(Minghui.org) تابستان امسال خواهرزاده‌ام به خانه‌ام آمد تا مدتی پیشم بماند، به این امید که در درس‌هایش کمکش کنم. مدرسه امسال برای تعطیلات، تکالیف زیادی به او داده بود، درحالی‌که تابستان گذشته اصلاً تکلیفی نداشت. اما من طبق روال، به همان اندازه سال گذشته، به او تکلیف دادم. درنتیجه، وقتی تکالیف مدرسه و تکالیفی را که من به او داده بودم تمام کرد، دیگر فرصتی برای تدریس مطالب جدید نیم‌سال آینده باقی نماند.

معاشرت با خانواده، خودخواهی پنهانم را آشکار کرد

چیزی که کار را دشوارتر می‌کرد این بود که آموزشگاهی را در نقطه‌ای دور از شهر اداره می‌کردم و خواهرزاده‌ام در خانه‌ام می‌ماند. فقط شب‌ها، وقتی به خانه برمی‌گشتم، می‌توانستم به درس‌هایش رسیدگی کنم. هر بار که از او می‌پرسیدم درس‌هایش چطور پیش می‌رود، آشکارا ناراحت می‌شد، تا جایی که سرانجام دیگر چیزی از او نپرسیدم. به خودم گفتم همین بهتر است، چون اگر لازم نباشد به او درس بدهم، دردسرم کمتر می‌شود. برای اینکه بیشتر خودم را قانع کنم، با خودم فکر کردم: «مسیر زندگی هرکس از پیش تعیین شده است.» متوجه نبودم که از سر خودخواهی و راحت‌طلبی، دست از پیگیری کشیده‌ام و با بی‌اعتنایی خودم را کنار کشیده‌ام.

وقتی زمان رفتن خواهرزاده‌ام نزدیک شده بود، به مادرم زنگ زدم و اوضاع را برایش توضیح دادم. همین‌ که شنید با خواهرزاده‌ام درس کار نکرده‌ام، شروع به سرزنشم کرد. گفت اگر واقعاً قصد داشتم به او درس بدهم، می‌توانستم او را با خودم به آموزشگاه ببرم. گفت فقط به فکر پول درآوردن هستم و چون درس دادن به خواهرزاده‌ام درآمدی برایم ندارد، زحمتش را به خودم نداده‌ام. با شنیدن این حرف‌ها از کوره دررفتم و مشاجره شدیدی با مادرم کردم. با تندی متهمش کردم که حرف‌هایم را تحریف می‌کند و حتی او را بی‌انصاف خواندم.

چند روز پیش پسر کوچک خواهر بزرگم ازدواج کرد. وقتی برای شرکت در عروسی به خانه برگشتم، مادرم گفت که به عروس و داماد ۱۰هزار یوآن (۱۵۰۰ دلار آمریکا) هدیه داده است. به‌نظرم مبلغ خیلی زیادی بود و رنجش، حسادت و خشم تمام وجودم را گرفت. سال‌ها پیش پدرم آپارتمانی به‌عنوان جهیزیه به خواهر بزرگم داده بود. وقتی خانه قدیمی خانواده‌مان را تخریب کردند، در ازای آن، سه آپارتمان نوساز به ما دادند. یکی از آن‌ها باید به پدر و مادرم می‌رسید، اما آن‌ها از گرفتنش صرف‌نظر کردند. سایر خواهران و برادرانم هم تمایلی نداشتند آن را بگیرند. بنابراین آپارتمان را به خواهر بزرگم دادند تا جبرانی برای زحمات آینده‌اش به‌منظور مراقبت از پدر و مادرمان در دوران سالمندی‌ آن‌ها باشد. اما وقتی پسر بزرگ خواهرم برای دومین بار صاحب فرزند شد، خواهرم و شوهرش از آنجا رفتند تا در مراقبت از این نوه کمک کنند. این کارشان باعث شد رنجش عمیقی به دل بگیرم.

