(Minghui.org)

درود بر استاد ارجمند!

درود بر هم‌تمرین‌کنندگان!

این سعادت را داشتم که در سال ۱۹۹۸، تمرین فالون دافا را آغاز کنم. ازطریق تزکیه، به درک‌های بسیاری رسیده‌ام که با ارتقای سطحم، به‌مرور زمان تغییر کرده‌اند. توصیف تمام تجربیاتی که در طول تزکیه داشته‌ام غیرممکن است. امروز فقط چند اتفاق را به اشتراک می‌گذارم که به من کمک کردند برخی از وابستگی‌هایم را شناسایی کنم.

هر آنچه به آن وابسته باشید، موجب سقوطتان خواهد شد

سال‌ها پیش، تمرین‌کنندگان روسی‌زبان با هماهنگ‌کننده اصلی یکی از پروژه‌ها دیدار کردند. همه آن تمرین‌کنندگان در پروژه آن هماهنگ‌کننده مشارکت نداشتند، اما او پیشنهادهای مهمی برای ما داشت. درباره مسائل بسیار مهم مربوط به تزکیه شخصی با ما صحبت و قویاً توصیه کرد جلساتی برای مطالعه گروهی فا ویژه تمرین‌کنندگان روسی‌زبانِ ساکن ایالات متحده تشکیل دهیم. او توضیح داد که این کار برای نقشی که در دوره اصلاح فا ایفا می‌کنیم چقدر حیاتی است.

من نقش اصلی را در تشکیل و هماهنگی این گروه بر عهده گرفتم. شروع کردیم به برگزاری جلسات آنلاین مطالعه فا در عصرها. به‌تدریج گروهی صبحگاهی نیز برای مطالعه روزانه فا و انجام تمرین‌ها تشکیل دادیم. این کار فرصت فوق‌العاده‌ای برای تزکیه گروهی به‌عنوان یک بدن واحد برایمان فراهم کرد.

چند سال پیش، برخی تمرین‌کنندگان پیشنهاد کردند شیوه تبادل تجربیاتمان را تغییر دهیم. پیشنهادشان این بود که کسانی از ما که مایل هستند، بتوانند ماجراهایی از زندگی‌شان، ازجمله خاطرات دوران کودکی و جوانی را که لزوماً به تزکیه مربوط نبودند، تعریف کنند. همچنین پیشنهاد کردند مدت‌زمان اختصاص‌یافته به چنین گفت‌وگوهایی محدود نباشد. این مانعی جدی بود و ممکن بود جلساتمان را از مسیر اصول دافا خارج کند.

وقتی درباره این موضوع گفت‌وگو کردیم، مخالفت کردم و گفتم که ما باشگاه معاشرت نیستیم. تزکیه جدی‌ترین موضوع در جهان است؛ بنابراین باید اصول را به‌شدت رعایت کنیم و از دافا منحرف نشویم. بقیه سکوت کردند و سپس فقط یک تمرین‌کننده از من حمایت کرد.

متأسفانه آن زمان مکث نکردم و دراین‌باره فکر نکردم: به‌عنوان هماهنگ‌کننده، پیش از هر چیز، باید وابستگی‌هایی را در خودم شناسایی می‌کردم که باعث چنین اختلالاتی در گروهمان می‌شدند، وابستگی‌هایی مانند زودرنجی، ترس از آبروریزی، قضاوت کردن درباره کسانی که با من مخالف بودند، انتظار قدردانی از دیگران، ناشکیبایی و ناتوانی در حفظ آرامش در هر شرایطی.

در این آزمون شکست خوردم و از تمام کسانی که سکوت کرده بودند دلخور شدم، گرچه آن‌ها عوامل نادرستی را که می‌توانست گروهمان را نابود کند تشخیص داده بودند. مشکل به‌سرعت حل شد و همه‌چیز به‌شکلی درست پیش رفت؛ شیطان نتوانست گروهمان را نابود کند. اما توجه چندانی به وابستگی‌های خودم و رها کردنشان نکردم.

وقتی برای نخستین بار اطلاعیه‌ای را در مینگهویی خواندم، توجه زیادی به آن نکردم، زیرا تصورم این بود که آن اطلاعیه اصلاً شامل حال من نمی‌شود. در جلسه‌ای مربوط به پروژه، هماهنگ‌کننده اصلی توجه ما را به بخشی از آن مقاله جلب کرد: «درواقع، موجودات بدخواه به امیال و وابستگی‌های بشری فرد به‌عنوان ابزاری برای کنترل او نگاه می‌کنند. در همین حین، نیروهای کهن در بُعدهای دیگر که قصد نابودی ما تمرین‌کنندگان را دارند، می‌گویند: "هرآنچه به آن وابسته باشید، موجب نابودی‌تان خواهد شد."»

