(Minghui.org) پیش از شروع تمرین فالون دافا در سال ۱۹۹۶، به بیماری لاعلاجی مبتلا بودم. فقط حدود ۳۰ سال داشتم، اما پزشکان گفته بودند که ظرف پنج سال خواهم مرد.
استاد لی نیک‌خواه (بنیان‌گذار فالون دافا) به من زندگی دوباره‌ای بخشیدند. بسیار سپاسگزارم و مایلم درباره مسیر تزکیه‌ام برایتان بگویم.
زندگی دوباره
در سال ۱۹۹۵، من ۳۶ساله بودم. یک روز متوجه لکه‌های قرمزرنگی روی پاهایم شدم که به‌آرامی بزرگ‌تر می‌شدند. سپس تب کردم. احساس ضعف می‌کردم و قادر به انجام هیچ کاری نبودم. طولی نکشید که موهایم دسته‌دسته شروع به ریزش کرد. این موضوع وحشتناکی بود، زیرا شنیده بودم که فقط یک بیماری لاعلاج می‌تواند باعث چنین ریزش شدید مویی شود. وقتی سوار اتوبوس می‌شدم، مجبور بودم با هر دو دستم درها را محکم بگیرم و این کار تمام توانم را می‌گرفت. بچه‌ها اغلب وقتی می‌دیدند که به‌سختی حرکت می‌کنم، مرا «مادربزرگ» صدا می‌زدند. آن روزها انگار تمامی نداشتند و احساس درماندگی می‌کردم. قلبم سرشار از درد و رنجی عظیم بود و وقتی تنها می‌شدم، گریه می‌کردم.
بعداً در بیمارستان بستری شدم و تشخیص دادند که به پلی‌آرتریت ندوزای سیستمیک (نوعی بیماری التهابی عروق) مبتلا بودم. اعضای خانواده‌ام معنای این اصطلاح را نمی‌دانستند، زیرا قبلاً هرگز آن را نشنیده بودیم. پزشک گفت که این بیماری درمان قطعی ندارد و فقط می‌توان آن را با داروهای هورمونی، همراه با داروهایی برای محافظت از کبد، مغز و قلب، کنترل کرد. علاوه‌بر این، دوز داروهای هورمونی فقط می‌توانست افزایش یابد و امکان کاهش آن وجود نداشت. اگر بیماری تشدید می‌شد، ممکن بود باعث ایسکمی اندام‌ها (کاهش یا قطع خون‌رسانی به یک بافت یا اندام)، اختلال در عملکرد آن‌ها و حتی به‌خطرافتادن جانم شود. پزشک گفته بود که حداکثر پنج سال دیگر زنده خواهم ماند، اما مادرم در آن زمان جرئت نکرد این موضوع را به من بگوید.
به‌دلیل مصرف مقدار زیادی داروی هورمونی، صورتم به‌تدریج بسیار متورم شد و بدنم مانند ورقه‌ای فلزی سفت و سخت شد. ریزش موهایم همچنان ادامه داشت. وقتی تقریباً همه موهایم ریخت، بچه‌ها با دیدنم از ترس گریه می‌کردند. درد و رنجم تحمل‌ناپذیر بود و احساس می‌کردم زندگی‌ام از مرگ هم بدتر است. می‌خواستم بمیرم.
در اوج ناامیدی و درماندگی، این خوش‌اقبالی را داشتم که با فالون دافا آشنا شوم. کتاب ارزشمند جوآن فالون را به دست آوردم و هر روز آن را می‌خواندم. همچنین هر روز صبح پنج تمرین را با پشتکار انجام می‌دادم.
در ابتدا انجام مدیتیشن برایم دشوار بود. داروهای هورمونی‌ای که مصرف کرده بودم، باعث شده بودند بدن، پاها و ساق پاهایم خشک و سفت شوند. هنگام مدیتیشن نمی‌توانستم پاهایم را بالا بیاورم. حتی اگر موفق می‌شدم آن‌ها را بالا بیاورم، در کمتر از یک ثانیه پایین می‌افتادند و با صدایی مانند افتادن تکه‌ای چوب روی بتن به زمین می‌خوردند و درد شدیدی احساس می‌کردم. اما تسلیم نشدم و همچنان تلاش می‌کردم پاهایم را بالا بیاورم. به‌تدریج توانستم پنج دقیقه، ده دقیقه و سپس پانزده دقیقه با پاها به حالت ضربدر بنشینم. پشتکار به خرج دادم و وقتی توانستم ۳۰ دقیقه با پاها به حالت ضربدر بنشینم، پیشرفت بسیار بزرگی بود. هر روز به تلاش برای غلبه بر این دشواری‌ها ادامه دادم.
