(Minghui.org) درود، استاد ارجمند! درود، همتمرینکنندگان!
وقتی به مسیر تزکیهام در بیش از ۲۰ سال گذشته میاندیشم، عمیقاً احساس میکنم که صرفنظر از محنتهای بزرگ یا کوچکی که با آنها روبهرو شدهایم، استاد همواره در کنارمان بودهاند و با نیکخواهی عظیمشان از ما محافظت کردهاند.
مایلم برخی از تجربیاتم را به استاد نیکخواهمان گزارش دهم و با همتمرینکنندگان به اشتراک بگذارم تا همچنان قدر تکتک قدمهایی را بدانیم که در این مسیر، با عبور از طوفانها و سختیها در کنار یکدیگر برداشتهایم و باقیمانده مسیر تزکیه دافا را استوارتر طی کنیم.
پس از اینکه حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) در ژوئیه۱۹۹۹ آزار و شکنجه وحشیانه تمرینکنندگان دافا را آغاز کرد، هر سال بارها مورد آزار و اذیت و تهدید قرار گرفتم. شوهرم سه بار بهطور غیرقانونی محکوم به حبس در اردوگاه کار اجباری شد و ما مجبور شدیم کسبوکار خانوادگیمان را تعطیل کنیم و منبع درآمدمان را از دست دادیم.
مجبور بودم بهتنهایی از پسر و دختر نوجوانمان، مراقبت کنم و همزمان از پدرشوهر و مادرشوهرم که هردو حدود ۸۰ سال داشتند نیز نگهداری کنم. بهویژه در پاییز ۲۰۰۱، پس از اینکه دو بار از مراکز شستوشوی مغزی فرار کردم و مجبور شدم دور از خانه زندگی کنم و مدام از جایی به جای دیگر بروم، شرایط بسیار دشوار بود.
روزی که بیرون بودم، کشاورزانی را دیدم که زیر آفتاب سوزان، گندم خشک میکردند و از شدت گرما غرق عرق شده بودند. بسیار دلم برایشان سوخت، زیرا متوجه شدم چقدر سخت کار میکنند. اما دستکم آنها آزادی فردی داشتند. رنج و اندوه نداشتن خانهای که بتوانم به آن برگردم، مرا تقریباً به مرز فروپاشی رسانده بود. آن زمان چقدر مشتاق آزادی بودم! بهلطف آموزههای فای استاد بود که توانستم خودم را جمعوجور کنم و توان ادامهدادن در آن سالهای بسیار دشوار را بیابم.
رفتن به پکن برای اعتباربخشی به فا
ترک میدان تیانآنمن با آرزویی برآوردهنشده
در روزهای آغازین آزار و شکنجه، تمرینکنندگان دافا از سراسر چین، بهمنظور دادخواهی برای حق تمرین فالون گونگ و اعتباربخشی به فا، به میدان تیانآنمن میرفتند. بسیاری از تمرینکنندگان منطقه ما نیز رفتند، اما من تمایلی به رفتن نداشتم و فکر میکردم: «شوهرم بهطور غیرقانونی بازداشت شده است، دو فرزندم هنوز کوچک هستند و باید از والدین سالمند شوهرم نیز مراقبت کنم. اگر مغازهمان را تعطیل کنم و به پکن بروم، افرادی که تمرینکننده نیستند پشت سرم حرف خواهند زد و حتی ممکن است درباره دافا دچار سوءبرداشت شوند.»
روزی هنگام مطالعه جوآن فالون، سخنان استاد کمکم کرد تا ذهنیتم را تغییر دهم. استاد بیان کردند:
«... . وقتی برخی میگویند خوب هستید، ممکن است واقعاً خوب نباشید. وقتی برخی میگویند بد هستید، ممکن است واقعاً بد نباشید. زیرا معیارهای ارزیابی خوبی و بدی تحریف شدهاند. فقط افرادی که از سرشت جهان پیروی میکنند افرادی خوب هستند. این تنها معیاری است که مشخص میکند فردی خوب است یا بد و در سراسر جهان، چیزی که به رسمیت شناخته میشود این است.» (سخنرانی چهارم، جوآن فالون)
ناگهان متوجه شدم که طرزفکر قبلیام براساس پیروی از هنجارهای جامعه بشری عادی بود، نه حفاظت از فا. باید بهمنظور دادخواهی و برقراری عدالت برای فالون دافا، به پکن میرفتم.
برای دور زدن نقاط بازرسیای که مقامات محلی برای جلوگیری از رفتن مردم به پکن ایجاد کرده بودند، ابتدا با قطار به شهرستان مجاور رفتم و از آنجا سوار قطار دیگری به مقصد پکن شدم. نمیدانستم کجا باید پیاده شوم یا پس از رسیدن به پکن، چگونه خودم را به میدان تیانآنمن برسانم.
سه بار از مردم مسیر را پرسیدم و خوشبختانه گفتند که آنها نیز به تیانآنمن میروند؛ بنابراین همراهشان رفتم. مدت زیادی در میدان قدم زدم، بیآنکه بدانم باید چهکار کنم. هوا رو به تاریکی میرفت و هنوز کاملاً سردرگم بودم. درست در همان لحظه، تمرینکننده مردی را از منطقه خودمان دیدم. نشستیم تا درباره کاری که باید انجام دهیم تصمیم بگیریم.
در همان لحظه، گروهی از مأموران لباسشخصی را دیدیم که تمرینکنندهای خانم را تعقیب میکردند. او بهسمت ما دوید و کیفی را بهطرفم پرتاب کرد. وقتی پلیس بهسمت ما میآمد، سریع بلند شدیم و آنجا را ترک کردیم.
در میان وسایل داخل کیف، نسخهای از مقاله جدید استاد با عنوان «سرشت اهریمنی را از بین ببرید (با یادداشت استاد)» را پیدا کردیم. آن تمرینکننده مرد از من خواست به خانه برگردم، از مقاله نسخههایی چاپ کنم و آنها را به تمرینکنندگان محلی برسانم. مرا تا ایستگاه قطار همراهی کرد تا بدرقهام کند. آن زمان میدانستم که نتوانستهام شینشینگم را حفظ کنم و به هدفی که از این سفر داشتم برسم. با احساس ناامیدی شدید از خودم، به خانه برگشتم.
بازگشت به تیانآنمن و فریاد زدن از اعماق قلبم
از خودم پرسیدم: «چرا نتوانستم از استاد پیروی کنم و فرصت اعتباربخشی به فا و حفاظت از آن را از دست دادم؟ اگر دیگر چنین فرصتی پیدا نکنم، تا پایان عمر حسرتش را خواهم خورد.» تصمیم گرفتم دوباره به میدان تیانآنمن برگردم و آنچه را در قلبم بود فریاد بزنم.
برنامهام را به دو فرزندم گفتم و هردو خواستند همراهم بیایند. گفتم: «شما هنوز کوچک هستید و باید به مدرسه بروید. نمیدانم وقتی به آنجا برسیم چه اتفاقی خواهد افتاد. بهتر است در خانه بمانید.» اما آنها اصرار داشتند برای اعتباربخشی به فا همراهم بیایند، حتی اگر بهمعنای غیبت از مدرسه باشد.
پسرم گفت: «دفعه قبل، ۲۰ژوئیه، برای اعتباربخشی به فا به پکن رفتی و به من گفتی در خانه بمانم. این بار با تو میآیم. بله، هنوز کوچک هستم، اما دافا عمیقاً در قلبم ریشه دوانده است.»
دیگر دلیلی برای مخالفت با آنها نداشتم؛ بنابراین برایشان لباس نو خریدم و به هر کدام ۱۰۰ یوان دادم تا اگر به پول نیاز پیدا کردند، همراه داشته باشند. آن شب بنری نیز درست کردم. صبح روز بعد، چنان راهی پکن شدیم که انگار میخواستیم در جشنی مقدس شرکت کنیم.
مأموران امنیت عمومی در نقاط مختلف، ایستهای بازرسی ایجاد کرده بودند تا از سفر مریدان دافا به پکن جلوگیری کنند. مأموران لباسشخصی زیادی نیز رهگذران را متوقف میکردند و از آنها سؤال میپرسیدند. چون دو کودک همراهم بودند، تصور کردند فقط گردشگر هستیم و بدون هیچ مشکلی به میدان تیانآنمن رسیدیم.
