(Minghui.org) درود بر استاد محترم و هم‌تمرین‌کنندگان عزیز!

من ۱۰ سال دارم. والدینم فالون دافا را تمرین می‌کنند. تقریباً هر روز با خانواده‌ام فا را می‌خوانم و هفته‌ای یک بار تمرین‌ها را انجام می‌دهم. ما اغلب درباره آزمون‌های شین‌شینگ که با آن‌ها روبه‌رو می‌شویم، صحبت می‌کنیم.

امروز می‌خواهم دو تجربه تزکیه‌ام در مدرسه را با شما در میان بگذارم. اولی درباره جدا شدن کلاس‌هاست و دومی درباره هم‌کلاسی‌ای است که کنارم می‌نشیند و مدام نظم کلاس را به هم می‌زند.

از بهترین دوستم جدا شدم

بعد از تعطیلات تابستانی، از کلاس سوم به کلاس چهارم رفتم. پیش از شروع تعطیلات، مدرسه به ما گفت که معلم کلاس هر کداممان چه کسی خواهد بود. همه بچه‌های کلاس هم هیجان داشتند و هم نگران بودند که دانش‌آموزان چطور بین کلاس‌های جدید تقسیم می‌شوند.

روزی که این خبر را به ما دادند، یکی از هم‌کلاسی‌هایم دعوتم کرده بود که برای بازی به خانه‌اش بروم. در راه برگشت از مدرسه، مادرم گفت معلم کلاسم چه کسی است. از او پرسیدم که آیا می‌داند معلم بهترین دوستم چه کسی خواهد بود، اما نمی‌دانست.

پنج دقیقه بعد، مادر بهترین دوستم به مادرم پیام داد و گفت که دخترش در کلاس کدام معلم افتاده است. مادرم به من گفت که دیگر هم‌کلاس نخواهیم بود. وقتی این را شنیدم، خیلی ناراحت شدم. چیزی که از آن می‌ترسیدم رخ داده بود. من و بهترین دوستم دیگر با هم نبودیم. زدم زیر گریه.

چون نزدیک خانه دوستم بودیم، مادرم پیشنهاد کرد به مادرش زنگ بزنیم و بپرسیم که آیا کاری از دستمان برمی‌آید. مادرم حس کرده بود که او خیلی تحت فشار است. قبول کردم، چون وقتی به صحبتشان گوش می‌دادم، من هم همین حس را داشتم. مادر دوستم گفت حال دخترش خوب نیست و اصلاً نمی‌داند چه‌کار کند. گفت که دوستم گریه می‌کند و هرچه تلاش می‌کند، نمی‌تواند با او حرف بزند و نمی‌داند چطور آرامش کند. گفتم: «می‌توانیم به خانه‌شان برویم. ما تمرین‌کننده‌ایم و باید به فکر دیگران باشیم. اگر دوستم به من نیاز دارد، می‌خواهم کمکش کنم و کنارش باشم.»

مادرم بی‌درنگ موافقت کرد. اما مادر دوستم کمی نگران بود که دخترش از شدت ناراحتی، مرا از خودش براند. به نظر می‌رسید خیلی سپاسگزار است که تنهایش نمی‌گذاریم. از پشت تلفن، صدای گریه مرا هم شنید و فهمید که خودم هم خیلی ناراحتم. فوراً به‌طرف خانه دوستم راه افتادیم.

دلم می‌خواست بدوم و هرچه زودتر با او حرف بزنم. وقتی رسیدیم، مادرش گفت: «در اتاقش است و نمی‌خواهد با کسی حرف بزند. نمی‌دانم چطور به دخترم کمک کنم. تا حالا او را این‌قدر آشفته ندیده بودم.» مادرم به من لبخند زد و گفت: «چرا نمی‌روی بالا و سعی نمی‌کنی آرامش کنی؟» از پله‌ها بالا دویدم و به اتاقش رفتم. مادربزرگش هم آن روز به دیدنشان آمده بود. وقتی وارد اتاق شدم، دوستم برگشت و نگاهم کرد. فوراً از روی تخت پرید و به‌طرفم دوید. من هم به‌طرفش دویدم و همدیگر را در آغوش گرفتیم. همان لحظه فکری از ذهنم گذشت: «کارما به شکل‌های گوناگونی ظاهر می‌شود، و باید یاد بگیرم که رها کنم.»

