(Minghui.org) این سعادت را داشتم که در ماه مه۱۹۹۶، تمرین فالون دافا را آغاز کنم. با راهنمایی آموزه‌های همدلانه استاد لی، از نظر جسمی، ذهنی و معنوی پیشرفت کرده‌ام.

من به بیماری‌های مزمن متعددی مبتلا بودم و اغلب احساس می‌کردم زندگی از مرگ دردناک‌تر است. اما در طول ۲۹ سال گذشته که به تزکیه و تمرین پرداخته‌ام، بدون اتکا به دارو یا تزریق، سلامتی خود را بازیافته‌ام. فالون دافا به من آموخت که نیازهای دیگران را در اولویت قرار دهم و نمایانگر مهربانی و درستکاری باشم.

من ۶۶ساله‌ام و بیش از 40 سال است که با والدین شوهرم، که هردو اکنون بیش از ۹۰ سال دارند، زندگی می‌کنم. پدرشوهرم مبتلا به بیماری شدید قلبی و فشار خون بالا بود و مادرشوهرم پس از سکته مغزی، کاملاً متکی به کمک دیگران شده بود. دو خواهرشوهر و یک برادرشوهرم نیز در نزدیکی ما زندگی می‌کردند. همه آن‌ها ازدواج کرده، صاحب فرزند شده بودند و شغل‌های خوبی داشتند. اما من در خانه ماندم و خود را کاملاً وقف مراقبت از خانواده کردم.

پس از آنکه مادرشوهرم زمین‌گیر شد، برای نیازهای اولیه همچون لباس‌پوشیدن، غذاخوردن و حمام‌کردن، به کمک نیاز داشت. هر زمان که شوهرم در خانه بود، کمک می‌کرد و برادر و خواهرانش نیز هرگاه می‌توانستند برای کمک می‌آمدند. به قول معروف: «هیچ پسری پس از بیماری طولانیِ والدین، فرزند خلفی نخواهد ماند.» در جامعه امروز، ارزش‌های اخلاقی رو به افول است و نیک‌خواهی کم‌رنگ شده است؛ اما من به‌عنوان یک تمرین‌کننده فالون دافا، از آموزه‌های استاد درباره حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری پیروی می‌کنم. تلاش می‌کنم انسان خوبی باشم و با صداقت و احترام از خانواده شوهرم مراقبت کنم.

ما سعی کردیم هر کاری که از دستمان برمی‌آمد انجام دهیم تا زندگی را برایشان راحت کنیم، با پختن غذاهای موردعلاقه‌شان، خریدن لباس و رسیدگی به نیازهایشان. مادرشوهرم به‌دلیل نارسایی اندام‌های داخلی، اغلب به یبوست شدید و دردناک مبتلا بود. من و شوهرم اغلب دستکش می‌پوشیدیم و با صبر و حوصله مدفوع را از مقعدش بیرون می‌کشیدیم.

شبی، از ساعت ۲ بامداد تا ۵ صبح به مادرشوهرم کمک کردیم تا یبوستش برطرف شود. پس از تمیز کردن او، احساس خستگی و حالت تهوع داشتم. فکری گذرا از ذهنم گذشت: «این وضعیت کی تمام می‌شود؟» اما سریع متوجه شدم که این فکر، انحرافی از مسیر تزکیه‌ام است. به درون نگاه کردم و ترس، رنجش و بی‌خیالی را در وجودم دیدم. این‌ها ویژگی‌های یک تمرین‌کننده واقعی نبودند. تصمیم گرفتم نگرشم را اصلاح کنم.

در موقعیتی دیگر، هنگامی که با ملایمت مادرشوهرم را تمیز می‌کردم، از من قدردانی کرد و گفت: «تو با انجام کارهای خانه و بزرگ کردن بچه‌ها، همه کار برای این خانواده انجام داده‌ای. من هرگز به تو کمکی نکرده‌ام.» به او اطمینان دادم و گفتم: «مادر، لطفاً این‌گونه فکر نکنید. همه روزی پیر می‌شوند. من فالون دافا را تمرین می‌کنم و از اصول حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری پیروی می‌کنم.» پس از آن، با هم این جملات را تکرار کردیم: «فالون دافا خوب است! حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری خوب است!»

