(Minghui.org) سپاسگزارم، استاد نیک‌خواه. متشکرم، هم‌تمرین‌کنندگان.

تزکیه در جامعه عادی گاهی باعث می‌شود فراموش کنیم که به‌دست آوردن فا چقدر ارزشمند است. ما که در گذشته عملکرد خوبی نداشته‌ایم، باید حقیقتاً قدر تک‌تک لحظاتی را که برای تزکیه باقی مانده است بدانیم.

در سال گذشته، فرصتی به من داده شد که معتقدم آخرین فرصت برای رها کردن وابستگی‌هایی بود که مدت بسیار طولانی به آن‌ها چسبیده بودم. استاد بسیار صبور و بادرک هستند. ایشان به ما گفته‌اند که تزکیه روندی تدریجی است و فرصت‌هایی در اختیارمان می‌گذارند تا ازطریق محنت‌ها ارتقا یابیم. وقتی شکست می‌خوریم یا پیشرفت بسیار اندکی می‌کنیم، بارها و بارها فرصت‌های بیشتری به ما می‌دهند و هرگز از ما دست نمی‌کشند. اما همچنین به ما گفته‌اند که باید نسبت به خودمان سخت‌گیر باشیم.

استاد بیان کردند:

«اما نباید به‌خاطر اینکه می‌دانیم تزکیه مستلزم زمان است، آهسته و سست شوید. اگر بگویید: "معلم گفته است تزکیه مستلزم زمان است، پس بگذار به‌آهستگی انجام دهم،" بدین صورت نخواهد بود! شما باید با خودتان سخت‌گیر باشید. در تزکیۀ فای بودا، باید پرتوان و به‌طور قاطع به پیش بروید.» (سخنرانی نهم، جوآن فالون)

در طول سال‌ها، با محنت‌های بسیاری روبه‌رو شدم که آن‌ها را فرصتی برای تزکیه در نظر نگرفتم. پس از ازدست‌دادن فرصت‌های بسیار، احساس می‌کردم که دیگر زمانی برایم باقی نمانده است. گویی استاد می‌توانند مهلتی اضافی برایمان نظم و ترتیب دهند، اما اگر در آن مدت ارتقا نیابیم، ممکن است وضعیتمان وخیم شود. محنت‌هایی که امسال با آن‌ها روبه‌رو شدم، هشداری برای بیدار شدنم بود و حقیقتاً کمکم کردند تا ارتقا یابم.

محنت‌های امسال مانند طناب نجاتی بودند که به من امکان دادند بیدار شوم و به تزکیه ادامه دهم. آن رنج تلخ حقیقتاً ارزشمندترین هدیه بود. از استاد نیک‌خواه‌مان به‌خاطر محافظتشان و اینکه به همه ما فرصت تزکیه داده‌اند، عمیقاً سپاسگزارم.

رسیدن اوضاع به نهایت وخامت

چند سال متوالی با محنت بیماری روبه‌رو بودم که صرفاً آن را تحمل می‌کردم، به‌جای اینکه آن را فرصتی برای ارتقا در نظر بگیرم. خودآگاه اصلی‌ام در حالت ابهام و گیجی بود. به‌عنوان یک تزکیه‌کننده قرار بود کارما را از بین ببرم، اما درواقع به‌دلیل وابستگی به راحت‌طلبی و رفتارهای اعتیادآوری که این وابستگی برمی‌انگیخت، کارمای بیشتری ایجاد می‌کردم.

استاد درباره کارما به ما آموزش دادند:

«این مادۀ سیاه از انجام کارهای اشتباه ناشی می‌شود و خلاف سرشت جهان است و در نتیجه فرد را از سرشت جهان جدا می‌کند. وقتی مقدار زیادی از این مادۀ سیاه جمع شده باشد، میدانی پیرامون بدن شخص شکل می‌دهد و او را احاطه می‌کند.» (سخنرانی نهم، جوآن فالون)

احساس می‌کردم مه غلیظی مرا احاطه کرده است. حتی وقتی اصول فا را به‌روشنی درک می‌کردم و می‌دانستم چه کارهایی را باید انجام دهم و از چه کارهایی باید خودداری کنم، خودآگاه اصلی‌ام ضعیف بود. میدان کارما مرا از فا جدا کرده بود و اعمالم تحت تأثیر وابستگی‌هایم قرار داشتند.

