(Minghui.org) استاد لی (بنیان‌گذار فالون دافا) از همان ابتدا درباره وابستگی‌های بنیادی صحبت کردند و اینکه تمرین‌کنندگان باید آن‌ها را به‌طور کامل از بین ببرند. من نیز به آغاز مسیر تزکیه‌ام و اینکه در ابتدا چه انگیزه‌ای مرا به‌سوی تمرین فالون دافا سوق داد، فکر کردم.
استاد بیان کردند:
«مطالعه فا با وابستگی‌ها تزكیه واقعی نیست. اما یک شخص ممكن است در طی دوره تزكیه، به‌تدریج از وابستگی‌های بنیادی خود آگاه شود، خودش را از آن‌ها رها كند و بنابراین به استاندارد یک تزكیه‌كننده برسد. پس یک وابستگی بنیادی چیست؟ موجودات انسانی، تصورات و عقاید بسیاری را در این دنیا كسب می‌كنند، درنتیجه توسط این تصورات و عقاید وادار به طلب كردن آنچه كه آرزو می‌كنند، می‌شوند.» («به‌سوی کمال»، نکات اصلی برای پیشرفت بیشتر جلد 2)
وقتی در سال ۱۹۹۸، مقاله‌ای درباره فالون دافا در مجله‌ای خواندم، بلافاصله احساس کردم که این یک روش تزکیه حقیقی است. در آن زمان، میل شدیدی داشتم که از رنج و سختی رهایی یابم. امیدوار بودم با تمرین فالون دافا و مطالعه آموزه‌ها، از رنج‌های دنیوی آزاد شوم. اما به‌تدریج متوجه شدم آنچه واقعاً آرزویش را داشتم، زندگی راحت و بی‌دغدغه‌ای بود که هیچ سختی‌ای در آن وجود نداشته باشد. امیدوار بودم استاد کارمایم را از بین ببرند و اجازه دهند ازطریق مدیتیشن، لحظات شگفت‌انگیز و سرشار از سعادت را در بُعدهای دیگر تجربه کنم. در کودکی و بزرگسالی، رنج‌های زیادی متحمل شده بودم و حالا امیدوار بودم ادامه زندگی‌ام بدون سختی باشد. انگار با تمرین فالون دافا، اکنون سپری محافظ به دست آورده بودم.
اما با گذشت زمان متوجه شدم که تزکیه حقیقی موضوعی جدی است. تصورم درباره رسیدن به روشن‌بینی فوری، توهمی بزرگ و آرزویی ساده‌لوحانه بود. به‌عنوان یک تمرین‌کننده، باید سختی‌ها و رنج‌ها را تحمل می‌کردم، آن‌ها را بخشی از مسیر تزکیه می‌دانستم و بابتشان سپاسگزار می‌بودم. عبور از آزمون‌های اولیه شین‌شینگ برایم آسان بود، بنابراین بسیار خوشحال بودم و احساس می‌کردم می‌توانم به‌راحتی در تزکیه‌ام موفق شوم. نمی‌توانستم درک کنم که چرا برخی تمرین‌کنندگان با موانع و کارمای بیماری فراوانی روبه‌رو می‌شوند که حتی پس از مدت‌ها نمی‌توانند بر آن‌ها غلبه کنند. این موضوع باعث شد باور کنم که بنیان ذاتی بهتری نسبت به دیگران دارم. متکبر شدم، دیگران را دست‌کم گرفتم و کارهایی را که استاد برایم انجام داده بودند، به حساب خودم گذاشتم. آیا این‌ها نمود اعتمادبه‌نفس بیش‌ازحد، نگاه تحقیرآمیز به دیگران، به نام خود ثبت کردن دستاوردهای دیگران و تکبر نبودند؟ استاد، اشتباه کردم! شما رنج‌های بسیار زیادی را به‌خاطر من تحمل کرده‌اید تا امروز این افتخار را داشته باشم که تمرین‌کننده فالون دافا باشم. قاطعانه این وابستگی را رد و از بین می‌برم!
