(Minghui.org) درود بر استاد گرامی! درود بر هم‌تمرین‌کنندگان!

همیشه فکر می‌کردم خلق‌وخوی نسبتاً خوبی دارم و به‌ندرت از کسی می‌رنجم یا از کسی متنفر می‌شوم. به همین دلیل، در سال‌های نخست تزکیه‌ام در فالون دافا (که فالون گونگ نیز نامیده می‌شود)، چندان به رنجش و نفرت توجه نمی‌کردم.

اما حدود ۱۰ سال پیش، ناگهان دریافتم که درواقع وابستگی‌های شدیدی به رنجش و نفرت دارم که پشت ظاهر فریبنده خوش‌خلقی‌ام پنهان مانده‌اند. تصمیم گرفتم با تزکیه، آن‌ها را رها کنم.

این کار آسان نبوده است. می‌خواهم سه تجربه معجزه‌آسا را که در این روند برایم پیش آمد، به اشتراک بگذارم.

گم شدن سوئیچ اتوموبیلم

محل کارم در انتهایی‌ترین بخش شهر و حومه آن قرار دارد و زمین‌های کشاورزی فاصله چندانی با آن ندارند. برای رفت‌وآمد به محل کار می‌توانم از خودرو شخصی یا اتوبوس سرویس محل کار استفاده کنم.

برای رسیدن به سرویس، باید به‌موقع حاضر شد. اگر از آن جا بمانید، باید دو ساعت دیگر منتظر سرویس بعدی بمانید یا مسافت زیادی را پیاده بروید تا در شهر، سوار اتوبوس یا تاکسی شوید.

۱۰ سال پیش گواهینامه رانندگی گرفتم. با اینکه راننده باتجربه‌ای نبودم، برای راحتی بیشتر تصمیم گرفتم با خودرو خودم به محل کار بروم.

یک روز در زمستان ۲۰۱۶، پس از پایان ساعت کاری، کمی بیشتر ماندم تا کارم را تمام کنم. وقتی آماده رفتن به خانه شدم، هوا تاریک شده بود و مدت زیادی از حرکت سرویس می‌گذشت.

درحالی‌که از پله‌ها پایین می‌رفتم، دستم را در کیفم بردم تا سوئیچ اتوموبیلم را پیدا کنم، اما هرچه گشتم، دستم به آن نخورد. سپس هر چهار قسمت کیف دستی‌ام را باز کردم، اما هیچ اثری از سوئیچ نبود. فکر کردم شاید به‌اشتباه آن را در اتاق کارم جا گذاشته باشم، بنابراین برگشتم تا دنبالش بگردم.

همه‌جای دوروبر میزم را گشتم، اما سوئیچ را پیدا نکردم. بعد کیفم را خالی کردم تا دوباره آن را بگردم. بازهم اثری از سوئیچ نبود.

دیگر مطمئن شده بودم که سوئیچ اتوموبیلم را گم کرده‌ام. در گذشته، ذهنیتم متفاوت بود و در چنین موقعیتی، بی‌قرار و آشفته می‌شدم، دلخوری‌هایم دوباره ظاهر می‌شدند و معمولاً ناراحتی‌ام را سر اعضای خانواده‌ام خالی می‌کردم. مدام به اتفاقات ناخوشایند گذشته فکر می‌کردم و دیگران را به‌خاطر «بی‌انصافی‌هایی» که احساس می‌کردم در حقم کرده‌اند، سرزنش می‌کردم.

اما این بار فرق داشت، چراکه از قبل مصمم شده بودم وابستگی‌هایم به رنجش و نفرت را رها کنم. وقتی این وابستگی‌ها کم‌کم ظاهر شدند، به خودم گفتم هرگز نمی‌گذارم چنین عوامل منحرفی مرا تحت کنترل بگیرند. در قلبم به آن‌ها گفتم: «امروز شکست خوردید! امروز هر اتفاقی بیفتد، کسی را سرزنش نمی‌کنم و از دست خودم هم عصبانی نمی‌شوم.»