در آن وضعیت مه‌آلود، واقعاً به درون نگاه نمی‌کردم تا ببینم چه عواملی ممکن است باعث محنت بیماری شده باشند. به خودم می‌گفتم که آن را سبک می‌گیرم، اینکه ازبین بردن کارما ازطریق تحمل رنج خوب است و اینکه این آزمونی در تزکیه برای رها کردن ترس از مرگ است. اما در حقیقت نمی‌توانستم افکار ترس‌آلود درباره علائم جسمی‌ام را مهار کنم و از روی ترس، از روبه‌رو شدن با مشکلات طفره می‌رفتم و آن‌ها را نادیده می‌گرفتم. درواقع نه رنج را سبک می‌گرفتم و نه چیزی را رها می‌کردم.

ذهنم اغلب سرگردان می‌شد و به این فکر می‌کردم که اگر مجبور شوم تصمیم بگیرم به بیمارستان بروم یا نه، چه خواهم کرد. وقتی نمی‌توانستم جلو این افکار را بگیرم، می‌ترسیدم که خودم باعث وقوع چنین وضعیتی شوم.

سرشار از ترس و احساس گناه بودم و باور داشتم که محنت‌ها تقصیر خودم هستند و از شکاف‌ها و آزمون‌هایی که در آن‌ها شکست خورده بودم ناشی می‌شوند. اما استاد به ما گفته‌اند که این نیز نوعی وابستگی است:

«وقتی آزمایشی را در تزکیه به خوبی نگذرانده‌اید، آنگاه صرفاً اطمینان حاصل کنید که چیزهایی را که در پیش رو قرار دارد به خوبی اداره می‌کنید، و دفعه بعد که با آن آزمایش روبرو می‌شوید به‌خوبی عمل کنید، همین و بس. بعضی افراد فکر می‌کنند که [عدم موفقیتشان در آن آزمایش] لکه ننگی برای آن‌هاست، و آن واقعاً به طرز بدی [بر ذهنشان] سنگینی می‌کند. اما آیا این وابستگی دیگری نیست؟» (کنفرانس بین‌المللی فای سال ۲۰۱۲ در پایتخت ایالات متحده)

با اینکه این آموزش استاد را به یاد داشتم، احساس گناه و پشیمانی چنان فلجم کرده بود که وضعیت جسمی‌ام بدتر شد.

تحت این فشار، کوشاتر شدم. اما آیا این تلاش از روی ترس نبود؟ آیا فقط برای ازبین بردن توهم بیماری و به‌دلیل ترس از مرگ تزکیه می‌کردم؟ حتی شوهرم که تمرین‌کننده نبود و متوجه افزایش کوششم شده بود، با ملایمت سرزنشم کرد و یادآوری کرد که باید همیشه تمرین‌ها را انجام دهم، نه فقط وقتی بیمار هستم.

احساس گناه مانع می‌شد تجربیاتم را با سایر تمرین‌کنندگان در میان بگذارم و نمی‌توانستم خودم را راضی کنم که از استاد کمک بخواهم. ایشان پیش‌تر کارهای بسیار زیادی برایم انجام داده بودند، اما من عملکرد بسیار ضعیفی داشتم. نیروهای کهن از این وابستگی سوءاستفاده کردند، تا جایی که تقریباً باور کرده بودم حق دارند جانم را بگیرند. به قدرت گونگ و افکار درستم شک کرده بودم.