پس از پایان مدیتیشن، اطرافم مقداری آب روی زمین جمع می‌شد. در زمستان، تشکچه مدیتیشنم کاملاً خیس می‌شد و آبی که از آن خارج می‌شد، بوی بسیار بدی شبیه داروهای سنتی چینی داشت. تمام اتاق از بوی داروهای سنتی چینی پر می‌شد. از خودم می‌پرسیدم چرا چنین اتفاقی می‌افتد. سپس ناگهان متوجه شدم: استاد درحال پاک‌سازی و پالایش بدنم بودند! اشک‌هایم سرازیر شد. نمی‌دانستم استاد چقدر به‌خاطر من رنج تحمل کرده‌اند و چه مقدار کارما را برایم از بین برده‌اند.
شش ماه پس از آغاز تمرین فالون دافا، موهایم دوباره رشد کرد و کاملاً سیاه و براق شد. رنگ چهره‌ام گلگون شد و بدنم حتی از دوران جوانی‌ام سالم‌تر بود. نجات نیک‌خواهانه استاد بود که باعث شد امروز در این وضعیت باشم. استاد به من زندگی دوباره‌ای بخشیدند. بسیاری از همکارانم در کارخانه از دیدن وضعیت من شگفت‌زده شدند و تمرین فالون دافا را آغاز کردند. چند نفر از اعضای خانواده‌ام نیز تمرین را شروع کردند.
هر روز مانند پرستویی شاد و سبکبال بودم و با هر کسی که می‌دیدم درباره دافا صحبت می‌کردم. فالون دافا خیلی سریع در ناحیه کوچک ما گسترش یافت. به‌تدریج ده‌ها، صدها و حتی هزاران نفر برای تمرین آمدند. یک بار که در میدان مشغول انجام تمرینات بودیم، افراد زیادی از شهرها و شهرستان‌های مختلف آمدند. صحنه باشکوهی بود. یک فالون در آسمان ظاهر شد و برخی از تمرین‌کنندگان در ستون‌هایی از نور احاطه شده بودند. مناظر معجزه‌آسای بسیاری پدیدار شدند.
یک بار برای گسترش فا به یک منطقه روستایی رفتیم. پس از صبحانه، برخی از تمرین‌کنندگان درباره تجربیات تزکیه‌شان صحبت کردند و همه مشتاقانه اتفاقات معجزه‌آسایی را که پس از آغاز تمرین تجربه کرده بودند، تعریف می‌کردند. برخی از روستاییان می‌خواستند تمرین کنند، بنابراین تمرینات را به آن‌ها آموزش دادیم و نسخه‌هایی از کتاب ارزشمند جوآن فالون را در اختیارشان گذاشتیم. افراد زیادی تزکیه را آغاز کردند.
شوهرم یک برادر دارد و بستگان سالمند آنان در زادگاهشان پس از فوت، خانه‌ها و پولی برایشان به ارث گذاشتند. در ابتدا می‌خواستم سهمی از آن داشته باشم. بعداً با مطالعه فا، شخصیتم را بهبود بخشیدم و متوجه شدم که به منافع شخصی و حسادت وابستگی دارم. دریافتم که تزکیه‌کنندگان باید خود را با فا بسنجند و مطابق معیارهای آن کارهای خوب انجام دهند. نباید بر سر منافع شخصی با مردم عادی رقابت کنم. بنابراین وابستگی‌ام به منافع شخصی را رها کردم. پس از آن، احساس کردم قلبم بسیار سبک شده است.
پیش از اینکه تمرین فالون دافا را آغاز کنم، رابطه خوبی با مادرشوهرم نداشتم. پس از آغاز تمرین، رنجشم را رها کردم و کدورت‌های گذشته را بخشیدم. وقتی شوهرم در خانه نبود، اغلب برای مادرشوهرم چیزهایی می‌خریدم و به دیدنش می‌رفتم. او تحت تأثیر قرار گرفت و گفت: «تو واقعاً با من خوب رفتار می‌کنی.» پاسخ دادم: «استادم به من یاد داده‌اند که اینطور رفتار کنم.»
