(Minghui.org) درود، استاد! درود، هم‌تمرین‌کنندگان!

تمرین‌کننده‌ای به نام آن، مانند من، میانسال است و از دوران جوانی مسیر تزکیه مشابهی را طی کرده است. ما در شهری که کار می‌کنیم با هم آشنا شدیم، به جلسات مطالعه گروهی فای برگزارشده در یک مکان پیوستیم و متوجه شدیم که نسبتاً خوب با یکدیگر کنار می‌آییم. آن زمان هر کدام با افرادی غیرتمرین‌کننده در خانه‌ای مشترک زندگی می‌کردیم. برای داشتن محیط تزکیه بهتر، تصمیم گرفتیم با هم خانه‌ای اجاره کنیم.

اما پیش از آن، با هم به چانگچون سفر کردیم تا از مکانی بازدید کنیم که فالون دافا نخستین بار در آن به عموم مردم معرفی شد. در پارک پیروزی قدم زدیم؛ مکانی که بسیاری از تمرین‌کنندگان در کتاب یادآوری لطف استاد، به آن اشاره کرده‌اند. تصور کردیم بیش از ۲۰ سال پیش، زمانی که فا در آنجا اشاعه داده می‌شد، چه حال‌وهوایی داشت. همچنین به چند مکان دیگر که تمرین‌کنندگان درباره آن‌ها نوشته بودند رفتیم.

راه‌اندازی یک مرکز کوچک تولید مطالب در خانه

من و آن هر دو شغل‌هایی داشتیم که دو روز آخر هفته تعطیل بودیم و حجم کارمان نیز چندان زیاد نبود. پس از اینکه زندگی در آپارتمانی مشترک را آغاز کردیم، می‌خواستیم از اوقات فراغتمان به‌خوبی استفاده کنیم. از قبل در تماس‌های تلفنی برای روشنگری حقیقت مشارکت داشتیم و تصمیم گرفتیم مرکز کوچکی برای تولید مطالب در خانه راه‌اندازی کنیم. با کمک سایر تمرین‌کنندگان، تجهیزات و لوازم لازم را خریدیم و شروع به تولید مطالب اطلاع‌رسانی و نوشتن پیام‌های روشنگری حقیقت روی اسکناس‌ها کردیم. چون هنوز وقت اضافی داشتیم، پروژه‌های دیگری را نیز برای روشنگری حقیقت برعهده گرفتیم. به این ترتیب، از تمام وقتمان استفاده می‌کردیم.

هنگام انتخاب خانه اجاره‌ای، علاوه‌بر اینکه مکانی را انتخاب کردیم که رفت‌وآمد به محل کار هردویمان نسبتاً آسان باشد، مطمئن شدیم که اتاق نشیمن نیز داشته باشد. آرزوی قلبی‌مان این بود که فضایی فراهم کنیم تا تمرین‌کنندگان هر زمان لازم بود بتوانند فا را مطالعه کنند. اینکه تمرین‌کنندگان بسیاری بتوانند در خانه‌مان گرد هم آیند و فا را مطالعه کنند، افتخار بزرگی برایمان بود.

هر زمان تمرین‌کنندگان برای مطالعه فا به خانه‌مان می‌آمدند، از قبل موسیقی‌های پودو و جیشی (موسیقی دافا) را پخش می‌کردیم. در ابتدا، برای اینکه تمرین‌کنندگان مجبور نباشند چند بار در بزنند، در را کمی باز می‌گذاشتیم تا بتوانند صدای موسیقی را از راه‌پله بشنوند، هرچند این کار باعث می‌شد کمی احساس نگرانی کنند. اما آن زمان نمی‌ترسیدیم، بلکه خوشحال بودیم! بعدها که درکمان عمیق‌تر شد، متوجه شدیم این کار مناسب نیست. از روی احساس مسئولیت نسبت به افراد شرکت‌کننده در مطالعه گروهی و سایر تمرین‌کنندگان، ایمنی را در اولویت قرار دادیم و دیگر این کار را نکردیم.

در نخستین سال زندگی در خانه اجاره‌ای، اتفاقات به‌یادماندنی خاصی رخ داد. گاهی پس از اینکه تمام آخر هفته را مشغول انجام سه کار بودیم، دیگر عصر یکشنبه فرا رسیده بود. برای اینکه کمی استراحت کنیم، به مرکز خریدی در نزدیکی خانه می‌رفتیم که یکی از معدود مکان‌هایی بود که تا دیروقت باز می‌ماند.

گاهی دی‌وی‌دی‌های شن یون را در کیفمان می‌گذاشتیم و در مسیر رفت‌وبرگشت به مرکز خرید، آن‌ها را به رهگذران می‌دادیم. یک بار پس از اینکه به مردی یک دی‌وی‌دی‌ دادیم، او سر صحبت را با ما باز کرد. ابتدا کمی محتاط بودیم، اما خیلی زود فهمیدیم که برادر بزرگش تمرین‌کننده دافاست. او قبلاً یک دی‌وی‌دی از شن یون را دیده بود، هرچند مدت زیادی از آن می‌گذشت.