می‌دانستم که تمرین‌کنندگان نمی‌توانند بیماری داشته باشند و اگر بتوانم ارتقا یابم، آن توهم در یک لحظه ناپدید خواهد شد. می‌دانستم که تمرین‌کنندگان بی‌شماری با ایمان استوار به فا و استاد بر چنین آزمون‌هایی غلبه کرده‌اند. اما گرفتار این فکر بودم که شاید دیگر نتوان مرا تزکیه‌کننده دانست. مطمئن نبودم که شایسته محافظت استاد باشم.

استاد بارها درباره جدیت تزکیه به ما هشدار داده‌اند.

در سال۲۰۱۲ در کنفرانس فایی در نیویورک شرکت کردم و برای نخستین بار شخصاً به سخنرانی استاد گوش دادم.

ایشان بیان کردند:

«اما اگر به‌طور صالح عمل نکنید، چه کاری از دست استاد برمی‌آید؟ به من بگویید، اگر خود شما کارها را درست انجام نداده باشید و با این حال استاد آن موجودات [نیروی کهن] را پاکسازی کند، آیا این می‌‌‏تواند قابل‌قبول باشد؟ اگر شما خوب عمل نکرده باشید و هر زمان که محنت‌هایی دارید آن موجودات را برای شما از بین ببریم، آنگاه درحال نجات چه کسی هستیم؟ این عملی نیست.» (آموزش فای بیستمین سالروز)

از یک سو، تزکیه بسیار جدی است و ممکن است فرد به وضعیتی سقوط کند که دیگر نتوان او را تزکیه‌کننده دانست. از سوی دیگر، زیر بار شکست‌های گذشته ماندن نیز یک وابستگی است. با ذهنی مه‌آلود و سرشار از ترس، پیدا کردن راهم دشوار بود.

تا ماه دسامبر به جایی رسیده بودم که به‌سختی می‌توانستم راه بروم. وقتی سعی می‌کردم صحبت کنم، به سرفه می‌افتادم و این موضوع بر توانایی‌ام برای خواندن فا با صدای بلند، روشنگری حقیقت و انجام کار معمولم تأثیر گذاشته بود. رفت‌و آمد به محل کار، تمام انرژی‌ام را می‌گرفت و به‌محض رسیدن به خانه به رختخواب می‌رفتم. دیگر نمی‌توانستم وضعیتم را پنهان کنم و خانواده و همکارانم به‌شدت نگران بودند.

وضعیتم فقط زمانی رو به بهبود گذاشت که سرانجام موضوع را با سایر تمرین‌کنندگان در میان گذاشتم. عضو پروژه‌ای کوتاه‌مدت و فشرده بودم که در آن با افرادی همکاری می‌کردم که سال‌ها با آن‌ها کار کرده بودم. اغلب مجبور بودیم توهمات بیماری را که در پروژه‌هایمان مداخله می‌کردند نفی کنیم. درحالی‌که سعی می‌کردم با وجود وضعیت جسمیِ بسیار وخیمم به کار ادامه دهم، محنت‌ها به اوج خود رسیدند. آن‌قدر احساس سرما می‌کردم که به‌هیچ‌وجه گرم نمی‌شدم. یک شب، در فاصله میان دو روزِ بسیار مهم پروژه، تقریباً نمی‌توانستم نفس بکشم و فکر کردم شاید همان لحظه بمیرم. از دخترم خواستم اسپری تنفسی‌اش را برایم بیاورد، اما او یادآوری کرد که واقعاً چنین چیزی را نمی‌خواهم. تحمل کردم و توانستم روز دوم پروژه را پشت سر بگذارم. پس از آن، در یک تماس گروهی برای تبادل تجربه، سرانجام به گروه گفتم که چه وضعیتی را از سر می‌گذرانم.

با مطالعه فشرده فا و حمایت فوق‌العاده هم‌تمرین‌کنندگان، کم‌کم راه خروج از آن حالت مه‌آلود را پیدا کردم.