میدان مملو از جمعیت بود، اما کوچکترین نشانی از فضای جشن و شادی وجود نداشت. درعوض، فضای سنگین و خفقانآوری را احساس میکردم که بر آنجا سایه انداخته بود، انگار ابرهای تیره بالای سرمان جمع شده بودند. از شدت اضطراب قلبم به تپش افتاده بود.
سپس دیدم همتمرینکنندگان جلو میروند و با صدای بلند فریاد میزنند: «فالون دافا خوب است!» پلیس بهسمت آنها هجوم برد. سریع بنری را که درست کرده بودم بیرون آوردم، آن را بالا گرفتم و با تمام توان فریاد زدم: «فالون دافا خوب است! نام استاد مرا از اتهامات ناروا پاک کنید!»
مأموران پلیس و مأموران لباسشخصی از همهطرف بهسمتم دویدند. با مشت و لگد به من حمله کردند و ما را به داخل خودروی پلیس هل دادند. تمرینکنندگان زیادی از مناطق مختلف، به اداره پلیس تیانآنمن منتقل شدند. در آنجا به زنان و مردان دستور دادند جداگانه صف بکشند و منتظر اتوبوسهایی بمانند که قرار بود ما را به مکان دیگری ببرند. در هر اتوبوس ۵۰ نفر سوار میکردند.
پسرم ابتدا همراه گروهی از مردان برده شد. وقتی قرار بود دخترم را سوار اتوبوس دیگری کنند، او را گرفتم و محکم در آغوش کشیدم و توانستم او را در همان اتوبوسی که خودم سوار بودم نگه دارم.
ما را به محوطه بسیار بزرگی بردند که پر از تمرینکنندگان دافا بود. دوباره ما را گروهبندی کردند تا به مکان دیگری منتقل کنند. شماره من و دخترم پشت سر هم بود؛ بنابراین فکر کردم در یک اتوبوس خواهیم بود. ابتدا نام او را صدا زدند، اما وقتی سوار اتوبوس شدم، هیچ اثری از او ندیدم.
نمیدانستم دو فرزند خردسالم را کجا بردهاند و چه اتفاقی ممکن است برایشان بیفتد. بهشدت نگران شدم و نمیتوانستم جلو گریهام را بگیرم. در قلبم به استاد گفتم: «استاد، من دو فرزندم را با خودم آوردهام. لطفاً از آنها مراقبت کنید.»
وقتی مرا به یکی از ادارات فرعی پلیس در پکن بردند، هوا تاریک شده بود. تمام شب بازجویی شدم، اما چیزی به آنها نگفتم. بهنحوی نام و نشانیام را پیدا کردند. روز بعد، مأموران پلیس زادگاهم آمدند و مرا بردند.
پلیس با لحنی شرورانه گفت: «اگر به تمرین فالون گونگ ادامه دهی، کاری میکنیم خانوادهات از هم بپاشد!» در قلبم فکر کردم: «این موضوع به شما ربطی ندارد که دربارهاش تصمیم بگیرید!»
وقتی سوار اتوبوس شدم، دختر ۱۱سالهام را دیدم که در گوشهای خودش را جمع کرده بود. حتماً بهشدت ترسیده بود.
اعتصاب غذا در اعتراض به آزار و شکنجه
اصلاً نمیدانستم پسرم را به کجا بردهاند. پس از اینکه من و دخترم را به شهرمان برگرداندند، مرا در بازداشتگاه حبس کردند. با توجه به اینکه شوهرم نیز در بازداشت بود، کسی در خانه نبود که از پدرشوهر و مادرشوهر سالمندم مراقبت کند.
در قلبم فکر کردم: «نمیتوانم اینجا زندانی بمانم و باید هرچه زودتر به خانه برگردم.» بنابراین در اعتراض به آزار و شکنجه، اعتصاب غذا کردم. بعضی تمرینکنندگان پس از سه یا پنج روز اعتصاب غذا آزاد شده بودند. فکر میکردم طولی نمیکشد که اجازه میدهند به خانه برگردم.
بهدلیل تمایل شدیدم به آزادی زودهنگام، حتی پس از هفت روز نیز پلیس حاضر نشد آزادم کند. وقتی مأمور پلیسی پرسید که آیا غذا خوردن را شروع میکنم، گفتم: «نه.» بسیار عصبانی شد و گفت: «پس فردا تو را به اردوگاه کار اجباری میفرستیم!»
روی تخت آجری سردی دراز کشیده بودم. گرچه مطمئن نبودم اینها ظواهر فریبنده هستند یا آزمونی برایم پیش آمده است، قاطعانه باور داشتم که استاد همواره از مریدان دافا محافظت میکنند. اگر این آزمون بود، حتماً براساس شینشینگم ترتیب داده شده بود.
با این فکر، همهچیز را رها کردم و خودم را به استاد سپردم. تقریباً بلافاصله در درونم احساس آرامش و سکون عمیقی کردم. کمی بعد، رئیس اداره پلیس قفل در را باز کرد و با صدای بلند گفت: «بلند شو! به خانه میروی!»
وقتی مرا با خودرو به خانه میرساند، به او گفتم که ماجرای «خودسوزی در میدان تیانآنمن» ساختگی بوده است. دافا قطعاً تبرئه میشود و سرانجام حقیقت برای تمام جهان آشکار خواهد شد. به او گفتم در آزار و شکنجه مشارکت نکند و راه نجاتی برای خودش باقی بگذارد.
چیزی نگفت. وقتی رسیدیم، با آرامش گفت: «شوهرت را قبلاً به اردوگاه کار اجباری فرستادهاند. بهتر است برای والدین شوهرت کمی پیراشکی درست کنی.»
اتفاقاً شب سال نو چینی بود. پس از بازگشت به خانه، فهمیدم پسر ۱۳سالهام در بازداشتگاهی در پکن، بهدلیل اینکه حاضر نشده بود نام و نشانیاش را بگوید، با باتومهای چوبی بهدست پلیس کتک خورده بود. پلیس پنج روز بعد نشانی او را پیدا کرده و مأموران محلی منطقهمان او را برگردانده بودند. پلیس ۲۰۰ یوانی را نیز که به فرزندانم داده بودم گرفته بود.
آزار و شکنجه مکرر در مراکز شستوشوی مغزی
فرار با افکار درست و به وحشت انداختن شیطان
در پاییز ۲۰۰۱، تعدادی مرکز شستوشوی مغزی در منطقه ما تأسیس شدند. مقامات قانونشکن در همهجا مردم را دستگیر میکردند. من نیز بازداشت شدم. در راه انتقال به مرکز شستوشوی مغزی، با افکار درست قوی مدام آموزههای استاد را از بر میخواندم.
چون در برابر بازداشت غیرقانونی مقاومت کرده بودم، براثر غلتیدن روی زمین لباسهایم کثیف شده بود. رئیس اداره ۶۱۰ مسخرهام کرد و گفت: «ببین به چه روزی افتادهای! سر تا پایت خاکی شده!»
پاسخ دادم: «همهاش تقصیر شماست! وقتی اوباش شما مرا ربودند، این بلا را سرم آوردند.»
با تمسخر گفت: «چه کسی میخواهد شخصی مثل تو را بدزدد؟ فکر میکنی خوشگلی یا پول زیادی داری؟»
میدانستم عناصر شیطانی در بُعدهای دیگر از او استفاده میکنند تا در افکار درستم مداخله کنند، عزتنفسم را جریحهدار کنند، باعث شوند احساس حقارت کنم و دلسردم کنند. اما فریب نیرنگهایشان را نخوردم.
پلیس تعداد زیادی از تمرینکنندگان سابق را که تحت فشار علیه دافا موضع گرفته بودند، آورد تا ما را «تبدیل» کنند. آنها بهنوبت دستهجمعی به من فشار میآوردند، آموزههای استاد را از متن اصلی جدا و تحریف میکردند. همچنین مجبورم میکردند برنامههای تلویزیونی افتراآمیز علیه دافا و استاد را تماشا کنم. حتی به روشی متوسل شدند که آن را «استفاده از فا برای تخریب فا» مینامیدند و مقاله جدید استاد با عنوان «مریدان دافای دوره اصلاح فا» را نشانم دادند. چیزی که انتظارش را نداشتند این بود که پس از خواندن مقاله جدید استاد، افکار درستم حتی قویتر شد.