به‌تدریج چالش‌هایی در روابط بین‌فردی‌ام پدید آمدند، به‌ویژه در خانواده و در ارتباط با سایر تمرین‌کنندگان. هرچه آزمون‌ها دشوارتر می‌شدند، کمتر می‌توانستم خودم را از آن‌ها دور نگه دارم. به درون نگاه کردم و وابستگی‌ام به زندگی بی‌دغدغه را دیدم. هنگام مشاجره‌ها، باید با دیدگاه خودم روبه‌رو می‌شدم و نظرات دیگران را نیز می‌پذیرفتم. وقتی با اتهامات نادرست روبه‌رو می‌شدم، باید گذشت می‌کردم و رنجش را از بین می‌بردم. این درک‌ها کمکم کردند هم‌تمرین‌کنندگانم را بهتر درک کنم و درباره مشکلاتشان براساس درک محدود خودم قضاوت نکنم.
یکی از هم‌تمرین‌کنندگان اغلب سعی می‌کرد مرا کنترل کند و از من انتقاد می‌کرد. او تذکر داد که نباید پیام‌هایم درباره فالون دافا را هم‌زمان هم در گروه ایمیلی و هم در گروه تلفن همراه ارسال کنم، زیرا هر روز پیام‌های زیادی دریافت می‌کرد. از انتقاد صریح او تعجب کردم، زیرا تنها کسی بود که اعتراض داشت. چند روز بعد دیدم که خودش نیز اغلب همین کار را انجام می‌دهد و پیام‌ها را به هر دو گروه می‌فرستد. ابتدا جا خوردم و سپس فکر کردم باید این موضوع را به او گوشزد کنم.
به خودم یادآوری کردم که نباید تلافی کنم. این فرصت خوبی برای نگاه به درون بود. آیا هر موقعیتی بازتابی از خصوصیات خودم نیز نبود؟ خودم را کنترل کردم، اما در درون هنوز تاحدی آشفته بودم. متوجه شدم که تمایل دارم بر اشتباهات دیگران تأکید کنم. علاوه‌براین، به‌جای نگاه به درون، توجهم را به بیرون معطوف می‌کردم. قطعاً باید خودمحوری و تکبرم را از بین ببرم. آیا در آن لحظات فاقد نیک‌خواهی نبودم؟ درواقع، باید از این تمرین‌کننده سپاسگزار باشم که وابستگی‌هایم را آشکار کرد تا بتوانم بهبود یابم. آیا استاد نیک‌خواه از این موقعیت استفاده نمی‌کردند تا به من اشاره‌ای برسانند که شین‌شینگم را ارتقا دهم؟ چطور می‌توانستم در برابر نظم و ترتیبات استاد این‌قدر ناسپاس باشم؟ قطعاً باید از ایشان سپاسگزار باشم.
استاد بیان کردند:
«فا جهان را اصلاح می‌کند
رحمت می‌تواند زمین و آسمان را هماهنگ کند،
بهار را بیاورد
افکار درست می‌تواند مردم دنیا را نجات دهد.» (هنگ یین 2)
نیک‌خواهی واقعاً می‌تواند رنجش را از بین ببرد. وقتی ابتدا به دیگران فکر می‌کنم و خودم را در اولویت قرار نمی‌دهم، قلبم گشوده و وسیع می‌شود.
اکراه و غلبه بر آن
سال گذشته، شوهرم ناگهان تقریباً به‌طور کامل توانایی حرکتش را از دست داد. آن زمان در جنوب سوئیس بود. به‌سرعت چند وسیله جمع کردم و ظرف سه ساعت با خودرو به آنجا رفتم. وقتی او را دیدم، شوکه شدم: به‌سختی می‌توانست راه برود و صدایش ضعیف بود. نمی‌خواست در بیمارستان معاینه شود، زیرا نمی‌دانستیم مشکلش چیست. بسیار نگران بودم. با هم تکرار کردیم: «فالون دافا خوب است. حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری خوب است.» او می‌خواست با من در رستورانی غذا بخورد. اما آن شب سر از بیمارستان درآورد. معاینات نشان داد که سکته مغزی خفیفی کرده است. اصرار داشت که پس از چند ساعت بیمارستان را ترک کند و برگه‌های ترخیصش را امضا کرد. به‌لطف کمک نیک‌خواهانه استاد، بدون مشکل به خانه برگشتیم.
در روزهای بعد، اغلب مجبور بودم لباس‌های شوهرم را بشویم، زیرا دیگر نمی‌توانست شب‌ها به توالت برود. ابتدا بوی لباس‌ها حالم را به هم می‌زد و شستن لباس زیر کثیف و گاهی ملحفه‌ها برایم دشوار بود. سپس به خودم گفتم: «من تمرین‌کننده فالون دافا هستم و می‌توانم از این مانع عبور کنم. او همین حالا هم به‌اندازه کافی رنج می‌کشد و من نباید از چنین مسائل جزئی‌ای شکایت کنم. آیا این فرصتی برای ازبین بردن وابستگی‌ام نیست؟» توانستم لباس‌هایش را بدون احساس انزجار بشویم. همچنین توانستم بیشتر با او همدلی کنم. این روند قلبم را گشود و نیک‌خواهی‌ام افزایش یافت. بابت این تجربه از استاد سپاسگزارم.