در آن دوره، فضایی نیز برای فرستادن افکار درست در اختیار دیگران می‌گذاشتیم. تمرین‌کننده‌ای مسن در آن زمان نزد ما اقامت داشت. پس از اینکه به محل کار می‌رفتیم، سایر تمرین‌کنندگان برای فرستادن افکار درست می‌آمدند و او در را برایشان باز می‌کرد. وقتی از سر کار برمی‌گشتیم، همه رفته بودند. افراد هر زمان که فرصت داشتند می‌آمدند؛ بنابراین دقیقاً نمی‌دانستیم چند تمرین‌کننده آمده‌اند یا چه کسانی آنجا بوده‌اند. روزهایی که سر کار نمی‌رفتیم، به آن‌ها می‌پیوستیم و در طول روز افکار درست می‌فرستادیم.

شکایت از جیانگ زمین

پس از آغاز جنبش ثبت شکایت‌های کیفری علیه جیانگ زمین، رهبر سابق حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) که آزار و شکنجه را آغاز کرد، تمرین‌کنندگان در جلسات بزرگ مطالعه گروهی فا در خانه‌مان، درباره این موضوع گفت‌وگو کردند و برخی از قبل شروع به تنظیم شکایت‌نامه‌هایشان کرده بودند. وقتی خودمان درباره آن فکر کردیم، این سؤال مطرح شد: «آیا ما هم باید از جیانگ شکایت کنیم؟» پاسخی داده نشد. گفت‌وگو را ادامه ندادیم، اما هردو همچنان به این موضوع فکر می‌کردیم.

سپس تعطیلات فرا رسید. آن به خانه‌اش رفت، اما من ماندم. در طول تعطیلات، هنگام شرکت در جلسه مطالعه گروهی فا، سایر تمرین‌کنندگان کمکم کردند شکایت‌نامه کیفری‌ام را ازطریق پست سریع ارسال کنم. پس از پایان تعطیلات، آن گفت: «من هم شکایت‌نامه‌ام را آماده کرده‌ام.» او نیز توانست شکایت‌نامه‌اش را با موفقیت پست کند.

بعدها من و آن درباره این موضوع گفت‌وگو کردیم. متوجه شدیم که دافا تحت آزار و شکنجه قرار دارد و تمام محیط تزکیه در چین به‌دست اهریمن بزرگ، جیانگ زمین، و ح.ک.چ تخریب شده است. ما محیطی عادی برای تمرین نداریم. علاوه‌بر این، افراد بسیاری همچنان به دافا تهمت می‌زنند و آن را بدنام می‌کنند و با دیدگاهی متعصبانه به ما تمرین‌کنندگان می‌نگرند. ازآنجاکه جامعه بشری براساس نظام حقوقی اداره می‌شود، می‌توانیم از قانون استفاده کنیم تا به مردم نشان دهیم که تمرین فالون گونگ غیرقانونی نیست و تمام اعمال خلاف ازسوی جیانگ زمین صورت گرفته است. بنابراین وظیفه داشتیم علیه او شکایت قانونی ثبت کنیم.

در جریان ثبت شکایت‌نامه‌ها، نگرانی‌ها و ترس‌های مختلفمان را شناسایی کردیم و خودمان را بررسی کردیم تا ببینیم چه وابستگی‌هایی برانگیخته شده‌اند. سپس سخت تلاش کردیم آن وابستگی‌ها را رها کنیم تا بتوانیم شجاعانه به پیش برویم. مدتی پس از ثبت شکایت‌نامه، خواب دیدم مجموعه‌ای از ساختمان‌های فرسوده درحال فروریختن هستند و گردوغبار همه‌جا را فرا گرفته است. اما در پیش‌زمینه، نزدیک‌ترین قسمت به جاده، ردیف‌هایی از ساختمان‌های کاملاً نوساز سربرافراشته بودند.

برخی تمرین‌کنندگان پس از ثبت این شکایت‌نامه‌ها، ازسوی پلیس محلی مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. پس از مشورت با دیگران، من و آن تصمیم گرفتیم به اداره پلیس محلی برویم و اطلاعات مأموران را که روی دیوار نصب شده بود یادداشت کنیم تا بتوانیم با آن‌ها تماس بگیریم و حقیقت را برایشان روشن کنیم.

من و آن در زمان استراحت ناهار، به اداره پلیس رفتیم. آن موقع فقط چند نفر داخل ساختمان بودند. مقابل تابلوی اطلاعات ایستادم و مجموعه‌ای از سؤال‌هایی را که از قبل آماده کرده بودم پرسیدم؛ ازجمله درباره مراحل قانونی و اداری مناسب در شرایط خاص و موضوعات مشابه. برخی مأموران درحالی‌که پشتشان به تابلو بود یا به‌صورت نیم‌رخ نسبت به آن ایستاده بودند، به سؤال‌هایم پاسخ می‌دادند.