سه روز پس از آغاز اعتصاب غذا، با خودم فکر کردم: «نباید مدت زیادی در این مکان نگه داشته شوم. باید از اینجا خارج شوم و بهتر است غذا بخورم تا برای فرار به اندازه کافی نیرو داشته باشم.»
یک کاسه بزرگ نودل برایم درست کردند. رئیس اداره ۶۱۰ از اینکه دوباره غذا میخوردم بسیار خوشحال شد و از من خواست افکارم را درباره «خودسوزی در تیانآنمن» بنویسم. طولی نکشید که دو صفحه درباره ساختگی بودن آن ماجرا نوشتم. پس از خواندن نوشتهام، از شدت خشم منفجر شد و فریاد زد: «صبر کن تا فردا! نشانت میدهم با تو چه میکنم!»
در مرکز شستوشوی مغزی، اتاقی که در آن بازداشت بودم سه تخت داشت. زن جوانی روی تخت انتهای اتاق میخوابید و زن مسنتری روی تخت نزدیک در؛ من هم در تخت وسط، بین آن دو بودم. دو مأمور پلیس در اتاق کناری بودند و چراغهای بیرون تمام شب روشن میماندند. از استاد خواستم تا تقویتم کنند، زیرا تصمیم گرفته بودم همان شب فرار کنم.
در نیمه اول شب، دو زن دیگر اتاق جرئت نمیکردند بخوابند و من نیز نمیتوانستم بخوابم. مدام نوشته استاد با عنوان «همچنین در چند کلمه» را از بر میخواندم که اعتمادبهنفسم را بسیار تقویت میکرد.
پس از ساعت ۳ بامداد، برای رفتن به دستشویی بلند شدم و فکر کردم: «میتوانم از زن جوان بخواهم همراهم بیاید و بعد به او بگویم که بخوابد.» وقتی بیرون رفتیم، دیدم دو مأمور پلیس در اتاق کناری هنوز مشغول قدم زدن هستند. پس از بازگشت، زن جوان واقعاً بلافاصله خوابش برد.
سپس فکر کردم: «میتوانم از زن مسنتر نیز بخواهم به دستشویی برود و تا زمانی که من بروم آنجا بماند.» درست مطابق نقشهام، وقتی زن مسنتر برای استفاده از دستشویی رفت، بلند شدم، سریع از اتاق بیرون رفتم، با استفاده از لوله گرمایش بهعنوان جای پا، از دیوار بالا رفتم و خودم را به بالای آن رساندم.
لبه بالایی دیوار با تکههای شیشه شکسته پوشانده شده بود. بدون مکث از دیوار بالا رفتم و به آنطرف پریدم. با کمال تعجب در محوطه دستشوییِ متروکهای فرود آمدم که درهایش بسته و مسدود شده بودند. هنگام پریدن حتی کفشهایم را نیز گم کردم.
هوا بسیار تاریک بود و نمیتوانستم کفشهایم را پیدا کنم. وقتی سعی کردم دوباره بالا بروم، بهسختی دستم به لبه دیوار میرسید و بالا کشیدن خودم دشوار بود. در قلبم از استاد کمک خواستم. سپس لبه دیوار را گرفتم، با تمام توان خودم را بالا کشیدم و بهنحوی توانستم دوباره از دیوار عبور کنم.
با دقت اطراف را نگاه کردم، زیرا میترسیدم دوباره به بنبست دیگری بپرم. نوری را در دوردست دیدم و بهسمتش دویدم. معلوم شد آنجا پست نگهبانی ورودی یک محوطه کاری است. پا روی میلههای افقی درِ آهنی بزرگی گذاشتم و با وجود نیزههای تیز آهنی در بالای آن، از در بالا رفتم و عبور کردم. سپس مستقیم بهسمت خانه یکی از همتمرینکنندگان دویدم. دو بار در زدم و او بلافاصله بیرون آمد و گفت: «امشب خوابم نمیبرد و بلند شدم تمرینها را انجام دهم. حتماً استاد ترتیب دادهاند که بیدار بمانم و منتظرت باشم!»
اوباش قانونشکن مرکز شستوشوی مغزی همهجا دنبالم میگشتند؛ بنابراین نمیتوانستم به خانه برگردم. یک تلفن عمومی پیدا کردم و با خانه تماس گرفتم تا به فرزندانم بگویم برای زمستان زغال تهیه کنند.
در کمال تعجب، شوهرم تلفن را جواب داد و گفت روز قبل از اردوگاه کار اجباری آزاد شده است. عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفتم، زیرا در قلبم میدانستم تا زمانی که افکار درست قوی داشته باشیم و به استاد و فا کاملاً ایمان داشته باشیم، استاد همهچیز را برایمان نظم و ترتیب خواهند داد.
پس از فرارم، پلیس در امتداد بالای دیوارهای حیاط حلقههای سیمخاردار نصب کرد. اما، دو تمرینکننده دیگر نیز با افکار درست قوی موفق به فرار شدند. طولی نکشید که آن مرکز شستوشوی مغزی تعطیل شد.
فرار از یک مرکز شستوشوی مغزی دیگر
چند ماه بعد، در اوایل سال ۲۰۰۲، تصمیم گرفتم دیگر دور از خانه نباشم و به خانه برگردم. شاید نمیتوانستم زیاد بیرون بروم، اما همچنان میتوانستم از والدین سالمند شوهرم مراقبت کنم و برای فرزندانم غذا بپزم.
آن زمان درباره چگونگی تزکیه چیز زیادی نمیدانستم و از اهمیت مطالعه بیشتر فا و فرستادن مکرر افکار درست آگاه نبودم. آزار و شکنجه مریدان دافا بهدست ح.ک.چ را چیزی جز آزار و شکنجه انسانها بهدست انسانهای دیگر نمیدانستم. فقط میدانستم که باید محکم بایستم و از «تبدیل» خودداری کنم. درنتیجه، درست پیش از جشن نیمه پاییز، دوباره بهطور غیرقانونی بازداشت شدم.
مرا در ساختمان دولتی دهستان بازداشت کردند و چند تمرینکننده سابق «تبدیلشده» را آوردند تا جلسه شستوشوی مغزی ویژهای برای من برگزار کنند. خواهرشوهر بزرگم لباسهای زیادی برایم آورد، زیرا نگران بود که مرا به اردوگاه کار اجباری بفرستند.
با خودم فکر کردم: «نباید آزار و شکنجه شیطانی را بپذیرم، زیرا استاد هرگز چنین چیزی را برایم نظم و ترتیب نمیدهند.» بنابراین به او گفتم که لباسها را به خانه برگرداند.
سه روز اعتصاب غذا کردم و چون جشن نیمه پاییز بود، سعی کردند با کیک ماه و میوه وسوسهام کنند. اما با اینکه از خوراکیهای موردعلاقهام بودند، هیچ علاقهای نشان ندادم.
آنها میدانستند دفعه قبل چگونه فرار کرده بودم؛ بنابراین این بار چهار نفر، دو مرد و دو زن، را مأمور مراقبت از من کردند. در طول روز، تمرینکنندگان سابق «تبدیلشده» بهنوبت تلاش میکردند متقاعدم کنند تزکیه دافا را کنار بگذارم و شبها دو زن در اتاق و دو مرد در بیرون اتاق بهشدت مراقبم بودند. فرار از چنین وضعیتی بسیار دشوار بود.
عصر روز سوم، تمرینکننده سابقی که او را خوب میشناختم آمد و از من خواست غذا خوردن را شروع کنم. بسیار دلم برایش سوخت و قلبم سرشار از نیکخواهی نسبت به او شد. با چشمانی اشکآلود به او گفتم: «میتوانم درک کنم چرا تحت چنین آزار و شکنجه وحشیانهای تزکیه را رها کردی، اما چرا به شیطان کمک میکنی کارهای بد انجام دهد؟ میدانی این کار برایت چه معنایی دارد؟ فکر میکنی میتوانی بار چنین گناه عظیمی را تحمل کنی؟ به حرفم گوش کن و دیگر چنین کارهایی نکن.»