بعدها این آموزش استاد را خواندم:

«البته روش تبدیل کارما همیشه به این شکلی نیست که الان توصیف کردم. می‌تواند در محیط‌های دیگر نیز نمایان شود. می‌تواند در جامعه، در منزل یا هرجایی اتفاق بیفتد. در حالی که در خیابان قدم می‌زنید یا در سایر محیط‌های اجتماعی، ممکن است با مشکلاتی مواجه شوید. وادار می‌شوید از تمام وابستگی‌های دنیوی که به آن‌ها چسبیده‌اید دست بکشید. تا وقتی وابستگی‌هایی داشته باشید، تمام آن‌ها باید در محیط‌های مختلف از بین بروند.» (سخنرانی چهارم، جوآن فالون)

با هم گریه کردیم، گرچه می‌دانستم باید احساساتم را رها کنم. به نظر می‌رسید آرام‌تر شده و از تنِش بیرون آمده است. نیازی به حرف زدن نبود. همدیگر را می‌فهمیدیم. تحمل این اتفاق برای او سخت‌تر از من بود. چند هفته پیش، من و مادرم درباره این احتمال که شاید از هم جدا شویم صحبت کرده بودیم. به درون هم نگاه کرده بودیم تا ببینیم چه لجبازی‌ها یا نگرش‌های پنهانی‌ای ممکن است پذیرش و تحمل این جریان را برایمان سخت کند. دوستم می‌خواست آن شب پیش او بمانم. مادرم پایین با مادر دوستم حرف می‌زد تا ببینند چطور می‌توانند کمکمان کنند این شرایط را پشت سر بگذاریم.

مطمئن نبودم مادرم قبول کند، چون معمولاً در چنین مواردی کمی سخت‌گیرتر است. با هم پایین رفتیم و بالاخره جرئت کردم از او بپرسم که آیا می‌توانم شب را آنجا بمانم. مادرم به من اعتماد داشت و می‌دانست که این لحظه و این تجربه برایم مهم است، به همین دلیل موافقت کرد. خوشحال شدم و کمی هم تعجب کردم.

رفتن به کلاس جدید برای دخترهای دیگر هم تغییر بزرگی بود و آن‌ها هم ناراحت بودند. برای همین فکر کردیم چطور می‌توانیم از هم حمایت کنیم و از این اتفاق، تجربه خوبی بسازیم. از مادرهایمان پرسیدیم که آیا می‌توانیم فردای آن روز یک مهمانی خداحافظی بگیریم. این‌‌گونه می‌توانستیم با احساساتمان روبه‌رو شویم، بپذیریم که این جدایی برایمان دردناک است و کم‌کم آن را پشت سر بگذاریم.

این می‌توانست برای همه ما روندی طبیعی باشد. درنهایت، این تجربه به من نشان داد که در زندگی، هر ‌چیزی می‌آید و می‌رود و همه‌چیز گذراست. بااین‌حال، بازهم ممکن است فرد درد عمیقی را احساس کند. برایم مهم است که بتوانم این احساسات را تجربه کنم، بی‌آنکه مجبور باشم آن‌ها را سرکوب کنم، و با وجود ناراحتی‌ام، بتوانم به دیگران هم فکر کنم، نه اینکه صرفاً بر خودم متمرکز باشم.

بغل‌دستی‌ام که نظم کلاس را به هم می‌زند

حالا چند هفته است که به کلاس چهارم می‌روم. معلممان جای نشستن ما را عوض کرد. او در تعطیلات مشخص کرده بود که هرکس کجا بنشیند. جای من کنار یک پسر افتاد. اینکه حالا کنار یک پسر می‌نشستم، برایم مشکلی نبود.

در دو هفته اول، تغییر چندانی حس نکردم، اما با گذشت زمان فهمیدم که او حواسش زود پرت می‌شود و خیلی پرسروصداست. اوایل لطیفه‌هایی می‌گفت که تا حدی به نظرم بامزه بودند و گاهی من هم می‌خندیدم. بالاخره معلممان به او گفت: «مزاحم بقیه می‌شوی.» درست فردای آن روز، وسط درس بازهم کاری کرد که بخندیم. معلم خطاب به همه ما گفت که نخندیم و توضیح داد که با این واکنش، فقط او را تشویق می‌کنیم به کارش ادامه دهد. اول برایم سخت بود جلو خنده‌ام را بگیرم، اما کم‌کم فهمیدم که رفتارش واقعاً نظم کلاس را به هم می‌زند.

چند روز بعد، لازم بود چیزی از کوله‌پشتی‌اش بردارد که در راهرو بود. عمداً دلقک‌بازی درآورد و وانمود کرد دست‌وپاچلفتی است و لیز خورده و روی زمین افتاده است. خودش را به مصدومیت زد. این رفتارش کم‌کم آزارم می‌داد، چون حس می‌کردم دارد تظاهر می‌کند. اول واقعاً فکر کردم شاید آسیب دیده باشد، اما زود فهمیدم که آسیبی ندیده است. ناراحتی‌ام را بروز ندادم. در تمام آن هفته، مدام نظم کلاس را به هم می‌زد. مثلاً وسط درس با خودکارهایش بازی می‌کرد و درپوش‌هایشان را به گوشه‌وکنار کلاس پرت می‌کرد. چند بار هم درپوش‌ها به من خوردند. یک بار دیگر، معلم تکلیفی داده بود که باید در سکوت انجام می‌دادیم، اما او وسط درس با صدای بلند شروع به آواز خواندن کرد.