در همین حین، آن که در نزدیکی ایستاده بود، وقتی حواسشان نبود از تابلو عکس گرفت. پس از اینکه آن عکس را گرفت، از مأموران پلیس بابت اطلاعاتی که در اختیارم گذاشته بودند تشکر کردم و به محل کار خودمان برگشتیم. هم پیش از رسیدن به اداره پلیس و هم پس از ترک آن، پیوسته افکار درست می‌فرستادیم و باور داشتیم که برای نجات موجودات ذی‌شعور داخل آن اداره پلیس به آنجا رفته‌ایم.

تماس‌های تلفنی برای روشنگری حقیقت

آن زمان، دو یا سه روز در هفته پس از کار، از داخل خودرو تمرین‌کننده دیگری تماس تلفنی می‌گرفتیم تا حقیقت را روشن و از ردیابی شدن جلوگیری کنیم. در ابتدا متن‌های آماده را ازبر می‌کردیم و سپس درک خودمان را نیز به آن اضافه می‌کردیم تا حقایق را برای افرادی که آن سوی خط بودند توضیح دهیم. پس از تماس‌ها، گاهی گفت‌وگوهای کوتاهی داشتیم تا راه‌های بهتری برای پاسخ دادن به برخی سؤال‌ها یا رسیدگی به موقعیت‌های خاص پیدا کنیم. اگر با سؤالی روبه‌رو می‌شدیم که نمی‌توانستیم پاسخ دهیم، از تمرین‌کننده دیگری در خودرو می‌خواستیم وارد گفت‌وگو شود و کمک کند. اگر شخص سؤال‌ها یا تردیدهای مشخص و فراوانی نداشت، به بیان نکات اصلی بسنده می‌کردیم و سپس تشویقش می‌کردیم از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شود.

محدوده‌های شماره تلفن را بین خودمان تقسیم می‌کردیم. برای مثال، آن می‌توانست برخی گویش‌های مناطق دورافتاده را بفهمد و این توانایی باعث می‌شد هنگام تماس با آن مناطق، تعامل خوب و ارتباط مؤثرتری برقرار کند. معمولاً وقتی تماس برقرار می‌شد، ابتدا مؤدبانه سلام می‌کردیم و سپس می‌پرسیدیم: «آیا درباره خروج از سازمان‌های ح.ک.چ اطلاع دارید؟» یا «آیا می‌دانید فالون گونگ به مردم می‌آموزد که مهربان باشند و حادثه خودسوزی در میدان تیان‌آنمن که ح.ک.چ آن را صحنه‌سازی کرد، یک فریب بود؟»

بعدها متوجه شدم که وقتی می‌پرسیدم: «آیا درباره خروج از ح.ک.چ شنیده‌اید؟» وضعیت ذهنی‌ام چندان باثبات نبود. اعتمادبه‌نفس نداشتم و می‌ترسیدم طرف مقابل تماس را قطع کند، ما را به دخالت در سیاست متهم کند یا واکنش خصمانه‌ای نشان دهد. چرا چنین اتفاقی می‌افتاد؟ پس از مدت‌ها تأمل، متوجه شدم مشکل در افکار و طرز فکرم است. افکار مزاحم و نگرانی‌های بسیار زیادی داشتم و با افکار درست به مسائل نگاه نمی‌کردم.

از خودم پرسیدم: «هدف از این تماس‌های تلفنی برای روشنگری حقیقت چیست؟ هدف، روشن کردن حقیقت و نجات مردم است. نجات مردم نه‌تنها شامل بیان حقیقت درباره دافاست، بلکه کمک به آن‌ها برای فاصله گرفتن از اهریمن سرخ ح.ک.چ ازطریق خروج از سازمان‌های آن نیز هست.» پس چرا نگران بودم و می‌ترسیدم؟ ما درحال انجام کاری درست هستیم و استاد از مریدانشان حمایت می‌کنند. علاوه‌بر این، این کاری است که باید انجام شود و باید به‌خوبی انجام شود. اگر وضعیت ذهنی خودم باثبات نباشد، چطور افراد آن سوی خط می‌توانند تأثیر مثبتی دریافت کنند؟ وقتی این تصور نادرست را برطرف کردم، توانستم افکار درست را حفظ کنم. از آن پس، با افکار درست کامل به مردم می‌گفتم که باید از ح.ک.چ خارج شوند و این کار حقیقتاً به‌نفع خودشان است. درنتیجه، به نظر می‌رسید بیشتر افرادی که به تماس‌ها پاسخ می‌دادند، حقیقت را بسیار راحت‌تر می‌پذیرفتند.

روزی گلویم درد می‌کرد و صدایم گرفته بود و حالم خوب نبود، اما می‌خواستم آن شب تماس تلفنی بگیرم و حقیقت را به مردم بگویم. با خودم فکر کردم: «با این صدا چطور می‌توانم صحبت کنم؟ آیا بهتر نیست امشب استراحت کنم؟» درنهایت، هرچند کمی احساس شرمندگی می‌کردم که مردم مجبورند صدای خش‌دارم را بشنوند تماس‌ها را شروع کردم. با افراد مختلف، یکی پس از دیگری، درباره حقیقت صحبت کردم. بعداً گلویم به‌شدت درد گرفت و حتی به‌شوخی گفتم: «صدایم آن‌قدر خش‌دار است که حتی روی خودم هم تأثیر می‌گذارد!» نتایج آن شب عالی بود. ده نفر تصمیم گرفتند از عضویت در ح.ک.چ کناره‌گیری کنند.