رویارویی با مرگ، بدون الگویی در تزکیه

دو ماه را صرف این پرسش کردم که آیا باید به‌دنبال درمان پزشکی بروم یا نه. برخی تمرین‌کنندگان پاسخ دادند که وضعیت بسیار جدی است و باید افکار درست محکمی داشته باشم تا آن را از بین ببرم، که البته درست بود؛ و اگر افکارم به‌اندازه کافی قوی نباشند، شاید لازم باشد به پزشک مراجعه کنم. تمرین‌کننده دیگری همه‌چیز را بسیار سبک می‌گرفت و از من پرسید که آیا می‌خواهم تزکیه کنم و آیا از مرگ می‌ترسم. به نظر می‌رسید او به‌راحتی پذیرفته بود که شاید بمیرم، اما حتی در صورت مرگ نیز استاد بهترین آینده ممکن را برایم ترتیب خواهند داد.

به‌شدت می‌ترسیدم که اگر به بیمارستان بروم، بمیرم. به ملاقات تمرین‌کنندگانی در بیمارستان رفته بودم و همه آن‌ها به‌جز یک نفر فوت کرده بودند. وقتی شوهرم اصرار کرد به پزشک مراجعه کنم، حتی به او گفتم که اگر این کار را بکنم، احتمالِ مرگم بیشتر خواهد بود! باور داشتم تنها راه غلبه بر این محنت این است که با جدیت بیشتری تزکیه کنم، افکار درست قوی داشته باشم، به استاد و قدرت فا کاملاً ایمان داشته باشم، درد را تحمل و ترس از مرگ را رها کنم.

همچنان خودم را به تلاش بیشتر وادار می‌کردم، اما نیروی محرکه‌ام هنوز ترس بود. برای فرار از مرگ تزکیه می‌کردم. گرچه می‌دانستم تمرین‌کنندگان بیماری ندارند، همچنان برای باور به اینکه شایسته محافظت استاد هستم، تقلا می‌کردم. پیوسته در کشمکش بودم که آیا باور کنم گونگ دارم، آیا باور کنم استاد از من محافظت می‌کنند و آیا باور کنم افکار درستم به ‌اندازه کافی قوی هستند.

همه‌چیز بسیار پیچیده به نظر می‌رسید. از هر دو سوی این وضعیت می‌ترسیدم. اگر به بیمارستان نمی‌رفتم، ممکن بود بمیرم. اگر به بیمارستان می‌رفتم نیز ممکن بود بمیرم. به هر طرف که رو می‌کردم، ترس مرا هدایت می‌کرد. می‌خواستم مانند تمرین‌کنندگانی باشم که در مقالات تبادل تجربه درباره‌شان می‌خواندم و می‌توانستند با افکار درست بر محنت‌ها غلبه کنند. اما در تزکیه، الگویی برای پیروی وجود ندارد. باید خودم به درکی می‌رسیدم. استاد بیان کردند:

«موفقیت در تزکیه تماماً به قدرت تشخیص و بصیرت شما بستگی دارد و اینکه چقدر قلب‌تان را به تزکیه اختصاص می‌دهید. هیچ الگویی برای پیروی وجود ندارد.» (سخنرانی چهارم، جوآن فالون)

قوی‌ترین احساسی که در قلبم داشتم این بود که می‌خواستم تزکیه کنم. تزکیه‌کننده بودن تنها موضوعی بود که اهمیت داشت و از مرگ و زندگی نیز مهم‌تر بود. نمی‌دانم کارم درست بود یا نادرست، اما سرانجام آن دوراهی را رها کردم. با آرزوی تزکیه در قلبم و با اعتماد به اینکه هر اتفاقی بیفتد، بهترین چیزی خواهد بود که استاد می‌توانند برایم نظم و ترتیب دهند، به بیمارستان رفتم.