پاسخ داد: «اما اگر حاضر نشوی تبدیل شوی، تو را به اردوگاه کار اجباری میفرستند.»
قاطعانه گفتم: «لازم نیست نگران من باشی. استاد از من مراقبت میکنند. حالم خوب خواهد بود.» سرش را تکان داد.
صبح روز چهارم، کسانی که شب مراقبم بودند رفتند و فرد دیگری سرِ کار آمد. او در اتاق روبهرو روزنامه میخواند و هرازگاهی نگاهی به من میانداخت. ناگهان احساس کردم این فرصتی است که استاد برای خروج من ترتیب دادهاند.
بلند شدم، پنجره را باز کردم و دیدم لبه پنجره فاصله زیادی با زمین ندارد. وقتی دیدم مرد اتاق روبهرو هنوز مشغول خواندن روزنامه است، ابتدا روی لبه پنجره رفتم، سپس به زمین پریدم و با تمام سرعت شروع به دویدن کردم.
به دیوار بلندی رسیدم که عبور از آن برایم امکانپذیر نبود. آرام شدم و متوجه شدم آنجا حیاط پشتی فروشگاهی بزرگ است که رو به خیابان قرار دارد. درحالیکه صاحب فروشگاه مشغول رسیدگی به مشتریان بود، توانستم عادی و بیسروصدا وارد فروشگاه شوم.
پیش از اینکه او متوجه شود چه اتفاقی افتاده است، از درِ جلویی فروشگاه عبور کرده و به خیابان رسیده بودم. درست در همان لحظه، تاکسی سهچرخه موتوری کوچکی بهسمتم میآمد؛ سوار شدم و رفتم. همه این اتفاقها فقط در چند ثانیه رخ داد. اشکهای سپاسگزاری پیوسته از چشمانم جاری بود. استاد بار دیگر نجاتم داده بودند.
انتقال به مرکز شستوشوی مغزی برای سومین بار
پس از اینکه دوباره از مرکز شستوشوی مغزی فرار کردم، نمیتوانستم به خانه برگردم و مجبور شدم چند سال دور از خانه زندگی کنم. سرانجام به خانه برگشتم و مجبور شدیم همهچیز را از نو شروع کنیم: مغازه جدیدی باز کنیم، آن را بازسازی کنیم و کالا بخریم. برای انجام همه این کارها ۱۷۰هزار یوان قرض گرفتیم. سال بعد نیز نزدیک به ۱۰۰هزار یوان برای عروسی پسرم خرج کردیم.
برای اینکه بدهیها را سریعتر پرداخت کنیم، تمام روز روی کسبوکار خانوادگیمان تمرکز میکردم و به مطالعه فا و تزکیه شینشینگ کمتر توجه داشتم. وقتی اختلافی پیش میآمد، اغلب در ذهنیت مردم عادی گرفتار میشدم و سعی میکردم بفهمم حق با چه کسی است و چه کسی اشتباه میکند.
درنتیجه، نیروهای کهن از افکار نادرستم سوءاستفاده کردند و من و شوهرم بار دیگر به مرکز شستوشوی مغزی وابسته به اداره منطقه منتقل شدیم.
از اینکه قدر زمان ارزشمند برای مطالعه بیشتر فا را ندانسته بودم، بسیار ناراحت بودم. اما، خود حقیقیام کاملاً آگاه بود که باید تمام وابستگیهای بشریام را رها کنم و آزار و شکنجه تحمیلشده بهدست نیروهای کهن را نفی کنم.
تلاش برای مطالعه فا و ارتقای شینشینگ
مقامات قانونشکن ح.ک.چ سعی کردند با ترتیب دادن گفتوگو با یک تمرینکننده سابق «تبدیلشده»، مرا «تبدیل» کنند. با لحنی جدی به او گفتم: «نمیخواهم با تو صحبت کنم و نمیخواهم با سایر تمرینکنندگان هم صحبت کنی. هرچه بگویی، متزلزل نمیشوم. اکنون از تو برای مشارکت در آزار و شکنجه استفاده میشود و سرانجام بهای کاری را که انجام میدهی خواهی پرداخت. اگر هنوز برای خودت ارزش و احترام قائلی، مرا به حال خودم بگذار!»
با صدایی رقتانگیز گفت: «اگر نمیخواهی با من صحبت کنی، پس میخواهی چهکار کنی؟»
گفتم: «فقط میخواهم فا را مطالعه کنم.» بعداً واقعاً نسخهای از جوآن فالون به من داد و دیگر مزاحمم نشد.
وضعیت آن زمان بسیار شرورانه بود و اگر تمرینکنندگان از «تبدیل» خودداری میکردند، بدون استثنا به اردوگاههای کار اجباری فرستاده میشدند. اعتصاب غذا را آغاز کردم و دو روز بعد مرا برای خوراندن اجباری بردند.
چند تن از اوباش مرا روی زمین انداختند، دستها و پاهایم را محکم نگه داشتند و با فرو کردن خشونتآمیز لولهای در گلویم، خوراندن اجباری را آغاز کردند. احساس میکردم در آستانه خفگی هستم و با تمام توان فریاد زدم: «فالون دافا خوب است! استاد، لطفاً کمکم کنید!»
استاد واقعاً با تحمل بخش عمده رنج به من کمک کردند و بدون اینکه درد زیادی احساس کنم، از آن محنت جان سالم به در بردم. اما، وقتی مرا برگرداندند، همچنان خون سرفه میکردم.
روی تخت دراز کشیدم و شروع به نگاه به درون کردم و در قلبم از استاد پرسیدم: «استاد، حالا باید چهکار کنم؟» سپس آموزه استاد در جوآن فالون در ذهنم ظاهر شد:
«... وقتی درحال غلبه بر سختی یا مشکلی واقعی هستید، این را امتحان کنید. وقتی تحمل آن سخت است، سعی کنید آن را تحمل کنید. وقتی به نظر میرسد غیرممکن است و گفتهاند که غیرممکن است، آن را امتحان کنید و ببینید آیا ممکن است. اگر واقعاً بتوانید آن را انجام دهید، پی میبرید که: "پس از عبور از سایههای تاریک درختان بید، گلهای روشن و روستای دیگری پیش رو خواهد بود!"» (سخنرانی نهم، جوآن فالون)
به این درک رسیدم که تا وقتی در فا استوار بمانم، میتوانم گلهای روشن و روستای دیگری را در پیش رو ببینم. همچنین متوجه وابستگیام به خروج زودهنگام ازطریق اعتصاب غذا شدم. تصمیم گرفتم اعتصاب غذا را متوقف کنم و درعوض بر ارتقای شینشینگ و رها کردن وابستگیهایم تمرکز کنم.
رها کردن تصورات بشری و متجلیشدن نیکخواهی
شروع به اصلاح طرز فکرم کردم و پیوسته افکار درست میفرستادم تا انواعواقسام تصورات بشری را که بارها و بارها ظاهر میشدند پاک کنم. اما همچنان حفظ آرامش برایم بسیار دشوار بود. ذهنم از فکر کردن به عروسم که در ماههای آخر بارداری بود و بهزودی زایمان میکرد، به دو فرزندم که در جریان آزار و شکنجه رنج زیادی کشیده بودند، معطوف میشد و سپس به من و شوهرم که طی سالها سختیهای بسیاری تحمل کرده بودیم و ممکن بود دوباره از هم جدا شویم،...
نگران بودم که مرا به اردوگاه کار اجباری بفرستند و هرچه بیشتر اینگونه فکر میکردم، عاملان آزار و شکنجه بیشتر مسخرهام میکردند و میگفتند: «اگر حالا حاضر نشوی "تبدیل" شوی، وقتی به اردوگاه کار اجباری برسی، بههرحال مجبورت میکنند "تبدیل" شوی. بهتر است همین حالا موافقت کنی تا بتوانی فوراً به خانه برگردی.»
میدانستم سعی دارند فریبم دهند، اما نمیتوانستم از فکر کردن به شکنجههای وحشیانه تمرینکنندگان در اردوگاههای کار اجباری که در وبسایت مینگهویی افشا شده بود دست بردارم.