با این فکر، رنجشی که داشت سر باز می‌کرد، کم‌کم از بین رفت و چنان آرام شدم که تا آن زمان تجربه‌اش نکرده بودم.

با خودم فکر کردم: «حالا چه‌کار کنم؟ سوئیچ را گم کرده‌ام و اگر بخواهم سوئیچ یدک را از خانه بیاورم خیلی طول می‌کشد. اگر کسی پیش از برگشتنم، آن را پیدا کند و اتوموبیلم را بدزدد، چه؟»

اتوموبیلم چیز خاصی نبود، اما هنوز باارزش‌ترین دارایی خانواده‌مان بود. برای همین هنوز کمی نگران بودم. بعد فکر کردم: «استاد از شاگردانشان مراقبت می‌کنند و هیچ اتفاقی که نباید بیفتد، رخ نمی‌دهد. اگر واقعاً کسی سوئیچ را پیدا کند و آن را بدزدد، حتماً رابطه‌ای کارمایی در کار است. اگر قرار باشد اتوموبیلم را از دست بدهم، می‌پذیرم.»

با این فکر، خیالم کاملاً راحت شد و همه وسایلم را دوباره در کیفم گذاشتم. چون پیدا کردن تاکسی از محل کارم خیلی طول می‌کشید، تصمیم گرفتم پیاده به شهر بروم و از آنجا با تاکسی به خانه برگردم.

بعد چیز شگفت‌انگیزی رخ داد. دو بسته پیراشکی از غذاخوری کارکنان خریدم و برای پرداخت پول آن، دستم را در کیفم بردم تا کارت کارمندی‌ام را بردارم. همان موقع دستم به چیزی برجسته در کیف خورد. با خودم گفتم: «شاید سوئیچ باشد؟» به‌سرعت زیپ جیب بیرونی کیفم را باز کردم و دیدم کلیدم همان‌جاست، انگار از اول همان‌جا بود.

تَرَک‌های یخچال جدیدم ناپدید شدند

در تابستان ۲۰۱۷، یخچال قدیمی‌مان که ۱۵ سال از آن استفاده کرده بودیم، شروع به آب‌دادن کرد. تصمیم گرفتیم یخچالی جدید و بدون برفک بخریم، و خواستیم که آن را در خانه‌مان تحویل دهند.

عصر روز بعد، مأمور تحویل تماس گرفت و گفت که حدود یک ساعت دیگر می‌رسد. حدود ساعت ۱۰ شب آمد. پنجاه‌وچندساله بود، جثه‌اش کمی کوچک‌تر از حد متوسط بود و خیلی خسته به‌نظر می‌رسید. با خودم فکر کردم آیا توانش را دارد که یخچال را تا آپارتمانمان بالا بیاورد؟

یخچال را به‌زحمت روی پشتش از پله‌ها بالا آورد و وقتی رسید، کاملاً از نفس افتاده و خسته شده بود. به او کمی بستنی تعارف کردم تا خنک شود. پس از کمی استراحت، از من خواست کمک کنم یخچال را از بسته‌بندی بیرون بیاوریم و سر جایش بگذاریم. چند نکته را هم گفت که باید هنگام شروع استفاده از یخچال رعایت می‌کردیم.

بعد آماده شد که یخچال قدیمی‌مان را از پله‌ها پایین ببرد، اما آن‌قدر خسته بود که به‌تنهایی از عهده‌اش برنمی‌آمد. از من خواست کمکش کنم. من چندان قوی نیستم، اما دونفری توانستیم یخچال را پایین ببریم. آن را روی سه‌چرخه‌اش گذاشتیم و قامت خسته‌اش آرام‌آرام در تاریکی شب از نظر ناپدید شد.

وقتی به خانه برگشتم، بسته‌بندی را جمع کردم، دوشاخه یخچال را به برق زدم و شروع به تمیزکردن داخل آن کردم. بعد متوجه چند ترک روی شیشه درِ فریزر شدم که به جهات مختلف کشیده شده بودند و انتهایشان باریک می‌شد.