پزشکان از اینکه هنوز زنده بودم شوکه شدند. این موضوع باعث شد متوجه شوم که استاد در تمام این مدت از من محافظت کرده‌، عمرم را طولانی‌تر کرده‌اند و فرصت بیشتری برای بیدار شدن به من داده‌اند. مدام با خودم تکرار می‌کردم: «... این معلم بود که از من محافظت کرد!» (سخنرانی سوم، جوآن فالون)

پزشکان انجام عمل جراحی را بررسی کردند، اما مطمئن نبودند بدنم توان تحمل آن را داشته باشد. تمام اعتماد و ایمانم را به استاد معطوف کردم. شروع کردم ترسم را رها کنم. باور داشتم که همه‌چیز در دست استاد است، ازجمله اینکه پزشکان چه تصمیمی می‌گیرند و اینکه از جراحی جان سالم به در می‌برم یا نه. درک کردم که وضعیت تزکیه‌ام نیز تعیین می‌کند استاد تا چه حد می‌توانند کمکم کنند؛ بنابراین وقتم را در بیمارستان صرف خواندن فا و نگاه به درون کردم.

در هر مرحله به نظر می‌رسید که زمان بیشتری در اختیارم قرار می‌گیرد. گام‌به‌گام تأخیرهایی پیش می‌آمد و وقتی مشکلی برطرف می‌شد، تأخیر دیگری رخ می‌داد. فکر می‌کنم استاد به این شکل فرصت بیشتری به من می‌دادند تا وابستگی‌هایم را رها کنم. نمی‌دانم علت همه این اتفاقات چه بود، اما شاید افکارم هنوز به ‌اندازه کافی قوی نبودند و بدون آن تأخیرها، شاید به وضعیتی نمی‌رسیدم که استاد بتوانند کمکم کنند از جراحی جان سالم به در ببرم. نمی‌دانم. آنچه می‌دانم این است که استاد در تمام این مدت از من محافظت کردند و به‌لطف ایشان است که امروز زنده‌ام.

رها کردن وابستگی به احساس گناه

هنگامی که در بیمارستان مشغول تزکیه بودم، تمرین‌کننده‌ای دیدگاهی را با من در میان گذاشت که غافلگیرم کرد. او گفت باید نسبت به خودم نیک‌خواه باشم. «در این لحظه، فقط خودت اهمیت داری. اکنون هیچ‌کسی دیگر مهم نیست. فقط تو، استاد و مسیرت. بگذار استاد تو را به اصل وجودت بازگردانند. بگذار رها و سبک باشی. هر لحظه هرچه نیاز داری درخواست کن. پس از آن، بار کمتری بر دوش بگیر. خواسته‌هایت را بیشتر مطرح کن. وظایف را به دیگران بسپار.»

همه این حرف‌ها عجیب به نظر می‌رسیدند و کاملاً برخلاف کاری بودند که انجام می‌دادم؛ کاری که من می‌کردم وادار کردن خودم به تلاش بیشتر و سرزنش کردن خودم بود. سستی کردن مرا به این وضعیت رسانده بود؛ پس چطور ممکن بود راه‌حل این باشد که به خودم آسان بگیرم و با خودم مهربان باشم؟! به او گفتم: «نمی‌دانم چطور باید حرف‌هایت را درک کنم. اما تلاش می‌کنم و آن‌قدر پیامت را می‌خوانم تا متوجه شوم.»

سرانجام تبادل تجربه او کمک کرد احساس گناهی که به آن چسبیده بودم، کم‌کم از بین برود. ازطریق مطالعه فا متوجه شدم که حتی شکست‌هایمان نیز تقصیر نیروهای کهن هستند. همه این‌ها نظم و ترتیب‌های آن‌هاست و استاد هیچ‌یک را به رسمیت نمی‌شناسند. استاد می‌خواهند همه را نجات دهند.

