(Minghui.org)
درود بر استاد ارجمند! درود بر همتمرینکنندگان!
من تمرین فالون دافا را در مه۱۹۹۶ آغاز کردم. آن زمان در بخش نوزادان یک بیمارستان، پرستار بودم. سالها کار در حرفه پرستاری، باعث شده بود تجربه فراوانی در این حوزه داشته باشم.
پس از آنکه حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) در سال ۱۹۹۹، آزار و شکنجه را آغاز کرد، بارها تحت آزار و شکنجه قرار گرفتم: در بیمارستان روانپزشکی محبوس شدم، از کار اخراج و به اردوگاه کار اجباری فرستاده شدم، و سرانجام به حبس محکومم کردند.
برای تأمین معاش، از مادران و نوزادان مراقبت کردهام، از سالمندان نگهداری کردهام و در بیمارستانها و منازل، به بیماران رسیدگی کردهام. بهتدریج به هر کدام از این محیطها، به چشم محیطی برای تزکیه در دافا نگاه کردهام؛ محیطی که در آن با راهنمایی فا، شینشینگم (سرشت قلب و ذهنم) را ارتقا و افرادِ دارای رابطه تقدیری را نجات میدهم.
بهمناسبت بیستوسومین کنفرانس فای چین در وبسایت مینگهویی، مایلم تجربیات شخصیام را از هشت سال گذشته، یعنی تزکیه قلبم و نجات مردم در محیط کار مراقبتهای پرستاری، به اشتراک بگذارم تا به استاد گزارش دهم و با همتمرینکنندگان تبادل تجربه کنم.
تزکیه خود و نجات مردم هنگام مراقبت از مادران و نوزادان
در ژوئیه۲۰۲۰، با همتمرینکنندهای آشنا شدم که در زمینه مراقبت از مادران پس از زایمان کار میکرد. من نیز وارد همین حرفه شدم و از محیط مراقبت از مادرانی که بهتازگی زایمان کرده بودند و نوزادانشان، برای تزکیه شینشینگ و نجات افراد استفاده کردم.
در ابتدا تردید داشتم. اگرچه طی سالها کار در بیمارستان، در زمینه پرستاری تجربه قابلتوجهی کسب کرده بودم، کار بهعنوان مراقب مادر پس از زایمان مستلزم آن بود که ۲۶ روز در خانه کارفرما زندگی کنم. با خودم فکر میکردم: چگونه میتوانم فا را مطالعه کنم، تمرینات فالون دافا را انجام دهم و افکار درست بفرستم؟ در شرایط آزار و شکنجه در سرزمین اصلی چین، ناگزیر محدودیتهایی برای تزکیه وجود داشت. همچنان مردد بودم.
بارها افکارم را با فا سنجیدم و به درون نگاه کردم و از خودم پرسیدم: آیا نقطه شروع و انگیزهام درست است؟ آیا میل به کسب منافع شخصی، مرا به این کار سوق میدهد، چراکه دستمزد چنین کاری نسبتاً بالاست؟ پس از تأمل دقیق، متوجه شدم که نگرانی اصلیام ترس از این است که تغییر محیط، مانع تزکیهام شود.
اما ازطریق مطالعه فا دریافتم که ما در جامعه مردم عادی تزکیه میکنیم. تا زمانی که مطالعه فا را در اولویت قرار دهیم و ذهنمان را با فا هماهنگ نگه داریم، میتوانیم با تلاش و پشتکار، راهی نو برای اعتباربخشی به فا ایجاد کنیم. با این درک، با آرامش ترسهایم را رها کردم، همهچیز را به استاد سپردم و تصمیم گرفتم مسیر تزکیهام را بهدرستی طی کنم.
چگونه میتوانم فا را مطالعه کنم؟ از تلفن همراه مخصوصی استفاده میکنم که متون دافا در آن ذخیره شدهاند و هر زمان فرصتی پیدا کنم، آنها را میخوانم. شبها هنگام شیردادن به نوزاد، همراه او به فایلهای صوتی سخنرانیهای فای استاد گوش میدهم. وقتی دیگران خواب هستند، تمرینات را انجام میدهم. اگر نتوانم در چهار زمان تعیینشده افکار درست بفرستم، هر زمان که بتوانم این کار را انجام میدهم.