من فردی کمال‌گرا هستم، برای همین دیدن ترک‌ها خیلی ناراحتم کرد. تقریباً همان لحظه، طرز فکر سابقم دوباره ظاهر شد. حس کردم رنجش در قلبم بالا می‌گیرد و متوجه شوهرم می‌شود. داشتم آماده می‌شدم گله کنم که چرا کمکم نمی‌کند.

درست وقتی می‌خواستم دهان باز کنم، ناگهان هوشیار شدم و فهمیدم که موجودی پلید از بُعدی دیگر، این رنجش را در من برمی‌انگیزد. آرام شدم و به آن گفتم: «می‌خواهی عصبانی شوم و از دیگران برنجم؟ می‌خواهی نیروهای کهن از این موضوع، بهانه‌ای برای آزار و شکنجه من بسازند؟ به‌هیچ‌وجه! با آرامش و منطقی با این وضعیت برخورد می‌کنم.»

چند راه‌حل را در نظر گرفتم. اول اینکه به مأمور تحویل زنگ بزنم، درباره ترک‌ها به او بگویم و از او بخواهم بیاید و آن‌ها را ببیند. بعد فکر کردم: «پیش از رفتنش، از او نخواستم همه‌چیز را بررسی کند، پس طبیعی است که مسئولیت این موضوع را نپذیرد.» راه دوم این بود که با فروشنده تماس بگیرم و درباره ترک‌ها به او بگویم. اما احتمالاً او مسئولیت را به گردن آن مأمور تحویل بیچاره می‌انداخت که هم باید در گرمای تابستان، بارهای سنگین را حمل می‌کرد و هم باید این ضرر مالی را متحمل می‌شد.

درنهایت تصمیم گرفتم خودم مسئولیت را بپذیرم تا برای هیچ‌یک از افراد دخیل در این موضوع، دردسر بیشتری ایجاد نشود. با وجود گرایشم به کمال‌گرایی، این بار وابستگی‌ام را رها کردم و با خودم گفتم: «شاید این ترک‌ها ظاهرش را خراب کرده باشند، اما تا وقتی یخچال درست کار می‌کند، اشکالی ندارد.»

صبح روز بعد خواستم ببینم درِ شیشه‌ای درست کار می‌کند یا نه. آنچه دیدم، همه چیزهایی را که تا آن زمان درباره فیزیک آموخته بودم، زیر سؤال برد. درِ شیشه‌ای کاملاً سالم بود و حتی یک ترک هم روی آن دیده نمی‌شد!

تصادفی که به خیر گذشت

یک روز در پاییز ۲۰۲۴، باید برای کاری از شهر خارج می‌شدم و تصمیم گرفتم در راه بازگشت، به یکی از هم‌تمرین‌کنندگان سر بزنم. او در حومه شهر زندگی می‌کرد و هوا داشت تاریک می‌شد.

عجیب بود که گرچه هنوز ساعت تعطیلی شرکت‌ها نرسیده بود، همه‌جا راه‌بندان شدیدی بود. هر بار که در تقاطعی به راه‌بندان می‌رسیدم، سعی می‌کردم از راه دیگری بروم، اما چندان موفق نمی‌شدم.

فکر کردم تا به خانه‌اش برسم، خیلی دیر می‌شود و شاید اصلاً خانه نباشد. به نظرم رسید که ادامه‌دادن این مسیر اتلاف وقت است و بهتر است بگذارم امور مسیر طبیعی خود را طی کنند و به خانه برگردم. بنابراین دور زدم و به‌سمت خانه راه افتادم.

در خروجی سرازیریِ یک بزرگراه مرتفع، ترافیک از سایر جاها سنگین‌تر بود. ناگهان یک خودرو شاسی‌بلند جلو من پیچید و به بدنه خودرو من در اطراف چرخ جلو کشیده شد. اتوموبیلم تکان شدیدی خورد و صدای بلند کشیده‌شدن فلز روی بدنه آن به گوش رسید.