گرچه در مسیرم لغزیده بودم، می‌خواستم از آن حالت ابهام و گیجی رها شوم، به خود حقیقی و اولیه‌ام بازگردم و به عهدم عمل کنم. این قلبی که می‌خواست تزکیه کند، قطعاً اهمیت داشت. متوجه شدم که خود حقیقی‌ام خوب و پاک است و بابت تصورات بشری‌ای که در این دنیا کسب کرده‌ام مقصر نیست؛ همچنین به‌هیچ‌وجه بابت مداخله نیروهای کهن که از آن تصورات بشری سوءاستفاده می‌کردند، تقصیری ندارد. استاد نظم و ترتیب‌های آن‌ها را به رسمیت نمی‌شناختند و من نیز چنین نمی‌کردم. افکار درستم روشن‌تر و قوی‌تر شدند.

اطمینان پیدا کردم که نیروهای کهن نمی‌توانند مرا تصاحب کنند و نمی‌توانند جانم را بگیرند. شروع کردم به رها کردن پشیمانی و احساس گناه و کم‌کم حس کردم شایسته لطف نیک‌خواهانه استاد هستم. اگر ایشان می‌خواستند همه را نجات دهند، قطعاً می‌خواستند مرا نیز نجات دهند.

حتی پس از این پیشرفت در درک اینکه شایسته محافظت استاد هستم، می‌توانستم تشخیص دهم که آن تصورات را کاملاً از بین نبرده‌ام، زیرا هنوز نمی‌توانستم خودم را راضی کنم که از استاد کمک بخواهم. اما افکار درستم برای ازبین بردن نظم و ترتیب‌های نیروهای کهن قوی‌تر شده بودند و به‌تدریج طرز فکرم تغییر کرد.

احساس کردن سرشت اولیه‌ام

در طول این محنت، تجربه شگفت‌انگیزی داشتم: توانستم خود حقیقی و اولیه‌ام را احساس کنم و سرشت حقیقی‌ام را از تصورات بشری‌ای که در میانشان مدفون شده بودم، تشخیص دهم. چون وقتی سعی می‌کردم صحبت کنم به سرفه می‌افتادم، متوجه شدم که اگر فا را با صدایی ملایم‌تر، زیرتر و زنانه‌تر بخوانم، کمتر سرفه می‌کنم؛ در مقایسه با زمانی که با صدای معمولم می‌خواندم که بلندتر، قوی‌تر و در محدوده صداهای بم‌تر زنان بود. این صدای ملایم هنگام خواندن فا احساس تازه و متفاوتی به من می‌داد. حالتی از آرامش و احساس گسترده‌ای از نیک‌خواهی ایجاد می‌کرد. درک کردم که این ملایمت آرام و سرشار از نیک‌خواهی بخشی از سرشت اولیه‌ام است. کم‌کم متوجه شدم که «شخصیت» بشری‌ام چقدر با این سرشت ملایم تفاوت دارد.

به درون نگاه کردم و به مادربزرگم فکر کردم که در دوران جنگ جهانی دوم، پرستاری سرسخت در ارتش بود. همچنین به مادرم فکر کردم که در دوران جنبش فمینیستی دهه ۱۹۶۰ زن جوانی بود و بر پدرم تسلط داشت. به زمانی فکر کردم که در کودکی همراه پدرم بودم و از درخت‌ها و دیواره‌های سنگی بالا می‌رفتم. به فعالیت‌های پسرانه دیگری که انجام می‌دادم و به اینکه در نوجوانی، به‌عنوان دختری که در محله‌ای خطرناک در بخش مرکزی شهر زندگی می‌کرد، چقدر مجبور بودم سرسخت باشم فکر کردم. این تأمل کمکم کرد بین سرشت اولیه‌ام و ویژگی‌هایی که در این زندگی به من اضافه شده بودند تمایز قائل شوم. همچنین متوجه شدم که آن عوامل تقصیر من نبودند. شروع کردم به رها کردن رفتارهای غیرزنانه‌ای که بخشی از خود حقیقی‌ام نبودند.