چون خواهر بزرگم سهم بیشتری از دارایی خانواده گرفته بود و به وظیفه‌اش در مراقبت از پدر و مادرم عمل نکرده بود، از هر فرصتی برای دامن زدن به اختلاف استفاده می‌کردم. هر بار که تلفنی با مادرم حرف می‌زدم، می‌گفتم: «اگر چیزی لازم داری، به آن‌ها [خواهرم و خانواده‌اش] زنگ بزن.» علاوه‌بر اینکه گفتارم را تزکیه نمی‌کردم، به شوهر خواهر بزرگم هم به دیده تحقیر نگاه می‌کردم. حاضر نبودم او را شوهرخواهرم خطاب کنم و وقتی در عروسی خواهرزاده‌ام با او روبه‌رو شدم، با وی حرف نزدم.

خواهر دیگری هم دارم که فالون دافا را تمرین‌ می‌کرد. بعد از اینکه چند سال پیش درگذشت، هم‌تمرین‌کنندگان از من خواستند دختر دبستانی‌اش را که تمرین‌کننده خردسال فالون دافا بود، به فرزندی بپذیرم. او در خانه من محیط خوبی برای تزکیه می‌داشت و تمرین‌کنندگان حتی قول دادند که در مراقبت از او کمکم کنند. اما آن زمان تحت فشار خیلی زیادی بودم. وابستگی‌های بشری و ترس از پذیرفتن مسئولیتی بیشتر باعث شد قبول نکنم که کودک به خانه‌ام بیاید و با من زندگی کند. وقتی یکی از هم‌تمرین‌کنندگان مرا خودخواه خواند، از او رنجیدم و دلم می‌خواست تلافی کنم. آن‌قدر حساس شده بودم که حتی حرف‌های معمولی‌اش را هم به حساب این می‌گذاشتم که دارد مرا مسخره می‌کند. تا امروز همچنان نسبت به او احساس منفی دارم.

چند روز پیش اتفاقی افتاد که باعث شد بفهمم برداشت منفی‌ام از حرف‌های آن تمرین‌کننده ممکن است با منظور واقعی او خیلی فرق داشته باشد. آن اتفاق کوچکی بود که به یکی از شاگردانم و مادرش مربوط می‌شد. وقتی به مادرش پیام دادم و تاریخ تعطیلات مدرسه دخترش را پرسیدم، جواب داد که هنوز دراین‌باره به او اطلاع نداده‌اند. اما می‌دانستم مدرسه تاریخ‌ها را به والدین اطلاع داده، چون یکی از همکلاسی‌های دخترش نیز شاگرد من بود و والدین او تاریخ تعطیلات مدرسه را به من گفته بودند. پیش خودم گفتم این مادر دارد زرنگی می‌کند و نمی‌خواهد دخترش را در تعطیلات، در کلاس‌های من ثبت‌نام کند. در کمال تعجب، همان شب مادر شاگردم تاریخ تعطیلات را برایم فرستاد و گفت دخترش همچنان در کلاس‌هایم شرکت خواهد کرد. این اتفاق باعث شد درباره بدگمانی‌ام، وابستگی‌ام به منافع شخصی و عادتم به نتیجه‌گیری صرفاً بر پایه گمان‌های خودم تأمل کنم.

متوجه شدم در رفتارم با خانواده، کاستی‌های زیادی دارم. در گذشته، وقتی هم‌تمرین‌کننده‌ای مرا «خودخواه» خواند، این حرف میان ما فاصله انداخت. حالا که به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم آن حرف حقیقتی عمیق بود که چشمم را به روی کاستی‌ام باز کرد.

زندگی در این دنیای مادی را بیش از حد جدی می‌گرفتم. دنبال زندگی آرام و راحت بودم و از کار اضافه یا دردسر دوری می‌کردم. به همین دلیل، چه درمورد درس دادن به خواهرزاده‌ام و چه درمورد پذیرفتن او به فرزندی، از دریچه منفعت شخصی به موضوع نگاه کردم و ازخودگذشتگی به خرج ندادم. درک نکرده بودم که زندگی در این دنیا صرفاً یک نمایش است و تنها چیزی که واقعاً اهمیت دارد، تزکیه در فالون دافاست. درنتیجه، تصمیم‌هایم با انتقاد هم‌تمرین‌کنندگان و گلایه خانواده‌ام روبه‌رو شد.