بیرون‌رفتن و آگاه‌کردن مردم از حقایق
پس از اینکه حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) در ژوئیه۱۹۹۹ آزار و شکنجه فالون دافا را آغاز کرد، بسیاری از تمرین‌کنندگان به‌طور غیرقانونی دستگیر شدند. هفت نفر به خانه‌ام آمدند و از من خواستند تمرین را کنار بگذارم، زیرا به‌گفته آن‌ها دولت آن را ممنوع کرده بود. تجربه شخصی‌ام را برایشان تعریف کردم. مادرم نیز درباره وضعیت جسمی‌ام قبل و بعد از آغاز تمرین با آن‌ها صحبت کرد. هنگام صحبت با آن‌ها، مادرم فاش کرد که پزشک گفته بود فقط پنج سال دیگر زنده خواهم ماند؛ موضوعی که پیش از آن هرگز به من نگفته بود. نگرش افرادی که برای «تبدیلم» آمده بودند، تغییر کرد. وقتی روحیه عالی و وضعیت جسمی خوبم را دیدند، آنجا را ترک کردند و یکی از آن‌ها گفت: «نزدیک بود خودمان به‌دست تو "تبدیل" شویم و تمرین دافا را شروع کنیم!»
در مواجهه با این تغییر ناگهانی، نمی‌دانستم چه کنم. در آن زمان، استاد شعر «قلب آگاه» را منتشر کردند (نکات اصلی برای پیشرفت بیشتر ۲) و ما تمرین‌کنندگان افکار درستمان را بازیافتیم. بیرون رفتیم تا مطالب روشنگری حقیقت را توزیع و دروغ‌های ح.ک.چ را افشا کنیم و به مردم بگوییم دافا چیست. در آن زمان، در ناحیه ما هیچ مرکز تولید مطالبی وجود نداشت و مقالات استاد و مطالب روشنگری حقیقت از مناطق دیگر به دستمان می‌رسید. از آن‌ها فتوکپی می‌گرفتیم و توزیعشان می‌کردیم.
در سال ۲۰۰۶، نُه سال از زمانی که پزشک گفته بود فقط پنج سال دیگر زنده خواهم ماند، گذشته بود و مأموران ح.ک.چ مرا به‌دلیل تمرین فالون دافا حبس کردند. در سال ۲۰۱۱ دوباره حبس شدم. مجموع مدت این دو دوره حبس بیش از سه سال بود. وقتی به خانه برگشتم، شوهرم مرا کتک زد و سرم را محکم به زمین کوبید. وقتی دست از این کار کشید، سر خودش را لمس کرد و متوجه برآمدگی‌ای روی آن شد.
با تعجب به من نگاه کرد و گفت: «چرا روی سرت مثل سر من برآمدگی ایجاد نشده است؟»
گفتم: «کار خوب پاداش دریافت می‌کند و کار بد با کیفر مواجه می‌شود.» او سکوت کرد.
در ابتدا برای اینکه بتوانم بیرون بروم و حقایق را برای مردم روشن کنم، مجبور بودم بهانه‌ای بتراشم. بعداً متوجه شدم که تزکیه‌کنندگان نباید دروغ بگویند و ما باید آشکارا و صادقانه موجودات ذی‌شعور را نجات دهیم. از تمرین‌کننده‌ای خواستم یک دیش ماهواره برای تماشای تلویزیون اِن‌تی‌دی در خانه‌ام نصب کند. شوهرم هر روز برنامه‌ها را تماشا می‌کرد و به‌تدریج متوجه شد که فالون دافا چیست. او دیگر مانع بیرون‌رفتنم برای روشنگری حقیقت نمی‌شد.
سگ‌ها دیگر پارس نکردند
من و سایر تمرین‌کنندگان هر روز برای توزیع مطالب روشنگری حقیقت بیرون می‌رویم. گاهی کیسه‌های بزرگی از مطالب را با خود می‌بریم و آن‌ها را در مکان‌های پرجمعیت توزیع می‌کنیم و هیچ‌کس از گرفتنشان خودداری نمی‌کند. همچنین به ساختمان‌های مسکونی می‌رویم و مطالب را به در خانه ساکنان آویزان می‌کنیم. مطالب را در همه محله‌های منطقه خودمان و برخی مکان‌های نزدیک توزیع کردیم.
وقتی دیدیم بسیاری از مردم محلی حقایق را درک کرده‌اند، خواستیم نواحی روستایی اطراف را نیز پوشش دهیم. وقتی پینگ پیشنهاد کرد برای روشنگری حقیقت به روستا برویم، بلافاصله موافقت کردم. از قبل مطالبی ازجمله دی‌وی‌دی‌های روشنگری حقیقت، برچسب‌ها و بروشورها را آماده کردیم.