پس از اینکه چند بار دیگر آن را خواندم، متوجه شدم این موضوع چقدر مهم است، زیرا به‌روشنی نشان می‌دهد که فرد باید وابستگی‌های عمیق و ریشه‌دار خود را شناسایی کند و از بین ببرد و هرچه زودتر خودش را از آن‌ها رها کند. استاد دیدند که تمایل شدیدی در قلبم برای رها کردن وابستگی‌های بنیادی‌ام شکل گرفته است و تمام شرایط لازم را برای انجام این کار فراهم کردند.

اندکی بعد، برخی تمرین‌کنندگان گروهمان عمیقاً احساساتم را جریحه‌دار کردند. این برداشتی بود که فردی غیرتزکیه‌کننده از آن اتفاق می‌داشت و متأسفانه در ابتدا درست مانند فردی غیرتزکیه‌کننده واکنش نشان دادم. سخنان تندی خطاب به من گفته شد و فقط یک نفر از من دفاع کرد؛ بقیه طبق معمول سکوت کردند. بنابراین به‌شدت آزرده شدم.

سه روز چنان افسرده بودم که حتی نمی‌توانستم همراه گروه فا را مطالعه کنم یا تمرین‌ها را انجام دهم؛ بنابراین به‌تنهایی تمرین می‌کردم. گرچه می‌دانستم زمان ازبین بردن رنجشم فرا رسیده است، وقتی عمیق‌تر بررسی کردم، وابستگی دیگری نیز پیدا کردم.

فکر می‌کردم برای سایر تمرین‌کنندگان روسی‌زبان، کارهای زیادی انجام داده‌ام؛ بنابراین انتظار داشتم با من خوب رفتار کنند. وقتی درباره این موضوع تأمل کردم، به یاد آوردم کسانی که براساس دافا تزکیه می‌کنند باید به ازخودگذشتگی کامل برسند. به یاد آوردم که استاد ما را از جهنم نجات داده‌اند، به‌خاطر گناهانمان رنج می‌کشند و پیوسته به ما کمک و در مسیر حقیقی راهنمایی‌مان می‌کنند. ایشان در ازای این کارها هیچ پاداشی از ما انتظار ندارند. فقط راهنمایی‌مان می‌کنند تا سه کار را انجام دهیم و مأموریت‌هایمان را به انجام برسانیم.

همچنین متوجه شدم که با حمایت بیش‌ازحد از هم‌تمرین‌کنندگان در پروژه‌ها، فرصت مسئولیت‌پذیری در قبال خودشان را از آن‌ها می‌گرفتم. در پس این رفتار، احساس برتری‌ام نسبت به دیگران نهفته بود.

متوجه شدم سرانجام زمان آن فرا رسیده است که رنجش و تمام بار عاطفی پشت آن را رها کنم؛ آن‌ها عواملی بودند که مانع مشارکتم در گروه می‌شدند. اما در ابتدا نمی‌توانستم خودم را به انجام این کار وادار کنم. سه روز گذشت؛ همچنان رنج می‌کشیدم، اما تغییری نکردم. روزی هنگام انجام تمرین دوم، به‌خاطر آن اتفاق چنان احساس تلخی و آزردگی می‌کردم که اشک از چشمانم جاری شد.

صورتم را با دست‌هایم پوشاندم و هق‌هق گریستم. وقتی گریه‌ام تمام شد، به انجام تمرین ادامه دادم. ناگهان گویی پرده‌ای از مقابل چشمانم کنار رفت. تمام وابستگی‌هایم را به‌وضوح دیدم و متوجه شدم که استاد فرصتی فراهم کرده‌اند تا سرانجام از شر آن‌ها خلاص شوم.

استاد نیک‌خواه پرده را از مقابل چشمانم کنار زدند و پس از آن، قلبم بسیار سبک شد! رنجش کاملاً از بین رفت، انگار هرگز وجود نداشت! درست روز بعد، دوباره همراه گروه تمرین می‌کردم.

از تمرین‌کنندگانی که کمکم کردند وابستگی‌هایم را کشف کنم سپاسگزارم و امیدوارم همه ما بتوانیم به درون نگاه کنیم و وابستگی‌های عمیق و ریشه‌دارمان را از بین ببریم.