حتی ادب اولیه را هم در برخورد با بستگانی که تمرین‌کننده نبودند رعایت نمی‌کردم و به آن‌ها سلام نمی‌کردم. پیش خودم حساب نگه می‌داشتم که چه کسی از بستگانم، زیر قولش زده و چه کسی سودی برده و در ازایش کاری نکرده است. در رفتار با آن‌ها، تنگ‌نظرانه و پیش‌داورانه عمل می‌کردم و این حالت با الزامات تزکیه دافا فاصله داشت.

حسادت می‌کردم که خواهر بزرگم سهم بیشتری از دارایی خانواده گرفته و در مراقبت از پدر و مادرم کمکی نکرده است. اما آیا به رفتار خودم نگاه کرده بودم؟ من هم در پیشگاه استاد، عهدی مقدس بسته بودم که در اصلاح فا به ایشان یاری برسانم و موجودات ذی‌شعور را نجات دهم. خانواده و دوستان خودم هم از همان موجودات ذی‌شعور بودند، اما با آن‌ها مهربان نبودم و حتی در خانواده‌ام اختلاف می‌انداختم.

پس از آنکه پیش‌قدم شدم و همراه استاد به قلمرو بشری فرود آمدم، استاد با نیک‌خواهی مسیر تزکیه‌ام را نظم و ترتیب دادند تا با دافا آشنا شوم و با هم‌تمرین‌کنندگان ارتباط برقرار کنم و بتوانیم در مسیر تزکیه به یکدیگر کمک کنیم. بااین‌حال، خودخواهانه رفتار می‌کردم، با کوچک‌ترین تلنگری از کوره درمی‌رفتم و رفتاری سلطه‌جویانه و انعطاف‌ناپذیر داشتم. همین رفتار نشان می‌داد که به عهدم برای تزکیه و نجات موجودات ذی‌شعور وفا نمی‌کنم. رفتار خواهر بزرگم و شوهرش از روابط کارمایی خودشان با پدر و مادرم سرچشمه می‌گرفت. من هم باید در مواجهه با رفتارشان، به درون نگاه می‌کردم و بر ازبین‌بردن وابستگی‌های خودخواهانه‌ام به منافع مادی تمرکز می‌کردم.

احساسات شخصی درباره مسائل کاری دخترم وابستگی‌های خودم را آشکار کرد

قبلاً تحت فشار مالی بسیار زیادی بودم، چون باید به‌ اندازه‌ای درآمد کسب می‌کردم که مخارج دخترم را بپردازم. دخترم پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، شغلی در مقام معلم پیدا کرد. دیگر لازم نبود نگران وضع مالی‌مان باشم و دل‌مشغولی‌ام به پول به‌تدریج از بین رفت. با تغییر طرز فکرم، تعداد شاگردان کلاس‌هایم بیشتر شد و اضطرابی که سال‌ها با خود داشتم، از بین رفت.

اما خیلی زود چالش‌های تازه‌ای پیش آمد. دخترم تحت فشار کاری زیادی بود و اغلب احساسات منفی‌اش را با خود به خانه می‌آورد. ابتدا از اینکه مدام باید راهنمایی‌اش می‌کردم و به او روحیه می‌دادم، احساس رنجش می‌کردم. اخیراً که یاد گرفتم به درون نگاه کنم، دیدم رفتارش شبیه رفتار خودم است. من هم قبلاً هر وقت با مشکلی روبه‌رو می‌شدم، به همان اندازه بی‌طاقت می‌شدم. حتی شوهرم یک بار گفت: «دخترمان عین خودت است. چرا در برخورد با هر مسئله‌ای، این‌قدر به خودش فشار می‌آورد؟ این‌ها فقط مسائل دنیوی‌اند.»