روزی حوالی ظهر، از من خواست که در لباس‌پوشیدن کمکش کنم، اما من باید کار دیگری می‌کردم و از او خواستم کمی بیشتر بخوابد. سپس خوابی را که شب قبل دیده بودم به یاد آوردم که در آن، سقف خانه روستایی‌ مادرشوهرم چکه می‌کرد و خانه بسیار کثیف بود، درحالی‌که اتاق من تمیز بود و راهروی کوچکی داشت. فهمیدم که این اشاره‌ای از سوی استاد است که خودخواه شده‌ام و دیگران را نادیده گرفته‌ام. گریستم و ابراز پیشمانی کردم و با خود عهد بستم بهتر عمل کنم.

از آن لحظه به بعد، در مراقبت از خانواده شوهرم کوشاتر شدم. یک بار که مشغول شستن مادرشوهرم و لباس پوشاندن به او بودم، یکی از بستگان سالمند که به دیدارمان آمده بود، گفت: «هرگز چنین خانواده هماهنگ و چنین عروس فداکاری ندیده‌ام!»

گاهی پیش می‌آمد که من و شوهرم مجبور می‌شدیم پس از بیرون رفتن، سریع به خانه بازگردیم. یک بار در دورهمی همکلاسی‌های قدیمی، تازه برای صرف غذا نشسته بودیم که پدرشوهرم تماس گرفت: «زود برگردید! مادرتان به کمک نیاز دارد.» با عجله به خانه رفتیم و دیدیم که او غرق در مدفوع است، ازجمله دست‌ها، رختخواب، دست و پاهایش و حتی رادیاتور. بدون هیچ شکایتی، او و خانه را تمیز کردیم. سپس از شوهرم خواستم که از او مراقبت کند تا من به‌منظور روشنگری حقایق مربوط به دافا برای مردم بیرون بروم.

با وجود مراقبت از سالمندان در خانه، هرگز مأموریت خود را در یاری رساندن به استاد در اصلاح فا و کمک به نجات موجودات ذی‌شعور فراموش نکرده‌ام. هرگاه امور خانواده‌ام سامان می‌یابد، بیرون می‌روم تا درباره ارزش فالون دافا با مردم صحبت کنم و آزار و شکنجه تمرین‌کنندگان توسط حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) را افشا کنم.

در تعطیلات سال نو چینی، بسیاری از خویشاوندان و دوستان به دیدن ما می‌آمدند. نزدیک به یک ماه، برای پذیرایی از مهمانان غذا آماده می‌کردم. آن‌ها با دیدن نحوه مراقبتم از خانواده شوهرم، شاهد صداقت، ازخودگذشتگی و مهربانی یک تمرین‌کننده فالون دافا بودند. همچنین حقایق مربوط به دافا را درک کردند و تصمیم گرفتند از ح.ک.چ، لیگ جوانان و پیشگامان جوان کناره‌گیری کنند.

مادرشوهرم در ۹۳سالگی با آرامش درگذشت. او طی سال‌ها ۵۰هزار یوان پس‌انداز کرده بود. پس از مرگش، پدرشوهرم درحالی‌که اشک از چشمانش سرازیر بود مرا صدا زد و گفت: «این پول را به هیچ‌کس جز تو نمی‌دهم. تو شب و روز از مادرشوهرت مراقبت کردی و سختی‌های زیادی کشیدی.» پاسخ دادم: «پدر، من این پول را نمی‌خواهم. من برای دریافت پاداش به او خدمت نکردم. استاد به من آموختند که این‌گونه رفتار کنم. گذشته از این، فقط من نبودم که از او نگهداری کردم. همه اعضای خانواده وظایف فرزندی خود را انجام دادند.»

شوهرم پیشنهاد کرد پول را بپذیرم تا بدهی‌های مربوط به مراسم ازدواج پسرمان و خرید خانه را پرداخت کنیم، اما نپذیرفتم. خواهرشوهرها و برادرشوهرم نیز اصرار کردند که پول را بگیرم. در پاسخ گفتم: «من از روی نیک‌خواهی، به مادرمان خدمت کردم، نه برای پول. اگر فالون دافا را تمرین نمی‌کردم، توان این‌همه مراقبت از او را نداشتم. فقط این را به خاطر بسپارید که: "فالون دافا خوب است؛ حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری خوب است." دروغ‌های ح.ک.چ را باور نکنید و آینده خوبی خواهید داشت.» برادرشوهرم گفت: «ما می‌دانیم که فالون دافا خوب است.»

استاد، از نیک‌خواهی بی‌کرانتان سپاسگزارم. با سپاس و قدردانی ابدی، به شما ادای احترام می‌کنم.