صحبت با هم‌تمرین‌کنندگان درباره وابستگی‌ها

اغلب وقتی متوجه وابستگی‌ای در سایر تمرین‌کنندگان می‌شوم، سعی می‌کنم درباره آن با آن‌ها صحبت کنم. متأسفانه همیشه نمی‌توانم به شیوه درستی با آن‌ها حرف بزنم؛ در بهترین حالت، به حرفم توجهی نمی‌کنند یا در بدترین حالت، آزرده می‌شوند. مشکل چیست؟

استاد توصیه می‌کنند وقتی وابستگی‌ای را در شخص دیگری می‌بینیم، بررسی کنیم که آیا خودمان نیز همان وابستگی را داریم یا نه. در بیشتر موارد، من هم آن را دارم. شروع می‌کنم به تلاش جدی برای ازبین بردن آن در خودم. اغلب وقتی خودم را حتی تا حدی از آن وابستگی رها می‌کنم، دیگر آن را در شخص مقابل نمی‌بینم.

اکنون پیش از صحبت با یک هم‌تمرین‌کننده، به درون نگاه می‌کنم و بررسی می‌کنم که آیا قضاوتی در ذهنم دارم، می‌خواهم انگشت اتهام را به‌سوی او بگیرم، خودم را برتر از او بدانم یا متکبرانه رفتار کنم. اگر حتی ذره‌ای از این موارد وجود داشته باشد، بلافاصله آن‌ها را رها می‌کنم.

گاهی هم‌تمرین‌کنندگان آمادگی شنیدن درباره مشکلات خودشان را ندارند. بنابراین پیش از صحبت، می‌پرسم که آیا می‌توانم موضوعی را با آن‌ها در میان بگذارم که فکر می‌کنم برایشان مفید خواهد بود. اگر پاسخ مثبت باشد، سعی می‌کنم با نیک‌خواهی صحبت کنم. توضیح می‌دهم که همان وابستگی را در خودم نیز مشاهده کرده‌ام. مثال‌های مشخصی از چگونگی مواجهه‌ام با چالش‌های مربوط به آن وابستگی، چه مثبت و چه منفی، بیان می‌کنم. اگر این روش را به‌دقت دنبال کنم، معمولاً نتیجه مثبت است.

افکار درست و ایمان ما

روزبه‌روز بیشتر متقاعد می‌شوم که داشتن افکار درست و روشن چقدر مهم است و این افکار چگونه عمل می‌کنند.

سال‌هاست این سعادت را دارم که در پروژه‌ای برای نجات موجودات ذی‌شعور در محل ناقوس آزادی، پربازدیدترین جاذبه گردشگری فیلادلفیا، مشارکت کنم. هر بار که در گروه محلی‌مان درباره فا تبادل تجربه می‌کنیم، ماجرا‌های تأثیرگذاری مطرح می‌شوند که در قلبمان ماندگار می‌مانند.

یکی از این نمونه‌ها اخیراً زمانی رخ داد که نزدیک ناقوس آزادی مشغول فعالیت بودیم. معمولاً برای ورود به ساختمان ناقوس آزادی، صف طولانی‌ای تشکیل می‌شود که از مقابل محل تمرین و میزهای اطلاع‌رسانی ما می‌گذرد. صف به‌آرامی حرکت می‌کند و مردم تمرین‌ها را تماشا می‌کنند و اطلاعات روی پوسترها و بنرهایمان را می‌خوانند. حتی اگر برای گرفتن بروشور یا امضای دادخواست به میزمان نزدیک نشوند، بازهم می‌توانند از حقیقت آگاه شوند.

روزی مشکلی پیش آمد و بدون هیچ دلیل مشخصی، صف در امتداد پیاده‌روی دیگری، دورتر از محل تمرین ما، تشکیل شد. مردم دیگر از مقابل پوسترهایمان عبور نمی‌کردند و فرصت آگاهی از حقیقت را از دست می‌دادند.

هنگام انجام تمرین‌ها افکار درست فرستادم، اما کمکی نکرد. بنابراین تصمیم گرفتم نگهبان امنیتی‌ای را پیدا کنم و از او بخواهم صف را به مسیر درست برگرداند. پس از کمی فکر کردن، متوجه شدم که نمی‌توانم چنین درخواستی از او بکنم. تصمیم گرفتم از استاد کمک بخواهم، اما بعد فکر کردم که نمی‌توانم مدام مزاحم ایشان شوم.

اما به‌محض اینکه به استاد فکر کردم، درست در همان لحظه، نگهبان امنیتی از ساختمان ناقوس آزادی بیرون آمد و به گردشگران دستور داد در مسیر درست حرکت کنند. سپس همه از مقابل تابلوهای ما عبور می‌کردند. از لحظه‌ای که به استاد فکر کردم تا زمانی که مسیر صف اصلاح شد، کمتر از یک دقیقه گذشته بود.