در درونم با ترس و انواعواقسام وابستگیهای دیگر دستوپنجه نرم میکردم. از خودم پرسیدم: «وقتی هنوز اینهمه وابستگی بشری دارم، چگونه میتوانم این شیاطین را شکست دهم؟ نه، نمیتوانم. پس باید چهکار کنم؟ باید براساس آموزههای استاد رفتار کنم، هشیار باشم و آن افکار بد را متعلق به خودم ندانم.»
سعی کردم تمام آموزههای فایی را که به یاد داشتم ازبر بخوانم، بهویژه آنچه استاد در سخنرانی ششم جوآن فالون، در بخش «خودآگاه اصلی شما باید قوی باشد» بیان کردهاند.
مدام به خودم میگفتم: «ترس از فرستاده شدن به اردوگاه کار اجباری متعلق به من نیست، بلکه چیزیست که نیروهای کهن به من تحمیل کردهاند. آن را پاک خواهم کرد و از این مکان خارج خواهم شد، زیرا اینجا جایی نیست که باید در آن باشم. هر وابستگیای که در ذهنم ظاهر شود، سعی میکنم براساس اصول مرتبط فا آن را از بین ببرم.»
یکی از چیزهایی که رها کردنش برایم دشوار بود، احساسات بشریام نسبت به شوهرم بود. بنابراین برای مدتی طولانی افکار درست فرستادم تا اینکه جریان شدید انرژی را بالای سرم احساس کردم. سپس در درونم بسیار آرام و آسوده شدم و ترسم از فرستاده شدن به اردوگاه کار اجباری نیز ناپدید شد.
دیگر نگران کسبوکار خانوادگیمان، فرزندانم یا مسائل جزئی زندگی روزمره نبودم. بعدها بهمحض اینکه کف دستم را برای فرستادن افکار درست صاف نگه میداشتم، بلافاصله احساس آرامش و آسودگی میکردم؛ احساسی که پیشتر هرگز تجربه نکرده بودم. استاد اجازه دادند این احساس شگفتانگیز را تجربه کنم؛ احساس عمیق آرامش و آزادی درونی که با کلمات قابلتوصیف نبود. شاید این همان نیکخواهیای بود که با رها کردن احساسات بشری ظاهر شد.
ناگهان به نظر میرسید فراموش کردهام در لانه تاریک شیطان هستم و ایمانم به استاد و دافا حتی قویتر و شکستناپذیرتر شد. فکر کردم: «فرقی نمیکند کجا باشم؛ تا زمانی که با وقار به فا اعتبار ببخشم و حقیقت را برای مردم روشن کنم تا به نجاتشان کمک کنم، زندگیام واقعاً معنادار خواهد بود.»
دافا مرا از اردوگاه کار اجباری نجات داد
وقتی مأموران امنیت داخلی آمدند تا مرا به اردوگاه کار اجباری ببرند، اصلاً نمیترسیدم. هنگام معاینه پزشکی در بیمارستان، معاون رئیس پلیس به پزشک گفت: «لازم نیست او را معاینه کنید. فقط فرم را پر کنید. او کاملاً سالم است!»
وقتی به اردوگاه کار اجباری رسیدیم، پزشکان آنجا اصرار داشتند معاینه پزشکی انجام دهند. به پزشکان و دستگاههایی که قلبم را پایش میکردند گفتم: «به یاد داشته باشید فالون دافا خوب است. در آزار و شکنجه مریدان دافا مشارکت نکنید تا آینده روشنی داشته باشید.»
نتایج نشان داد فشار خون، ضربان قلب و شمارش کامل خونم همگی غیرطبیعی هستند. اما در مرکز شستوشوی مغزی همهچیز طبیعی بود.
اما، مأموران همچنان مشغول پر کردن فرمهای پذیرشم در اردوگاه کار اجباری بودند. فکر کردم: «حتی اگر مرا اینجا نگه دارید، من...» بلافاصله متوجه شدم که این فکر نادرست است و فوراً آن را از بین بردم. از استاد خواستم تقویتم کنند و فکر کردم: «من در محنتهایی که شیطان نظم و ترتیب داده است تزکیه نخواهم کرد. به خانه برمیگردم! همه ما باید به خانه برگردیم! با حضور استاد و دافا در کنارمان میتوانیم به خانه برگردیم!» تمام مدت به همین شکل فکر میکردم.
درنهایت، اردوگاه کار اجباری بهدلیل «وضعیت نامناسب سلامتی» از پذیرشم خودداری کرد. در راه بازگشت، معاون رئیس پلیس گفت: «هی، تو! چطور وقتی صبح راه افتادیم کاملاً سالم بودی، اما ناگهان همه نتایج غیرطبیعی شد؟ واقعاً درست است که دافای تو نجاتت داده است؟»
تزکیه در محیط خانواده
ازبین بردن وابستگی به ترس
پس از اینکه برای دومین بار از زندگی دور از خانه برگشتم، پسرم با دختری به نام یائو که بعدها همسرش شد، آشنا شد. وقتی یائو برای نخستین بار به خانهمان آمد، من و شوهرم حقیقت فالون دافا را برایش توضیح دادیم و کمکش کردیم از ح.ک.چ و سازمانهای وابسته به آن خارج شود.
آنها سال بعد ازدواج کردند و سپس یائو باردار شد. درست زمانی که به موعد زایمانش نزدیک میشد، برای سومین بار بازداشت و به مرکز شستوشوی مغزی منتقل شدم. پس از اینکه توانستم تلاش برای فرستادنم به اردوگاه کار اجباری را خنثی کنم و به خانه برگردم، یائو نخستین فرزندشان را به دنیا آورد.
از آن پس، علاوهبر اداره مغازهمان، از نوزاد مراقبت میکردم و تمام کارهای خانه، از خرید مواد غذایی و آشپزی گرفته تا شستن ظرفها و غیره را انجام میدادم، بیآنکه حتی از او بخواهم دست به کاری بزند. هرگز برای هزینههای روزمره زندگی یا مناسبتهای تعطیلات، از آنها پول نمیخواستم؛ فقط میخواستم خانوادهمان در کنار هم خوشحال باشند.
یائو برنامه غذایی سختگیرانهای برای کودک تعیین کرده بود و ساعت دقیق غذا، آب و میوه خوردنش را مشخص میکرد. هنگام اداره مغازه و رسیدگی به مشتریان، ذهنم را نیز بر روشنگری حقیقت برای مردم متمرکز نگه میداشتم تا مأموریتم برای کمک به نجات موجودات را انجام دهم.
گاهی وقتی مغازه شلوغ بود، زمان تعیینشده برای غذا دادن به کودک میگذشت. برای اینکه مراقبت بهتری از کودک شود، حتی دستیاری استخدام کردم، اما بازهم گاهی نمیتوانستیم الزامات سختگیرانه یائو درخصوص وقتشناسی را رعایت کنیم.
یائو اغلب بهدلایلی که نمیتوانستم درک کنم، با کوچکترین چیزی ناراحت میشد، با اینکه احساس میکردم واقعاً تمام تلاشم را کردهام! یک شب، پس از آماده کردن شام، متوجه شدم با چهرهای عصبانی نشسته است. پرسیدم: «چرا غذا نمیخوری؟»
ناگهان از جا پرید، انگشتش را درست مقابل صورتم گرفت و با تندی گفت: «همهاش تقصیر توست! تمام فکرت فقط پول درآوردن است؛ وقتی حتی نمیتوانی درست از بچهام مراقبت کنی، پول درآوردن چه فایدهای دارد؟»
پسرم در جوابش گفت: «خب، پس پول درآوردن تو چه فایدهای دارد؟ چرا فردا از کارت استعفا نمیدهی و در خانه نمیمانی تا خودت از بچهمان مراقبت کنی؟» وقتی دید شوهرش طرف او را نمیگیرد، از شدت خشم تلفنش را شکست و دعوای شدیدی با او به راه انداخت.
احساس رنجش از یائو، در قلبم شکل گرفت و با خودم فکر کردم: «چطور میتواند اینقدر بیملاحظه باشد؟ هر روز به خانه میآید و همهچیز، از غذا گرفته تا نوشیدنی، برایش آماده است، اما خودش هیچ کاری نمیکند و همیشه دنبال بهانهای برای دعواست.»