کارت‌های تلفن

تمرین‌کننده‌ای در اواخر یکی از ماه‌ها، از من خواست نزدش بروم. وقتی رفتم، چند کارت تلفن از نوعی که برای شماره‌گیری خودکار استفاده می‌شد به من داد. چون ماه تقریباً تمام شده بود و او نتوانسته بود همه آن‌ها را مصرف کند، از من خواست کارت‌ها را بگیرم و به تماس تلفنی ادامه دهم. آن‌ها را به خانه بردم، اما من هم نتوانستم همه اعتبارشان را مصرف کنم و درنتیجه مقدار زیادی از زمان تماسِ استفاده‌نشده هدر رفت. به آن گفتم که از این بابت کمی ناراحتم.

آن از من پرسید: «چرا کارت‌ها را گرفتی؟» پاسخ دادم: «آن تمرین‌کننده از من خواست پیشش بروم و کارت‌ها را به من داد. خودش نمی‌توانست همه آن‌ها را مصرف کند.» آن پرسید: «اما تو هم نمی‌توانستی همه را مصرف کنی. چرا فقط به این دلیل که او پیشنهاد داد، قبولشان کردی؟» گفتم: «واقعاً زیاد فکر نکردم. وقتی کارت‌ها را به من داد، فقط آن‌ها را گرفتم.»

سپس آن پرسید: «اگر آن تمرین‌کننده نمی‌توانست همه آن‌ها را مصرف کند، اصلاً چرا از ابتدا این‌همه کارت تهیه کرده بود؟ و چرا تو بدون فکر قبولشان کردی؟ اگر دفعه بعد هم مقداری باقی بماند، چه اتفاقی می‌افتد؟»

عمیقاً به فکر فرو رفتم. در آن موقعیت، حتی به ذهنم خطور نکرده بود که نپذیرم. درواقع اصلاً درباره‌اش فکر نکرده بودم. صرفاً آنچه را که به من داده بود پذیرفته بودم، بدون اینکه در نظر بگیرم آیا واقعاً توانایی انجام آن کار را دارم یا نه. با این کار، به‌طور غیرمستقیم رفتار آن تمرین‌کننده را تأیید کرده بودم و همچنین با او درباره این موضوع گفت‌وگو نکرده بودم تا ببینیم آیا می‌توان در آینده، از چنین خسارتی جلوگیری کرد. بدون فکر، صرفاً همراه جریان پیش رفته بودم و این اشتباه بود. حقیقتاً از آن، بابت یادآوری‌اش سپاسگزارم.

آن ذهنیت بسیار روشنی دارد. پیش از تصمیم‌گیری، با دقت بررسی می‌کند چه کاری باید انجام شود و چه کاری نباید انجام شود و هرگز کورکورانه از گفته‌ها یا کارهای دیگران پیروی نمی‌کند. طی سال‌هایی که با هم زندگی کردیم، یاد گرفتم چگونه درخواست‌های غیرمنطقی را رد کنم، وابستگی‌ام به حفظ آبرو را رها کنم و «نه» بگویم.

در سال‌های بعد، تمرین‌کنندگان بیشتری خودرو تهیه کردند و داوطلب شدند در تماس‌های تلفنی کمک کنند. من و آن علاوه‌بر شرکت در جلسات مطالعه گروهی فا و انجام فعالیت‌های روشنگری حقیقت در آخر هفته‌ها، بخشی از وقت آخر هفته را نیز به این تماس‌ها اختصاص می‌دادیم. درنتیجه آخر هفته‌هایمان شلوغ و خسته‌کننده می‌شد. وقتی دوشنبه فرا می‌رسید، هردو نفس راحتی می‌کشیدیم، زیرا به‌نوعی رفتن به محل کار به این معنا بود که می‌توانستیم کمی استراحت کنیم.

در مرکز کوچک تولید مطالبی که من و آن اداره می‌کردیم، تمام مراحل کار، از دانلود و چاپ مطالب گرفته تا صحافی و توزیع آن‌ها، را خودمان انجام می‌دادیم. طی چند سال، به‌دلیل تغییر شغل‌هایمان، چهار بار اسباب‌کشی کردیم و هر مکان جدید فاصله زیادی با مکان قبلی داشت. هرجا اقامت می‌کردیم، خانه‌مان را نقطه شروع قرار می‌دادیم و مطالب اطلاع‌رسانی را در محدوده‌هایی دایره‌وار در اطراف آن توزیع می‌کردیم. این روند را تا اسباب‌کشی بعدی ادامه می‌دادیم.