وقتی شوهر پینگ شنید که قصد داریم برای توزیع مطالب به روستا برویم، گفت: «وقتی آنجا از اتوبوس پیاده شوید، باید یک ساعت پیاده‌روی کنید. روستا به دریاچه‌ای ختم می‌شود و هیچ راه خروج دیگری ندارد [اگر پلیس تعقیبتان کند].» از ما خواست نرویم و گفت که این کار بیش‌ازحد خطرناک است. من نیز کمی ترسیده بودم و با خودم فکر کردم: «آیا باید برویم؟» فکر کردم که ترس آزمون مهمی در تزکیه است، اما آیا ترسیدن نوعی خودخواهی نیز نبود؟ به‌سرعت خودم را اینطور اصلاح کردم: من می‌خواهم به سخنان استاد گوش دهم و مردم را نجات دهم. تصمیم گرفتیم به‌محض آماده‌شدن مطالب روشنگری حقیقت، راه بیفتیم.
یک جفت کفش پارچه‌ای خریدم که راه‌رفتن را بسیار آسان‌تر می‌کرد. من و پینگ برچسب‌های روشنگری حقیقت، دی‌وی‌دی‌های اجراهای شن یون، یادبودهای دافا، کتابچه‌ها و وسایل دیگر را داخل یک قوطی بیسکویت و یک کارتن شیر گذاشتیم تا به نظر برسد که برای دیدار بستگان می‌رویم. ابتدا سوار اتوبوس بین‌شهری شدیم، سپس اتوبوس دیگری سوار شدیم و بیش از یک ساعت پیاده رفتیم تا به ورودی روستا رسیدیم.
ساعت ۲ بعدازظهر به خانه یکی از بستگان پینگ رسیدیم و غذای ساده‌ای خوردیم. حقایق فالون دافا را برای بستگانش توضیح دادیم و مطالب اطلاع‌رسانی را بین کشاورزان اطراف توزیع کردیم. اهالی ساده و بی‌آلایش روستا همگی مشتاقانه کتابچه‌ها، دی‌وی‌دی‌ها و یادبودها را می‌گرفتند. ازآنجاکه بسیاری از روستاییان سواد خواندن و نوشتن ندارند، فقط تعداد کمی از آن‌ها از سازمان‌های ح.ک.چ (حزب کمونیست چین، لیگ جوانان کمونیست و پیشگامان جوان) خارج شده بودند.
آن شب من و پینگ مطالب اطلاع‌رسانی را به خانه‌ها رساندیم. درست وقتی به یکی از خانه‌ها نزدیک شدم، سگ سیاه بزرگی ناگهان بیرون پرید و شروع کرد به پارس‌کردن و باعث شد همه سگ‌های روستا پارس کنند. چنان ترسیدم که دست‌وپاهایم یخ کرد و بدنم به لرزه افتاد. سال‌ها پیش سگی مرا گاز گرفته بود و به همین دلیل به‌شدت از سگ‌ها می‌ترسیدم.
ناگهان مقاله‌ای از یک تمرین‌کننده در وب‌سایت مینگهویی را به یاد آوردم که در آن به صحبت با سگ‌ها درباره فالون دافا اشاره شده بود. به آن سگ گفتم: «پارس نکن. ما اینجا هستیم تا به نجات صاحبت کمک کنیم. به خاطر بسپار که "فالون دافا خوب است، حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری خوب است" و نجات پیدا کن!» سگ به‌محض شنیدن حرف‌هایم، فوراً از پارس‌کردن دست کشید و درحالی‌که دمش را تکان می‌داد، جلو افتاد و راه را نشان داد. سایر سگ‌ها نیز دیگر پارس نکردند.
من و تمرین‌کننده دیگری به روستا رفتیم و در طول آن روز، در مسیرمان مطالب را توزیع کردیم و حقایق را برای مردم روشن کردیم. شب مطالب روشنگری حقیقت را توزیع کردیم و برچسب‌ها را چسباندیم. همچنین تمرینات را به بستگان آن تمرین‌کننده آموزش دادیم.