انتقال بیدردسر به کار جدید، فرصتی ارزشمند
در اوایل آوریل۲۰۲۱، کاری در زمینه «مراقبت از مادر پس از زایمانش» را پذیرفتم که قرارداد آن ۲۶روزه بود. حدود ۱۰ روز پس از شروع کار، شخصی با من تماس گرفت و پرسید: «فرصتی برای مراقبت از یک نوزاد نارس پیش آمده است. میتوانی این کار را قبول کنی؟» پاسخ دادم: «درحالحاضر برای خانوادهای کار میکنم، بنابراین نمیتوانم.»
اما در روز هجدهم، کارفرمایم ناگهان از من پرسید: «خاله، میخواهم مدتی بروم و پیش خانواده خودم بمانم. میتوانیم همین حالا قرارداد را تمام کنیم؟» طبق روال معمول، پس از امضای قرارداد باید به مفاد آن عمل شود؛ در غیر این صورت، فسخ قرارداد مشمول پرداخت جریمه میشود.
با خودم فکر کردم: «من تمرینکننده دافا هستم؛ پول مهمترین چیز نیست.» علاوهبر این میدیدم که وضعیت مالی این خانواده چندان خوب نیست. بدون هیچ تردیدی گفتم: «ازنظر من اشکالی ندارد. فقط به مسئول هماهنگی در مؤسسه اطلاع بده.» پس از تسویهحساب نهایی، آنجا را ترک کردم.
دو روز پس از بازگشت به خانه، آگهیای دیدم که در آن نوشته شده بود نوزادی نارس قرار است یک هفته دیگر از بیمارستان مرخص شود و خانوادهاش بهدنبال مراقبی متخصص هستند. با آنها تماس گرفتم. وقتی خانواده فهمیدند که سالها در همان بخش بیمارستانی کار کردهام که نوزادشان در آن بستری بوده است، بسیار خوشحال شدند.
روز بعد قرارداد را امضا کردیم. پس از نهاییشدن توافق، وقتی داشتم خانهشان را ترک میکردم، پدر نوزاد با نگاهی سرشار از امید و التماس به من نگاه کرد و با صدایی بغضآلود گفت: «خاله، ما نمیدانیم چطور باید از پس این وضعیت بربیاییم. بچهمان را کاملاً به شما میسپاریم.» آن لحظه چیزی نگفتم، اما حرفهایش تا مدتها از ذهنم بیرون نمیرفت.
وقتی نوزاد از بیمارستان مرخص شد، پسر کوچولوی نحیفی را که کمتر از دو کیلوگرم وزن داشت، از آغوش پرستار تحویل گرفتم. پزشک با لحنی جدی، اقدامات احتیاطی و خطرات احتمالی را برای خانواده توضیح داد و سپس از پدر خواست سندی را امضا کند که براساس آن، باید پس از ترخیص نوزاد، «مسئولیت کامل هرگونه پیامد احتمالی» را بر عهده میگرفت.
پدربزرگ نوزاد بهمحض شنیدن حرفهای پزشک، به پسرش گفت: «از بیمارستان نمیرویم. من به خانه میروم و چند وسیله میآورم و همینجا میمانیم.»
میدانستم که مراقبت از این کودک، بسیار دشوار خواهد بود، اما با خودم فکر کردم: «من تمرینکننده دافا هستم. شاید این کودک با پذیرش چنین خطر بزرگی، عمداً زودتر از موعد به دنیا آمده است تا بهطور خاص با من رابطه تقدیری شکل دهد و خانوادهاش فرصت نجاتیافتن داشته باشند.»
در قلبم به آن کوچولو گفتم: «عزیزم، با من به خانه بیا. ما تحت حفاظت استاد هستیم؛ در امان خواهی بود.» درحالیکه اعضای خانواده همچنان درباره این موضوع بحث میکردند، من آرام گوش میدادم. سرانجام کودک را به خانه بردیم.
پس از بازگشت به خانه، براساس دستورالعملهای استاندارد مراقبتی بیمارستان، برنامهای برای مراقبت از نوزاد در منزل تنظیم کردم و والدینش نیز همکاری بسیار خوبی داشتند. همهچیز بهخوبی پیش میرفت.