ریشه‌یابی وابستگی‌های بنیادی‌ام

تمرین‌کننده‌ای درکی را با من در میان گذاشت که در ابتدا در برابرش مقاومت کردم. او پرسید آیا خودم را «مادری فوق‌العاده» می‌دانم و اشاره کرد که این نوعی خودبزرگ‌بینی است. حالا وقتی به یاد می‌آورم که ابتدا حالت تدافعی گرفتم و کمی آزرده شدم، خنده‌ام می‌گیرد. اما مشاهده او کمکم کرد سرانجام وابستگی‌های بنیادینی را شناسایی کنم که ریشه حالت ابهام و گیجی ذهنم بودند.

درواقع به مادر بودنم بسیار افتخار می‌کردم. طی سه سال، سه فرزند به دنیا آورده بودم که همگی با کمک ماماها متولد شده بودند و به تحمل درد زایمان طبیعی بسیار افتخار می‌کردم. این کار باعث می‌شد احساس قدرت کنم. با داشتن سه فرزند خردسال، زندگی‌ام همیشه در آشفتگی کامل بود: کسب درآمد، پروژه‌های روشنگری حقیقت، بحران‌های زندگی بشری، مشکلات مالی، چالش‌های زندگی زناشویی، تحصیل فرزندان، سلامت خانواده، حوادث و موارد بی‌شمار دیگر. پیوسته تحت فشار روانی بودم. توانایی «مدیریت» تمام این آشفتگی‌ها باعث شده بود خودم را «مادری فوق‌العاده» بدانم.

به احساس قدرت و توانمندی وابسته بودم. از شنیدن تعریف و تمجید دیگران لذت می‌بردم: «وای، چقدر کار انجام می‌دهی! باورنکردنی است. چطور از عهده همه این کارها برمی‌آیی؟ چه مادر خوبی هستی! چه زن قدرتمندی هستی!» هویتم به‌عنوان مادر برایم مهم‌تر از هویتم به‌عنوان تمرین‌کننده شده بود. روی وابستگی عاطفی‌ نسبت به فرزندانم کار می‌کردم، اما هرگز به ذهنم نرسیده بود که احساس استرسم ناشی از خودمحوری است و خودبزرگ‌بینی درخصوص «مادری فوق‌العاده» بودن را تقویت می‌کند.

وقتی این وابستگی را از ریشه بررسی کردم، متوجه شدم که احساس دائمی «استرس» باعث می‌شد فکر کنم در پایان روز «حق دارم» استراحت کنم و «حق دارم» به وابستگی به راحت‌طلبی خوراک بدهم؛ گاهی به‌معنای واقعی کلمه با پرخوری ناشی از فشار روانی این کار را می‌کردم، یا به روش‌های دیگری مانند تماشای تلویزیون، خواب بیش‌ازحد و سایر سرگرمی‌هایی که حواسم را ‌پرت می‌‌کردند یا اعتیادهایی که یک تمرین‌کننده باید رهایشان کند.

استاد بیان کردند:

«با گذشت زمان، آن مادۀ اعتیادآور جمع می‌شود و درون بدن‌تان یک "شما" تشکیل می‌شود که دقیقاً ظاهر شما را به خود می‌گیرد و شما را کنترل می‌کند.» (آموزش فا در کنفرانس فای نیویورک۲۰۱۹)

وقتی متوجه شدم این وابستگی‌های بنیادی علت ایجاد میدان متراکمی هستند که مرا از فا جدا کرده است، خودآگاه اصلی‌ام قوی‌تر شد. حالت ابهام و گیجی به‌تدریج برطرف شد و کنترل بیشتری بر اعمالم پیدا کردم. انجام کارهایی که باید انجام می‌دادم و دست کشیدن از کارهایی که نباید انجام می‌دادم آسان‌تر شد.