دیگر تحمل این وضع برایم سخت شده بود و داشتم عصبانی می‌شدم. آن لحظه کاملاً فراموش کردم که تمرین‌کننده فالون دافا هستم. ناگهان از کوره در رفتم و با صدای بلند و محکم گفتم: «دیگر بس کن! رفتارت واقعاً آزاردهنده است!» اما او با بی‌اعتنایی کامل و از سر تحقیر جواب داد: «بلا، بلا، بلا...» خیلی ناراحت شدم، اما خودم را جمع‌وجور کردم و با خودم گفتم: «باشد، بی‌خیالش می‌شوم و چیزی نمی‌گویم. معلوم است که متوجه نمی‌شود.» بااین‌حال دست‌کم برای همان یک روز، از رفتارهایش دست برداشت.

روز بعد ماجرا ادامه پیدا کرد. در ۲۰ دقیقه فقط توانست یک کلمه بنویسد، چون مدام حواسش پرت می‌شد و نمی‌توانست تمرکز کند. معلم به او گفت: «بیا جلو کلاس و نشانم بده چه‌کار کرده‌ای.» این بار دخالت نکردم، چون فهمیدم این برخورد میان او و معلم، به رابطه کارمایی‌شان مربوط است.

وقتی به جایش برگشت، به من گفت: «معلم گفت من خنگم و از پس انجام هیچ کاری برنمی‌آیم، و خودش هم، با اینکه معلمم است، با من سرِ لج دارد. ازش خوشم نمی‌آید. خودش خنگ است.»

با آرامش گوش دادم و فکر کردم. سپس گفتم: «من چنین حرفی نمی‌زنم. باور هم نمی‌کنم معلممان واقعاً این حرف را به تو زده باشد.»

وقتی به درون نگاه کردم، فهمیدم حرفش به نظرم خیلی نامحترمانه آمده بود و خودم هرگز چنین حرفی درباره کسی نمی‌زدم. تصمیم گرفتم بحث را ادامه ندهم تا کارمای بیشتری ایجاد نکنم. متوجه شدم که درباره‌اش افکار منفی دارم و به او اعتماد ندارم.

آن شب با پدرم فا را مطالعه کردم.

استاد بیان کردند:

«به عده‌ای از تمرین‌كنندگان گفته‌ام كه افكار افراطی به‌وسیله‌ كارمای فكری به‌وجود می‌آیند، اما بسیاری از شاگردان درحال حاضر تمام افكار بدشان در زندگی روزانه را كارمای فكری به حساب می‌آورند. این نادرست است. اگر دیگر هیچ افكار بدی نداشته باشید، چه چیزی برای تزكیه كردن شما وجود دارد؟ آیا اگر این‌قدر خالص باشید، درحال حاضر یک بودا نیستید؟ این استنباطی نادرست است. فقط زمانی ‌كه ذهن شما شدیداً افكاری ناپاک و پلید را منعكس می‌كند یا این‌كه معلم، دافا، مردم دیگر و غیره را لعن و ناسزا می‌گوید و نمی‌توانید از دست آن‌ها رهایی یابید یا آن‌ها را سركوب كنید، كارمای فكری است. اما بعضی از كارمای فكری ضعیف نیز وجود دارد، هرچند كه از افكار و ایده‌های منظم متفاوت هستند. این موضوع باید برای شما روشن باشد.» («معتدل و معقول باشید»، نکات اصلی برای پیشرفت بیشتر)

فهمیدم هر وقت افکار منفی در سر می‌پرورانم یا حرف بدی می‌زنم، کارما ایجاد می‌کنم. آن پسر هم با افکار و حرف‌های بدش درباره معلممان، کارما ایجاد کرده بود. دلم برایش سوخت. اما استاد ترتیبی دادند که این بخش از فا را بخوانم تا بتوانم خودم را اصلاح کنم، گرچه همیشه نمی‌توانستم این موضوع را به یاد داشته باشم.

حالا فهمیده بودم که استاد می‌خواستند چه چیزی به من بگویند. نباید درباره آن پسر افکار منفی داشته باشم، چون با این کار، فقط برای خودم کارما ایجاد می‌کنم. فهمیدم هنوز چیزهای زیادی هست که باید یاد بگیرم.

روز بعد در زنگ ورزش، وسطی بازی کردیم. دو بار توپ را به همان پسری زدم که کنارم می‌نشیند، اما او گفت توپ به او نخورده است. معلم تأیید کرد که توپ به او خورده است. او هم در جواب گفت: «همه‌تان علیه من هستید!» محکم به او گفتم: «نه، معلم علیه تو نیست. همه بچه‌های دیگر هم می‌توانند تأیید کنند.» همه حرفم را تأیید کردند. از حرفی که خودم زدم، فهمیدم روحیه رقابت‌جویی دارم و خیلی دلم می‌خواهد همیشه برنده شوم. از آن روز به بعد، دیگر برایم مهم نبود چه کسی برنده می‌شود.

استاد گرامی، سپاسگزارم که به من فرصت دادید این‌همه از شما یاد بگیرم.

هم‌تمرین‌کنندگان، سپاسگزارم.

(ارائه‌شده در کنفرانس فای سال ۲۰۲۶ در بخش آلمانی‌زبان سوئیس)