در این مدت، یکی از همکاران پرستارم که از ماجرا اطلاع داشت، گفت خانوادهای که اکنون برایشان کار میکنم، همان خانوادهای هستند که در ۱۰آوریل، بهدنبال مراقبی متخصص برای نوزاد نارسشان بودند. با خودم فکر کردم: «کار مراقبت از نوزادان نارس، بسیار پرطرفدار است. چطور با وجود گذشت بیش از ده روز، این کار نصیب من شد؟ آیا این تقدیر است؟ آیا همهچیز از پیش مقدر شده است؟ یا قرار است کسی در این خانواده، فا را کسب کند؟»
بعداً معلوم شد که مادر در معاینه دوران بارداری در هفته سیاُم، در بیمارستان نگه داشته شده بود و اجازه بازگشت به خانه را نداشت. پزشکان تشخیص داده بودند که او دچار نقص مادرزادی قلب همراه با نارسایی قلبی است. در صورت لزوم، ممکن بود برای نجات جانش ناچار شوند بارداری را خاتمه دهند و همچنین در آینده، دیگر نمیتوانست باردار شود.
ازآنجاکه جان مادر در خطر بود، ناگهان تمام فشارها بر دوش پدر نوزاد افتاد. او گفت: «نمیتوانم به پدر و مادر خودم یا پدر و مادر همسرم چیزی بگویم، چون همگی سالمند هستند و وضعیت جسمی خوبی ندارند. اگر اتفاقی برای هر کدامشان بیفتد، تحملش برایم سختتر میشود. بنابراین چارهای ندارم جز اینکه این بار را بهتنهایی به دوش بکشم.» پدر که احساس درماندگی میکرد، به محوطه باز پشت ساختمان بیمارستان رفت و درحالیکه به آسمان نگاه میکرد، زارزار گریست و گفت: «بودا! خواهش میکنم کمکم کن؛ همسرم و بچهمان را نجات بده!»
وقتی این ماجرا را شنیدم، فهمیدم چرا به این خانواده آمدهام: این از نیکخواهی استاد بود. ایشان نهتنها میخواستند جان نوزاد و مادر را نجات دهند، بلکه میخواستند پدر را نیز نجات دهند!
مدت کوتاهی پس از رسیدن به خانهاش، درباره فالون دافا با او صحبت کردم و مطالب اطلاعرسانی بیشتری را که در یک فلشمموری داشتم، به او نشان دادم. تشویقش کردم از حزب کمونیست چین و سازمانهای وابسته به آن خارج شود و او نیز بهراحتی پذیرفت. همچنین ماجراهایی را برایش تعریف کردم درباره نتایج معجزهآسایی که افراد با تکرار خالصانه عبارات «فالون دافا خوب است» و «حقیقت، نیکخواهی، بردباری خوب است» تجربه کرده بودند. او در سکوت گوش میداد.
پس از مدتی متوجه شدم که التهاب مخاط بینیاش (رینیت) برطرف شده و دیگر عطسه نمیکند. گفتم: «التهاب بینیات خوب شده است.» لبخندی زد و پاسخ داد: «الان دو سال است که کار نمیکنم و هنوز دنبال شغل مناسبی میگردم.» منظورش را فهمیدم. برایش سؤال بود که چرا با وجود تکرار عبارات «فالون دافا خوب است» و «حقیقت، نیکخواهی، بردباری خوب است»، خواستههایش برآورده نشدهاند.
گفتم: «استاد بیان کردند: "به خاطر بسپاريد: شخص بايد چيزها را بدون طلب كردن آنها بهطور طبيعی كسب كند." (فراگرفتن فا، نکات اصلی برای پیشرفت بیشتر 1). فقط با قلبی آرام به تکرار این عبارات ادامه بده!»
وقتی آنجا را ترک میکردم، پدر نوزاد شغلی پیدا کرده بود، آنهم شغلی بسیار خوب.
بعدها او تمام فایلهای صوتی سخنرانیهای استاد، ویدئوها و فیلمهای آموزش تمرینات را گرفت. او فا را کسب کرد. در قلبم، برای خانوادهشان آرزوی خیر و برکت کردم.
کنار گذاشتن منافع شخصی و در اولویت قرار دادن دیگران
در اوایل بهار ۲۰۲۶، به کارِ مراقبت از دوقلوهایی در زادگاهم مشغول شدم. یکی از دوقلوها بهدلیل تشنج، به بیمارستانی در سطح استان منتقل شده بود و مادرشان نیز هفت روز بود که در یک مرکز مراقبت پس از زایمان اقامت داشت.
هنگام ترخیص نوزاد از بیمارستان، کادر پزشکی هشدار دادند که همچنان خطر تشنج وجود دارد و نوزاد به مراقبتهای تخصصی نیاز دارد. ازآنجاکه مرکز مراقبتِ پس از زایمان، کارکنان متخصص لازم را برای ارائه چنین مراقبتهایی نداشت و نگران مسئولیت احتمالی ناشی از بروز مشکل بود، ناچار شد از مادر بخواهد مرکز را ترک کند.