تصمیم‌های دشوار
امسال شوهرم ناگهان مجبور شد تحت عمل جراحی اورژانسی کمر قرار بگیرد. نگران بودم. عمل بسیار خوب پیش رفت و جراح کاملاً راضی بود. اما بستری شدن در بیمارستان که قرار بود دو هفته طول بکشد، درنهایت پنج هفته شد. در این مدت، تقریباً هر روز به ملاقات شوهرم می‌رفتم. با هم فا را مطالعه می‌کردیم و عبارت «فالون دافا خوب است، حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری خوب است» را تکرار می‌کردیم و پیاده‌روی‌های کوتاهی داشتیم. ازآنجاکه شوهرم نمی‌توانست به‌تنهایی فا را به‌خوبی مطالعه کند، تاحدی ناامید شده بودم. بعداً متوجه شدم که فقط می‌توانم با ملایمت تشویقش کنم و نباید هیچ فشاری به او وارد کنم.
برنامه داشتیم با هم به فوسن برویم تا شن یون را تماشا کنیم. همچنین قرار بود در بخش روابط عمومی تلویزیون ان‌تی‌دی فعالیت کنم. به‌دلیل طولانی‌شدن مدت بستری شدن شوهرم، مردد بودم که آیا اصلاً می‌توانیم به فوسن برویم یا نه. چند شب نتوانستم بخوابم. درباره این موضوع با شوهرم صحبت کردم و او معتقد بود که باید به‌تنهایی بروم.
متوجه شدم که باید خودم تصمیم بگیرم. فکر کردم: «آیا تصمیم درستی گرفته‌ام؟ آیا باید در این فرصت کوتاه باقیمانده، همکاری با تلویزیون ان‌تی‌دی را لغو کنم؟ اگر شوهرم را در بیمارستان تنها بگذارم، مردم عادی چه فکری خواهند کرد؟ چه وابستگی‌هایی دارم؟ آیا می‌ترسم دیگران مرا تحقیر کنند و آبرویم برود؟ اگر نروم، آیا به‌دلیل عقاید و تصورات بشری است؟ آیا از نظم‌وترتیب نیروهای کهن پیروی می‌کنم؟»
اندکی پیش از حرکت به‌سوی فوسن، تأییدیه‌ای دریافت کردم مبنی بر اینکه شوهرم تحت مراقبت‌های پزشکیِ خوبیست و قرار است دو روز بعد به مرکز توان‌بخشی خوش‌منظره‌ای منتقل شود. خیالم راحت شد. تصمیم گرفتم به‌تنهایی به فوسن سفر کنم.
در این روند، از وابستگی دیگری نیز آگاه شدم. چون مدت زیادی برای تصمیم‌گیری با خودم کلنجار رفته بودم، نوعی بی‌قراری را نیز در خودم شناسایی کردم. اغلب تمایل دارم کارها را هرچه سریع‌تر انجام دهم تا بتوانم به سراغ کارهای دیگر بروم. با این کار، متوجه شدم که کاملاً اعتماد ندارم که همه‌چیز همان‌طور که باید پیش خواهد رفت. درعوض، اغلب سعی می‌کردم روند رویدادها را مطابق تصورات خودم کنترل کنم. باید به جریان طبیعی زندگی (وو وِی، عمل بدون مداخله عمدی) اعتماد کنم و باور داشته باشم که همه‌چیز در زمان مناسب در جای خود قرار خواهد گرفت.
هم‌تمرین‌کنندگان عزیز، بیایید در این لحظه پایانی اصلاح فا، با هم کوشاتر به پیش برویم، کاستی‌هایمان را بشناسیم و اصلاح کنیم و همراه استاد به خانه بازگردیم.
از استاد نیک‌خواه بابت لطف و رحمت عظیمشان سپاسگزارم. همچنین از هم‌تمرین‌کنندگانی که در این مسیر تزکیه همراهم بوده‌اند تشکر می‌کنم.
(مقاله منتخب برای کنفرانس فای سال ۲۰۲۶ در بخش آلمانی‌زبان سوئیس)
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