به‌عنوان یک تمرین‌کننده، این را به‌خوبی می‌دانم. اما، هنوز کاملاً گرفتار چیزهای ملموس این دنیا هستم و احساسات بشری به افکارم جهت می‌دهند. هر وقت دخترم از شغلش گله می‌کند و به‌طور جدی به استعفا فکر می‌کند، می‌ترسم واقعاً این کار را بکند و منبع درآمد ثابتش را از دست بدهد. وقتی هم مسائل در محل کارش خوب پیش نمی‌رود، نگران می‌شوم. دخترم گفت یکی از همکاران نزدیکش در برخورد با شاگردی بی‌انضباط و سرکش، آن‌قدر به مشکل برخورده بود که می‌خواست آن کودک را از مدرسه اخراج کنند. اولین واکنشم این بود که با اخراج کودک موافق بودم. در ناخودآگاهم امیدوار بودم مشکل همکارش در اداره آن شاگرد باعث شود توانایی دخترم در اداره کلاسش، بیشتر به چشم بیاید. پشت این افکار، یک میل زشت به مقایسه و جلب تأیید دیگران پنهان بود.

دخترم به دانش‌آموزان کلاس اول درس می‌دهد. چون اداره کلاسشان دشوار است، با آن‌ها بسیار سخت‌گیرانه رفتار می‌کرد. آن‌قدر زیاد و با صدای بلند سرزنششان می‌کرد که سایر معلمان می‌گفتند او بیش از حد با آن‌ها تند برخورد می‌کند. شوهرم که متخصص آموزش کودکان خردسال است، حتی به او توصیه کرد: «برای اینکه معیارهای بالایی داشته باشی، لازم نیست با بچه‌ها تند رفتار کنی. سرزنش مداوم می‌تواند انعطاف‌پذیری کودک را کم کند و مانع رشدش شود.»

واکنش شوهرم از دلسوزی واقعی برای کودکانی سرچشمه می‌گرفت که به دخترمان سپرده شده بودند. اما اولین نگرانی من این بود که والدین شاگردان چه قضاوتی درباره دخترم خواهند کرد و آیا اعتبار حرفه‌ای‌اش لطمه خواهد دید. تفاوت طرز فکرمان کاملاً آشکار بود.

امروز صبح، وقتی دخترم داشت به سر کار می‌رفت، فقط گفت: «من دارم می‌روم.» حتی مرا «مامان» صدا نکرد. از این بی‌احترامی، کمی دلگیر شدم، تا اینکه به درون نگاه کردم و دیدم خودم هم پدرشوهرم را «بابا» صدا نمی‌کنم. گذشته از اینکه آداب معاشرت و احترام به والدین را رعایت نمی‌کردم، حسادت و احساس نابرابری هم در رفتارم دخیل بود. من مدام مشغول کار بودم، درحالی‌که به‌نظرم پدرشوهرم و شوهرم زندگی راحت و آسوده‌ای داشتند.

قبلاً هر وقت شوهرم درباره اداره کلاس پیشنهادی می‌داد، مثلاً می‌گفت دخترم به‌جای سرزنش، شاگردانش را تشویق کند، دخترم حاضر نبود به حرفش گوش کند. وقتی به درون نگاه کردم، در میدان وجودم، موجودی سرسخت را یافتم که اصرار داشت همه‌چیز طبق خواست خودش پیش برود و هیچ بازخوردی را از دیگران نمی‌پذیرفت. با چنین وضعی، چطور می‌توانستم پیشرفت کنم؟ افکار درست فرستادم تا آن موجود را از بین ببرم. سپس به دخترم گفتم: «بچه‌ها فقط پنج دقیقه می‌توانند توجهشان را روی یک چیز متمرکز کنند. اینکه انتظار داشته باشی در تمام ۴۰ دقیقه کلاس تمرکزشان را حفظ کنند، با طبیعتشان سازگار نیست.»