مدیریت مرکز با من تماس گرفت و خواست مراقبت از دوقلوها را بر عهده بگیرم. اما مادر تمایلی به ترک مرکز نداشت و حاضر نبود تمام مبلغ تعیینشده برای خدماتم را بپردازد.
سرانجام به توافق رسیدیم که سهچهارم دستمزد اولیه را به من بپردازد. برای کاهش تنش میان طرفین، نگرانیهایم درباره زحمت اضافی این کار را کنار گذاشتم و رسیدگی به شرایط موجود را بر منافع مالی خودم مقدم دانستم. پذیرفتم با دستمزد کمتر کار کنم و خانواده را همراه دوقلوها از مرکز مراقبت پس از زایمان به خانهشان بردم.
پس از بازگشت خانواده به خانه، به آنها گفتم: «شما واقعاً خانواده خوشاقبالی هستید! با اقامت نکردن در مرکز مراقبت پس از زایمان، ۳۰هزار یوآن صرفهجویی کردید. علاوهبر این، هفت شبانهروز اقامت و غذای رایگان در مرکز داشتید و ۷هزار یوآن دیگر هم صرفهجویی کردید. همچنین توانستید یک مراقب پس از زایمان محلی را که آموزش پزشکی دیده است، استخدام کنید. قبول ندارید که خانوادهتان فوقالعاده خوشاقبال است؟ تازه این همه ماجرا نیست؛ خوشاقبالی بزرگتری هم در انتظارتان است!»
نخستین شب پس از بازگشت به خانه، دوقلوها بهدلیل عادت نداشتن به محیط جدید، تمام شب گریه کردند و نه مادربزرگ و نه من حتی لحظهای نتوانستیم بخوابیم. روز بعد متوجه شدم که مادربزرگ خسته و بیحال به نظر میرسد.
او گفت: «سیستم عصبیام چندان خوب نیست و معمولاً هر شب بهسختی خوابم میبرد. حالا که باید از نوزادها هم مراقبت کنم، دیگر اصلاً نمیتوانم بخوابم.» سپس برایش تعریف کردم که پیش از شروع تمرین فالون دافا، بهدلیل مشکلات خواب، در آستانه فروپاشی عصبی بودم.
پاسخ داد: «اما به نظر میرسد حالا خیلی خوب میخوابی! بهمحض اینکه نوزادها میخوابند، تو هم فوراً خوابت میبرد.» توضیح دادم: «این بهخاطر تمرین دافاست. اگر خواب خوبی نداشتم، نمیتوانستم بهعنوان مراقب پس از زایمان کار کنم. چرا امشب امتحان نمیکنی و خالصانه عبارات "فالون دافا خوب است. حقیقت، نیکخواهی، بردباری خوب است" را تکرار نمیکنی تا ببینی چه تأثیری دارد؟»
صبح روز بعد، مادربزرگ زود از خواب بیدار شد. احساس شادابی داشت و با لبخند وارد آشپزخانه شد تا آشپزی کند. میدانستم که شب قبل خیلی خوب خوابیده است. در طول روز گفت: «درحالیکه آن عبارات را تکرار میکردم، واقعاً خوابم برد. واقعاً شگفتانگیز است!»
پیشنهاد کردم: «نظرت چیست که با هم به سخنرانیهای استاد گوش بدهیم؟» پاسخ داد: «فکر خوبی است. بیا با هم گوش بدهیم.» به این ترتیب، او چند بار به فایلهای صوتی سخنرانیهای استاد در گوانگژو گوش داد. پنج مجموعه تمرین را نیز به او آموزش دادم. نسخهای از کتاب جوآن فالون را که همراه برده بودم، بههمراه دستگاه پخش صوت و وسایل دیگر نزد او گذاشتم.
وقتی فقط چهار روز تا پایان قراردادم باقی مانده بود و بهزودی باید آن خانه را ترک میکردم، مادربزرگِ دیگر از شینجیانگ آمد تا به دخترش در مراقبت از نوزادها کمک کند.
در گفتگویی، حقیقت فالون دافا را برایش روشن کردم و او پذیرفت از لیگ جوانان کمونیست و پیشگامان جوان خارج شود. فایل صوتی مقاله استاد با عنوان «انسان چگونه پدید آمد» را برایش پخش کردم. مادربزرگ پس از گوش دادن گفت: «وقتی گوش میدادم، اصلاً نمیتوانستم به چیز دیگری فکر کنم.» در آن لحظه متوجه شدم که کیفیت مادرزادی بسیار خوبی دارد.