وقتی آرام شدم و به درون نگاه کردم، متوجه شدم: آیا از دیدگاه فردی غیرتمرینکننده به این موضوع نگاه نمیکردم؟ مگر این چیزی جز رنجش و احساس بیعدالتی بود؟ حتماً بهعنوان یک تزکیهکننده کاری را درست انجام نمیدادم.
سپس به یاد آوردم که روز عروسی پسرم، برخی از بستگان عروس با کندن نام عروس و داماد از طاق تزئینی مراسم عروسی، دردسر درست کرده بودند. من تصورات خاصی داشتم و این اتفاق را بدیمن میدانستم. میترسیدم باعث اختلاف، طلاق احتمالی یا قرار گرفتن پسرم در موقعیت دشواری شود.
همچنین نگران بودم که ممکن است بر تواناییام برای کسب درآمد تأثیر بگذارد. هرچه بیشتر از این چیزها میترسیدم و سعی میکردم با یائو کنار بیایم، او بیشتر بدرفتاری میکرد. مگر همه این اتفاقها برای کمک به رها کردن وابستگیهای بشریام، یعنی همین ترسها، رخ نمیداد؟ مگر ترس اساساً نوعی «طلب کردن» نتیجهای نیست که فرد میخواهد از آن اجتناب کند؟ وقتی این موضوع را درک کردم، آگاهانه تلاش کردم آن را رها کنم و کارهایی را که باید انجام میدادم با وقار انجام دادم.
اما، هنوز میل به منفعت شخصی در قلبم وجود داشت. از زمان آغاز آزار و شکنجه، بیش از یک دهه با بازداشت و زندانی شدن روبهرو شده بودم؛ درنتیجه تقریباً هیچ پولی به دست نیاورده بودم و ذهنم درگیر این بود که هرچه زودتر پول دربیاورم.
پیش از ازدواج پسرم، قول داده بودم پس از چند سال به آنها برای خرید خانه کمک کنم، اما سؤال یائو به ذهنم آمد: «پول درآوردن چه فایدهای دارد؟» این حرف به من یادآوری کرد که بیش از حد برای پول اهمیت قائل شده بودم.
استاد به ما گفتند:
«... برای اینکه کسی به چیزی برسد، آن باید چیزی باشد که بهعنوان بخشی از زندگیاش مقرر شده باشد؛ اگر آن برایش مقرر نشده باشد هرگز آن را نخواهد داشت....» («آموزش فا در جلسه با تمرینکنندگان آسیا و اقیانوسیه»، آموزش فا در کنفرانس، جلد ششم)
آموزههای استاد مرا آگاه کرد: نباید بیش از حد نگران پول باشم؛ آنچه مقدر شده متعلق به من باشد، دیر یا زود به دستم خواهد رسید. اگر بهخاطر آزار و شکنجه بهدست ح.ک.چ نبود، مگر مغازهای که بهدرستی اداره میشد بهطور طبیعی سود نمیداد؟ حرص و طمع بشری بیپایان است، اما من بهعنوان مرید دافا مسئولیت بزرگتری دارم و نباید در طلب منفعت گرفتار شوم.
از آن پس، کسبوکارم را صرفاً یک شغل میدانستم و میگذاشتم همهچیز سیر طبیعی خودش را طی کند. طولی نکشید که تمام بدهیهایمان را پرداخت کردیم و پول باقیمانده را به پسرمان دادیم. او اندکی بعد خانهای بزرگ با مساحت بیش از ۱۰۰ مترمربع خرید.
کمی بعد، قیمت املاک بهشدت افزایش یافت و تنها ظرف شش ماه بیش از دو برابر شد. پسرم احساس کرد داشتن خانهای به ارزش بیش از دومیلیون یوان بیش از حد تجملی است؛ بنابراین تصمیم گرفت آن را بفروشد و بیش از یکمیلیون یوان سود به دست آورد. من و پسرم درک کردیم که این جلوهای از نیکخواهی استادمان بود؛ پاداشی که خودبهخود و بدون اینکه هرگز در پی آن باشیم، نصیبمان شد.
اجاره دادن مغازهمان بهشکلی شگفتآور آسان شد
پسرم خانه یکطبقهمان را به یک ویلای کوچک دوطبقهونیمی تبدیل کرد. فکر کردم اگر آنها به آنجا نقلمکان کنند و جدا از ما زندگی کنند، اختلافات کمتر خواهد شد. شاید همین تمایلم به زندگی آرام و راحت باعث شد این مصیبت برایم پیش بیاید.
وقتی نوهام دختری پنجساله شد، نوه دوم که پسر بود به دنیا آمد. وقتی نوزاد پسر کمی بیش از یک هفته داشت، یائو بهطور غیرمنتظرهای برای سومین بار باردار شد و اصرار داشت به هر قیمتی سقط جنین کند.
پسرم میدانست سقط جنین گرفتن جان یک موجود زنده است؛ بنابراین از فرصت شغلی پردرآمدی در شنژن که حقوقش دو برابر حقوق معمول او بود صرفنظر کرد و با عجله به خانه برگشت تا جلو او را بگیرد. احساس میکردم تحت فشار بسیار زیادی قرار گرفتهام.
شوهرم در کارهای هماهنگی و پروژههای دیگر برای اعتباربخشی به فا مشارکت دارد. این تعهدات بخش زیادی از وقت و انرژیاش را میگیرند و فرصت چندانی برای کمک به امور خانه برایش باقی نمیگذارند.
چند کار را بهتنهایی انجام میدهم: سفارش کالا، تحویل گرفتن محمولهها، چیدن اجناس در قفسهها و فروش آنها؛ کارهای مربوط به نوههایم: بردن دختر به مدرسه و برگرداندنش؛ مراقبت از پسر که تازه راه رفتن را آغاز کرده است؛ و خرید مواد غذایی و آشپزی.
مشغول بودن دائمی به این کارها تأثیر نامطلوبی بر من گذاشته است: اغلب هنگام مطالعه فا و فرستادن افکار درست خوابآلود میشوم و همه اینها بهشدت مانع خوب انجام دادن سه کار میشوند. وضعیت جسمیام نیز رو به وخامت گذاشته است؛ وزن زیادی کم کردهام، اغلب دهانم خشک و تلخ است و هنگام بالا رفتن از پلهها پاهایم ضعیف و بیثبات میشوند. درباره وضعیت با شوهرم صحبت کردم و پیشنهاد دادم مغازه را اجاره بدهیم. اما با تمام کالاهای موجود باید چه میکردیم؟
چند روز بعد، برای جشن تولد یکسالگی نوه کوچکمان به خانه دخترمان رفتیم؛ بنابراین آن روز مغازه را تعطیل کردیم. شخصی تماس گرفت و درباره اجاره محل پرسید و گفت که مشکلی ندارد که کالاها در مغازه باقی بمانند. مدت کوتاهی بود که به اجاره دادن مغازه فکر میکردیم و حتی تابلوی «اجاره داده میشود» نصب نکرده بودیم، اما توانستیم بدون هیچ مشکلی آن را اجاره بدهیم. سپاسگزارم استاد!
«همهاش تقصیر من است»
پس از اجاره دادن مغازه، دوباره به خانه پسرم و یائو نقلمکان کردیم. آن سال، او فرزند سومش را باردار بود و مدام ناراحت میشد؛ هر چند روز یک بار مشاجره کوچکی پیش میآمد و تقریباً هر ده روز یک بار دعوای بزرگی به راه میافتاد.
درست یک ماه پیش از موعد زایمانش، خودش به بیمارستان رفت و اصرار داشت سقط جنین کند. تهدید کرد که اگر نتواند، به خانه والدینش برمیگردد و طلاق میگیرد.
با عجله به بیمارستان رفتم تا منصرفش کنم. پیامدهای سقط جنین و طلاق را برایش توضیح دادم؛ اینکه طلاق بهندرت به خوشبختی واقعی منجر میشود و فرزندان رنج فراوانی خواهند کشید. به او یادآوری کردم که چقدر فرزندانش را دوست دارد و از او خواستم همراهم به خانه برگردد. وقتی نیکخواهی صادقانهام را احساس کرد، موافقت کرد و همراهم به خانه برگشت.