چراغ راهنمایی قرمز شد و خودرو شاسی‌بلند جلو من توقف کرد. چون معمولاً حدود سه دقیقه طول می‌کشید تا چراغ دوباره سبز شود، راننده پیاده شد تا خسارت اتوموبیلش را بررسی کند. سی‌وچندساله بود، جثه متوسطی داشت و نسبتاً قوی به‌نظر می‌رسید. درحالی‌که آن را وارسی می‌کرد، هرازگاهی نگاهی به من می‌انداخت. وقتی دید واکنشی نشان نمی‌دهم، سریع سوار شد، بی‌آنکه کلمه‌ای به من بگوید.

در آن مدت کوتاه، افکار گوناگونی در ذهنم می‌چرخید، به‌ویژه وقتی راننده بدون اینکه چیزی درباره خراشیدن اتوموبیلم بگوید، دوباره سوار شد. موجود پلیدی که پشت وابستگی‌ام به رنجش پنهان شده بود، شروع به شرارت کرد و ناسزاها و حرف‌هایی از این دست را به ذهنم آورد: «فکر می‌کنی نفهمیدم به اتوموبیلم کشیدی؟ فکر می‌کنی چون جوان و زورمندی، می‌ترسم جلویت را بگیرم؟»

اما، خودآگاه اصلی‌ام آگاه و استوار ماند و سریع تصمیم گرفتم که چه‌کار کنم. از این فرصت استفاده می‌کردم تا رنجش و نفرتی را که نسبت به آن مرد داشتم رها کنم. جلو راننده خودرو شاسی‌بلند را نمی‌گرفتم و برای رسیدگی به تصادف، با پلیس راهنمایی‌ورانندگی و شرکت بیمه تماس نمی‌گرفتم، چراکه خودروهای پشت سرم بیشتر معطل می‌شدند و راه‌بندان در بزرگراهِ مرتفع بدتر می‌شد. می‌خواستم به اصل فا که استاد آموزش داده‌اند اعتبار ببخشم.

«… زمانی که دافا را در پیش می‌گیرید، با هرچیزی که مواجه می‌شوید- خوب یا بد- آن چیز خوبی است...» (آموزش فا در سن فرانسیسکو، ۲۰۰۵)

چراغ دوباره سبز شد و مرد جوان گاز داد و رفت. من هم با سرعتِ معمول، پشت سرش حرکت کردم و به خانه رفتم. با اینکه خودم را برای دیدن خسارت اتوموبیلم آماده کرده بودم، آسیب خیلی بیشتر از چیزی بود که انتظار داشتم. بدنه بالای چرخ جلو براثر ضربه به‌شدت فرو رفته بود. رنگ قسمت بزرگی از بالای چرخ جلو کنده شده بود و روی قطعه بدنه در پایین آن هم خراش‌هایی دیده می‌شد. با دیدن این صحنه قلبم به درد آمد، انگار بدن خودم خراش برداشته و آسیب دیده بود.

وقتی به شوهرم گفتم چه بلایی سر خودرو آمده است، چیزی نگفت. بعد گفتم: «ببین، بعد از تصادف عصبانی نشدم و از کسی گله نکردم، چون استاد به ما گفته‌اند: "… با هرچیزی که مواجه می‌شوید- خوب یا بد- آن چیز خوبی است..." با اینکه اتوموبیلمان خراشیده شده، حتماً اتفاق خوبی است، هرچند فعلاً نمی‌دانم چه خیری در آن هست.» شوهرم فقط نگاهم کرد و بازهم چیزی نگفت.

صبح روز بعد دوباره حرف خودرو آسیب‌دیده را پیش کشیدم. شوهرم گفت: «گفتی نگران خودرو نیستی، اما فکر می‌کنم نگرانی، وگرنه دوباره حرفش را پیش نمی‌کشیدی.»