پرسیدم: «دوست داری به سخنرانیهای استاد گوش بدهی؟» پاسخ داد: «پخش کن، گوش میدهم.» به همین سادگی، شروع به مطالعه آموزهها و انجام تمرینات کرد. بعداً یک دستگاه مدیا پلیر برایش بردم که حاوی مجموعه سخنرانیهای استاد در گوانگژو و موسیقی تمرینات بود.
روز رفتنم، به پدر دوقلوها گفتم: «قبلاً گفتم که خوشاقبالی بزرگتری در انتظار خانوادهتان است. میدانی بزرگترین خوشاقبالی چیست؟ مادرت از بیخوابی شدید رنج میبرد، اما پس از اینکه شروع به تکرار خالصانه عبارات "فالون دافا خوب است، حقیقت، نیکخواهی، بردباری خوب است" کرد، بیخوابیاش برطرف شد. اگر مادرت نمیتوانست بخوابد، چه کسی به شما در مراقبت از دوقلوها کمک میکرد؟»
در این هنگام، مادربزرگ نیز وارد صحبت شد و گفت: «دیروز وقتی به خانه برگشتم، ساعت هشت شب خوابیدم و تا ساعت شش صبح امروز بیدار نشدم. چنین اتفاقی قبلاً هرگز برایم رخ نداده بود!»
سپس به مادر دوقلوها گفتم: «مادرت هم تمرین فالون دافا را شروع کرده و احساس فوقالعاده خوبی دارد. امیدوارم از او در انجام این تمرین حمایت کنی. فالون دافا یک روش تزکیه سطحبالای مکتب بوداست که در بهبود سلامتی و ازبینبردن بیماریها تأثیر چشمگیری دارد.» پاسخ داد: «نگران نباش خاله، حتماً از مادرم حمایت میکنم.»
در ادامه گفتم: «فقط به دنیای امروز نگاه کنید. جنگها، بیماریهای همهگیر و بلایا یکی پس از دیگری رخ میدهند. تمام اعضای خانوادهتان از حزب کمونیست و سازمانهای جوانان وابسته به آن خارج شدهاند و حتی دو نفر از شما تمرین فا را شروع کردهاید. این بزرگترین موهبتی است که خانوادهتان میتوانست از آن برخوردار شود.»
خانه دوقلوها را درحالی ترک کردم که فهرستی از نام حدود ۱۰ نفر را همراه داشتم که از ح.ک.چ و سازمانهای وابسته به آن خارج شده بودند. همچنین این خبر خوش را که دو نفر تمرین دافا را شروع کرده بودند با خود میبردم.
پس از آن، به دیدار یکی از همکلاسیهای سابقم در زادگاهم رفتم. او پیش از آغاز آزار و شکنجه، کتاب جوآن فالون را خوانده بود. پس از اینکه دوباره حقیقت را برایش روشن کردم، تمایل پیدا کرد بار دیگر این کتاب را بخواند. بنابراین نسخهای از جوآن فالون را به او دادم. سپس به دیدار چند تن از همتمرینکنندگان محلی رفتم و تجربیات تزکیهمان را با یکدیگر به اشتراک گذاشتیم. این تبادل تجربه برای همه ما سودمند بود و کمک کرد همگی پیشرفت کنیم. میتوان گفت این سفر بسیار پربار بود.
تزکیه نیکخواهی هنگام مراقبت از مادران تازهزایمانکرده
زایمان تجربهای فوقالعاده دشوار و طاقتفرسا برای زنان است. برای کاهش ناراحتی مادرانی که تازه زایمان کردهاند، علاوهبر حمایت عاطفی، تلاش میکنم از هر نظر، تاحدامکان باملاحظه باشم. اگر مادری بهدلیل گرما بهشدت عرق کند، پتوی نازکتری در اختیارش میگذارم و با حوله، عرق بدنش را پاک میکنم. اگر موهایش باز شده و روی صورتش ریخته باشد، با دقت موهایش را جمع میکنم و میبندم و همزمان پوست سرش را بهآرامی ماساژ میدهم. همچنین مراقبم پدهای بهداشتی مخصوصِ پس از زایمان بهموقع تعویض شوند و پاهای بیحس یا خشک و گرفتهاش را ماساژ میدهم.