توزیع مطالب در نزدیکی خانه اجاره‌ای

فکر می‌کردیم زندگی در آنجا به این معناست که با موجودات ذی‌شعور آن منطقه رابطه تقدیری داریم. می‌خواستیم برکات دافا را با آن‌ها به اشتراک بگذاریم تا بتوانند ازطریق فالون دافا نجات یابند. هنگام توزیع مطالب روشنگری حقیقت، هر کدام ورودی ساختمان جداگانه‌ای را انتخاب می‌کردیم. وقتی از پله‌ها بالا می‌رفتیم، گاهی در سکوت تکرار می‌کردیم: «فالون دافا خوب است. حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری خوب است.»

یک بار هنگامی که نزدیک دومین خانه اجاره‌ای‌مان مطالب توزیع می‌کردیم، درست در لحظه‌ای که می‌خواستم بروشوری را به دری بچسبانم، صدای بلند مردی از اسپیکر ورودی ساختمان شنیده شد: «چه‌کار می‌کنی؟ از در خانه من دور شو. همین حالا برو!» جا خوردم، برگشتم و دور شدم. ماجرا را به آن گفتم و به ساختمان‌های دیگر رفتیم. بعدها وقتی دوباره به آن محدوده برگشتیم، آن سمتِ همان در رفت و با چرخاندن بدنش به یک طرف، توانست مطلب را بچسباند. به همکاری با آن، که افکار درست بسیار قوی‌ای داشت و از هر فرصتی استفاده می‌کرد، عمیقاً احساس افتخار می‌کردم.

اکنون که به این بخش از نوشته‌ام رسیده‌ام، خاطراتی از خودم و آن به ذهنم می‌آیند که در تمام فصل‌های سال، در باد و برف، روز و شب، با لباس‌ها و کیف‌های مختلف، در مجتمع‌های مسکونی گوناگون رفت‌وآمد می‌کردیم و تمام تلاشمان برای نجات موجودات ذی‌شعور بود. پیش از بیرون رفتن برای توزیع مطالب و همچنین در مسیر رفت‌وبرگشت، افکار درست می‌فرستادیم. گاهی در مسیر بازگشت دلم می‌خواست گپ بزنم، اما آن یادآوری می‌کرد که به‌جای آن افکار درست بفرستم.

گاهی مطالب را به محل کار می‌بردیم و پیش از شروع شیفت کاری یا هنگام استراحت ناهار، آن‌ها را در مناطق مسکونی نزدیک محل کارمان توزیع می‌کردیم. در این زمینه، آن همواره پشتکار بیشتری داشت و نسبت به من، مطالب بسیار بیشتری توزیع می‌کرد.

هر زمان احساسات منفی یا اختلافاتی داشتیم، اما همچنان لازم بود برای توزیع مطالب بیرون برویم، بدون اینکه چیزی بگوییم، آن احساسات را کنار می‌گذاشتیم. همکاری با افکار درست را در اولویت قرار می‌دادیم و مطمئن می‌شدیم که تمرکزمان حفظ شود. پس از بازگشت، به احساسات یا اختلاف‌نظرهای باقی‌مانده رسیدگی می‌کردیم. به این ترتیب می‌توانستیم با ثبات و روان پیش برویم.

سومین خانه اجاره‌ای‌مان در منطقه مسکونی خانواده‌های اعضای هیئت‌علمی و کارکنان یک دانشگاه قرار داشت. آن زمان دوربین‌های نظارتی نه به پیشرفتگی امروز بودند و نه به این گستردگی وجود داشتند. عصر ۱۲مه، هردو با برچسب‌های دو‌تایی در اندازه کاغذ A4 که پیام «فالون دافا در سراسر جهان گسترش می‌یابد» رویشان نوشته شده بود، بیرون رفتیم و تا پس از ساعت ۱۱ شب، آن‌ها را در مناطق مسکونی اطراف، مجتمع‌های مسکونی خانواده‌ها و ساختمان‌های خوابگاه اعضای هیئت‌علمی چسباندیم. پیش از ساعات اولیه بامداد ۱۳مه، برچسب‌هایی با عبارت «فالون دافا خوب است» را نیز روی تیرهای تأسیسات در امتداد جاده اصلی محوطه دانشگاه چسباندیم. سپس زیر نور ماه و درحالی‌که افکار درست می‌فرستادیم، به خانه برگشتیم تا ۱۳مه، روز تولد استاد، را جشن بگیریم.

هم‌خانه‌ای با شخصیتی متفاوت

آن خوش‌چهره، مستقل، روشن‌فکر و منضبط است و کم حرف می‌زند. خلق‌وخوی باثبات و کیفیت روشن‌بینی خوبی دارد. از غیبت کردن درباره دیگران پرهیز می‌کند و هنگام انجام کارها نظر مستقلی دارد. اما من همیشه با لبخند به دیگران سلام می‌کنم و به‌ندرت بدون لبخند صحبت می‌کنم. شخصیت‌هایمان کاملاً متفاوت است. پس از مدتی زندگی در خانه اجاره‌ای، متوجه شدم فضای بین ما دیگر به ‌اندازه قبل هماهنگ به نظر نمی‌رسد، هرچند درواقع هیچ اتفاق مشخصی رخ نداده بود. در ظاهر همچنان کاملاً مؤدبانه با یکدیگر رفتار می‌کردیم.