روز بعد، هنگام بازگشت، در طول مسیر برچسب‌های روشنگری حقیقت را چسباندیم. وقتی با چند کودک روبه‌رو شدیم، داستان شیر سنگی چشم‌قرمز را برایشان تعریف کردیم و توضیح دادیم که خروج از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن می‌تواند آن‌ها را در امان نگه دارد. بسیاری از کودکان از سازمان پیشگامان خارج شدند. پس از اینکه به پسری ۱۲ساله کمک کردیم از این سازمان خارج شود، او کودکان بیشتری را جمع کرد تا بتوانیم با آن‌ها صحبت کنیم. به کودکان گفتم: «دستمال‌گردن قرمز به خون کشته‌شدگان انقلاب کمونیستی آغشته شده و بدیُمن است. لطفاً از سازمان ح.ک.چ خارج شوید و به خاطر بسپارید که "فالون دافا خوب است. حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری خوب است."» نُه کودک از این سازمان خارج شدند و با خوشحالی، جست‌وخیزکنان دور شدند، درحالی‌که شعار می‌دادند: «فالون دافا خوب است! حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری خوب است!»
چند بار درست پس از اینکه توزیع مطالب روشنگری حقیقت را تمام کردیم، خودرو پلیس نزدیک شد، اما هرگز در خطر قرار نگرفتیم. یک بار هنگامی که مشغول چسباندن برچسب‌های روشنگری حقیقت بودیم، یک مأمور لباس‌شخصی ما را دید. او چند مأمور دیگر را فراخواند تا تعقیبمان کنند. افکار درست فرستادیم، از استاد خواستیم کمکمان کنند و به‌سلامت به خانه برگشتیم. استاد، به‌خاطر محافظت نیک‌خواهانه‌تان سپاسگزارم.
کمک به نجات تعداد بیشتری از مردم
هرچه برای نجات موجودات ذی‌شعور بیشتر تلاش می‌کردیم، ترسمان کمتر می‌شد. در ابتدا جرئت نمی‌کردیم رودررو با مردم صحبت یا آن‌ها را متقاعد کنیم که از ح.ک.چ خارج شوند. با پیشرفت اصلاح فا و آگاه‌ترشدن روزافزون مردم، شروع به صحبت با آن‌ها کردیم.
یک بار با بانویی خوش‌پوش و آراسته روبه‌رو شدم. از او تعریف کردم و گفتم: «شما خیلی جذاب هستید.» گفت که پزشک است.
در ادامه گفتم: «اجازه بدهید سؤالی از شما بپرسم: آیا کسی می‌تواند پس از انجام عمل نای‌بُری آواز بخواند؟»
پاسخ داد: «چطور ممکن است؟ این برخلاف بدیهیات علم پزشکی است!»
گفتم که ح.ک.چ در حادثه خودسوزی ساختگی میدان تیان‌آنمن چنین ادعایی کرده است. توضیح دادم که چرا باید از عضویت در ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن کناره‌گیری کند و چگونه می‌تواند امنیت خود را تضمین کند. همچنین برایش توضیح دادم که ح.ک.چ چگونه اعضای بدن تمرین‌کنندگان زنده فالون دافا را برداشت می‌کند. او موافقت کرد که از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شود.
بسیاری از ساکنان محلی در پارک جمع می‌شوند و دوست دارند درباره این صحبت کنند که چگونه مقامات فاسد صدهامیلیون یوآن اختلاس می‌کنند. آن‌ها می‌گویند که مقامات ح.ک.چ مردم را مجبور به واکسیناسیون می‌کنند و این واکسن‌ها باعث سکته مغزی و حمله قلبی آن‌ها می‌شوند و همچنین درباره آسیب‌هایی صحبت می‌کنند که به‌دلیل استفاده از مواد غذایی و میوه‌های سمی در بدن مردم ایجاد می‌شود. درنتیجه، بسیاری از آن‌ها برای تضمین امنیت خود از ح.ک.چ خارج شدند.
اما برخی از مردم می‌گفتند: «غذای ح.ک.چ را می‌خورید و آب ح.ک.چ را می‌نوشید، اما با حزب مخالفت می‌کنید؟» اغلب به آن‌ها می‌گویم: «ح.ک.چ نه کشاورزی می‌کند، نه کار می‌کند و نه پژوهش علمی انجام می‌دهد. پس پولش را از کجا می‌آورد؟ حتی وقتی یک قالب صابون می‌خریم، مالیات می‌پردازیم. این ما هستیم که هزینه‌های حزب را تأمین می‌کنیم. درست است؟» آن‌ها با من موافقت می‌کنند.
