقعاً برایش خوشحال بودم؛ نجات یافته بود و آینده روشنی در انتظارش بود. نتوانستم جلوی اشک‌هایم را بگیرم. مدت کوتاهی بعد درگذشت. آرام و بدون رنج زیاد فوت کرد.
پاسخ دادن به بدی با تقوا؛ سبک شمردن ثروت
در طول سال‌ها، سه خواهرشوهرم تمام کارهایی را که برای مراقبت از والدینشان انجام داده بودم، دیده بودند. اغلب می‌گفتند: «او واقعاً خیلی سختی کشیده است.» عموی همسرم مرا به عنوان الگو به دیگران معرفی می‌کند و مرتب در روستا و میان بستگان از فداکاری‌ام در مراقبت از پدرشوهر و مادرشوهرم تعریف می‌کند و مرا عروسی فوق‌العاده خوب می‌نامد. هر وقت به روستای قدیمی‌مان برمی‌گردم، مردم اغلب انگشت شستشان را به علامت تأیید بالا می‌برند و می‌گویند: «تو بهترین هستی!»
ده‌ها نفر از اعضای خانواده گسترده‌مان از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شده‌اند. همگی دافا را قبول دارند و می‌دانند تغییراتی که در من ایجاد شده، نتیجه تزکیه دافاست؛ این دافا بود که رنجش چندین‌ساله‌ام را از بین برد.
هر سال خانواده ما به‌عنوان «خانواده نمونه» انتخاب می‌شد و رئیس کمیته محله شخصاً همراه چند نفر به خانه‌مان می‌آمد تا گواهینامه‌ها و جوایز را به ما اهدا کند. یک سال حتی مرا «عروس نمونه» نامیدند و در مجله‌ای در سطح شهر معرفی کردند. وقتی مجله را برایم آوردند، از این موضوع باخبر شدم؛ البته جرئت نداشتند اشاره کنند که دلیل خوب بودنم این است که فالون دافا را تمرین می‌کنم.
روزی مرا به کلاس «تبدیل» بردند. کارکنان کمیته محله مسئول اجرای روند «تبدیل» بودند و رئیس همراه سه نفر دیگر آمد. وقتی مرا دیدند، با نگاهی مهربانانه به من نگاه کردند، اما چیزی نگفتند. هنگام رفتن، رئیس با ملایمت به من گفت: «چند روز دیگر دنبالت می‌آییم.» اما همان روز بعد مرا به خانه برگرداندند. در تمام سال‌های پس از آن، کارکنان کمیته محله حتی یک بار هم برای آزار و اذیتم به خانه‌مان نیامده‌اند؛ در اعماق قلبشان همگی حقیقت را می‌دانند.
پس از درگذشت پدرشوهر و مادرشوهرم، پسرم در آپارتمان آن‌ها ساکن شد. همسرم می‌خواست سند مالکیت را منتقل کند و این کار به امضای خواهرانش نیاز داشت. با هر سه نفر تماس گرفت و وضعیت را توضیح داد. همگی با رضایت کامل مدارک را امضا کردند.
گفتند: «این خانواده خیلی به تو مدیون است. پدر و مادرمان در سال‌های آخر عمرشان زندگی راحتی داشتند و تو خیلی سختی کشیده‌ای.» پاسخ دادم: «اگر فالون دافا را تمرین نمی‌کردم، نمی‌توانستم این کارها را انجام دهم.» خواهرشوهرهایم عمیقاً قدردان فالون دافا هستند و صداقت، مهربانی و بردباری مرا مورد تقدیر و تحسین قرار می‌دهند.
وقتی پدرشوهر و مادرشوهرم با ما زندگی می‌کردند، هر دو مرتب به مراقبت پزشکی، بستری شدن در بیمارستان و دارو نیاز داشتند که همه این‌ها هزینه داشت. پدرشوهرم زودتر از موعد بازنشسته شده بود و فقط مستمری کمی دریافت می‌کرد، بنابراین بیمه فقط بخشی از هزینه‌های درمان و بستری شدنش را پوشش می‌داد.