آموزش استاد را به یاد می‌آورم:

«وقتی کارهایی انجام می‌دهید همیشه حالت دفاعی می‌گیرید و در لفافه و طفره‌آمیز صحبت می‌کنید، این برداشت را در افراد ایجاد می‌کنید که حیله‌گر هستید. درباره هر چیزی طفره‌آمیز هستید، اما به‌شدت دوست دارید درباره هر چیزی پرس‌و‌جو کنید. آنگاه افراد دیگر چگونه می‌توانند با شما گفتگو کنند؟ و افراد چگونه می‌توانند با شما تعامل کنند و با شما کار کنند؟» («آموزش فا در کنفرانس فای سان‌فرانسیسکو۲۰۱۴»، آموزش‌ فا در کنفرانس، جلد سیزدهم)

فکر کردم احتمالاً وضعیت بین ما همین‌طور است. احساس می‌کردم او چیزی نمی‌گوید، درحالی‌که احساس می‌کرد من همیشه درحال پرس‌وجو هستم و همین موضوع فضای بینمان را کمی حساس کرده بود.

سپس پاسخ استاد به پرسش یکی از مریدان را خواندم:

«و آیا درواقع این سال‌ها این‌گونه از میان آن با موفقیت گذر نکرده‌اید؟ بیشتر به همدیگر کمک کنید و همکاری کنید، بیشتر همدیگر را درک کنید و بیشتر روی نقاط قوت دیگران تمرکز کنید؛ آنگاه باید خوب باشد.» («آموزش فا در کنفرانس فای سان‌فرانسیسکو ۲۰۱۴»، آموزش‌ فا در کنفرانس، جلد سیزدهم)

بارها این بخش از فا را خواندم. باید از سخنان استاد پیروی می‌کردم، دیگران را بیشتر درک می‌کردم، بیشتر بر نقاط قوت سایر تمرین‌کنندگان تمرکز و به دیگران کمک می‌کردم. افکار درست ما در انجام تمام کارها، از دافا سرچشمه می‌گیرند. وقتی مقالات جدید استاد را با هم مطالعه می‌کردیم، افکار و طرز فکرمان تغییر می‌کردند. به‌تدریج همکاری‌مان بهتر شد و رابطه‌مان روزبه‌روز هماهنگ‌تر شد.

من و آن هردو در مسیر تزکیه‌مان دوره‌ای وقفه داشتیم و سپس به تمرین بازگشتیم. هدف مشترکی برای رسیدن به کمال در تزکیه داشتیم و به‌روشنی درک می‌کردیم که فا برترین اهمیت را دارد. اگر فا نشان می‌داد که کاری باید انجام شود، بدون ترس از هیچ سختی‌ای، آن را انجام می‌دادیم. به‌جز رویدادهای مهم زندگی، مانند عروسی یا مراسم خاکسپاری، سه کار در برنامه‌هایمان اولویت داشتند.

چون هردو فا را در اولویت قرار می‌دادیم، می‌توانستیم هماهنگ با یکدیگر پیش برویم. از زحمت و خستگی دوری نمی‌کردیم و نگرانی‌های شخصی کمتر بر ما سنگینی می‌کردند. هماهنگ با یکدیگر کار می‌کردیم، اما پیش‌شرط اساسی این هماهنگی، مطالعه مداوم فا بود. این قدرت فاست که ما را قادر می‌سازد استقامت کنیم و به پیشروی ادامه دهیم.

هیچ اختلاف مشخصی را که با هم داشته باشیم به یاد نمی‌آورم. معمولاً پس از اختلاف‌نظر، مؤدب‌تر و محتاط‌تر می‌شدیم و بسیار کم صحبت می‌کردیم. بااین‌حال همچنان مجبور بودیم هر روز با هم غذا بخوریم و همین باعث می‌شد فضای بین‌مان بسیار معذب‌کننده باشد. گرچه ممکن بود در ابتدا از یکدیگر گله‌مند باشیم، به‌عنوان تمرین‌کننده می‌دانستیم که باید برای یافتن کاستی‌های خودمان به درون نگاه کنیم. بنابراین هردو در سکوت زمان بیشتری را به مطالعه فا اختصاص می‌دادیم.

بعدها اغلب در روزی ابری یا غروبی که چراغ‌ها روشن نبودند، فرصتی پیش می‌آمد تا درباره احساسات و تأملاتمان در آن دوره و همچنین درک‌هایی که ازطریق فا به دست آورده بودیم صحبت کنیم. گاهی حتی لازم نبود اختلاف مشخصی را مطرح کنیم. در مواقع دیگر، ممکن بود با مهربانی وضعیت ذهنی یا شرایطمان را توضیح دهیم. ازطریق این اختلافات، هردو شین‌شینگ خود را ارتقا دادیم و درکمان از فا عمیق‌تر شد.