به یاد دارم یک بار موهای مادری را که تازه زایمان کرده بود، مرتب کردم و وقتی کارم تمام شد، موهایش زیبا به نظر میرسید. اما روز بعد، موهایش دوباره بههمریخته بود. این بار مادرِ خودش به موهایش رسیدگی کرد. تماشا میکردم که چگونه موهای دخترش را شانه میزد؛ با هر حرکت شانه، چنان آرام و با دقت این کار را انجام میداد که گویی میترسید کوچکترین کشیدگی مو باعث درد دخترش شود. بیش از نیم ساعت وقت صرف این کار کرد و نتیجه نهایی بسیار بهتر از کاری بود که من روز قبل انجام داده بودم.
همچنین تماشا کردم که مادر چگونه بدن دخترش را میشست. او بدون دستکش، هر بار یک دستمال مرطوب برمیداشت و با هر حرکت، فقط قسمت کوچکی از پوست دخترش را تمیز میکرد. در مقابل، من هنگام انجام همین کار دستکش میپوشیدم... من بدن او را به خوبیِ مادرش تمیز نمیکردم. این تفاوتهای آشکار باعث شد متوجه شوم که صرفاً برای انجام وظیفه، کارها را بهصورت مکانیکی انجام میدهم و فاقد قلبی سرشار از محبت و عشق هستم.
با سنجیدن خودم براساس آموزههای استاد، به کاستیهایم، بهویژه کمبود نیکخواهی، پی بردم. از آن پس، با دقت بیشتری به رفتار مادرانی که تازه زایمان کرده بودند توجه میکردم و خودم را وقف مراقبت دقیق، صمیمانه و محبتآمیز از آنها کردم.
تزکیه هنگام نجات سالمندان در مرکز مراقبت طولانیمدت
پس از آزادی از زندان در مه۲۰۱۸، هیچ پولی نداشتم. در چند ماه نخست، بستگانم از من حمایت مالی میکردند و بعداً توانستم با انجام کارهای موقت، زندگیام را بگذرانم. سپس بهعنوان مراقب در یک خانه سالمندان، مشغول به کار شدم.
ساکنان آنجا شامل سالمندانی بودند که خانوادهای نداشتند، افرادی که به بیماریهای مزمن مبتلا بودند و خانوادههایشان دیگر قادر به مراقبت از آنها نبودند و کسانی که بهطور موقت توانایی مراقبت از خود را نداشتند و به کمک نیاز داشتند. با دیدن آنها، نیکخواهی عمیقی در قلبم احساس کردم و تصمیم گرفتم با مهربانی با آنها رفتار کنم و کمکشان کنم تا در سالهای پایانی عمرشان نجات یابند.
با همه سالمندان به یک اندازه، با احترام و محبت رفتار میکنم و آنها اغلب چنان تحت تأثیر قرار میگیرند که اشک در چشمانشان حلقه میزند. به آنها میگویم که فالون دافا را تمرین میکنم که به من میآموزد انسان خوب و مهربانی باشم؛ اینکه فالون دافا بهدست حزب کمونیست چین تحت آزار و شکنجه قرار دارد؛ اینکه به استاد من بهناحق اتهام زده شده است؛ و اینکه فالون دافا بهطور گسترده در بیش از ۱۰۰ کشور و منطقه در سراسر جهان اشاعه یافته است.
این سالمندان حقیقت را درک کردهاند و تعداد روزافزونی از آنها، شروع به تکرار منظم عبارات «فالون دافا خوب است، حقیقت، نیکخواهی، بردباری خوب است» کردهاند. برخی از من مطالب دافا را برای مطالعه درخواست میکنند، برخی میخواهند به سخنرانیهای استاد گوش دهند و برخی دیگر تمایل دارند کتابهای دافا را بخوانند.
توقف صداهای غرشمانند
در همان نخستین روز کارم در خانه سالمندان، مدام صدای غرشمانند و یکنواخت دستگاهی را از اتاق ۳۰۵ میشنیدم. این صدا از چه بود؟ معلوم شد زنی حدوداً 50ساله به نام رن در آن اتاق زندگی میکند. وقتی دید وارد شدم، دستگاه را خاموش کرد و از من خواست پاهایش را ماساژ بدهم.
درحالیکه پاهایش را ماساژ میدادم، پرسیدم: «پاهایت چه مشکلی دارند؟» توضیح داد: «احساس میکنم دستههای بزرگ مورچه داخل استخوانهایم میخزند. این احساس بهشدت عذابآور است.» سپس به دستگاه اشاره کرد و گفت: «وقتی کسی نیست که پاهایم را ماساژ بدهد، از این دستگاه استفاده میکنم تا به پاهایم شوک الکتریکی وارد کنم. این کار کمی تسکینم میدهد.»