گردشگران برای سفرهای یک‌روزه، دوروزه و سه‌روزه به منطقه ما می‌آیند تا از بناهای باستانی، معابد، عمارت‌های کلاه‌فرنگی، برج‌ها و میدان‌ها دیدن کنند. این ناحیه هر روز پر از رفت‌وآمد مردم است، به‌ویژه در روزهای تعطیل. بسیاری از گردشگران همراه خانواده یا به‌صورت گروهی می‌آیند. تمرین‌کنندگان محلی در میان جمعیت رفت‌وآمد می‌کنند و حقایق را برای این گردشگران روشن می‌کنند. در گذشته، حقایق را برای هر نفر به‌صورت جداگانه روشن می‌کردیم، اما اکنون با وجود این‌همه جمعیت، می‌توانیم با گروه‌های مختلف صحبت کنیم.
یک بار خانواده پرجمعیتی از راه رسید که شامل دو پسر، دو دختر، دامادها، برادرزاده‌ها و خواهرزاده‌ها و افراد دیگر بود. مردی ویلچری را هل می‌داد که زنی سالمند روی آن نشسته بود. جلو رفتم تا با آن‌ها صحبت کنم و متوجه شدم که داماد، ویلچر مادرزنش را هل می‌دهد. گفتم: «خانواده شما خیلی خوش‌اقبال است و چه داماد خوبی دارید! با این‌همه بلایی که این روزها رخ می‌دهد، امیدوارم در امان باشید.» توضیح دادم که چرا میلیون‌ها چینی تاکنون از ح.ک.چ خارج شده‌اند. همه هشت عضو خانواده از سازمان‌های ح.ک.چ خارج شدند.
روزی در ایستگاه قطار، چهار فرد سالمند از کنارم گذشتند. یکی فلوت می‌نواخت، دیگری آواز اپرا می‌خواند و نفر سوم می‌رقصید. همگی لباس‌های بسیار زیبایی پوشیده بودند. بلافاصله به‌سمتشان رفتم و گفتم: «چقدر خوش‌لباس هستید و به نظر می‌رسد خیلی به شما خوش می‌گذرد! آیا به ح.ک.چ یا سازمان‌های وابسته به آن پیوسته‌اید؟» گفتند که عضو شده‌اند. برایشان تعریف کردم که چگونه مشکلات جسمی گذشته‌ام پس از آغاز تمرین فالون دافا برطرف شدند. شگفت‌زده شدند و موافقت کردند که از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شوند.
وقتی برگشتم، چهار مادر را دیدم که فرزندانشان را در آغوش داشتند. بچه‌ها به‌سمتم دویدند. با مادران صحبت کردم و هر چهار نفر از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شدند.
با پنج دختر که با هم سفر می‌کردند، روبه‌رو شدم. گفتم: «اینجا فوق‌العاده است! کوه‌هایش شگفت‌انگیزند، رودخانه‌اش زیباست، غذاهایش خوشمزه‌اند، نوشیدنی‌هایش عالی‌اند و مناظر دل‌انگیزی دارد. یک چیز فوق‌العاده دیگر هم هست: خروج از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن بسیار خوب است. افراد زیادی در اینجا با خروج از ح.ک.چ نجات پیدا کرده‌اند. همین چند روز پیش، افراد زیادی از هونان و چونگ‌چینگ خارج شدند. شما پنج نفر مثل پنج گل طلایی هستید، پس بیایید از همین نام برای ثبت خروج گروهی‌تان استفاده کنیم. موافقید؟» همگی موافقت کردند و بسیار خوشحال شدند.
اغلب با گروه‌هایی از دانشجویان که به سفر آمده‌اند روبه‌رو می‌شویم. بعضی عکس می‌گیرند و بعضی دیگر برای خرید غذا یا کباب در صف می‌ایستند. همیشه به‌سمتشان می‌رویم و با آن‌ها صحبت می‌کنیم. گاهی راه را نشانشان می‌دهیم و گاهی با ایفای نقش راهنمای گردشگری، به آن‌ها کمک می‌کنیم از عضویت در ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن کناره‌گیری کنند.
این‌ها تجربیات من هستند. در ادامه مسیر تزکیه‌ام، قطعاً از آموزه‌های استاد پیروی، به عهدهایم وفا و در اصلاح فا به استاد کمک می‌کنم. همچنین ضمن کمک به ایشان برای نجات تعداد بیشتری از مردم، مأموریتم را به انجام می‌رسانم.
(مقاله منتخب برای بیستوسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