با آرزوی مشترک برای اینکه خودمان را به‌خوبی تزکیه کنیم و موجودات ذی‌شعور را نجات دهیم و با توانایی هماهنگ عمل کردن، تبادل تجربیات عمیق بسیاری داشتیم. این گفت‌وگوها اغلب عمیقاً بر قلبمان تأثیر می‌گذاشتند و به درک بیشتر فا منجر می‌شدند. گاهی این تجربه حقیقتاً نشاط‌آور و رهایی‌بخش بود.

در تزکیه نیز از یکدیگر می‌آموختیم و همدیگر را تشویق می‌کردیم. علاوه‌بر مطالعه فا و تزکیه معمول، از آن آموختم که چقدر مهم است که با توضیح روشن موضوع و بدون گرفتار شدن در دردسرهای غیرضروری، شجاعتِ ردکردن درخواست‌های غیرمنطقی را داشته باشم. آن گفته است که در زمینه تعامل با دیگران و مدیریت موقعیت‌های اجتماعی چیزهای زیادی از من آموخته است. اما شخصاً احساس می‌کنم چنین مهارت‌هایی در مقایسه با کمک عظیمی که او به من کرده است، اهمیت چندانی ندارند.

پس از نقل‌مکان آن

سرانجام شغل آن ایجاب کرد که به منطقه دیگری نقل‌مکان کند. هر کدام خانه‌ای برای خودمان خریدیم و یک مرکز تولید مطالب به دو مرکز تبدیل شد. با تکیه بر بنیانی که ایجاد کرده بودیم، پس از جدایی نیز به تشویق یکدیگر ادامه دادیم و هردو تلاش می‌کردیم خوب عمل کنیم. وقتی گاهی همدیگر را می‌دیدیم، درک‌هایمان از مطالعه فا و پیشرفتمان در روشنگری حقیقت برای دیگران را با هم در میان می‌گذاشتیم.

گاهی وقتی متوجه می‌شدم او چقدر سخت تلاش کرده، چه کارهای زیادی انجام داده و چه اصول عمیقی از فا را درک کرده است، شگفت‌زده می‌شدم. سپس در سکوت تلاش می‌کردم خودم را به او برسانم. در تبادل تجربیات بعدی، درباره وضعیت‌های ذهنی گذشته‌مان گفت‌وگو می‌کردیم و متوجه می‌شدیم افکار مشابهی داشته‌ایم. این کار محیط سالمی برای مقایسه در مطالعه و مقایسه در تزکیه ایجاد می‌کرد.

پس از جداشدن مسیرهایمان، خواب دیدم همراه افراد زیادی از پهنه وسیعی از آب عبور می‌کنیم. من و آن هردو سوار اسکوترهای پایی بودیم؛ فرمان را در دست داشتیم، یک پا روی صفحه اسکوتر بود و با پای دیگر روی سطح آب فشار می‌آوردیم تا به جلو حرکت کنیم. هنگام حرکت، به پایین نگاه کردم و متوجه شدم این یک پهنه آب معمولی نیست. زیر سطح آب، انواع تمساح‌ها و موجودات مختلف دیگر، بزرگ و کوچک، کمین کرده بودند که همگی وحشتناک و ترسناک بودند. آب کثیف بود و رنگ قرمز تیره‌ای داشت. اما، در آن سفر پرخطر با اسکوترهای پایی توانستیم به ساحل مقابل برسیم و پا به خشکی بگذاریم.

باور دارم این خواب بازتاب رابطه‌های تقدیری‌ای است که باعث شدند من و آن طی چند سال گذشته این مسیر را با هم طی کنیم. بار دیگر، وقتی به‌تنهایی مشغول توزیع مطالب روشنگری حقیقت بودم، به این فکر می‌کردم که قبلاً چگونه همراه آن این کار را انجام می‌دادم. ناگهان حضور استاد را جایی پشت سرم، در سمت راست و بالای سرم احساس کردم که به من می‌گفتند: «استاد اینجا با تو هستند!» در آن لحظه شادی بسیار عظیمی را احساس کردم؛ داشتن استاد چقدر فوق‌العاده است! همچنین امیدوار بودم که من و آن روزی دوباره سعادت دیدار یکدیگر را داشته باشیم.

در نخستین سال زندگی مشترکمان، آن گفت: «احساس می‌کنم نسبتاً خودمحور هستم.» کمی فکر کردم و پاسخ دادم: «درباره "خودمحور" مطمئن نیستم، اما فکر می‌کنم شاید تا حدی خودخواه باشم.»

زمستان بعد، تمرین‌کننده‌ای مسن به دیدنمان آمد و موضوع «خودمحور بودن» مطرح شد. گفتم: «واقعاً نمی‌فهمم "خودمحور" یعنی چه. تصور روشنی از آن ندارم.» او شروع به تعریف یکی از تجربیاتش کرد. در ۲۰ دقیقه نخست، فقط مانند داستانی به آن گوش می‌دادم و با خودم فکر می‌کردم این ماجرا چه ربطی به خودمحور بودن دارد. به نظرم چیزی جز اختلاف بین دو نفر نبود. اما وقتی به پایان داستان نزدیک شد و آن را با جزئیات برایم تحلیل کرد، ناگهان متوجه شدم. به این درک رسیدم که فرد خودمحور کسی است که فقط به خواسته‌ها، نیازها، افکار و منافع خودش اهمیت می‌دهد و اغلب دیگران را نادیده می‌گیرد یا به آن‌ها توجهی نمی‌کند. پس «خودمحور» یعنی این! نخستین بار بود که معنای این اصطلاح را به‌روشنی درک می‌کردم.