در کمال تعجب، دخترم حرفم را جدی گرفت و رویکردش را تغییر داد. شروع به تشویق شاگردانش کرد و یکی از بچه‌ها به او گفت: «خانم معلم، چقدر زیبایید!» کودک دیگری که شاید نمی‌دانست چگونه قدردانی‌اش را به زبان بیاورد، یک آب‌نبات به او داد. بعد از کلاس، شاگردانش با تمام توجه دورش جمع شدند و با او گپ زدند. آن روز رفتارشان فوق‌العاده خوب بود.

تزکیه شین‌شینگم درحین همکاری با یک هم‌تمرین‌کننده برای روشنگری حقیقت

سال‌هاست که با یکی از هم‌تمرین‌کنندگان برای روشنگری حقیقت درباره آزار و شکنجه فالون دافا همکاری می‌کنم. ابتدا در میدان‌های عمومی با مردم صحبت می‌کردیم و بعد خیابان‌به‌خیابان پیش رفتیم. من با کسانی که به آن‌ها نزدیک می‌شدیم صحبت می‌کردم و هم‌تمرین‌کننده‌ام با فرستادن افکار درست از من حمایت می‌کرد. حتی در سرمای شدید زمستان و گرمای طاقت‌فرسای تابستان یک روز را هم از دست نمی‌دادیم. در تعطیلات مدرسه با وجود برنامه پرمشغله تدریسم، دو روز را برای بیرون رفتن و روشنگری حقیقت اختصاص می‌دادم.

در یکی از روزهای بسیار سرد زمستان، پس از پایان کار روشنگری حقیقت، با اسکوتر برقی‌ام به خانه برمی‌گشتم که دیدم دست‌ها و پاهایم از سرما تقریباً بی‌حس شده‌اند. ایستادم و لحظه‌ای با نفسم دست‌هایم را گرم کردم. اما کمی بعد از اینکه دوباره راه افتادم، سرمای گزنده دوباره به تنم نفوذ کرد. تصمیم گرفتم دیگر نایستم و در طول راه بارها عبارت «فالون دافا خوب است» را تکرار کردم و سالم به خانه رسیدم. با اینکه تمام بدنم از سرما یخ کرده بود، فکر کسانی که با آن‌ها صحبت کرده بودیم و حقیقت را درک کرده بودند، قلبم را گرم نگه می‌داشت.

یک روز زمستانی، برف سنگین خیابان‌ها را چنان خلوت کرده بود که تصمیم گرفتیم برای روشنگری حقیقت به یک مرکز خرید برویم. زمین یخ‌زده آن‌قدر لغزنده بود که مجبور شدیم بازو در بازوی هم راه برویم تا به یکدیگر تکیه کنیم. وقتی وارد مرکز خرید شدیم، هم‌تمرین‌کننده‌ام به بهانه پیدا کردن لباسی مناسب، سر صحبت را با یکی از فروشندگان باز کرد. بعد من هم وارد گفتگو شدم و از اتفاقاتی گفتم که در جاهای مختلف رخ می‌داد. وقتی توجه فروشنده به گفتگو جلب شد، شروع به روشنگری حقیقت کردم. با این روش، افراد زیادی به حقیقت پی بردند و از حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) خارج شدند.

همه‌گیری کووید۱۹ خیابان‌ها را تقریباً خالی کرده بود. بنابراین، ابتدا در پارک‌های عمومی و جلو درِ مدارس و مهدکودک‌ها حقیقت درباره فالون دافا را روشن می‌کردیم و بعد به بیمارستان‌ها رفتیم. بیشتر کسانی که برای درمان می‌آمدند، اهل شهرهای کوچک و روستاهای اطراف بودند. مردمی ساده، درستکار و صادق بودند و بسیاری از آن‌ها تا آن زمان حقیقت درباره دافا را نشنیده بودند. روشنگری حقیقت در بیمارستان به من کمک کرد از یک مانع روانی بزرگ هم عبور کنم. به‌دلیل حضور بیماران مختلف و بوی داروها، بوهای تندی در فضای بیمارستان می‌پیچید. قبلاً به‌محض ورود دچار حالت تهوع می‌شدم و بعد هم حالم بد می‌شد، انگار خودم بیمار شده بودم. بااین‌حال، برای نجات افراد بیشتر، همچنان با این هم‌تمرین‌کننده به بیمارستان می‌رفتم تا حقیقت را روشن کنم. به‌مرور، آن واکنش روانی از بین رفت. حالا وقتی وارد بیمارستان می‌شوم، حالم خوب است.