کم‌کم تغییر کردم و وابستگی‌هایم به احساس فشار روانی و اینکه مستحق استراحت هستم را رها کردم. این روزها اگر متوجه شوم که بسیار گرفتار و تحت فشار روانی هستم، مکث می‌کنم و به خودم می‌گویم: «هی، مگر نگفته بودم دیگر نمی‌خواهم این کار را بکنم؟ چه کاری را باید متفاوت انجام دهم؟» گاهی تغییر وضعیت درونی‌ام به حالتی بهتر، به ‌سادگیِ گوش دادن به موسیقی دافا و هم‌خوانی با آن در مسیر طولانی رفت‌وآمدم به محل کار است. یا فا را ازبر می‌خوانم. هرچقدر هم روز شلوغی داشته باشم، همه این کارها می‌توانند وضعیت درونی‌ام را کاملاً تغییر دهند.

گرامی داشتن هم‌تمرین‌کنندگان

ای کاش می‌توانستم بگویم که پس از درس‌هایی که امسال گرفتم، کاملاً بر تصورات و وابستگی‌هایی که از آن‌ها آگاه شدم غلبه کرده‌ام. اما هنوز گاهی سست می‌شوم و در مسیرم دوباره به همان موانع قبلی برمی‌خورم. امیدوارم نوشتن این مقاله تبادل تجربه کمک کند این درس‌ها در ذهنم تثبیت شوند و بتوانم در این زمینه‌ها رشد و پیشرفت کنم.

یکی از درس‌های مهم امسال برایم این بوده است که قدر سایر تمرین‌کنندگان و قدرت تبادل تجربیات تزکیه را بدانم. وقتی آن‌قدر احساس گناه می‌کردم که نمی‌توانستم تجربیاتم را با دیگران در میان بگذارم، منزوی شده بودم و هم‌تمرین‌کنندگان هیچ راهی نداشتند که کمکم کنند تصورات نادرستم را ببینم. استاد ما را در کنار یکدیگر قرار داده‌اند و شکل‌های تزکیه یعنی مطالعه گروهی فا، انجام گروهی تمرین‌ها و تبادل تجربه را به ما داده‌اند. باید ارتباط نزدیکمان را با یکدیگر حفظ کنیم، حقیقتاً از هم حمایت کنیم و به یکدیگر تکیه کنیم و درحالی‌که به عهدهایمان وفا می‌کنیم، یک بدن واحد قوی را تشکیل دهیم.

سخن پایانی، تزکیه استوار در زمان باقی‌مانده

احساس می‌کنم محنتی که امسال تجربه کردم به این دلیل بود که دیگر زمانی برایم باقی نمانده بود. باید همان موقع اقدام می‌کردم، وگرنه فرصت را برای همیشه از دست می‌دادم. نمی‌دانم این فقط وضعیت خودم بود یا بازتاب مرحله کلی‌تری است که در اصلاح فا به آن رسیده‌ایم. از هر کسی که از تزکیه و ازبین بردن وابستگی‌های بنیادی‌اش طفره رفته است، مصرانه می‌خواهم که این لحظه را غنیمت بشمارد. تزکیه بسیار جدی است. اجازه ندهید شکست‌های گذشته باری بر دوشتان باشند. فقط بیدار شوید و به درون نگاه کنید.

استاد بیان کردند:

«هر زمان در حین تزکیه هر نوع مداخله‌ای وجود داشته باشد، باید درون خودتان به‌دنبال علت آن باشید و ببینید چه‌چیزی است که هنوز رها نکرده‌اید.» (سخنرانی ششم، جوآن فالون)

باید از همه شما به‌خاطر حمایتتان در سال جاری تشکر کنم. سپاسگزارم که چندین هفته‌ همراهم بودید و برایم افکار درست فرستادید و با سخنان دلگرم‌کننده و توصیه‌هایتان حمایتم کردید.

(ارائه‌شده در کنفرانس تبادل تجربه تزکیه فای فیلادلفیا در سال ۲۰۲۶)