تمرین‌کننده دیگری یک بار اشاره کرد که من و آن هردو بسیار خودرأی هستیم؛ ویژگی‌ای که آن نیز جلوه‌ای از «خودمحور بودن» است. شاید چون هردو با این مسئله دست‌وپنجه نرم می‌کردیم و به‌ویژه من هنوز آن را به‌روشنی در خودم تشخیص نداده بودم؛ هنگام تعامل با یکدیگر نتوانسته بودیم در این زمینه به‌خوبی تزکیه کنیم.

اقامت موقت تمرین‌کننده‌ای جوان

امسال تمرین‌کننده‌ای که بیش از ده سال از من کوچک‌تر بود، مدتی در خانه‌ام اقامت داشت. به‌دلیل تفاوت سنی، پیشینه‌ها و سبک زندگی متفاوتی داشتیم. علاوه‌بر این، با توجه به روحیه راحت و آزادمنشانه‌ای که معمولاً در جوانان دیده می‌شود، متوجه شدم تقریباً از هر کاری که انجام می‌داد ایراد می‌گیرم؛ چه روشن گذاشتن چراغ حمام بود و چه راه رفتن در خانه هنگام شانه کردن موهایش. در ابتدا احساس می‌کردم حق با من است و با خودم فکر می‌کردم: «چطور می‌تواند کارها را این‌طور انجام دهد؟» یا «چرا آن وسیله را آنجا می‌گذارد؟» این رفتارها باعث می‌شد احساس ناراحتی کنم، هرچند در اعماق وجودم می‌دانستم که این ناراحتی واقعاً «من» نیست.

بعدها از خودم پرسیدم: «اگر احساس ناراحتی می‌کنم، یعنی وابستگی‌ای وجود دارد و باید به درون نگاه کنم. اما چه نوع وابستگی‌ای است؟» بارها جست‌وجو کردم، اما هیچ‌یک از وابستگی‌هایی که به ذهنم می‌رسید کاملاً درست به نظر نمی‌رسید. پس دقیقاً چه بود؟

در طول زندگی‌های بی‌شمار و بازپیدایی‌های مکرر، هر تجربه‌ای به شکل‌گیری تصوری کمک کرده بود: این باور که کارها باید به شیوه خاصی انجام شوند و شیوه‌های دیگر کاملاً نادرست هستند. ممکن است هنگامی که از مرتبه اولیه‌ام به پایین نزول می‌کردم، لایه‌های متعددی از تصورات به من اضافه شده باشند. به‌مرور زمان، این تصورات انباشته شدند. سپس پس از گذراندن چند دهه در فرهنگ حزب کمونیست، چنان به این تصورات مختلف عادت کردم که به بخشی از سرشتم تبدیل شدند.

استاد به ما آموزش دادند:

«درحقیقت به جز خلوص و معصومیت مادرزادی یک شخص، همه تصورات و عقاید، بعد از تولد به‌دست آورده می‌شوند و خودِ واقعی یک شخص نیستند.» («برای چه کسی وجود دارید؟»، نکات اصلی برای پیشرفت بیشتر)

تصورات اکتسابی باید از بین بروند. در مینگهویی، به‌دنبال مقالاتی درباره «خود» گشتم و از آن‌ها استفاده کردم تا خودم را موردبه‌مورد بررسی کنم. گرچه هنوز تمام کاستی‌هایم را کاملاً اصلاح نکرده‌ام، متوجه شده‌ام که دیگر از رفتار تمرین‌کنندگان جوان ازنظر احساسی برآشفته نمی‌شوم. درواقع حقیقتاً از آن‌ها سپاسگزارم که فرصتی برای تزکیه قلبم فراهم کردند.

وقتی به سال‌هایی فکر می‌کنم که در کنار آن و سایر تمرین‌کنندگان کار کردم، احساسات عمیقی سراسر وجودم را فرا می‌گیرد. با مراقبت و راهنمایی استاد توانسته‌ام در بهترین سال‌های زندگی‌ام در درست‌ترین و شایسته‌ترین کار مشارکت کنم. روزهایی که همراه هم‌تمرین‌کنندگان این مسیر را طی کردیم، یکدیگر را تشویق کردیم و به تبادل تجربه پرداختیم، حقیقتاً درخشان بودند!

متوجه هستم که دیگر مانند گذشته کوشا نیستم. از فرصتی که برای ارسال مقاله تبادل تجربه به فاهویی چین در اختیارم قرار گرفته است سپاسگزارم، زیرا به من یادآوری می‌کند که تلاش کنم در روزهای پیش رو نیز به‌روشنی بدرخشم.

سپاسگزارم، استاد! سپاسگزارم، هم‌تمرین‌کنندگان!

(مقاله منتخب برای بیست‌وسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)