گاهی دود سیگار چالش بزرگ‌تری پیش رویمان می‌گذاشت. همراهان بیماران اغلب در وقت استراحت، در قسمت‌های خاصی از راهرو جمع می‌شدند و سیگار می‌کشیدند. ما هم مجبور بودیم در میان دود غلیظ، حقیقت را برایشان روشن کنیم. آن‌قدر به کسانی که سیگار می‌کشیدند نزدیک بودیم که احساس می‌کردیم خودمان سیگار کشیده‌ایم، اما به‌تدریج بر این مشکلات غلبه کردیم.

یکی از دیدارهایی که تأثیر عمیقی بر من گذاشت، در ایستگاه قطار اتفاق افتاد. با زنی میان‌سال آشنا شدم که برای درمان به شهر آمده بود. چون اقامت در بیمارستان خیلی گران بود، تصمیم گرفته بود در مهمان‌پذیری کوچک و ساده بماند. پس از اینکه حقیقت را درباره فالون دافا برایش توضیح دادم، یک نشان یادبود دافا به او هدیه کردم. نشان را با هر دو دست گرفت و مثل گنجی گران‌بها به گونه‌اش چسباند و با شادی گفت: «این دقیقاً همان چیزی است که به‌دنبالش بودم!» وقتی فهمیدم همشهری‌ام است، احساس نزدیکی کردم و از او درباره مردم آنجا پرسیدم. او بیشتر درباره خودش و خانواده شوهرش برایم گفت. از او خواستم به آشنایانش بگوید که عبارت «فالون دافا خوب است» را صمیمانه تکرار کنند، زیرا کسانی که چنین می‌کنند برکات بزرگی نصیبشان خواهد شد. قول داد این کار را بکند.

دو سال پیش، در زمستان، برای روشنگری حقیقت به بیمارستان رفتم و با زنی روبه‌رو شدم که روی نیمکتی نشسته بود. از طرز صحبت و لباس پوشیدنش به‌نظر می‌رسید کارمند یکی از نهادهای دولتی یا شرکت‌های دولتی باشد. وقتی درباره فالون دافا با او حرف زدم، پرسید که آیا خودم آن را تمرین می‌کنم. وقتی گفتم بله و ۵۸ سال دارم، با شگفتی گفت: «نزدیک ۶۰ سال داری؟ اصلاً به ظاهرت نمی‌خورد!» به او گفتم که به‌دلیل تمرین فالون دافا جوان مانده‌ام، از سلامتی بسیار خوبی برخوردارم و هیچ بیماری‌ای ندارم. وقتی به حقیقت گفته‌هایم پی برد، پذیرفت از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شود. حتی پیش از خداحافظی به من گفت که مراقب خودم باشم.

بارها پیش آمده است که ظاهر جوانم، که حاصل تزکیه در دافاست، کسانی را که با آن‌ها صحبت ‌کردم چنان تحت‌ تأثیر قرار داد که حاضر شدند از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شوند.

هر بار که برای روشنگری حقیقت بیرون می‌رویم، افکار درست می‌فرستیم و از استاد می‌خواهیم کسانی را که با ما رابطه تقدیری دارند، به‌سمت ما هدایت کنند تا حقیقت را بشنوند و نجات یابند. درواقع، هر بار که بیرون می‌رویم با چنین افرادی روبه‌رو می‌شویم. اکنون افراد زیادی از وضعیت وخیم جامعه چین و اعمال شرورانه رژیم آگاه هستند.