سه روز بعد با یک نمایندگی تماس گرفتم و خودرو را برای تعمیر به آنجا بردم. به مکانیک گفتم: «ببینید، قسمت جلو خودرو به‌شدت فرو رفته، اما سمت راننده کاملاً سالم مانده و هیچ آسیبی ندیده است. خیلی خوش‌شانس بودم!»

گفت «درست می‌گویی. کسانی که می‌توانند چنین اتفاقاتی را با آرامش و بدون ناراحتی بپذیرند، واقعاً خوش‌اقبال‌ هستند.»

وقتی ماجرا را برایش تعریف کردم، گفت: «ازدست دادن پول گاهی جلو بلایی بزرگ‌تر را می‌گیرد و ضررکردن هم می‌تواند درواقع موهبتی باشد.» احساس کردم استاد از زبان مکانیک، به من اشاره‌ای می‌رسانند.

مسئول پذیرش پس از ارزیابی خسارت گفت: «بهتر است همین حالا با شرکت بیمه‌تان تماس بگیرید.»

گفتم: «نیازی نیست، چون هیچ مدرکی از صحنه تصادف ندارم.»

گفت: «در این صورت، فقط گزارش تصادف را ثبت کن، بدون اینکه محل دقیقش را بنویسی. تعمیر خودرو ۳۰۰۰ یوان هزینه دارد.»

گفتم «نیازی به ثبت گزارش هم نیست، چون گذاشتم راننده دیگر برود و حالا نباید از شرکت بیمه‌ام بخواهم هزینه تعمیر را بپردازد.» او دیگر چیزی نگفت.

پیش از رفتنم، مکانیک پیشنهاد کرد حالا که خودرو اینجاست، آن را سرویس هم بکند. گفت که بهتر است روغن موتور مرتب عوض شود. پیشنهادش را پذیرفتم.

درحالی‌که مکانیک مشغول کار روی خودرو بود، ناگهان با صدای بلند گفت: «وای! محور فرمان شکسته است! موقع رانندگی متوجه نشدی؟»

با تعجب گفتم «نه، متوجه هیچ مشکلی نشدم.»

سپس گفت: «این واقعاً خطرناک است! اگر در بزرگراه، با سرعت زیاد رانندگی کنی، حتماً تصادف می‌کنی»

درنهایت، بیش از ۴۰۰۰ یوان برای تعمیر خودرو پرداختم و به همه‌چیز به‌خوبی رسیدگی شد.

بعدها که به این اتفاق فکر کردم، از خودم پرسیدم که استاد علاوه‌بر اینکه کمکم کردند متوجه شکستگی محور فرمان شوم، می‌خواستند چه اصولی از فا را درک کنم.

هنگامی که داشتم این مقاله تبادل تجربه را می‌نوشتم، ناگهان عمیق‌تر درک کردم که برای ما تمرین‌کنندگان دافا، چه با اتفاقات خوب روبه‌رو شویم و چه با اتفاقات بد، درنهایت همه آن‌ها خوب‌ هستند.

وقتی به روز تصادف فکر کردم، دریافتم که استاد داشتند به من کمک می‌کردند و به همین دلیل بود که به آن ترافیک غیرعادی و سنگین برخوردم. اگر از شهر خارج می‌شدم و برای دیدن هم‌تمرین‌کننده‌ام وارد بزرگراه می‌شدم، به‌احتمال زیاد به‌دلیل شکستگی محور فرمان، تصادفی مرگبار می‌کردم.

حرف مکانیک را هم به یاد آوردم: «کسانی که می‌توانند چنین اتفاقاتی را با آرامش و بدون ناراحتی بپذیرند، واقعاً خوش‌اقبال‌ هستند. ازدست دادن پول گاهی جلوی بلایی بزرگ‌تر را می‌گیرد و ضررکردن هم می‌تواند درواقع نعمتی باشد.»

حرفش کاملاً به‌جا بود. وقتی واقعاً وابستگی‌هایم به رنجش و نفرت را رها کردم، از نیک‌خواهی بی‌کران استاد بهره‌مند شدم. استاد گرامی، سپاسگزارم!

(مقاله برگزیده در بیست‌وسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)