مادرشوهرم کشاورز بود و باید تمام هزینه‌ها را از جیب خودش می‌پرداخت. درنتیجه اغلب مجبور می‌شدیم از دیگران پول قرض بگیریم. دفتر حسابی داریم که در آن نام کسانی را که به آن‌ها بدهکاریم ثبت کرده‌ایم؛ از بیش از ده خانواده پول قرض گرفته‌ایم. هر وقت کمی پول به دستمان می‌رسد، بلافاصله بدهی‌مان را بازپرداخت می‌کنیم. در طول سال‌ها حساب تعداد دفعات بستری شدن پدرشوهر و مادرشوهرم و مقدار پولی را که خرج شده، از دست داده‌ام. تمام هزینه‌های مراسم خاکسپاری آن‌ها را نیز پرداخت کردیم. خواهرهای شوهرم حتی یک یوآن هم کمک نکردند و حتی یک بار هم در انجام کارها مشارکت نداشتند.
پس از درگذشت پدرشوهرم، محل کارش مبلغ ۸۶هزار یوان برای هزینه‌های مراسم خاکسپاری پرداخت کرد. همسرم پول را دریافت و سه خواهرش را برای صرف غذا دعوت کرد. پول را به این صورت تقسیم کردیم: به هرکدام از سه خواهر و همسرم ۲۰هزار یوان و به پسرم ۶هزار یوان رسید. خواهرانش همگی بسیار راضی بودند.
اگر فالون دافا را تمرین نمی‌کردم، به‌هیچ‌وجه نمی‌توانستم چنین کاری انجام دهم. در طول سال‌ها، بسیار بیشتر از این مبلغ برای پدرشوهر و مادرشوهرم خرج کرده بودیم. اگر این پول را به آن‌ها نمی‌دادم، هیچ‌کسی جرئت نمی‌کرد از من مطالبه کند؛ و اگر کسی چنین درخواستی می‌کرد، حسابش را کف دستش می‌گذاشتم.
حالا که فالون دافا را تمرین می‌کنم، باید از آموزه‌های استاد پیروی کنم و واقعاً انسان خوبی باشم. همسرم پسر بزرگ خانواده است و ضرب‌المثلی قدیمی می‌گوید: «برادر بزرگ‌تر مانند پدر است.» اکنون که والدینش از دنیا رفته‌اند، برادر بزرگ‌تر باید مانند پدر رفتار کند و از خواهرانش مراقبت کند. باید منافع شخصی‌ام را کنار می‌گذاشتم و با خواهران شوهرم مهربانانه رفتار می‌کردم.
اکنون هر روز قلبم سرشار از شادی است. استاد به ما آموخته‌اند انسان‌های خوبی باشیم که خودخواه نیستند و دیگران را در اولویت قرار می‌دهند، و من نیز دقیقاً همین کار را کرده‌ام. این شادی را نمی‌توان با پول خرید؛ فقط ازطریق تمرین حقیقی می‌توان آن را تجربه کرد.
عموی شوهرم، که تنها برادر پدرشوهرم است، رابطه بسیار نزدیکی با برادرش داشت. در زادگاهمان هنوز قطعه زمین کوچکی داشتیم. اگر آن را به شخص دیگری اجاره می‌دادیم، دست‌کم سالی چند هزار یوان به ما می‌پرداخت. اما چون عمویش می‌خواست در آن کشاورزی کند، اجازه دادیم همچنان از زمین استفاده کند و حتی یک بار هم حرفی از پول نزدیم.
بعدها یک نهاد عمومی زمین را برای ساخت پارکینگ در اختیار گرفت. عمویش چیزی درباره غرامت نگفت و ما حتی سؤال هم نکردیم؛ او که سالخورده شده، کسب درآمد برایش آسان نیست. ازنظر ما، او مانند پدر شوهرم است. برایش احترام زیادی قائلیم و تلاش می‌کنیم نسبت به او وظیفه‌شناس و مهربان باشیم. تنها آرزویمان این است که سال‌های پایانی عمرش را با سلامتی، شادی و آسودگی خاطر سپری کند.
او نیز نیت خوب ما را احساس می‌کند و همیشه با لبخندی شاد به استقبالمان می‌آید. خنده‌های از ته دلش بهترین پاداشی است که می‌توانم دریافت کنم. مهربان بودن واقعاً شادی‌بخش است!