وقتی والدین یائو فهمیدند که او ناراحت است، با عجله آمدند. برای استقبال از آنها ضیافت مفصلی ترتیب دادم. پدرش گفت: «دخترم ناپخته رفتار کرده است؛ طی این سالها رنج زیادی به شما داده است. اصلاً شبیه پسرتان نیست که عاقل است و برای ما احترام زیادی قائل است. او در شرکت عملکرد فوقالعادهای داشته و از کارمند عادی به سرپرست و سپس دستیار مدیر ارتقا یافته است.» او ازطرف تمام خانوادهاش عذرخواهی کرد، اما یائو همچنان نمیتوانست این موضوع را بپذیرد.
چند روز بعد، بعدازظهر درحال استراحت بودم که یائو با عصبانیت به طبقه بالا آمد، پسرش را روی من انداخت و بدون گفتن حتی یک کلمه رفت. عمیقاً احساس میکردم به من توهین و در حقم بیانصافی شده است، اما چیزی نگفتم.
آن شب، انگار هیچ اتفاقی نیفتاده بود، با بچهها صحبت میکرد و میخندید. بنابراین سعی کردم با او صحبت کنم: «بچه را همینطوری روی من انداختی و حتی نمیدانم چرا. اگر کار اشتباهی کردهام، میتوانی به من بگویی.»
بلافاصله با تندی گفت: «مگر به تو نگفته بودم ظهر هر دو بچه را بخوابانی؟ کدامشان خوابید؟ اولی طبقه بالا بازی میکرد و دومی هم پایین حسابی دردسر درست کرده بود!»
هنوز حرفی نزده بودم که پسرم آمد و از او پرسید: «چرا بچهها را روی سر مامان انداختی؟ چرا خودت از آنها مراقبت نمیکنی؟» وقتی دید شوهرش اینگونه با او مخالفت میکند، از شدت خشم فلاسکی را پرتاب کرد. تکههای شیشه همهجا پخش شدند و او با عصبانیت از خانه بیرون رفت.
نگران شدم؛ بنابراین از پسرم خواستم با ماشین بیرون برود و دنبالش بگردد. پسرم گفت که اگر همسرش بخواهد، او را به خانه والدینش میبرد.
یک هفته بعد، پسرم به من گفت که همسرش به خانه والدینش برگشته است. دستها و پاهایش ورم کرده بودند. گرچه توافق کرده بودیم پس از یک هفته برگردد، اکنون میگفت که دیگر برنمیگردد.
با شنیدن این موضوع بسیار ناراحت شدم. متوجه شدم باید احساسات خودم را کنار بگذارم و از دیدگاه او به موضوع نگاه کنم. با توجه به شخصیت قوی و سرسختش، احتمالاً آنقدر خجالت میکشید که نمیتوانست برگردد.
با تلفن پسرم پیامی در ویچت برایش فرستادم: «شنیدم از وقتی از خانه رفتهای، دستها و پاهایت ورم کردهاند. همهاش تقصیر من است. متأسفم که اینطور رنج کشیدهای. زمان تولد بچه نزدیک است؛ لطفاً برگرد!»
پاسخ داد: «مامان، تقصیر شما نیست. فقط اخلاق خودم بد است. یکی دو روز دیگر برمیگردم.»
ازبین بردن تصورات با ازبرکردن فا
نوه کوچکم اکنون دختری هشتساله است. در طی بیش از ۲۰ سال زندگی روزمره، اتفاقهای زیادی قلبم را تحت تأثیر قرار دادهاند. گرچه سعی کردهام به درون نگاه کنم، هنوز احساس میکنم به ریشه مشکل نرسیدهام؛ با آنچه از سر گذراندهام به آرامش نرسیدهام و تزکیه برایم فرسایشی بوده است.
شوهرم با دیدن اینکه روزبهروز لاغرتر میشوم و ظاهرم خوب نیست، بارها قاطعانه اصرار کرده است که از آن خانه نقلمکان کنیم. میگوید چون پسرمان خانه نمیخرد، باید خودمان خانهای بخریم یا اجاره کنیم؛ او دیگر نمیخواهد من اینهمه کار مربوط به بچهها را انجام دهم.
آنها در ابتدا قصد داشتند تا زمانی که بزرگترین نوهمان وارد دوره راهنمایی میشود، در منطقهای با مدارس خوب خانه بخرند. اکنون او در سال سوم راهنمایی است، اما چون قیمت مسکن مدام کاهش مییابد، نگران هستند بیش از ارزش واقعی پول بپردازند. پسرم از من خواسته فقط یک سال دیگر تحمل کنم.
باور ندارم که این موضوع به محیط تزکیهام مربوط باشد؛ مسئله شینشینگ است، چیزی که نمیتوانم بهسادگی از آن فرار کنم. وقتی شوهرم میگوید دیگر از عهده کارها برنمیآیم، مگر جلوههای یک وضعیت ذهنی نادرست را واقعی تلقی نمیکند؟
یک روز صبح وقتی بیدار شدم، گفتم دهانم تلخ است. نوه کوچکم گفت: «مامانبزرگ، اگر در تلخی شادی پیدا کنی، دیگر تلخ نخواهد بود.» استاد از سخنان آن کودک برای آگاه کردن من استفاده میکردند. تعجبی نداشت که هر وقت خسته میشدم، احساس نارضایتی و رنجش میکردم؛ معلوم شد فقط میخواستم از سختی فرار کنم و بهدنبال آسایش باشم. این طرز فکر منفی علت اصلی مشکل بود.
شروع کردم به اهمیت دادن بیشتر به مطالعه و ازبرکردن فا. طی یک سال و نیم، تمام جوآن فالون و شش جلد هنگ یین را ازبر کردم و به درک بسیاری از اصول فا دست یافتم.
نمیدانستم چگونه قلبم را تغییر دهم، اما اکنون متوجه شدهام که مسئله، ازبین بردن تصورات فرد است. چیزی که مردم خوب میپندارند، درواقع همان چیزی است که حقیقتاً بد است؛ اگر فرد همچنان آن را خوب بداند و به آن بچسبد، چگونه میتواند رهایش کند؟
برای مثال، وقتی بدون قیدوشرط به درون نگاه میکنم، هیچ اتفاقی تصادفیای رخ نمیدهد. پیشتر این موضوع را فقط در سطحی ظاهری درک میکردم. وقتی آزمونها پیش میآمدند، اغلب فقط درصورتی به درون نگاه میکردم که با تصورات و شرایط خودم سازگار بودند. اکنون که واقعاً این موضوع را ازطریق فا درک کردهام، بلافاصله متوجه میشوم که هیچچیز اتفاقی رخ نمیدهد.
معلوم شد تصوراتم را از بین نبرده بودم. ناگهان دریافتم که ناهماهنگیهای جسمیای که تجربه میکردم، از ذهنیت راحتطلبیام سرچشمه میگرفتند. اینها ممکن است در زندگی روزمره، مسائل کوچکی به نظر برسند، اما راحتطلبی مانع تحمل سختیها و دیدن مشکلات گوناگون بهعنوان تجربیاتی مثبت میشود. سرانجام طرز فکرم را درباره فرار از سختی تغییر دادم و سلامتیام بهسرعت به حالت عادی برگشت.
هنگام ازبرکردن فا به این بخش برخوردم:
«... موجودات شیطانی که مریدان دافا را آزار و شکنجه میکنند توسط نیروهای کهن برنامهریزی شدند، و تحت کنترل بودهاند؛ بدون توجه به اینکه چه جنجال و هیاهویی ممکن است راه بیندازند، یا چه کار شیطانیای در ظاهر انجام میدهند، آنها صرفاً درحال اجرای اوامر دیگران هستند. بههر صورت، اگر یک شاگرد [دافا] بهطور ضعیفی عمل کند، نه فقط نیروهای کهن، بلکه تمامی خدایان در کیهان نیز شما را نمیبخشند....» («به کنفرانس فای اروپایی»، نکات اصلی برای پیشرفت بیشتر جلد 3)
ناگهان لایه دیگری از معنای عنوان «مرید دافا» را درک کردم: موجودات شیطانی کنترل و دستکاری میشوند؛ بنابراین خوب شدن برایشان بسیار دشوار است. درحالیکه مریدان دافا توسط استاد انتخاب و نظم و ترتیب داده شدهاند؛ پس چگونه ممکن است نتوانند خوب عمل کنند؟ در آن لحظه، از سطحی عمیقتر و میکروسکوپیتر، حقیقتاً درک کردم که تا وقتی استاد و فا حضور دارند، هیچچیز برای ترسیدن وجود ندارد و میتوان همهچیز را بهخوبی انجام داد.