گفتم: «شوک الکتریکی؟ این هم باید خیلی دردناک باشد!» پاسخ داد: «چارهای ندارم. فقط یک نوع درد را با نوع دیگری عوض میکنم. دیگر چه کاری از دستم برمیآید؟» پرسیدم: «به بیمارستان مراجعه کردهای تا بفهمی مشکل اصلی پاهایت چیست؟» گفت: «همهجا رفتهام، حتی بیمارستانهای بزرگ پکن، اما هیچکدام نتوانستند کاری برایم انجام دهند.»
مدتی بعد، وقتی شیفت شب بودم، دوباره صدای دستگاه را از اتاق ۳۰۵ شنیدم. وارد اتاق رن شدم، دیدم دوباره از دستگاه استفاده میکند. آن را خاموش کردم. کنار تختش نشستم، با او صحبت کردم و پاهایش را ماساژ دادم.
گفت: «تو واقعاً آدم مهربانی هستی. وقتی از مراقبان دیگر میخواهم پاهایم را ماساژ بدهند، بهانهای میآورند و از اتاق بیرون میروند، اما تو خودت پیشقدم میشوی و این کار را برایم انجام میدهی.»
پاسخ دادم: «من فالون دافا را تمرین میکنم. استادم به ما میآموزند که براساس اصول حقیقت، نیکخواهی، بردباری، انسانهای خوبی باشیم و همیشه دیگران را در اولویت قرار دهیم. تو اینقدر رنج میکشی؛ اگر به تو بیتوجهی کنم، آیا بازهم میتوانم خودم را انسان خوبی بدانم؟»
از او پرسیدم: «تابهحال درباره فالون گونگ چیزی شنیدهای؟» پاسخ داد: «در تلویزیون دیدهام، اما در گزارشها ادعا میکردند که تمرینکنندگان فالون گونگ خودشان را به آتش کشیدهاند.»
گفتم: «من 30 سال است که تمرین میکنم. فکر کن، چرا خودم را به آتش نکشیدهام؟ فقط در شهر خودمان، در اوایل سال۱۹۹۹، نزدیک به ۱۰۰هزار نفر فالون گونگ را تمرین میکردند. چرا حتی یک گزارش درباره خودسوزی کسی در اینجا وجود نداشت؟ در همه مناطق دیگر هم همینطور بود. چطور ممکن است کسی برای خودسوزی اینهمه راه را تا پکن برود؟»
پس از شنیدن حرفهایم، به نظر میرسید به نکتهای پی برده است. در ادامه گفتم: «ممکن است انگیزهای سیاسی پشت این ماجرا باشد؟ اصلاً آیا چنین "خودسوزیای" میتوانسته واقعی باشد؟ تمام این ماجرا یک فریب صحنهسازیشده بود که جیانگ زمین، [رهبر سابق ح.ک.چ]، برای بدنام کردن فالون گونگ و توجیه سرکوب آن طراحی کرده بود. فالون دافا یک روش تزکیه در مدرسه بوداست که در ازبینبردن بیماریها و بهبود سلامت جسم و ذهن، تأثیر چشمگیری دارد.»
همچنین به او گفتم که اگر کسی عبارات «فالون دافا خوب است، حقیقت، نیکخواهی، بردباری خوب است» را خالصانه در قلبش حفظ کند، این کار میتواند به او کمک کند بداقبالی را به خوشاقبالی تبدیل کند.
صبح روز بعد، وقتی آماده رفتن میشدم، از مقابل در اتاق ۳۰۵ گذشتم. رن صدایم زد. به تختش نزدیک شدم. پیش از اینکه چیزی بگویم، آهسته پرسید: «من هم میتوانم یاد بگیرم؟» گفتم: «بله! هرکس یاد بگیرد، از برکت برخوردار میشود.»
از آن پس، هر بار که شیفت شب بودم، پس از اینکه بقیه را میخواباندم، به اتاقش میرفتم و ویدئوی سخنرانی استاد در گوانگژو را برایش پخش میکردم. یک بار که شیفت شب نبودم، گفت تمام شب نتوانسته بخوابد. بعداً برنامه شیفتهایم را حساب کرده و متوجه شده بود که آن روز شیفت روز بودم.