خانواده‌ام از من حمایت می‌کنند
همسر و پسرم در تمام این سال‌ها شاهد تمام مسیر زندگی‌ام بوده‌اند؛ هردو هم از مزایای آن بهره‌مند شده‌اند و هم شاهد عینی آن بوده‌اند. به‌خوبی می‌دانند که فالون دافا مرا و همچنین خانواده‌مان را نجات داد. گرچه مردانی ساده و مهربان هستند و شاید احساساتشان را چندان با کلمات بیان نکنند، با اعمالشان سپاسگزاری خود را از استاد و دافا نشان می‌دهند.
در سال ۲۰۰۸ شروع به تهیه مطالب روشنگری حقیقت در خانه کردم؛ بخشی را خودم توزیع می‌کردم و بخشی را در اختیار تمرین‌کنندگان دیگر قرار می‌دادم تا توزیع کنند. همسرم داوطلبانه برایم کاغذ می‌خرید و با خوشحالی آن‌ها را به طبقه بالا می‌آورد، بدون اینکه هرگز از خستگی شکایت کند. پسرم سرش با کار شلوغ بود، اما اغلب عصرها مرا با خودرو به مناطق دورافتاده و روستاها می‌برد تا مطالب روشنگری حقیقت را توزیع کنم.
شوهرم اغلب با موتورسیکلت مرا برای توزیع مطالب می‌برد. تقریباً تمام مناطق اطراف محل زندگی‌مان را پوشش داده‌ایم. شوهر و پسرم هردو بسیار باتدبیر هستند؛ هنگام رفت‌وآمد با دقت مراقب اطراف بودند و فقط وقتی مطمئن می‌شدند خطری وجود ندارد، اجازه می‌دادند از موتورسیکلت پیاده شوم. یازده سال است که مطالب روشنگری حقیقت را تهیه و توزیع می‌کنم و همه‌چیز بسیار روان پیش رفته است.
برخورداری از برکت و موهبت به‌دلیل ایمان به دافا
وقتی پدرشوهرم هنوز زنده بود، یک بار می‌خواستم او را با سه‌چرخه‌ام برای گردش بیرون ببرم. به پایین نگاه کردم و کیف پولی را زیر سه‌چرخه دیدم. وقتی آن را باز کردم، دقیقاً ۵۰۰ یوان اسکناس به‌علاوه مقداری پول خرد داخلش بود. بلافاصله با صاحب کیف، که زنی بود، تماس گرفتم. گفت: «تازه حقوقم را گرفته بودم که کیف پولم را گم کردم. تمام شب نخوابیدم و فکر می‌کردم کجا ممکن است آن را انداخته باشم. به‌شدت مضطرب بودم.»
وقتی برای گرفتن کیف پولش آمد، دو بسته پودر شیر سویا برای پدرشوهرم آورده بود. سعی کردم نپذیرم، اما اصرار کرد و حاضر نبود کوتاه بیاید.
گفت: «تو واقعاً انسان خوبی هستی! هرگز تصور نمی‌کردم کیف پولم را پس بگیرم. خیلی ممنونم!» پاسخ دادم: «من دافا را تمرین می‌کنم. استاد ما به ما می‌آموزند که انسان‌های خوبی باشیم و هرگز چیزی را که متعلق به ما نیست برنداریم. لطفاً از من تشکر نکن؛ درعوض از استاد دافا تشکر کن!» به‌طرف تصویر استاد رفت، کف دست‌هایش را به هم چسباند و چند بار با احترام گفت: «سپاسگزارم استاد دافا!»
حقیقت درباره ح.ک.چ را برایش روشن کردم و او بلافاصله موافقت کرد از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شود. یک یادبود روشنگری حقیقت دافا به او دادم و گفتم تکرار مداوم عبارات «فالون دافا خوب است» و «حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری خوب است» برای کسانی که تلاش می‌کنند انسان‌های خوبی باشند، برکت به همراه خواهد داشت.
پاسخ داد: «یادم می‌ماند» و درحالی‌که کیف پولش را محکم در دست گرفته بود، خوشحال رفت. یکی از ساکنان مجتمع مسکونی‌مان که این زن را می‌شناخت، گفت او بعدها به سرطان مبتلا شد، اما بهبود یافت. بیش از ده سال گذشته و هنوز حالش خوب است.