پس از آن، شروع کردم به تأمل درباره اینکه مشکلاتمان در بیشتر اوقات از کمبود ایمان سرچشمه می‌گیرند. ما به‌سادگی فراموش می‌کنیم که چه معجزات فراوانی از دافا برای تک‌تک ما رخ داده است. تعدادشان آن‌قدر زیاد است که نمی‌توان شمرد. همچنین پیوسته از استاد کمک و راهنمایی دریافت می‌کنیم؛ ایشان همیشه در کنارمان هستند. اما متأسفانه وقتی زمان رویارویی با آزمونی فرا می‌رسد، ممکن است همه این‌ها را فراموش کنم.

آزمون‌هایی که از بُعدهای دیگر دریافت کردم

حدود سه سال پس از آغاز تمرین، بارها با چشم سومم صحنه‌ای را که در جوآن فالون توصیف شده است به‌وضوح دیدم:

«در آن زمان به نظر می‌رسد که انگار درون پیشانی شکفته می‌شود، مثل گل‌هایی که در تلویزیون یا فیلم می‌بینید، که در یک لحظه گل‌برگ‌های‌شان باز می‌شود. چنان صحنه‌هایی ظاهر می‌شود. آن قسمت قرمز درون پیشانی که در ابتدا مسطح به نظر می‌رسید، ناگهان در مرکز برجسته شده و سپس می‌شکفد و می‌شکفد. اگر فردی بخواهد خودش این روند را تا انتها به‌طور کامل بگذراند، ممکن است حتی هشت یا ده سال هم کافی نباشد، زیرا کل چشم سوم مسدود است‌.» (سخنرانی دوم، جوآن فالون)

به یاد دارم چه منظره جادویی‌ای بود! اما، پس از مدتی، آزمون‌هایی که در جوآن فالون توصیف شده‌اند نیز برایم به واقعیت پیوستند:

«ممکن است روزی ناگهان موجود فناناپذیر بزرگ و بلندقامتی را ببینید‌. چند کلمۀ تملق‌آمیز به شما می‌گوید و چیزی به شما یاد می‌دهد. اگر آن را بپذیرید‌، گونگ‌تان درهم‌برهم می‌شود. وقتی مشعوف شوید و او را به‌‌عنوان استادتان بپذیرید‌، با او خواهید رفت‌.» (سخنرانی ششم، جوآن فالون)

روزی در حالتی میان خواب و بیداری، مردی بسیار بلندقامت به‌سمتم آمد که ردای بلند سفیدی بر تن داشت و تاجی طلایی بر سر گذاشته بود. چشمان سبز، درشت و مهربانی داشت. دست‌هایش را به‌سویم دراز کرد و با اینکه دهانش را باز نکرد، شنیدم که گفت: «فرزندم، با من بیا.» پاسخی ندادم، اما او مدام صدایم می‌کرد و می‌خواست همراهش بروم. وقتی از این حالت رؤیاگونه‌ بیدار شدم، فکر کردم: «چرا پیش از اینکه فالون دافا را تمرین کنم، از من دعوت نکرده بود همراهش بروم؟» این دعوت آشکارا مداخله بود.

این آزمون یک بار دیگر نیز در همان حالت رؤیاگونه تکرار شد. مکان ناآشنایی را به‌وضوح دیدم که گروهی از مردم با لباس‌های قدیمی مشغول انجام نوعی تمرین بودند. استادشان به من نزدیک شد و شروع کرد به آموزش تمرین‌ها به من. اما من دست‌هایم را پشت کمرم پنهان کردم و به نشانه مخالفت سرم را تکان دادم.

امروز فقط چند مورد از نظم و ترتیب‌های شگفت‌انگیزی را که برایم رخ داده‌اند به اشتراک گذاشتم، اما موارد بسیار بسیار بیشتری وجود داشته‌اند!

فکر می‌کنم اگر هر بار که با محنتی روبه‌رو می‌شویم، معجزات دافا را که برایمان رخ داده‌اند و حمایت عظیمی را که از استاد دریافت می‌کنیم به یاد آوریم، بسیار آسان‌تر و سریع‌تر از آزمون‌ها عبور خواهیم کرد.

از استاد لی، بنیان‌گذار فالون دافا، سپاسگزارم که همیشه در کنارم هستند و همواره با نیک‌خواهی مرا راهنمایی و از من محافظت می‌کنند!

سپاسگزارم هم‌تمرین‌کنندگان!

(ارائه‌شده در کنفرانس فای فیلادلفیا در سال ۲۰۲۶)