روزی به دیدار رن رفتم و او گفت: «دیشب خواب دیدم که کنار پنجره ایستادهام.» گفتم: «تزکیه به روشنبینی مربوط میشود. از این خواب، چنین درک میکنم که استاد به تو الهام میبخشند: فا را با پشتکار مطالعه کن و حقیقتاً خودت را بهخوبی تزکیه کن تا بتوانی دوباره روی پاهایت بایستی.»
گفت: «از وقتی مطالعه فا را شروع کردهام، پاهایم دیگر آنقدر درد نمیکند. تقریباً استفاده از دستگاه شوک الکتریکی را کنار گذاشتهام و حتی وقتی درد دارم، میتوانم تحملش کنم. متوجه نشدهای که مدت زیادی است صدای دستگاه را نشنیدهای؟» گفتم: «بله! درست است!» از آن پس، رن مسیر تزکیهاش را آغاز کرد.
«این واقعاً چیز فوقالعادهای است!»
یکی از ساکنان خانه سالمندان، بهدلیل آسیبدیدگی و نداشتن کسی در خانه که از او مراقبت کند، به آنجا نقلمکان کرده بود. او سر صحبت را با من باز کرد و گفت که در اتاق ۴۰۲ زندگی میکند. به اتاقش رفتم، حقیقت فالون گونگ را برایش روشن کردم و یک فلشمموری حاوی مطالب اطلاعرسانی به او دادم.
بعداً فهمیدم که او همه ساکنان طبقه چهارم را در اتاقش جمع کرده و هر روز مطالب موجود در فلشمموری را ازطریق تلویزیون برای همه پخش میکرده است. درنتیجه، بیشتر ساکنان آن طبقه حقیقت را درک کردند. همچنین متوجه شدم که برخی از مدیران خانه سالمندان نیز هنگام حضور در طبقه چهارم، مطالب موجود در فلشمموری را تماشا کردهاند. همه شروع به درخواست فلشمموری از او کردند و با هیجان میگفتند: «این واقعاً چیز فوقالعادهای است!»
مدتها پس از ترک خانه سالمندان، بهطور اتفاقی با مردی مواجه شدم که در اتاق ۴۰۲ زندگی میکرد و فهمیدم که در ساختمان روبهروی ساختمان محل زندگی من زندگی میکند. بار دیگر حقیقت را برایش توضیح دادم و او نسخهای از کتاب ارزشمند جوآن فالون را درخواست کرد و آن را به خانه برد تا بخواند.در این مدت، چند بار مرا به مقامات گزارش کردند، اما بهلطف حفاظت استاد، توانستم هر بار بهسلامت از آن ماجراها عبور کنم.
یکی از ساکنان میخواست به سخنرانیهای استاد گوش دهد، بنابراین یک دستگاه پخش چندرسانهای به او دادم. مدتی بعد، خانوادهاش از این موضوع مطلع شدند و با این ادعا که پلیس به سراغش خواهد آمد، او را ترساندند. او نیز از ترس، دستگاه را به خانوادهاش تحویل داد و آنها هم دستگاه را به دست مسئولان مرکز رساندند.
وقتی مسئولان مرکز مرا مورد بازخواست قرار دادند، از فرصت استفاده کردم تا بار دیگر حقیقت را برایشان توضیح دهم و توانستم دستگاه را پس بگیرم. همچنین وقتی اعضای خانواده آن فرد به سراغم آمدند، با آنها صحبت کردم. درواقع تلاش کردم با همه افراد درگیر در این ماجرا ارتباط برقرار کنم و حقیقت را برایشان روشن کنم. درنهایت، موضوع بدون هیچ پیامد دیگری، بهتدریج خاتمه یافت.
اکنون هشت سال است که در زمینه مراقبت و پرستاری کار میکنم. در طول این سالها، تحت حفاظت نیکخواهانه استاد و ازطریق تزکیه در فالون دافا، من که زمانی زیر بار کارما و وابستگیهای بشری قرار داشتم بهتدریج به تزکیهکنندهای تبدیل شدهام که قلبم همواره سرشار از نیکخواهی و محبت است.
از استاد سپاسگزارم. این استاد هستند که مرا از نو ساختهاند و توانایی دستیابی به این مرحله را به من دادهاند. در فرصت اندکی که برایم باقی مانده است، به تزکیه خوب خودم ادامه خواهم داد و تاحدامکان افراد بیشتری را نجات خواهم داد.
(مقاله منتخب برای بیستوسومین کنفرانس فای چین در وبسایت مینگهویی)
کپیرایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.