یکی از نگهبانان مجتمع مسکونی‌مان اهل شهر دیگری است و همسرش در همان مجتمع به‌عنوان پرستار کودک کار می‌کند. حقیقت فالون دافا را برایش توضیح دادم و او به‌راحتی موافقت کرد از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شود. برای دافا احترام زیادی قائل است و گفت دوست دارد این روش را یاد بگیرد.
چند بار از او خواستم کمکم کند برچسب‌هایی حاوی حقیقت فالون دافا نصب کنم و او موافقت کرد. او را به دو مجتمع مسکونی و چند خیابان بردم و با سرعت زیادی برچسب‌ها را نصب می‌کرد.
در مجتمع مسکونی خودمان، در ویترین مطالب حاوی افتراآمیز به دافا قرار داده شده بود. شیشه آن بسیار ضخیم بود، بنابراین از او کمک خواستم. چند بار با تبر به شیشه ضربه زد تا سرانجام توانست سوراخی ایجاد کند که درست به‌اندازه‌ای بزرگ بود که بتوانم دستم را داخل ببرم و کاغذ را پاره کنم و بردارم.
فکر نمی‌کردم خوش‌اقبالی‌اش به این سرعت از راه برسد. پس از فارغ‌التحصیلی پسرش از دانشگاه، با دختری در محله ما آشنا شد و ازدواج کردند. خانواده دختر مرفه بودند و بدون اینکه نگهبان حتی یک یوآن خرج کند، آپارتمان نوسازی در یک مجتمع تازه‌ساخت به‌عنوان هدیه عروسی برایشان خریدند. بعدها مادر دختر دوباره ازدواج کرد و رفت و آپارتمان دیگری برای دخترش باقی گذاشت. دختر هم اجازه داد نگهبان در آن ساکن شود.
نگهبان و همسرش دیگر نیازی به کار کردن ندارند و در خانه از نوه‌شان مراقبت می‌کنند. بعدها نگهبان مرا به خانه‌شان دعوت کرد. وقتی آنجا بودم، بروشورهای روشنگری حقیقت را در مجتمع مسکونی‌شان توزیع کردم؛ محله‌ای تمیز و زیبا با آپارتمان‌هایی خوش‌ساخت بود. چند اتفاق خوشایند برای این زوج رخ داده بود و از خوشحالی چهره‌شان می‌درخشید. واقعاً حقیقت دارد که حتی یک فکر مهربانانه نسبت به دافا، برکت شادی و امنیت را از سوی آسمان به همراه می‌آورد.
در میان آزمون‌ها و محنت‌ها، عزمم همچنان تزلزل‌ناپذیر است
در سال۲۰۱۹، پس از صرف غذا با بیش از ده نفر، هنگام خروجشان از رستوران به هرکدام بسته‌ای از مطالب اطلاع‌رسانی حاوی حقیقت آزار و شکنجه دادم. یکی از آن‌ها با سوءنیت مرا گزارش داد و درنتیجه به چهار سال و نیم زندان محکوم شدم.
وقتی در سال۲۰۲۴ به خانه برگشتم، گرچه دیگر نمی‌توانستم به تهیه مطالب روشنگری حقیقت ادامه دهم، همچنان به پارک می‌رفتم و حقیقت را رودررو برای مردم روشن می‌کردم. استاد افراد دارای رابطه تقدیری را سر راهم قرار می‌دادند و هر وقت حقیقت را برایشان توضیح می‌دادم، بیشترشان مایل بودند از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شوند.
استاد در رؤیایی تشویقم کردند و محصول فراوانی به من نشان دادند. گردوهای زیادی جمع کردم؛ بعضی را روی شانه‌هایم حمل می‌کردم و بعضی را با دست برمی‌داشتم. مقدار زیادی هلوهای درشت چیدم و استاد خوراکی‌های خوشمزه گوناگونی به من دادند؛ چیزهایی که هرگز قبلاً ندیده بودم. وقتی بیدار شدم، هنوز عطر و طعم خوش آن‌ها را در دهانم احساس می‌کردم!
تبادل تجربه امروزم در همین‌جا به پایان می‌رسد. سپاسگزارم استاد! سپاسگزارم هم‌تمرین‌کنندگان که با شکیبایی تمام متن را خواندید.
(مقاله منتخب برای بیستوسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