واقعاً از عروسم سپاسگزارم؛ او طی حدود یک دهه گذشته سختیهای زیادی را تحمل کرده است تا به پیشرفتم بهعنوان یک تزکیهکننده کمک کند. همچنین به پسرم گفتم: «دیگر لازم نیست برای خرید خانه عجله کنید؛ شینشینگم ارتقا یافته است و هنگام انجام کارهای خانه، دیگر احساس خستگی نمیکنم.»
وقتی شینشینگم را ارتقا دادم، همه آنها نیز بهتر شدند
وقتی هر کدام از نوههایم به دنیا آمدند، مادربزرگ مادریشان هر بار برای یک سال به کمکمان آمد تا از آنها مراقبت کند؛ درمجموع سه سال کامل با ما زندگی کرد و سر یک سفره غذا خوردیم. او شاهد بود که چگونه پیوسته بردباری و صبر را تمرین میکردم و اغلب تحسینم میکرد که همیشه نیازهای دیگران را بر نیازهای خودم مقدم میدانم؛ مثلاً مطمئن میشدم همه غذایشان را کشیدهاند و بعد خودم غذا میخوردم. سال گذشته، پیش از سال نو قمری، او و خانوادهاش برای سپاسگزاری، هدایایی برایمان آوردند و با قدردانی از زحماتی که در طول سال کشیده بودیم، اصرار کردند که ما را برای صرف غذا به رستوران دعوت کنند.
در طی چند سال گذشته، پسرم و یائو در روز تولدمان ما را بیرون بردهاند. او همچنین برایم لباس خریده و پول نقد داده است تا خرج کنم.
هر سه نوهام اغلب عبارتهای «فالون دافا خوب است؛ حقیقت، نیکخواهی و بردباری خوب است» را تکرار میکنند. از کودکی به آنها یاد دادهام هنگ یین را ازبر کنند، ترانههای دافا را بخوانند و برنامههای دافا ویژه کودکان خردسال و نیز ویدئوها و فیلمهای گوناگون روشنگری حقیقت درباره دافا را تماشا کنند. چون در خانوادهای از تمرینکنندگان دافا به دنیا آمدهاند، احساس مسئولیت میکنم که آنها را بهخوبی تربیت کنم. همه آنها خودشان را مرید خردسال استاد میدانند.
همگام ماندن با اصلاح فا
وقتی به آزمونها و محنتهایی که پشت سر گذاشتهام میاندیشم ــ از رویدادهای ۲۵آوریل و ۲۰ژوئیه۱۹۹۹ گرفته تا انتشار بعدی نه شرح و تفسیر درباره حزب کمونیست و تلاشها برای متقاعد کردن مردم به خروج از ح.ک.چ، و سپس ثبت شکایتهای کیفری علیه جیانگ زمین، رهبر سابق ح.ک.چ که آزار و شکنجه را آغاز کرد ــ میبینم که من و همتمرینکنندگان محلیام تلاش کردهایم از نزدیک با روند اصلاح فا همگام بمانیم. در این روند، ضمن انجام مأموریتمان برای نجات موجودات ذیشعور، گامبهگام در تزکیه به بلوغ رسیدهایم.
در ۲۳آوریل۱۹۹۹، همراه همتمرینکنندگان محلی به مؤسسه آموزش تیانجین رفتم. صدها مأمور ویژه امنیت عمومی ما را محاصره کردند و با ضربوشتم و بازداشت مردم، بهزور متفرقمان کردند. آنقدر وحشت کرده بودم که احساس میکردم قلبم میخواهد از سینه بیرون بزند و تمام بدنم میلرزید، اما ایمان و اعتقاد راسخم به استاد و فا متزلزل نشد.
در ذهنم مدام این بخش از فا را ازبر میخواندم:
«... دافا میتواند عالم را اصلاح كند، بنابراین آن قطعاً قدرت فا برای سركوب شیطان، از بین بردن بینظمی، هماهنگ كردن هر چیزی و شكستناپذیر ماندن را دارد....» («نتیجهگیری قطعی»، نکات اصلی برای پیشرفت بیشتر)
پس از آغاز آزار و شکنجه وحشیانه، در مواجهه با سیل گسترده دروغها، همتمرینکنندگان محلی ما مانند یک بدن واحد هماهنگ شدند. مطابق الزامات روند اصلاح فا، روستاها و شهرکهای مشخصی را به تمرینکنندگان مختلف اختصاص دادیم تا هنگام توزیع مطالب اطلاعرسانی و دیسکهای حاوی حقیقت آزار و شکنجه، حتی یک روستا و یک خانوار نیز از قلم نیفتد.
همچنین عاملان آزار و شکنجه را در اینترنت افشا و این پروندهها را در قالب مطالب اطلاعرسانی محلی گردآوری میکردم که سپس در زادگاهها و محل سکونت عاملان توزیع میشدند. برچسبهایی نصب میکردیم که نام این افراد را آشکارا ذکر میکردند و خواستار پایان آزار و شکنجه بودند. این اقدامات بازدارندگی قدرتمندی در برابر شیطان ایجاد کردند.
در هر روستا، تابلوهای بزرگ اطلاعرسانی نیز نصب میکردیم و برچسبهایی میچسباندیم؛ مانند برچسبهای ترویج جنبش خروج از ح.ک.چ و عبارت «فالون دافا خوب است». حتی پس از آغاز همهگیری، مانعی برایمان ایجاد نشد و در خانه محبوس نشدیم. برای کمک به همه موجودات ذیشعور تا بهسلامت از این فاجعه عبور کنند، بار دیگر سراسر منطقه را با مطالب روشنگری حقیقت پوشاندیم.
در حوالی زمان همهگیری سال ۲۰۱۹، من و همتمرینکنندگان احساس کردیم کمک به نجات مردم فوریت زیادی دارد؛ بنابراین برای روشنگری حقیقت بهصورت رودررو، گروهی به مکانهای مختلف میرفتیم.
روزی در میانه زمستان را به یاد دارم که پنج نفر از ما به همین منظور به بازاری روستایی رفتیم. هوا بهشدت سرد بود و بادهای شدیدی میوزید. فقط حدود یکپنجم فروشندگان معمول بساطشان را پهن کرده بودند. از شدت سرما تا مغز استخوان یخ کرده بودیم، تا حدی که بهسختی میتوانستیم تقویمهای اطلاعرسانی را که توزیع میکردیم در دست نگه داریم. اما نمیخواستیم حتی یک فرصت را از دست بدهیم و هر کدام توانستیم چند نفر را متقاعد کنیم از ح.ک.چ و سازمانهای وابسته به آن خارج شوند.
یکی از تمرینکنندگان که از نیکخواهی عمیقی برخوردار بود، هنگام صحبت با شخصی اشک میریخت. آن شخص پس از آگاهی از حقیقت تصمیم گرفت از سازمانهای حزب خارج شود و درحالیکه عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفته بود، به ما اصرار کرد: «هوا خیلی سرد است؛ بهتر است به خانه برگردید!» دو نفر از تمرینکنندگان از اینکه این افراد حقیقت را درک کرده و نجات یافته بودند، چنان خوشحال شدند که یکدیگر را در آغوش گرفتند و از شدت احساسات گریستند.
با راهنمایی دافا توانستهام تا امروز به مسیرم ادامه دهم. میدانم هنوز در بسیاری از زمینهها خوب عمل نکردهام یا به اندازه کافی تزکیه نکردهام و همچنان فاصله زیادی با برآورده کردن الزامات استاد و دافا دارم. در زمان محدود باقیمانده، قدر این فرصت بیهمتا در سراسر ابدیت را که میتوانم در کنار استاد و فا باشم خواهم دانست. همچون گذشته، با پشتکار به انجام سه کاری که از مریدان دافا انتظار میرود ادامه خواهم داد و از صمیم قلب برای نجات نیکخواهانه استاد سپاسگزارم.
سپاسگزارم استاد! سپاسگزارم همتمرینکنندگان!
(مقاله منتخب برای بیستوسومین کنفرانس فای چین در وبسایت مینگهویی)
کپیرایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.