چند روز پیش، هنگام خرید لوبیاسبز، من و فروشنده درباره بلایای شدیدی که امسال رخ داده بود صحبت کردیم. او گفت: «وقتی صاحبان قدرت تقوا ندارند، مردم عادی رنج می‌کشند.» در بیمارستان، مرد سالمندی که بیش از ۷۰ سال داشت به من گفت: «گول شلوغی اینجا را نخورید. بیمارستان‌های پکن از این هم شلوغ‌ترند. در کشورهای دیگر، چنین چیزی نمی‌بینید. در چین، مواد غذایی‌مان پر از سموم دفع آفات و کودهای شیمیایی است. محیط‌زیستمان به‌شدت آلوده است و همه مسئولانمان فاسدند. ما چینی‌ها داریم به همدیگر آسیب می‌زنیم.»

وقتی با چنین افرادی روبه‌رو می‌شوم، توضیح می‌دهم که حزب کمونیست «شبحی از غرب» است و می‌گویم که نظریه‌هایی مانند تکامل و الحاد چگونه بشریت را مسموم کرده‌اند و باعث شده‌اند مردم ایمانشان را به موجودات الهی از دست بدهند و اخلاقیات را کنار بگذارند. به آن‌ها می‌گویم که آسمان سرانجام حزب را بابت کیفر اعمالش از بین خواهد برد. آن‌ها با من موافقت می‌کنند و از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج می‌شوند.

یک بار که حقیقت دافا را برای زنی سالمند توضیح می‌دادم، به او پیشنهاد کردم صمیمانه عبارت «فالون دافا خوب است» را تکرار کند. او بلافاصله آن را با صدای بلند خواند. مدتی بعد دوباره به‌طور اتفاقی همدیگر را دیدیم. درست پیش از خداحافظی، ناگهان دستم را گرفت و بوسید و گفت: «خداحافظ، بانوی زیبا!» فهمیدم که خود حقیقی‌اش از نجات یافتن شادمان است.

البته در جریان کار روشنگری حقیقت، وابستگی‌ها و تصورات بشری پنهانی را هم در خودم پیدا کرده‌ام. مثلاً قبلاً به هم‌تمرین‌کننده‌ام گوشزد می‌کردم: «از تصمیمی که گرفته‌ایم برنگرد. باید این وظیفه الهی را تا آخر دنبال کنیم.» درواقع، در پسِ این حرف، ترسی پنهان بود که مبادا روزی این تمرین‌کننده دیگر با من همکاری نکند و بدون همراه بمانم. انگیزه‌ام از گفتن این حرف‌ها، خودخواهی بود و از احساس مسئولیت در قبال هم‌تمرین‌کننده‌ام سرچشمه نمی‌گرفت. علاوه‌بر این، حرف‌هایم بازتاب شیوه تهدیدآمیز و تحمیل‌گرانه رایج در فرهنگ ح.ک.چ بود.

میل به خودنمایی و اعتباربخشی به خودم را هم در قلبم دارم. بعد از اینکه به افراد زیادی کمک می‌کردم از ح.ک.چ خارج شوند، راهی پیدا می‌کردم که این را به سایر تمرین‌کنندگان بگویم، حتی اگر اصلاً صحبتی دراین‌باره پیش نمی‌آمد.

با این وابستگی‌ها مستقیماً روبه‌رو می‌شوم. مصمم هستم این افکار پست بشری را متلاشی کنم و با ذهنی پاک مردم را نجات دهم. در فرصت محدودی که برایمان باقی مانده است، خودم را با اصول دافا اداره می‌کنم، بر تزکیه خودم تمرکز می‌کنم، تلاشم را برای نجات مردم دوچندان می‌کنم و همراه استاد به خانه حقیقی‌ام بازمی‌گردم.

(مقاله برگزیده برای بیست‌وسومین فاهویی چین در وب‌سایت مینگهویی)